Blog do escritor
Xesús Constela

www.xesusconstela.com

info@xesusconstela.com
 CATEGORÍAS
 CUARTO DOS TRASTES
 SALA PARA VISITAS
 SALA DAS PROCURAS
 SALA DOS BLOGS GALEGOS
 NO FAIADO
 ANTERIORES

Da Cidade da Cultura
Á final a Cidade, froito do pouso máis absurdo dun soño faraónico, vai seguir a medrar e medrar, sen parar...

Á final a Cidade, altiva, indiferente, vai sepultar debaixo dos seus alicerces o amado cadáver dun antigo soño colectivo...

Á final a Cidade levántase coma símbolo das contradicións dun pobo que non quere saber quen é nin onde está...

Á final a Cidade intentará ocultar cos seus resplandores artificiais as miserias todas do seu arredor...

Á final a Cidade escollerá cos seus tentáculos orgullosos quen ten que subir e quen ten que baixar, quen ten que ir e quen ten que vir, quen ten que poder e quen non...

Á final a Cidade érguese levando por diante gobernos, gobernantes e ilusións...

Á final a Cidade é campa, mausoleo, panteón...
Comentarios (5) - Categoría: Pequenas reflexións case furtivas - Publicado o 07-03-2009 10:49
# Ligazón permanente a este artigo
Dende detrás do magnolio

Velaí vos deixo a última fotografía que lle fixen ao meu magnolio xaponés.

Gústame vivir agachado neste lado para poder ver o mundo a través das súas pólas...

Gústame albiscar todo canto existe máis aló do estoupido de cores con que me agasalla cada inverno, xusto neses momentos en que só as plantas valentes se atreven a florecer desafiando as xeadas que as cobren cada noite...

Gústame ese seu xeito de filtrarme a paisaxe para só deixarme ver o que hai máis aló a forza de imaxinación...

Gústame que se espreguice cada mañá perante a casa miña e deixe pasar soamente aquelas determinadas raiolas de sol coas que me agasalla, mestre que é en amenceres e solpores...

Gústame que arrinque do ar a cada momento un suspiro de satisfacción, un murmurio que levaba anos agachado na atmosfera...

Gústame que descifre para min unha e outra vez o seu sutil código de palabras para deixar caer perante os meus pés unha mensaxe nova cada vez que me achego ás súas flores para tocalas...
Comentarios (9) - Categoría: Pequenas reflexións case furtivas - Publicado o 27-02-2009 19:14
# Ligazón permanente a este artigo
Das nacións errantes.
Sempre adorei aquel relato de Castelao incluído en Cousas: Nunha rúa dun porto lonxano...

A raíz dun comentario de E Carpente acerca da Praza de Igor Stravinsky de París, véñenseme á cabeza varias reflexións:

Cando deixaremos de ser un pobo errante, castigado a camiñar sen parar polo mundo adiante para ás veces nos atopar nos lugares máis insospeitados?
Neses intres de mínimo encontro amámonos coma membros desa nación camiñante á que pertencemos.
Convertémonos nunha illa de galeguidade que se esvaece xusto no intre da despedida.
Iso é futilidade e o demais é conto.

Cando deixaremos de ser o pobo da eterna diáspora?

Cando deixaremos de ser a nación condenada a centrifugar persoas cara a todos os recunchos do mundo, a nave espacial con astronautas unidos a ela mediante longos tubos que os abastecen de ar que respirar? (De ar e tamén moitas veces de pementos de padrón, e lacón con grelos, e viño do ribeiro)

En calquera lugar domundo hai un galego, certo.
E tamén hai un irlandés...
E tamén un portugués...
E un siciliano...
Catro dos lugares noutrora máis pobres de Europa.

Agora en cada recuncho do mundo hai un senegalés.
E tamén hai un alxeriano...
E un marroquino...
E un romanés...

E será que mudaron os tempos?

Que cantarán eles cando se atopan nas nosas rúas?

Cal será a súa "lanchiña que vas en vela"?


Comentarios (2) - Categoría: Pequenas reflexións case furtivas - Publicado o 18-02-2009 13:07
# Ligazón permanente a este artigo
Da herba mollada
Nada máis impresionante que a cor da herba hoxe que saíu por fin o sol logo dos moitos temporais!

Nada máis impresionante que o arrecendo da terra mollada!

Nada máis impresionante que o sol agarimoso a secala!

Nada máis impresionante que a sensación de que algún día nos bañaremos de novo en primavera!

Unha esperanza lonxana, a primavera...
Comentarios (1) - Categoría: Pequenas reflexións case furtivas - Publicado o 10-02-2009 22:11
# Ligazón permanente a este artigo
CHOVE
Chove
dende hai xa tanto tempo
que o sol
semella un espellismo
tras as pingas

Chove
e a paisaxe
de tan enchoupada
parece humedecer
mesmo
o pensamento

Chove
o cristal da fiestra
bafo
auga
abandonou
para sempre
a transparencia

Esvaran as pingas
polo vidro
fuxidías
lesmas
a aferrarse
á vida

Chove
o horizonte
desapareceu
agachado
na espesura inmensa
do aire...
Comentarios (2) - Categoría: Pequenas reflexións case furtivas - Publicado o 05-02-2009 16:32
# Ligazón permanente a este artigo
Das miñas camelias

Fixádevos o que di das camelias o dicionario:

"camelia s f PLANTA Árbore, arbusto, ou planta gabeadora do xénero Camellia, da familia das teáceas, que se cultiva para uso ornamental. As follas son perennes, coriáceas e lustrosas, dispostas de xeito alterno..."

Bla, bla, bla.

Déixovos caer unha fotografía feita hoxe mesmo dalgunhas das camelias que aledan a parte de diante do meu xardín.

As miñas camelias son flores valerosas que desafían os temporais, fillas agarimosas da terra que se aferran á pola na que agromaron coa toda a forza da súa savia.
As miñas camelias nacen debaixo mesmo da chuvia e da xeada. Son a primeira nota de vida no xardín antes da primavera.
As miñas camelias son teimudas pinceladas de cor na escuridade do inverno.
As miñas camelias enchoupan de cores o chan cando caen. Son a paleta da natureza diante mesmo da miña ollada.

E digo eu:
Canta asepsia agachan as definicións dos dicionarios.

Díxoo a Muriel Barbery:

"Porque unha camelia pode transformar o destino"

E ten razón!
Comentarios (5) - Categoría: Pequenas reflexións case furtivas - Publicado o 02-02-2009 17:48
# Ligazón permanente a este artigo
BÓLA DE CRISTAL

Desapareceran as folerpas que caían ao volteala.
Desaparecera mesmo a cidade agachada no seu interior.
Que foi da bóla de cristal, preguntabámonos en silencio.
Que foi dos nenos a xogar na beirarrúa, alí mesmo, a pé da casa?
Que foi da avoa que, calada, cosía mantos inmensos de estrelas na calor do firmamento?
Que foi da bolsa que contiña o almorzo dos obreiros que aturaban o sol do verán e a neve do inverno?
Que das mulleres que tinguían o mundo de cores a forza de furtivas olladas?
Desapareceran...
Todos...
Para sempre...
Tiñádelo que ver.
O mundo deixara de ser unha bóla de cristal,
un xoguete pequerrecho,
unha alfaia.
A bóla, fría coma unha morta, estaba a chorar por Gaza.
Comentarios (2) - Categoría: Pequenas reflexións case furtivas - Publicado o 23-01-2009 12:22
# Ligazón permanente a este artigo
De pozos, lumes e labirintos
Nunca houbo pozo na casa miña, nunca, nunha rúa do barrio da Magdalena de Ferrol, á beira dun vello cine abandonado que ardeu coma unha pira nunha noite sinistra.
O lume.
O lume que acaba coas cousas con esa voracidade dos grandes predadores. Así debe de ser ese lume de Benarés que fai desaparecer os corpos en escasos minutos envoltos na coreografía das lapas que sempre é quen de nos entreter até mesmo nos facer pasmar cando sentamos diante súa nas lareiras e sentimos como estoupan as piñas e como se queixan os enormes anacos de madeira que nos quentan. Así é o conto da vida e a morte. O tronco morre para podernos quentar...
O pozo.
Nunca houbo pozo na casa miña. Nunca. Por iso os pozos espertaron sempre en min o máis grande dos misterios. É ver un pozo e meter a cabeza para esculcar coma un pasmón no seu interior. Mesmo boto algo, unha pedriña, un anaquiño de madeira, un pouco de cuspe, para que o pozo me devolva unha resposta, porque o pozo sempre a ten, mesmo para as mentes máis desesperadas. O pozo é o camiño para marchar, unha boca da terra co hálito da humidade. Pechar os ollos e deixarse levar. Xa vai!
En Sintra.
En Sintra hai un pozo enorme, xigante, o máis grande que nunca vin, furado nun monte. É na Quinta da Regaleira... E ao pozo, que non ten auga, claro, pódese baixar por unhas escaleiras que parecen facerse interminábeis, sobre todo se se baixa nun día escuro. E é fermoso ver o ceo dende o fondo. Porque ese pozo non é só a boca da terra, senón tamén un ollo que observa o ceo, ou dende o cal o ceo nos observa, que sei eu? E ao remate do pozo, que formaba parte dun enorme ritual iniciático para masóns, no fondo, hai un labirinto no que cómpre levar unha lanterna para se poder un orientar...
Outro pozo.



Aquel que aparece na película da Entrevista co Vampiro, o pozo no que morre aquela monstruosa vampiriña que tiña cariña de nena e era mala coma a peste, encerrada no fondo máis fondo dun pozo escuro no Teatro dos Vampiros até que chega o mediodía e o sol deita os seus raios enriba dela até convertela nunha moreíña de cinzas...
Pozos, piras e labirintos...
Cal é o magnetismo que agachan?
Comentarios (6) - Categoría: Pequenas reflexións case furtivas - Publicado o 21-01-2009 18:05
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0