Blog do escritor
Xesús Constela

www.xesusconstela.com

info@xesusconstela.com
 CATEGORÍAS
 CUARTO DOS TRASTES
 SALA PARA VISITAS
 SALA DAS PROCURAS
 SALA DOS BLOGS GALEGOS
 NO FAIADO
 ANTERIORES

O Libro das alquimias en dous blogs
No seu blog Un mundo de papel e tinta, Libromaníaca fai unha reseña moi fermosa da miña novela Libro das alquimias.

Quero dende aquí darlle as grazas publicamente.

No seu blog Ao pé da hortensia, o club de lectura do IES de Meaño achega unhas divertidas actividades acerca da novela.

Vaia un parcer ter lectores coma eles!

Grazas de todo corazón.
Comentarios (0) - Categoría: Dos meus libros - Publicado o 10-03-2012 11:47
# Ligazón permanente a este artigo
Os fantásticos libros voadores do Señor Lessmore
Unha películiña con bastantes puntos en común coa miña novela Libro das alquimias.

The Fantastic Flying Books of Mr. Morris Lessmore recibiu o Óscar 2012 á mellor curta de animación.

Unha verdadeira gozada!

Comentarios (1) - Categoría: Alfaias en video - Publicado o 04-03-2012 21:39
# Ligazón permanente a este artigo
De Purcell: Sound the trumpet por Philippe Jaroussky e Pascal Bertin
Propóñovos unha interpretación moi singular da peza Sound the trumpet H. Purcell interpretada polos contratenores franceses Philippe Jaroussky e Pascal Bertin.

Comentarios (1) - Categoría: Sala de música - Publicado o 04-03-2012 20:58
# Ligazón permanente a este artigo
Unha xuntanza en Pontevedra
A cita foi en Pontevedra o día tres de marzo.

Reunímonos para xantar e tamén para falar do divino e o humano.

Na fotografía que vos achego estamos, de esquerda a dereita, Armando Requeixo, Adolfo Caamaño, Xesús Constela (un servidor), Antón Riveiro Coello, Xosé Monteagudo e Anxos Sumai.

Apenas houbo temas que non tocaramos: a literatura e os literatos, a crítica, os críticos (e os criticados), a penosa situación política deste país noso, a fotografía da filla de Rosalía, o aroma da colonia Varón Dandy, as pirámides de Exipto, un home que se cría gran de millo, o fermosa que está a cidade de Pontevedra, a telefonía móbil...

O ano que vén citarémonos en Boiro!

Comentarios (1) - Categoría: Fotos feitas co móbil - Publicado o 04-03-2012 19:16
# Ligazón permanente a este artigo
Con música de Kitaro Matsuri
Unha vez máis grazas á Nena do paraugas por me enviar este vídeo abraiante que vos achego con música de Kitaro Matsuri.

Un canto de amor á Terra.

Para gozar!

Comentarios (1) - Categoría: Alfaias en video - Publicado o 05-02-2012 12:17
# Ligazón permanente a este artigo
Que non dariamos?
Que non dariamos por parar os reloxos,
Que non dariamos por non deixalos avanzar,
Que non dariamos por detelos,
por facelos retroceder,
por obrigalos a recuperar momentos que nos gustaría retomar...

aquela conversa que nunca concluíu
aquela na que cambiariamos unhas palabras que nunca debimos dicir,
aquelas palabras das que sempre nos arrepentimos
aquelas que elimianarian a discusión posterior...

que non dariamos por recuperar o estoupido daquela onda que nos abraiou na praia...

e facía sol...

e ulía a salitre fresco...

que non dariamos por oír de novo a voz dos que marcharon,
que non dariamos por escoitar os seus risos unha vez máis,
por compartir con eles mesa, mantel, viño, alimentos,
que non dariamos,

collamos os reloxos todos das casas

paremos o tempo por un intre

e deámoslles logo ás agullas marcha atrás!

Comentarios (3) - Categoría: Do que estou a falar cando falo de min - Publicado o 29-01-2012 13:10
# Ligazón permanente a este artigo
De El mundo de Juan José Millás
Aínda que pensei que nunca o faría, amante como son do ulido das follas dos libros, do seu tacto entre as mans, das bibliotecas con andeis ateigados de volumes...

Acabo de sucumbir ao progreso e veño de comprar un libro electrónico (ou debo dicir ebook?) un Kindle para sermos exactos.

E inaugureino (prefiro dicir iso a estreeino) coa novela El mundo De Juan José Millás.(E debo recoñecer que o aparelliño me deu unha moi boa lectura)

Desa novela de Millás quero salientar unhas cantas frases e recomendar algunha parte.

Comecemos polas frases.
Velaí van:

??las tardes muertas, nunca se ha dicho eso de las mañanas, ni de las noches, pues sólo la tarde, de entre todos los momentos del día, es mortal??
?Escribir bien presupone escribir al dictado de aquella parte de ti que permanece dentro del delirio cuando la otra sale de él para comunicarse con los demás o para ganarse la vida
.?

(Non podo estar máis de acordo)

E a derradeira:

?El nombre es una prótesis, un implante que se va confundiendo con el cuerpo, hasta convertirse en un hecho casi biológico a lo largo de un proceso extravagante y largo. Pero tal vez del mismo modo que un día nos levantamos y ya somos Millás, o Menéndez u Ortega, otro día dejamos de serlo. Tampoco de golpe, poco a poco.?

Recomendo agora unha conversa que o protagonista escoita nunha reunión/festa na casa do seu editor, na que se fala de de porcos, de León Tolstoi de de meniños do terceiro mundo apadriñados.
Brillante! Verdadeiramente brillante!

Tamén recomendo esa abraiante historia do alpinista perdido nunha fenda da montaña que escala, que aparece dentro da vivenda dunha muller do futuro.

En fin, unha novela que me resultou do máis interesante e que me serviu para inaugurar esta miña nova biblioteca de peto que vai convivir coa de papel.
Comentarios (3) - Categoría: De literatura - Publicado o 29-01-2012 12:11
# Ligazón permanente a este artigo
Reconstrución do avó Vicente
Apenas gardo memorias dese personaxe que aparece na fotografía que vos achego sentado nunha cadeira de vimbio cigarro en man e comigo no colo na eira da casa de Meirás da que xa vos falei (a do cabaliño de rodas cadradas)

E non gardo memorias del apenas porque morreu cando eu era moi pequeno.

Só sei que vivían (miña avoa e máis el) no primeiro piso da esquina das rúas do Carme e Magdalena en Ferrol, enriba dunha tasca que se chamaba La tribu e enfronte doutra que se chamaba Os Peares, esta última pechada na miña adolescencia e atendida por dous vellos que facían uns bocadillos de xamón abraiantes.

Falo destas dúas tascas porque polo visto eran lugares, especialmente La tribu, moi frecuentados por meu avó, tanto que era máis doado atopalo neles que na súa propia casa. Teño unha certa memoria de entrar en La tribu da man de meu pai e estar alí dentro rodeado de homes que rían as ocorrencias de meu avó, que polo que din era todo un carallán.

Tamén lembro do avó Vicente que me chamaba Parrulo e tamén Parruliño.

E iso gustábame moito.

O resto do que sei do avó Vicente é unha inmensa lenda construída ao seu redor en parte polas cousas que sempre escoitei na casa e en parte pola miña propia imaxinación (quizais sexa o primeiro personaxe que construíu un meniño que co paso dos anos acabaría por ser escritor).

A lenda comeza arredor desta mesma foto que achego, porque por caprichos do destino acabou colgada das paredes das casas dunha boa parte da familia grazas a un cadro en plumilla pintado por meu irmán e fotocopiado unha vez e outra máis. Por algún motivo todos querían telo na casa (e eu tiven a enorme sorte de que meu pai me dese o retrato orixinal). Sen comelo nin bebelo acabei eu tamén colgado nos fogares familiares dunha chea de parentes.

Arredor do avó Vicente todo é lenda:

O avó Vicente aparece nunha fotografía familiar sacada nunha festa camprestre, unha romaría quizais, facendo o pallaso cun babeiro meu colgado no pescozo e cun biberón na man. Non hai ninguén que no se fixe nel.

O meu avó Vicente, moi afeccionado polo visto á bebida, seica logo dunha comida familiar acabou subindo á mesa onde todos estaban sentados para se poñer a bailar.

O avó Vicente tiña un gato que se chamaba Pirulo e que acabou comido polos seus fillos e os amigos nos anos da fame na posguerra.

Nunca chegou a sabelo, desgustado como estaba pola estraña desaparición do gato.

O avó Vicente debeu de pasar a guerra a bordo dun barco e toda a miña vida me dixeron que os canóns que estaban ás portas do Pazo de Capitanía en Ferrol eran precisamente os canóns do seu barco.

Non teño nin idea de se iso é certo ou non.

Tampouco quixen preguntalo nunca, quizais por medo de levar unha labazada de realidade que destruíse unha historia fantástica construída no interior da miña cabeza.

Nesa historia meu avó Vicente é un vello lobo de mar que cruza os océanos do mundo para loitar en guerras mil e para vencer a milleros de inimigos...

Na miña imaxinación meu avó Vicente viaxaba nun barco de grandes canóns na compaña do seu inseparábel gato Pirulo, a quen en ton agarimoso chamaba Parrulo e tamén Parruliño...

Ese foi quizais o primeiro personaxe que construín na miña vida.
Comentarios (4) - Categoría: Do que estou a falar cando falo de min - Publicado o 28-01-2012 21:02
# Ligazón permanente a este artigo
Unha viaxe á Illa dos Mortos
Grazas á Nena do paraugas, que me fixo chegar este vídeo, souben dos grandes descobrimentos arqueolóxicos da Illa de Guidoiro Areoso, na Ría de Arousa, a onde viaxei unha vez hai anos no barco dun amigo.

Achégovos este vídeo polo seu interese histórico.

Quen había dicirnos que no medio da Ría de Arousa existía unha illa coma a lendaria Avalon das lendas artúricas?

Só nos falta desexar que ninguén destrúa esta extraordinaria riqueza arqueolóxica!

Para máis información consultade o blog de Manuel Gago.


Comentarios (1) - Categoría: Alfaias en video - Publicado o 28-01-2012 20:05
# Ligazón permanente a este artigo
O ruído dos pasos ao camiñar
Eu era moi pequeno.

Tan pequeno como para camiñar da man de meu pai polo porto de Ferrol para mirarmos barcos, un dos seus paseos favoritos en días de lecer.

(E que grandes para nós, especialmente para min coa miña curta idade, aquelas moles de ferro oxidado pegadas ao peirao e marradas co cordas tan grosas case coma a miña cabeza!)

(E que medo a franxa escuira que ficaba entre o casco do barco e a parede de pedra do peirao. Asomarse a ela era asomarse ao abismo máis abismal. Que pánico caer alí. Que pánico morrer afogado coma quen cae a un pozo! Meu pai tamén debía de sentir ese medo porque me agarraba a man cunha forza que me facía sentir sobreprotexido, que me daba unha seguridade que aínda hoxe, adulto, boto de menos. Que mágoa no ter a man de meu pai para agarrarme con forza en momentos duros, en intres de decisións difíciles!)

Pero sabedes o que gardo na memoria coma un vello tesouro cando penso nequeles paseos?

O ruído dos pasos de meu pai ao camiñar, un camiñar adulto e serio, un camiñar seguro e protector, un camiñar que soaba porque os seus zapatos de sola de coiro facían estalar os graus de ara eas pedriñas que había no chan...

Moitas veces, cando camiño, aguzo ben os ouvidos para ver se son quen de emular eses pasos sonoros de meu pai.

Oiríanos tamén os meus fillos cando os levaba da man?

Comentarios (1) - Categoría: Do que estou a falar cando falo de min - Publicado o 27-01-2012 10:38
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0