Blog do escritor
Xesús Constela

www.xesusconstela.com

info@xesusconstela.com
 CATEGORÍAS
 CUARTO DOS TRASTES
 SALA PARA VISITAS
 SALA DAS PROCURAS
 SALA DOS BLOGS GALEGOS
 NO FAIADO
 ANTERIORES

Benvidas valentes magnolias!
Benvidas sexades, miñas valentes magnolias, que enchedes de luz coas vosas cores brillantes ese telón promizo que vos puxo o ceo por riba.

Benvidas sexades, sempre fieis á nosa cita de febreiro, ano tras ano sen fallar.

Benvidas sexades, miñas tenras amigas, que acendedes pequenos luceiros brancos e morados ás portas da casa miña.

Benvidas sexades,
fortes baixo a choiva,
imbatíbeis baixo vento...

Benvidas sexades!
Comentarios (7) - Categoría: Pequenas reflexións case furtivas - Publicado o 07-03-2010 19:03
# Ligazón permanente a este artigo
Dos nosos computadores
Que mellor ponte para acurtar distancias hoxendía que os nosos computadores?

Substituíron as cartas, os telegramas, o teléfono en moitas ocasións, convertéronse en ágora pública para que pintemos as nosas mensaxes pequenas ou grandes polas paredes, en botellas que botamos ao mar coma náufragos na procura de persoas coas que partillar as nosas opinións...

Nestes nosos computadores gardamos as nosas músicas máis fermosas, esas que nos fan sentir (ben ou mal pero sentir), onde agachamos coma tesouros as fotografías e os vídeos dos momentos que tantas veces nos fan escravos da saudade, ou da alegría, ou que nos aportan ese grau de humor e comicidade que as nosas vidas necesitan coma o ar que respiramos...

Ai, máquinas condenadas que nos apreixaron entre as súas gadoupas, que nos apertaron con esas apertas que nunca rematan!

Son a mesa de traballo, a folla onde facemos os cálculos, as enciclopedias mil e unha veces consultadas, a tenda onde mercamos, o saco sen fondo onde procuramos todo canto pensabamos perdido...

Hoxe atopei na rede coa que saio moitas veces de pesca este vídeo que vos achego, unha homenaxe a estas ferramentas que acariñamos coas mans coma pianistas a tocar unha melodía que temos escoitado moitas veces e da que quizais nunca poderemos desprendernos.

Por moitos anos!

Comentarios (8) - Categoría: Pequenas reflexións case furtivas - Publicado o 26-02-2010 20:01
# Ligazón permanente a este artigo
De traducións e tradutores
Que nunca nos falten os tradutores e os intérpretres, que son pontes construídas entre linguas e, xa que logo entre persoas.

Que nunca nos falten as mans dos que verten os nosos escritos en linguaxes diferentes das nosas para que poidan chegar ao meirande número posíbel de lectores.

Que nunca falten os ouvidos de quen traslada o que falamos a todos os que poderían non entendelo nesta fermosa e variopinta torre de Babel que habitamos.

Que nunca falten, porque quizais sen eles non chegariamos a entendernos e non hai cousa máis fermosa cá comprensión do que falan e escreben os demais.

Que nunca nos falten e que nunca deixen de cabalgar no lombo da linguaxe.

Que nunca falten as súas máquinas de escribir, os seus bolígrafos, as súas prumas, as súas gravadoras, os seus auriculares, os xeus oídos atentos e os seus computadores.

Que nunca falten.

Nunca.
Comentarios (10) - Categoría: Pequenas reflexións case furtivas - Publicado o 24-02-2010 20:01
# Ligazón permanente a este artigo
O neno de L'Omo e o can

As tribos das beiras do río L'Omo habitan un triángulo de terra situado entre Etiopía, Sudán e Kenia, e foron fotografiadas ao longo de varios anos por Hans Sylvester.

O seu terrotorio é un terreo volcánico cheo de cinzas e polo visto moi fértil.

Os membros desas tribos teñen unha capacidade artística moi desenvolvida e amosada nas pinturas coas que cobren os seus corpos e nos elementos naturais (flores, plantas, cornos de animais, peles, froitas...) que utilizan para adornar as súas cabezas.

De todas as fotografías de Hans Sylvester quédome con esta que vos achego: un rapaz a darlle de beber a un can.

Paréceme unha perfecta simbiose de home e natureza.

O can non bebería se o neno non lle botasea uga na boca.

Xa fai falla querer un animal para facer isto!

Habería que lles enviar esta fotografía a todos cantos os abandonan cando canasan de telos na casa.

Cantas veces nos darían auga os nosos cans se soubesen que con iso saciarían a nosa sede, cantas cousas non farían por nós!

Veña un grolo polo rapaz ese da tribo de L'Omo e polo seu can!

Comentarios (6) - Categoría: Pequenas reflexións case furtivas - Publicado o 19-02-2010 19:44
# Ligazón permanente a este artigo
Unha nube como agasallo
Onte pola tarde mentres en Poio o ceo estaba grisallo e amaezaba con descargar unha choiva máis destas que non deixan de regarnos entrei no meu correo e atopei un máis que fermoso agasallo.

Solange envioume unhas nubes dende Sao Paulo!

Unha delas é esa que tedes na fotografía que vos achego.

Esa folerpas de algodón e vapor a viaxar pola inmensidade sen estradas nin camiños dun ceo azul potente e con algo esperanzador.

Sentinme amigo das nubes de Solange, envexoso eu da súa viaxe sen límites nin lindeiros.

Nunca faláramos do ceo, da bóveda que nos une a todos, da forza protectora do ceo-nai-pai que nos acolle agarimoso.

Que ten o ceo, que teñen as nubes, que ten ese azul intenso, que teñen as folerpas de vapor que convidan a viaxar? (E non falo de avións, non)

Onde estarán agora as nubes de Solange?

Un día da semana pasada un meteorólogo dicía na radio que aínda que ás veces parecese o contrario as nubes podían viaxar a unha velocidade que en moitas ocasións lles fastidiaba as predicións.

Quen sabe se esa nubiña brasileira non estará hoxe a pasar por riba de nós?

Quen sabe?

Ou igual xa lle deu por chover polo camiño e hoxe xa é parte deste Atlántico inmenso que nos une e nos separa (paradoxos da vida)!

Quen sabe?

Comentarios (4) - Categoría: Pequenas reflexións case furtivas - Publicado o 07-02-2010 19:16
# Ligazón permanente a este artigo
A choiva que volveu
Non foi maís ca un espellismo ese sol que quentou a terra nestes dous días pasados, unha andrómena forxada no interior da nosa cabeza, un pinchacarneiro do tempo sempre a xogar, bromista el.

Agora chove con forza de novo e iso fíxome lembrar un poema de Federico García Lorca, deses seis que escribiu en galego.

Non estou en Santiago pero ben vale para expresar o que me fai sentir a choiva esta que nos rega teimuda.

Velaí vai:

Chove en Santiago
meu doce amor.
Camelia branca do ar
brila entebrecida ô sol.

Chove en Santiago
na noite escrura.
Herbas de prata e de sono
cobren a valeira lúa.

Olla a choiva pola rúa,
laio de pedra e cristal.
Olla o vento esvaído
soma e cinza do teu mar.

Soma e cinza do teu mar
Santiago, lonxe do sol.
Agoa da mañán anterga
trema no meu corazón.

Comentarios (4) - Categoría: Pequenas reflexións case furtivas - Publicado o 04-02-2010 19:19
# Ligazón permanente a este artigo
Das cousas que conta o mar
De que fala o mar?

De que fala cada onda que pinta na praia as cores da súa mensaxe?

Que secretos nos transmite a cunchiña de mexilón que fica deitada na area poara que pase un neno e a recolla, para que a pise a zapatilla dese home que corre pola beiramar, para que se refuxe debaixo dela un caranguexo recén nacido?

Que berra a botella de plástico golpeada unha vez e outra máis contra as rochas na loucura do temporal?

De que fala o mar?

Fala das xentes que o cruzan dun continente a outro na procura dun sono inexistente?

Fala quizais da ultima guerra que comezou nas costas dun país lonxano que non sabiamos nin que existía?

Ou fala do vóo da gaivota pendurada do ceo coma un debuxo que alguén esqueceu rematar?

Onde está o resto da bandada?

Existen os parrulos que voan xuntos en perfexta formación con forma de uve?

Existen?

Ou son outro invento maís dos debuxos animados?

De que fala o mar?

De que?

Das longas xornadas de estío cando non eramos máis ca experimentos de persoa a aboiar aferradas a un flotador con debuxos de estrelas?

Das fermosas amizades adolescentes coas que compartiamos o sabor dos primeiros cigarros antes de saber que existía o cancro de pulmón?

Das verbenas interminábeis baixo bombillas de cores que cruzaban de canto a canto o adro da igrexa por diante do palco onde unha orquestra tocaba unha vez e outra máis as cancións do verán?

De que fala o mar?

Cando o saiba vou copiar nun caderno todo canto me diga...

E as follas do caderno van ter o ulido do salitre.

E cando alguén o colla para ler o que pon nunca máis vai querer lavar as mans.

Nunca máis...
Comentarios (4) - Categoría: Pequenas reflexións case furtivas - Publicado o 03-02-2010 19:36
# Ligazón permanente a este artigo
Das miñas prantas recén podadas
Hoxe botei o día enteiro a podar as miñas prantas e agora que xa é noite vou ir cear con algúns dos meus mellores amigos.

Hoxe botei o día enteiro a podar as miñas prantas logo dos mil temporais que sopraron ao longo do ano sobre a terra maltratada pola auga, polo vento e pola xeada.

Hoxe botei o día enteiro a podar as miñas prantas e sentín que estaba a cortar e peitear os cabelos dun gran amigo, ou dunha gran amiga, que a terra é muller, disque.

Hoxe botei o día enteiro a podar as miñas prantas e teño asensación de que lles din ansias de sobrevivir e rexuvenecerse, de coller forzas para a chegada da primavera en calquera momento que a señorita se digne parecer.

Hoxe botei o día enteiro a podar as miñas prantas e teño as mans manchadas de terra. E sabedes que? Pois que non teño ganas de lavalas!

Hoxe botei o día enteiro a podar as miñas prantas e tiven unha sensación moi gratificante de comezo dunha nova xeira.

Agora xa pode chover outra vez. Pode chover moitas veces máis.

Agora xa poden vir mil vendavais feroces a soprar que as miñas prantiñas están fortes e seguras de si mesmas.

Si.

Fortes e seguras!


Comentarios (5) - Categoría: Pequenas reflexións case furtivas - Publicado o 30-01-2010 20:54
# Ligazón permanente a este artigo
Lume para todos

Lume para todos os corazóns magoados en meduio destes temporais de invernos que nos azoutan.

Lume que de a calor da ledicia e a luz que alumea o camiño para que marche a tristura.

Lume para todos os corpos fríos.

Lume para quentar o pensamento e a ollada.

Lume para abrir un oco de ceo entre as nubes.

Lume para pasar a noite sen a friaxe da humidade en todos os recunchos das casas.

Lume para sacudir a saudade toda das almas!


Comentarios (4) - Categoría: Pequenas reflexións case furtivas - Publicado o 30-11-2009 21:49
# Ligazón permanente a este artigo
As lagoas salgadas do mundo

As lagoas salgadas do mundo, as lagoas todas, cheíñas como están de auga e de sal, non naceron da chuvia, non, que naceron do noso chorar.

Naceron das bágoas todas, das saen polos ollos no pranto e das que agardan dentro do corpo, cristalizadas en mágoas que non poden escapar.

Derrétense entón pouquiño a pouco, moi devagar, até se transformar nese berro angustiado que unha vez ou dúas na vida nos cómpre botar.

Entón as bágoas corren en regueiro todas, invisibles, case sempre, ao noso ollar.

Baixan abas de montañas, cruzan estradas, saltan ríos e camiños día e noite e noite e día, sen cesar.

As lagoas salgadas do mundo, as lagoas todas, cheíñas como están de auga e de sal, non naceron da chuvia, non, que naceron do noso chorar.
Comentarios (6) - Categoría: Pequenas reflexións case furtivas - Publicado o 23-11-2009 21:06
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0