Blog do escritor
Xesús Constela

www.xesusconstela.com

info@xesusconstela.com
 CATEGORÍAS
 CUARTO DOS TRASTES
 SALA PARA VISITAS
 SALA DAS PROCURAS
 SALA DOS BLOGS GALEGOS
 NO FAIADO
 ANTERIORES

De Pablo Neruda: Oda al día feliz
Non quero que ninguén quede con sabor funerario na boca logo de visitar o meu blog, así que despois do poema de Auden que acabo de colgar achégovos este anaco final da Oda al día feliz de Pablo Neruda.

Que grande era Neruda!

Hoy dejadme
a mí solo
ser feliz,
con todos o sin todos,
ser feliz
con el pasto
y la arena,
ser feliz
con el aire y la tierra,
ser feliz,
contigo, con tu boca,
ser feliz
.



Comentarios (4) - Categoría: De literatura - Publicado o 26-01-2010 19:32
# Ligazón permanente a este artigo
De W H Auden: Funeral Blues

Dos poemas acerca da morte que máis me sorprenderon quizais este de W.H. Auden sexa o mellor porque descrebe de xeito perfecto o sentimento de perda e separación que se sente tras do falecemento dunha persoa.

Desculpádeme a macabrada pero tiña ganas de colgalo hoxe aquí.

Achégovos a versión en castelán, que podedes ler aquí, e unha secuencia da película Catro vodas e un funeral onde un dos personaxes o recita en inglés na súa versión orixinal. (Está subtitulado en portugués para que poidades seguilo)

Que grande era Auden!

Comentarios (2) - Categoría: De literatura - Publicado o 26-01-2010 19:08
# Ligazón permanente a este artigo
De Miguel Hernández (2)
Poeta loitador onde os haxa, como Federico García Lorca, Miguel Hernández morreu moi noviño no cárcere cando tiña trinta e un anos e deixou escrita unha obra moi breve pero dunha altura literaria realmente abraiante.

Imaxinade canto máis grande sería agora esa obra se tivese recibido no cárcere a atención médica que precisaba.!

Estamos no de sempre: a guerra e mais a longa ditadura posterior truncaron a vida de toda unha xeración e ninguén coma Miguel Hernández e Federico García Lorca para simbolizar a dureza do tempo que lles tocou vivir e padecer.

Dúas persoas completamente diferentes (Miguel o labrego, Federico o fillo de boa familia) unidas pola literatura e pola traxedia.

Cantos máis morreron coma eles e ficaron esquecidos para sempre no anonimato.

Cantas familias esgazadas!

Canto horror!

Como para que non se investiguen os crimes do franquismo!
Comentarios (3) - Categoría: De literatura - Publicado o 17-01-2010 20:02
# Ligazón permanente a este artigo
De Miguel Hernández
Celébrase este ano o centenario do nacemento de Miguel Hernández.

Que dicir do gran poeta?

Propóñovos a lectura dun dos meus poemas favoritos, Las nanas de la cebolla, escrito logo de que a súa muller, Josefina Manresa, lle enviase unha carta ao cárcere de Torrijos (Madrid) na que lle dicía que o único que tiñan para comer na casa era pan e cebola.

E tiñan na casa un bebé ao que a muller tiña que aleitar!

Non hai unha soa verba deste poema que non leve unha tremenda carga de significación.

La cebolla es escarcha
cerrada y pobre.
Escarcha de tus días
y de mis noches.
Hambre y cebolla,
hielo negro y escarcha
grande y redonda.

En la cuna del hambre
mi niño estaba.
Con sangre de cebolla
se amamantaba.
Pero tu sangre,
escarchada de azúcar,
cebolla y hambre.

Una mujer morena
resuelta en luna
se derrama hilo a hilo
sobre la cuna.
Ríete, niño,
que te traigo la luna
cuando es preciso.

Alondra de mi casa,
ríete mucho.
Es tu risa en tus ojos
la luz del mundo.
Ríete tanto
que mi alma al oírte
bata el espacio.

Tu risa me hace libre,
me pone alas.
Soledades me quita,
cárcel me arranca.
Boca que vuela,
corazón que en tus labios
relampaguea.

Es tu risa la espada
más victoriosa,
vencedor de las flores
y las alondras
Rival del sol.
Porvenir de mis huesos
y de mi amor.

La carne aleteante,
súbito el párpado,
el vivir como nunca
coloreado.
¡Cuánto jilguero
se remonta, aletea,
desde tu cuerpo!

Desperté de ser niño:
nunca despiertes.
Triste llevo la boca:
ríete siempre.
Siempre en la cuna,
defendiendo la risa
pluma por pluma.

Ser de vuelo tan lato,
tan extendido,
que tu carne es el cielo
recién nacido.
¡Si yo pudiera
remontarme al origen
de tu carrera!

Al octavo mes ríes
con cinco azahares.
Con cinco diminutas
ferocidades.
Con cinco dientes
como cinco jazmines
adolescentes.

Frontera de los besos
serán mañana,
cuando en la dentadura
sientas un arma.
Sientas un fuego
correr dientes abajo
buscando el centro.

Vuela niño en la doble
luna del pecho:
él, triste de cebolla,
tú, satisfecho.
No te derrumbes.
No sepas lo que pasa ni
lo que ocurre


Achégovos tamén un vídeo cunha versión musicada moi fermosa de Joan Manuel Serrat.

Que grande eras Miguel!



Comentarios (4) - Categoría: De literatura - Publicado o 16-01-2010 21:47
# Ligazón permanente a este artigo
De Orhan Pamuk
Orhan Pamuk converteuse dende hai anos nun dos meus escritores favoritos pola súa esquisita capacidade para o retrato tanto do individuo coma da paisaxe ou da sociedade.

Unha das veces que visitei a cidade de Istambul fíxeno cun seu libro, Istambul, as lembranzas e a cidade, na mochila para ver de escribir un artigo para o número 176 da revista Grial co gallo da publicación da novela O castelo branco traducida ao galego.

Por ceto, que quen non teña lido esa novela que o faga porque é unha verdadeira obra mestra cunha trama que engaiola dende a primeira páxina.

Estou a ler unha historia de amor, O museo da inocencia, a última obra de Pamuk e teño a boca chea de sabor a Istambul, unha cidade que admiro e na que pasei momentos moi bos, unha urbe caótica pero encantadoramente fermosa de máis de doce millóns de habitantes censados (nin se pode calcular o número dos que non o están) descrita polo autor cunha habilidade tal que mesmo se poden escoitar de fondo as conversas entre os pescadores do Bósforo e o ruído dos grandes carguieros a cruzar as súas augas escuras.

Falaremos de Istambul. Prométoo.

Pero agora permitídeme un brinde: Veña un grolo por Orhan Pamuk!
Comentarios (1) - Categoría: De literatura - Publicado o 21-12-2009 17:58
# Ligazón permanente a este artigo
Da literatura non profesional para Almudena Grandes
Escribiuno Almudena Grandes en El País na súa columna do pasado luns:

"Soy escritora y vivo de mis derechos de autor. Con ellos, puedo comprar comida y ropa, pagar la hipoteca, la factura de la luz, el teléfono. Gracias a ellos, sobre todo, puedo escribir. Si desaparecieran, tendría que buscarme otro empleo, porque los escritores no damos conciertos. Mi única alternativa sería dormir menos y escribir por las noches, o los fines de semana, a ratos sueltos. Es decir, volver a los oscuros tiempos en los que la escritura no era un oficio, sino un sacrificio."

A inmensa maioría dos escritores que utilizamos a lingua galega como a nosa materia prima aínda vivimos a literatura coma un sacrificio segundo a señora Grandes.

Seguimos a escribir "as fins de semana, polas noites, a ratos sueltos..."

Benditas sexan as fins de semana, benditas as noites e benditos tamén os "ratos sueltos", que grazas a todos eles a nosa literatura fíxose un oco no mundo!
Comentarios (2) - Categoría: De literatura - Publicado o 14-12-2009 22:38
# Ligazón permanente a este artigo
De Manuel Antonio: Sós
Hoxe síntome Manuel Antonio no seu poema Sós:

...FOMOS ficando sos
o Mar o barco e mais nós

...Roubánronnos o Sol
...O paquebote esmaltado
que cosía con liñas de fume
áxiles cadros sin marco

...Roubáronnos o vento
...Aquel veleiro que se evadeu
pola corda floxa do horizonte

...Este oucéano desatracou das costas
...e os ventos da Roseta
ourentáronse ao esquenzo
...As nosas soedades
veñen de tan lonxe
como as horas do reloxe
...Pero tamén sabemos a maniobra
dos navíos que fondean
a sotavento dunha singladura
...No cuadrante estantío das estrelas
ficou parada esta hora:
...O cadavre do Mar
fixo do barco un cadaleito

.....Fume de pipa......... Saudade
.....Noite...... Silenzo.... Frío
.....E ficamos nós sós
.....Sin o Mar e sin o barco
.....nós.


Veña un grolo por Manuel Antonio e por todas as almas solitarias!
Comentarios (2) - Categoría: De literatura - Publicado o 04-12-2009 11:22
# Ligazón permanente a este artigo
Macbeth de Shakespeare
Estou a ler Macbeth de William Shakespeare e pódovos asegurar que estou abraiado pola forza inabarcábel da linguaxe.

Macbeth é a historia dunha gran ambición, dun home que non dubida en matar a calquera que se lle poña por diante para conseguir ser rei de Escocia. E mata alentado pola súa esposa, Lady Macbeth, un verdadeiro cúmulo de maldade.

Cantos Macbeths andan soltos polo mundo, e cantas Lady Macbeths, que non dubidan en arrasar todo canto atopan ao seu paso co único obxectivo de conseguir o que pretenden!

Sei de xente que pisotea dereitos mesmo en cousas pequeniñas da vida cotiá, xente que empurra aos demais para chegar primeiro.

Mesmo algo de Lady Macbeth hai na señora que pasa por diante de todo o mundo na cola da carnicería sen agardar o seu turno!

Se levamos esta idea ao comportamento de moitos dirixentes políticos comprenderemos o mundo un chisco máis.

Canta razón levaba William Shakespeare!

Identifiquemos os macbeths que nos rodean!

Denunciémolos!
Comentarios (4) - Categoría: De literatura - Publicado o 26-11-2009 13:26
# Ligazón permanente a este artigo
Un poema de Ger Wolfe
Velaí un poema do meu amigo Ger Wolfe, compositor e poeta irlandés dedicado a unha persoa morta:

In the garden of Heaven you are now , and the flowers blossom in your hand may the fruit of glory be your food, and your family gather all around ,

And I love you ,more than stars up in the night , when the moon cries over mountains.

Now your hands are moving through the roots, and the trees are gathering your song, all your memories scattered to the ditch , where the morning fathered all your Joy.

And I love you ,though the flowers have your eyes and the echo of your heart pulses northwards ,
And I love you ,more than the rivers in the deep ,love the rainfall in distant valleys.

Between night and the mothering of clay, when despair has conquered all but love , sings a goldcrest high up on the hedge , stone-cold branches cannot stop the sun,

And I love you , more than the stars up in the night , when the moon cries ,over mountains , and I'll love you ,
When the bells are gone to clay , and the songbirds are dust on the windows.


No xardín do ceo agora estás
e as flores agroman na túa man
que o froito da groria sexa o teu alimento
e que a túa familia se una arredor túa.

Quérote
máis cás estrelas que alumean a noite
cando a lúa chora nas montañas

Agora as túas mans anadan a moverse entre raíces
e as árbores xúntanse arredor do teu canto...


Veña un grolo por Ger!
Comentarios (8) - Categoría: De literatura - Publicado o 24-11-2009 20:25
# Ligazón permanente a este artigo
Premios Cunca das Artes
No día e hoxe ás 20:00 horas terei a honra de recoller na cidade de Santiago un dos premios Cunca das Artes que cada ano entrega a Asociación de Amizade e das Artes Galego Portuguesa.

Terei a dobre honra de recollelo xunto a Lois Diéguez, galardoados como seremos os dous no apartado de Letras.

Outros galardoados serán:
Mago Romarís e Quico Cadaval no apartado de Artes Escénicas,

Uxía Senlle e Abe Rábade no de Música,

Xulio Maside e Emilio Celeiro no de Artes Plásticas,

Pablo Seoane e Roberto Vidal Bolaño a título póstumo,

A Asociación de Empresarios Polígono do Tambre e Juan Mirás como Asociacións

e as Asociacións Alexandre Bóveda e Música na Noite no apartado de Asociacións.

Logo da entrega das Cuncas das Artes compartiremos cea na cidade de Santiago.

Dende aquí quixera amosar o meu agardecemento a todos os membros da Asociación da Amizade e das Artes Galego Portuguesa e os meus parabéns a todos os galardoados.

Veña un grolo!

Comentarios (6) - Categoría: De literatura - Publicado o 20-11-2009 17:56
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0