Blog do escritor
Xesús Constela

www.xesusconstela.com

info@xesusconstela.com
 CATEGORÍAS
 CUARTO DOS TRASTES
 SALA PARA VISITAS
 SALA DAS PROCURAS
 SALA DOS BLOGS GALEGOS
 NO FAIADO
 ANTERIORES

Do Nobel de Vargas Llosa
Dúas reflexións que lin acerca do Nobel para Mario Vargas Llosa.

Déixoas aquí recollidas coma dúas follas caídas dunha árbore deste outono chuviñento:

A primeira é de Oliver Stone:
A Vargas Llosa véxoo retorto, reprimido e conservador.

A segunda do meu gran admirado Mario Benedetti:
A Vargas Llosa hai que lelo, pero non escoitalo.

Por certo, que ninguén esqueza que o escritor peruano estampou a súa sinatura naquel demagóxico manifesto en defensa do castelán do ano 2008.

Non teño máis que dicir.
Comentarios (6) - Categoría: De literatura - Publicado o 09-10-2010 12:50
# Ligazón permanente a este artigo
De Emily Brönte: Caen, as follas, caen
Falemos do outono, entón.

Compartamos os versos de Emily Brönte:

Fall, leaves, fall; die, flowers, away;
Lengthen night and shorten day;
Every leaf speaks bliss to me
Fluttering from the autumn tree.

I shall smile when wreaths of snow
Blossom where the rose should grow;
I shall sing when night's decay
Ushers in a drearier day.


Que eu ouso traducir moi libremente:

Caen, as follas, caen; morren, as flores, para sempre;
Alóngase a noite e acórtase o día;
Fala cada folla de felicidade
mentres voa dende a árbore outonal.

Vou sorrir cando vexa coroas de neve
a agromar onde as rosas debían medrar ;
Vou cantar cando a chegada da noite
nos vaia metendo nun día tristeiro


Comentarios (10) - Categoría: De literatura - Publicado o 22-09-2010 13:44
# Ligazón permanente a este artigo
De Carlos Drummond de Andrade: Destruição
Por suxestión de Solange nun seu comentario acerca do cadro d'Os amantes de René Magritte achégovos este poema, Destruição, de Carlos Drummond de Andrade:

Os amantes se amam cruelmente
e com se amarem tanto não se vêem.
Um se beija no outro, refletido.
Dois amantes que são? Dois inimigos.

Amantes são meninos estragados
pelo mimo de amar: e não percebem
quanto se pulverizam no enlaçar-se,
e como o que era mundo volve a nada.

Nada. Ninguém. Amor, puro fantasma
que os passeia de leve, assim a cobra
se imprime na lembrança de seu trilho.

E eles quedam mordidos para sempre.
deixaram de existir, mas o existido
continua a doer eternamente.
Comentarios (7) - Categoría: De literatura - Publicado o 18-09-2010 11:23
# Ligazón permanente a este artigo
De Hisham Matar: Só no mundo
Recoméndovos a lectura dunha novela moi boa do escritor Hisham Matar, nacido en Nova York pero de orixe libia.

A versión orixinal titúlase In the Country of Men e non sei por que lle cambiaron o nome ao traducila.

A través dos ollos inocentes do pequeno Solimán, nunha narrativa que engaiola dende a primeira páxina, imos descubrindo a cidade de Trípoli, onde vive, as súas amizades e as sombras todas da sociedade que o rodea nos primeiros anos da chegada ao poder de Muammar_al-Gaddafi.

Unha novela moi ben escrita e chea de vida.

Veña un grolo por Hisham Matar!
Comentarios (3) - Categoría: De literatura - Publicado o 15-08-2010 20:37
# Ligazón permanente a este artigo
De Milena Agus: A imperfección do amor
Veño de descubrir unha escritora italiana magnífica, cunha narrativa desas que engaiola dende as primeiras liñas do libro e é capaz de facer que o lector se vexa inmerso nuns escenarios descritos con verdadeira mestría.

Falo de Milena Agus, xenovesa que vive en Cagliari, a capital de Cerdeña, e da súa novela A imperfección do amor, onde asistimos á vida cotiá de tres irmás que habitan unha parte do que foi un palacio aristocrático que lles pertence por herdanza familiar pero non poden manter por falla de cartos.

Noemi, a maior, soña co esplendor familiar xa desaparecido.

Maddalena, a segunda, soña con ter un fillo co seu home Salvatore (as relacións sexuais entre os dous están descritas pola autora dun xeito sublime)

A condesa de manteiga (a máis pequena, que dá título ao libro na versión orixinal en italiano: La contessa di ricotta) soña co amor.

A lectura desta noveliña levoume a comezar a do grande éxito da súa autora: Mal de pedras.

Dende logo moi recomendábeis calquera delas se queredes viaxar a Cerdeña dende as vosas casas.

Boa viaxe!
Comentarios (2) - Categoría: De literatura - Publicado o 02-07-2010 12:53
# Ligazón permanente a este artigo
De Unai Elorriaga: Londres é de cartón
Se aínda non lestes ningunha das anteriores novelas de Unai Elorriaga sempre é unha boa idea comezar coa última, publicada este mesnmo ano: Londres é de cartón.

Hei dicir que xa gocei unha barbaridade con Un tranvía cara a SP, O pelo de Van't Hoff e Vredaman, das cales recomendo as dúas primeiras, especialmente a do tranvía.

É unha mágoa que non se publicase a tradución ao galego desta última.

Ao longo da novela de Unai procuraredes a Sora, desaparecida hai xa vinte anos e sentaredes co seu irmán Phineas no tellado número dezasete para vixiardes a estación do camiño de ferro.

Deixádevos levar pola magnífica prosa de Unai e quizais ao remate da novela descubriredes por que Londres é de cartón.

Unha novela brillante!
Comentarios (4) - Categoría: De literatura - Publicado o 26-06-2010 22:02
# Ligazón permanente a este artigo
De Uxío Novoneyra 3: Tradución d'Os eidos
Veño de saber pola prensa da publicación da tradución ao castelán d'Os eidos de Uxío Novoneyra en tradución de Elva Rey, a súa dona.

Unha alegría que a obra do gran poeta se poida ler polos non galegos do mesmo xeito que nós podemos gozar de Beckett, Yeats, Rimbaud ou Shakespeare.

A edición, bilingüe, corre a cargo de Árdora Ediciones e leva un limiar de Ignacio Castro, e contén unha frase que reflicte de xeito marabilloso o significado da poesía do autor do Courel:
O poeta escoitaba a vibración das cousas humildes.

Pecharei entón cun poema que fala diso, de grandes cousiñas humildes:

Ollo o ceo mouro cun medo antergo.
Torna a abella ó trobo.
A anduriña cingue o voo.
Van as tebras do trono nun son agoreiro...








Comentarios (5) - Categoría: De literatura - Publicado o 22-06-2010 11:42
# Ligazón permanente a este artigo
De José Saramago 2: Na ilha por vezes habitada
Coido que nada tan acaído agora mesmo coma este poema de José Saramago, do seu libro Provavelmente alegria, do ano 1985:

Na ilha por vezes habitada do que somos, há noites, manhãs e madrugadas em que não precisamos de morrer.
Então sabemos tudo do que foi e será.
O mundo aparece explicado definitivamente e entra em nós uma grande serenidade, e dizem-se as palavras que a significam.
Levantamos um punhado de terra e apertamo-la nas mãos. Com doçura.
Aí se contém toda a verdade suportável: o contorno, a vontade e os limites.
Podemos então dizer que somos livres, com a paz e o sorriso de quem se reconhece e viajou à roda do mundo infatigável, porque mordeu a alma até aos ossos dela.
Libertemos devagar a terra onde acontecem milagres como a água, a pedra e a raiz.
Cada um de nós é por enquanto a vida.
Isso nos baste.
Comentarios (6) - Categoría: De literatura - Publicado o 20-06-2010 12:12
# Ligazón permanente a este artigo
De José Saramago 1

Falaremos unha miguiña de José Saramago, este Grande da literatura que se nos foi tan caladiño agora que o verán anda a nos facer unha primeira visita.

Nunca esqueceri a miña lectura do Memorial do Convento, de como ficou para sempre no meu corazón o personaxe de Blimunda.

Mesmo cheguei a visitar o mosteiro de Mafra, onde a historia se desenvolve, ao rematar a lectura só para admirar unha vez máis a calidade das descricións do autor desa obra mestra.

E si. Mafra era xusto como Saramago dicía.

E a escena que abre o libro, cos reis de Portugal, Don Joao e Dona Maria Ana Josefa, a rezar para teren descendencia, é unha desas xenialidades que só poden saír dunha cabeza chea de inxenio e de boa literatura.

Moitas grazas, José Saramago, por tantos bos momentos que me fixeches pasar.

De todo corazón!
Comentarios (2) - Categoría: De literatura - Publicado o 19-06-2010 22:13
# Ligazón permanente a este artigo
De Walt Whitman: Unha folla de herba
Amante son das cousas pequenas que pasan desapercibidas, desas que inxustamente moitas veces esquecemos, desas que só botamos en falla cando xa non están.

Mentres pensaba nisto lembrei un fermosísimno poema de Walt Whitman:

I believe a leaf of grass is no less than the journey-work of the stars,
And the pismire is equally perfect, and a grain of sand, and the egg of the wren...


Traduzo un pouco libremente:

Creo que unha folla de herba, non é menos
que a xornada laboral das estrelas,
e que unha formiga é perfecta,
e un gran de area,
e o ovo dun paxaro,
son igualmente perfectos,
e que a ra é unha obra mestra,
digna dos escollidos,
e que a silveira podería adornar
os salóns do paraíso,
e que a articulación máis pequena da miña man
avergoña as máquinas,
e que a vaca que pace, coa súa cabeza baixa,
supera todas as estatuas,
e que un rato é miragre abondo,
como para facer dubidar,
a seis trillóns de infieis.


Veña un grolo, Walt Whitman!
Comentarios (10) - Categoría: De literatura - Publicado o 16-06-2010 19:10
# Ligazón permanente a este artigo
[1] ... [3] [4] [5] 6 [7] [8] [9] ... [13]
© by Abertal

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0