Blog do escritor
Xesús Constela

www.xesusconstela.com

info@xesusconstela.com
 CATEGORÍAS
 CUARTO DOS TRASTES
 SALA PARA VISITAS
 SALA DAS PROCURAS
 SALA DOS BLOGS GALEGOS
 NO FAIADO
 ANTERIORES

Do pasado outubro
Arrincou outubro cun bispo que xustificaba os abusos sexuais, nada máis e nada menos que o voceiro da Conferencia Episcopal Española.
E coa dobre moral do Partido Popular.
E coa morte de Tony Curtis.
E para borrar iso todo da mente demos en comentar un fascinante debuxo de José de Ribera titulado Cabeza de home con pequenas figuras.
E coma me senmtín moi identificado con ese home que levaba xente a pasear pola súa cabeza comentamos o proceso de creación dos personaxes dos meus libros.
Quizais por iso retomei aquel relato en construcción comezado no ano 2009 que non para de medrar e se enqriquece coas vosas aportacións. Tartaruga, Monarca, Onofre, Folerpa e Emperatriz volveron camiñar polas páxinas do Tiñádelo que ver.
E volverán facelo, que un relato leva moito tempo.
Entón déronlle o Nobel a Vargas Llosa, a quen , en palabras de Mario Benedetti, hai que ler pero non escoitar!
E abraiounos o mar una vezmáis.
E tamén nos abraiou Joan Sutherland, que morreu este mes, coa súa Casta Diva:
Casta Deusa, que alumeas
estas antigas e sagradas prantas,
a nós volve a túa fermosa faciana
sen nube e sen veo...

E tamén escoitamos La mala reputación de Paco Ibáñez,
e The Nobodies de Marylin Manson,
Somos os ninguén
Queremos ser alguén
Estamos mortos, só sabemos quen somos
Somos os ninguén...

e Os vampiros de José Afonso:
Eles comem tudo Eles comem tudo
Eles comem tudo E não deixam nada

E cabreámonos moito cando a Manuel Fraga lle deron o premio Otero Pedrayo por suxestión de Rafael Louzán!
E comentamos una pintada singular que atopei un día nun muro en pleno centro d?A illa de Arousa: Os marinheiros tamén xojan ao tenis.
E Solange preguntou de onde saían os nomes dos meus personaxes e eu intentei explicalo.
E houbo censura para un número da revista Retranca de Kiko da Silva e para un artigo do xornalista Fran P. Lorenzo por causa da visita do papa a Santiago. Con la iglesia hemos topado!
Quizais por iso dedicamos uns minutos ao Pesadelo antes do nadal de Tim Burton con música de Marylin Manson.
E da man de Halloween chegou o mes de novembro.
Comentarios (4) - Categoría: Resumo do ano 2010 - Publicado o 07-01-2011 21:51
# Ligazón permanente a este artigo
Do pasado setembro
En setembro continuamos falando de Bali, que aínda deu para moito tempo.
Falamos dos milleiros de templos espallados pola illa, cada un deles dotado dunha personalidade que o fai singular e do mar abraiante, bravo no sul pero maino no norde. Iso si, sempre impactante e sempre fermoso.
Antes de abandonarmos a illa falamos da receita do nasi goreng, para chupar os dedos!
E como a cousa ía de regreso á normalidade reflexionamos acerca de que somos camiño, camiño que avanza e nunca se detén, sempre a agasallarnos con milleiros de arrecendos agarimosa a terra.
Entón inauguramos categoría, Casa Van Gogh, onde decidimos comentar obras de arte de todos os tempos. E comezamos, como non, coa casa onde o gran pintor vivía na vila de Arles. Despois falamos das cartas que lle escribiu a seu irmán Théo e descubrimos que todos admiramos a súa obra e a súa personalidade arrevesada e retorta. E tamén compartimos opinión acerca d?Os amantes de Magritte, que nos levou a comentar o poema Destruiçao, de Carlos Drummond de Andrade:
Os amantes se amam cruelmente
e com se amarem tanto não se vêem.
Um se beija no outro, refletido.
Dois amantes que são? Dois inimigos
.
E falamos tamén d?O bico de Roy Lichtenstein mentres escpoitabamos As rosas nao falam de Beth Carvalho e liamos o poema Caen as follas, caen de Emily Brönte:
Caen, as follas, caen; morren, as flores, para sempre;
Alóngase a noite e acórtase o día;
Fala cada folla de felicidade
mentres voa dende a árbore outonal.

E cabreámonos moito porque morreu José Antonio Labordeta!
Somos
como esos viejos árboles
batidos por el viento
que azota desde el mar.

Entrementres a sempiterna Gloria Lago (mal raio a parta) denunciou a ideoloxización nacionalista dos colexios públicos. Manda carallo! E como o curso estaba a piques de comezar denunciamos una vez maís a mala calidade do ensino do país. E farémolo vinte mil veces máis se é necesario. Como non?
Tamén seguimos as marchas dos mineiros do Bierzo e de Asturias, que se botaron ás estradas para impedir que as súas minas pechasen por orde da Unión Europea.
E polo medio chegou o outono e colleunos un pouco sorprendidos.
E alguén instalou una cadeira xigante nun monte de Moaña.
E houbo unha folga xeral.
E morreu o gran Arthur Penn.
E tivemos que dicir adeus á Praia de Laño porque o mal tempo comezaba.
Comentarios (4) - Categoría: Resumo do ano 2010 - Publicado o 07-01-2011 21:02
# Ligazón permanente a este artigo
Do pasado agosto
Agosto tivo un nome no Tiñádelo que ver, e ese nome foi Bali. Ademais de comentar a novela Só no mundo de Hisham Matar (lida no avión de regreso), botei o tempo a baleirar na rede unha serie de anotacións balinesas que comezaron cunha danza legong e nos levaron por Pura Luhur Uluwatu, polo Monkey Forest da cidade de Ubud e polos arrozais do interior da illa.
Tamén asistimos a unha sesión de wayang kulit, a unha danza kecak, a unha cremación e ao relato de como se reencarnou a nai de Wayan Ariana ao tempo que falabamos de deuses, templos e cerimonias.
Comentarios (6) - Categoría: Resumo do ano 2010 - Publicado o 04-01-2011 11:56
# Ligazón permanente a este artigo
Do pasado xullo
Xullo anunciou vacacións e viaxes.
Despedinme con Rude Rich and the Highnotes: Hey senorita, con todo o sabor do reggae de última xeración, e con Tom Jobim e Vinícius de Moraes a cantar a Garota de Ipanema. Iso só podía augurar un bo verán!
Un bo verán que comezou coa condena a morte de Sakineh Mohammadi Ashtiani por adulterio en pleno século XXI!
Este mundo non dá avanzado.
A Xunta de Galicia anunciou a destrución de 192.000 libros de texto pola prohibición de impartir en galego as asignaturas de matemáticas, física e química e tecnoloxías!
Celebramos as frescas choivas do verán e lemos a Milena Agus.
Comentarios (4) - Categoría: Resumo do ano 2010 - Publicado o 04-01-2011 11:42
# Ligazón permanente a este artigo
Do pasado xuño
Xuño de 2010 foi o mes que lembraremos sempre coma o da morte de José Saramago! Grazas, mestre, polos monumentos literarios que non deixaches! Entre eles o guión da película A flor máis grande do mundo, á que tamén prestaches a túa voz viva para sempre!
Na ilha por vezes habitada do que somos, há noites, manhãs e madrugadas em que não precisamos de morrer.
Então sabemos tudo do que foi e será.

Arrincou o mes coa viaxe do conselleiro Varela á Expo de Shanghai en primeira clase e polo ?módico? prezo de máis de catorce mil euros: non temos parea pan e mercamos estampiñas. Xa o dicía o refrán chinés: un can con diñeiro é un señor can! Por suposto pedimos a súa dimisión.
A gran Helene Hanff deunos material para o debate literario coa súa magnífica novela 84, Charing Cross Road e do gran Miquel Martì i Pol lemos o poema Agora mesmo (Ara mateix), do mesmo xeito que admiramos a versión de 1933 d?O mago de Oz en debuxos animados realizada por Ted Eshbaugh. Unha alfaia!
Intentamos ver voar os pingüíns nunha animación de Fabrice Senia e Alban Lelièvre e Kazuo Ohno engaioloounos cunha abraiante coreografía cando soubemos da súa morte.
E ficamos horrorizados coa nova que Solange nos fixo chegar dende o Brasil: a terríbel matanza de golfiños na Amazonia. 100 ou 200 cada mes! O mundo está cheo de bárbaros! Tamén nos deixou estarrecidos sabermos que en Nixeria, no estado norteño de Zamfara máis de 100 nenos morreron envelenados logo de que residentes empezaran a excavar ilegalmente minas de ouro que posúen altas concentracións de chumbo. Maldita usura!
O ínclito Núñez Feijóo (que paciencia temos que ter!) asegurou nunha entrevista a V televisión que «O problema de Galicia non é o galego ou o castelán, é o inglés»! Manda carallo!
Quizais para esquecer todas estas cousas viaxamos á illa de Stromboli para pasmarmos cose u volcán, que inspirou unha película moi boa de Roberto Rossellini protagonizada por Ingrid Bergman.
Amantes das cousas pequeñas comentamos Unha folla de herba de Walt Whitman:
Creo que unha folla de herba, non é menos
que a xornada laboral das estrelas,
e que unha formiga é perfecta,
e un gran de area,
e o ovo dun paxaro,
son igualmente perfectos
,
Annie Lennox puxo banda sonora á película Drácula de Tod Browning e Bela Lugosi e deunos pé para falarmos de vampiros.
E chegou San Xoán e fixemos fogueiras e intercambiamos receitas para nos lavar coas herbas á mañá seguinte.
Unai Elorriaga agasallounos coa súa novela Londres é de cartón e pechamos o mres con banda sonora de Gal Costa:
Venho do sol
A vida inteira no sol
Sou filha da terra do sol


Comentarios (7) - Categoría: Resumo do ano 2010 - Publicado o 03-01-2011 22:04
# Ligazón permanente a este artigo
Retrato do artista adolescente
Ese que vedes na fotografía que vos achego son eu cando tiña uns dezaoito anos.

Estaba a representar co grupo de teatro "Berenguela" de Ferrol unha obra de teatro miña que tiña o ousado título de Que cadoiro de cagada! dixo a marquesa sentada nunha mesa.

Pasabámolo moi ben, faciamos teatro, difundiamos a cultura galega por colexios, institutos, asociacións de veciños, centros culturais de parroquias varias...

Representabamos esa obra miña que xa mencionei e unha de Manuel María que lle daba nome ao grupo de teatro: Aventuras e desventuras dunha espiña de toxo chamamda Berenguela.

E por que colgo hoxe esta foto no Tiñádelo que ver?

Pois porque hoxe fai corenta e oito anos que nacín.

Si. O meu aniversario.

E collo o título da novela de James Joyce para falar de min.

Cando fixen dezasete anos unha amiga da que agora non sei nada, Ana Caxiao, autora de bos poemas e de fermosas letras para a cantante María Manoela agasalloume con este poemiña que vos achego. Corría o ano mil novecentos oitenta!

Dezasete ríos buscando mar aberto.
Dezasete forzas amurnando aceiro.
Dezasete lirios
Dezasete anceios
Dezasete gromos
Dezasete berros
Dezasete ocos...
Un mundo para enchelos.
Dezasete anos
Dezasete xeiras
Dezasete grans dunha colleita.


Relaciono esa fotografía coa época na que este poema foi escrito, meses máis, meses menos.

E hoxe, trinta e un anos despois, sabedes unha cousa?

Aínda teño ganas e forzas para encher os dezasete ocos, para dar os dezasete berros, para ulir os dezasete lirios e para amurnar aceiro.

Si. Forzas.



Comentarios (6) - Categoría: Xeral - Publicado o 02-01-2011 19:35
# Ligazón permanente a este artigo
[1] [2] 3
© by Abertal

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0