Blog do escritor
Xesús Constela

www.xesusconstela.com

info@xesusconstela.com
 CATEGORÍAS
 CUARTO DOS TRASTES
 SALA PARA VISITAS
 SALA DAS PROCURAS
 SALA DOS BLOGS GALEGOS
 NO FAIADO
 ANTERIORES

De Michela Murgia: Accabadora
Recoméndovos a lectura da novela Accabadora da escritora Michela Murgia, que escrebe en italiano (cando ben podía facelo en sardo, non é por nada, aínda que de seguro que vendería menos) e recibiu no ano 2010 o premio Campiello, o máis prestixioso de Italia.

Quen se adentre na novela vai ter ocasión de camiñar da man de Maria Listru, fill'e anima de Bonaria Urrai, polos camiños dunha boa chea de vellas tradicións sardas, moitas das cales aínda perviven na actualidade a pesares da presión da globalización.

Unha desas tradicións é precisamewnte a que dá título á novela: unha accabadora era unha muller que, chamada polos familiares dun enfermo terminal, procedía a acabar coa súa vida para ver de pór fin aos seus sofrimentos.

Quen se adentre na novela vai poder mergullarse no día a día dunha aldea, Sorreni, na que se mantén a misteriosa (e por que non tamén inquedante) figura da "accabadora".

É unha obra de delicada e moi ben construída narrativa trazada da man dunha muller, Michela Murgia) que de seguro que vai dar moito que falar no futuro de seguir polo camiño escollido, unha novela na que se respira a atmosfera (ás veces opresiva, por que non dicilo) da sociedade sarda con todos os seus pros e tamén con todas as súas contras.

Velaquí unhas miguiñas do argumento:

Nos anos cincuenta, na aldea de Sorreni, Cerdeña, Unha vella costureira, Bonaria Urrai, e unha meniña, Maria Listru, unen as súas vidas por medio da antiga tradición sarda da "adopción da alma". A vida da meniña vese transformada por completo da man da súa nova "nai", unha muller chea de segredos, de longos silencios e de estrañas saídas nocturnas...

Trátase unha historia de amor e tamén de piedade, de destinos que se acadan e de destinos que non, un libro conmovedor que sabe facer reflexionar.

Convídovos a lela.

Paga a pena!
Comentarios (0) - Categoría: De literatura - Publicado o 17-06-2012 14:14
# Ligazón permanente a este artigo
De Gabriel Celaya: La poesía es un arma cargada de futuro!
A que xogos se entrega o subconsciente pola noite?

Que fai que unha mañá espertemos cunha imaxe, un pensamento, unha lembranza, unha canción, un poema na cabeza?

Hoxe, nesta xornada de ceos grisallos abrín os ollos con este poema de Gabriel Celaya a camiñar polo meu pensamento.

La poesía es un arma cargada de futuro!

Cuando ya nada se espera personalmente exaltante,
mas se palpita y se sigue más acá de la conciencia,
fieramente existiendo, ciegamente afirmado,
como un pulso que golpea las tinieblas,

cuando se miran de frente
los vertiginosos ojos claros de la muerte,
se dicen las verdades:
las bárbaras, terribles, amorosas crueldades.

Se dicen los poemas
que ensanchan los pulmones de cuantos, asfixiados,
piden ser, piden ritmo,
piden ley para aquello que sienten excesivo.

Con la velocidad del instinto,
con el rayo del prodigio,
como mágica evidencia, lo real se nos convierte
en lo idéntico a sí mismo.

Poesía para el pobre, poesía necesaria
como el pan de cada día,
como el aire que exigimos trece veces por minuto,
para ser y en tanto somos dar un sí que glorifica.

Porque vivimos a golpes, porque apenas si nos dejan
decir que somos quien somos,
nuestros cantares no pueden ser sin pecado un adorno.
Estamos tocando el fondo.

Maldigo la poesía concebida como un lujo
cultural por los neutrales
que, lavándose las manos, se desentienden y evaden.
Maldigo la poesía de quien no toma partido hasta mancharse.

Hago mías las faltas. Siento en mí a cuantos sufren
y canto respirando.
Canto, y canto, y cantando más allá de mis penas
personales, me ensancho.

Quisiera daros vida, provocar nuevos actos,
y calculo por eso con técnica qué puedo.
Me siento un ingeniero del verso y un obrero
que trabaja con otros a España en sus aceros.

Tal es mi poesía: poesía-herramienta
a la vez que latido de lo unánime y ciego.
Tal es, arma cargada de futuro expansivo
con que te apunto al pecho.

No es una poesía gota a gota pensada.
No es un bello producto. No es un fruto perfecto.
Es algo como el aire que todos respiramos
y es el canto que espacia cuanto dentro llevamos.

Son palabras que todos repetimos sintiendo
como nuestras, y vuelan. Son más que lo mentado.
Son lo más necesario: lo que no tiene nombre.
Son gritos en el cielo, y en la tierra son actos.


Velaquí o poema con música de Paco Ibáñez:

Comentarios (4) - Categoría: De literatura - Publicado o 09-06-2012 12:45
# Ligazón permanente a este artigo
Polo Día das letras para Roberto Vidal Bolaño
Un grupo de persoas que está recollendo apoios para presentar perante a Real Academia Galega a proposta de que o Día das Letras Galegas de 2013 lle sexa dedicado a Roberto Vidal Bolaño.

O Días das Letras Galegas cumpriu 50 anos. Felicidades. Medio século ben empregado e sen facer moito teatro. Os tempos deberían ser chegados para ese xénero que segue sendo literario. Cincuenta anos pasaron polo Día e trinta polo teatro galego e a súa profesionalización. É tempo suficiente para ter comprobado a importancia do teatro na cultura galega e tempo suficiente para valorar como contribuíu a escena galega á revitalización da lingua e a darlle un uso actual, contemporáneo e habitable.

Cincuenta anos despois do Día e trinta anos despois da romería chegamos a 2013 e damos coa cifra, tráxica en calquera caso, dos 11 anos da morte, que non desaparición, de Roberto Vidal Bolaño. Igual cadran as contas porque para falar de literatura, de teatro e de lingua non hai exemplo mellor que Vidal Bolaño: practicou a lingua e o teatro, o teatro da lingua, a lingua do teatro con toda a contundencia que lle foi dado e, algunhas veces, moito máis. As súas necrolóxicas de hai máis dunha década xa o sentenciaron como o máis importante autor galego de teatro e, once anos despois, a súa obra non deixou de medrar. Unha obra que comeza cos símbolos e acaba na realidade, nun proceso de interpretación dese lugar onde o mundo se chama Galicia que poucos autores, de teatro, narrativa ou poesía, poden igualar. Ese é o camiño que vai de Bailadela da morte ditosa a Rastros.

Hai motivos. Moitos. Un por cada espectador que RVB levou ao teatro no pasado e outro por cada espectador que levará no futuro. Pero hai outro fundamental que garda relación intensa co prexuízo de que é ou que deixa de ser literatura. Se colocamos nunha ringleira a obra toda de RVB: Laudamuco, Bailadela, Saxo Tenor, Días sen gloria, Anxeliños, Animaliños, Criaturas, Rastros, As actas escuras, por exemplo, ¿hai moitas obras comparables? Escribir teatro tamén é de escritores.

Aínda habería máis porque RVB foi unha figura da escena e, polo tanto, foi actor e director, pero foi actor de televisión e de cine e esas circunstancias implican unha biografía pública próxima aos espectadores, unha biografía con moitos atractivos e cun obxectivo que aínda hoxe resulta útil ou, quizais, sexa hoxe máis útil que nunca: explicarnos para ben e para mal como é o mundo visto desde o teatro de aquí. Como é o mundo desde Galicia.

Podedes mostrar as vosas adhesións a través dos correos:
antondobao@telefonica.net
robertovidalbolanho@gmail.com

Veña un grolo pola iniciativa e outro por Roberto Vidal Bolaño!
Comentarios (1) - Categoría: De literatura - Publicado o 28-05-2012 18:40
# Ligazón permanente a este artigo
De Patrick Galvin: The Raggy Boy
Hai moitos anos, así como nove (o tempo voa) o meu gran amigo Ger Wolfe agasalloume cun libro de Patrick Galvin titulado The Raggy Boy (O neno farrapento), unha triloxía contida editada nun único volume, que contén as obras Song for a Poor Boy (Canción para un neno pobre), Song for a Raggy Boy (Canción para un neno farrapento) e Song for a Fly Boy (Canción para un neno espelido), que reflicten historias reais colleitadas con grandes doses de agarimo ao longo da súa vida.

Recomendo de verdade a súa lectura.
(hai por certo unha película baseada no libro e dirixida por Aisling Walsh no ano 2003, o mesmo en que Ger me regalou o libro).

Na dedicatoria do se agasallo Ger, entre outras cousas, dime:
Xesús: This writer is a great man from Cork who fought against Franco and loves life.
(Este escritor é un gran home de Cork, de onde tamén é Ger e por iso se coñecían, que loitou contra Franco e adora a vida.

E por que falo hoxe de Patrick Galvin?

Pois porque estou a comezar un relato para un novo libro e collín unha cita de The Raggy Boy para o comezo.

Di así:
Paddy encolleu os ombros. ?Vou marchar agora mesmo?, dixo. ?Grazas pola bebida.?
?Marchas lonxe??
?Vou camiñar sobre as augas,? respostou Paddy. ?Deus sabe cando hei voltar.?


Vaia un bo grolo por Patrick Galvin!


Comentarios (4) - Categoría: De literatura - Publicado o 21-05-2012 20:43
# Ligazón permanente a este artigo
De Valentín Paz Andrade: Pranto matricial

Velaquí un fermoso poema de Valentín Paz Andrade neste Día das Letras dedicado a el.

Foi escrito no ano 1954 en memoria de Castelao:

Na matricial Galiza, sempre túa,
que dende a Torre de Hércules ao Miño
un facho acenderá por cada illa,
cando ti volvas polo mare;
de toxo unha fogueira en cada monte;
cando ti volvas polo mare;
dos castros na coroa unha cachela,
cando ti volvas polo mare;
unha loura candea en cada pino,
cando ti volvas polo mare;
o seu cirio de frouma os alciprestes,
cando ti volvas polo mare;
luces de ardora branca en cada mastro,
cando ti volvas polo mare;
un farol mariñeiro en cada dorna,
cando ti volvas polo mare;
veliñas á xanela en cada casa,
cando ti volvas polo mare;
e as pérolas das bágoas derramadas,
cando ti chegues polo mare;
cando ti chegues polo mare...

Comentarios (0) - Categoría: De literatura - Publicado o 17-05-2012 13:59
# Ligazón permanente a este artigo
Percy B. Shelley: A flor que hoxe sorrí
Propóñovos a Shelley (1792-1822):
A flor que hoxe sorrí (The Flower That Smiles Today)

A flor que hoxe sorrí
mañá morre;
Todo canto queremos que fique
téntamos e logo fuxe.
Que é o placer neste mundo?
un lóstrego facer mofa da noite,
breve aínda que brillante.


The flower that smiles today
Tomorrow dies;
All that we wish to stay
Tempts and then flies.
What is this world's delight?
Lightning that mocks the night,
Brief even as bright.

Virtue, how frail it is!
Friendship how rare!
Love, how it sells poor bliss
For proud despair!
But we, though soon they fall,
Survive their joy, and all
Which ours we call.

Whilst skies are blue and bright,
Whilst flowers are gay,
Whilst eyes that change ere night
Make glad the day;
Whilst yet the calm hours creep,
Dream thou and from thy sleep
Then wake to weep.


Comentarios (0) - Categoría: De literatura - Publicado o 11-05-2012 13:14
# Ligazón permanente a este artigo
De El mundo de Juan José Millás
Aínda que pensei que nunca o faría, amante como son do ulido das follas dos libros, do seu tacto entre as mans, das bibliotecas con andeis ateigados de volumes...

Acabo de sucumbir ao progreso e veño de comprar un libro electrónico (ou debo dicir ebook?) un Kindle para sermos exactos.

E inaugureino (prefiro dicir iso a estreeino) coa novela El mundo De Juan José Millás.(E debo recoñecer que o aparelliño me deu unha moi boa lectura)

Desa novela de Millás quero salientar unhas cantas frases e recomendar algunha parte.

Comecemos polas frases.
Velaí van:

??las tardes muertas, nunca se ha dicho eso de las mañanas, ni de las noches, pues sólo la tarde, de entre todos los momentos del día, es mortal??
?Escribir bien presupone escribir al dictado de aquella parte de ti que permanece dentro del delirio cuando la otra sale de él para comunicarse con los demás o para ganarse la vida
.?

(Non podo estar máis de acordo)

E a derradeira:

?El nombre es una prótesis, un implante que se va confundiendo con el cuerpo, hasta convertirse en un hecho casi biológico a lo largo de un proceso extravagante y largo. Pero tal vez del mismo modo que un día nos levantamos y ya somos Millás, o Menéndez u Ortega, otro día dejamos de serlo. Tampoco de golpe, poco a poco.?

Recomendo agora unha conversa que o protagonista escoita nunha reunión/festa na casa do seu editor, na que se fala de de porcos, de León Tolstoi de de meniños do terceiro mundo apadriñados.
Brillante! Verdadeiramente brillante!

Tamén recomendo esa abraiante historia do alpinista perdido nunha fenda da montaña que escala, que aparece dentro da vivenda dunha muller do futuro.

En fin, unha novela que me resultou do máis interesante e que me serviu para inaugurar esta miña nova biblioteca de peto que vai convivir coa de papel.
Comentarios (3) - Categoría: De literatura - Publicado o 29-01-2012 12:11
# Ligazón permanente a este artigo
Carta aberta a Antón Riveiro Coello
Poio, 24 de xaneiro de 2012

Meu benquerido Antón:
Agora que rematei a túa novela Laura no deserto, a miña primeira lectura deste ano que comeza, quixera agradecerche os bos momentos que me fixeches vivir con ela, o cal dalgún xeito equivale a dicir que quero darche as grazas por escribila.
(Hei dicir que cando comecei a lectura desta Laura no deserto tiña o listón moi alto logo dos bos momentos que me fixeras pasar coas túas obras anteriores pero desta volta superácheste, amigo. E moito!)
Grazas, entón, polas brillantes descricións de Barcelona, de Nova York, da Pobra do Caramiñal?, capaces de me facer viaxar dende a butaca de lectura da miña biblioteca (ese meu lugar favorito para o lecer de inverno) cara ás rúas todas onde o que narras transcorría.
Grazas pola abraiante historia de Laura, que un día me anticipaches mentres compartiamos café e conversa antes da presentación do meu Shakespeare destilado no Café Moderno de Pontevedra, onde tiven a honra de contar coa túa presenza. Laura apropiouse de todo o meu tempo ao longo destes días de lectura, de todo, absolutamente todo; tal é a forza do personaxe e a forza do retrato seu co que conseguiches agasallarme.
Grazas por esa trama tan ben elaborada, polos fíos que, de xeito inesperado, me foron conducindo dende a primeira páxina da novela por recunchos narrativos sorprendentes.
Grazas por desvelarme ese mundo tremendamente inxusto (e tamén tremendamente cruel) que viviron os máis dos personaxes da novela, non só a Laura protagonista do título, por certo moi acaído, e grazas por desvelalo dun xeito aparentemente tan sinxelo pero enleado en moitas complexidades. Nada tan grande como todo iso que aparenta sinxeleza pero denota un inxente e moi elaborado traballo.
Grazas, en fin, pola mestría da túa man de bo escritor capaz de engaiolarme como lector dende a primeira liña.
Non canso de recomendar a lectura da túa Laura no deserto a todo o mundo, convencido de que veño de ler unha verdadeira obra de arte, unha desas novelas que ocupan, ou deberían ocupar, un lugar de seu no universo das grandes obras literarias.
Grazas, Antón.
Que a túa Laura no deserto atope nas mans dos lectores a boa viaxe que merece.
Milleiros de apertas:
Xesús Constela.-
Comentarios (4) - Categoría: De literatura - Publicado o 24-01-2012 18:55
# Ligazón permanente a este artigo
De Francisco de Quevedo: A un avariento
Nestes tempos de crise provocada pola usura dos bancos chegou ás miñas mans este poemiña de Francisco de Quevedo.

En aqueste enterramiento
Humilde, pobre y mezquino,
Yace envuelto en oro fino
Un hombre rico avariento.

Murió con cien mil dolores
Sin poderlo remediar,
Tan sólo por no gastar
Ni aun gasta malos humores.


Para cantas persoas valería este epitafio?

Admítense suxestións...



Comentarios (1) - Categoría: De literatura - Publicado o 14-12-2011 19:05
# Ligazón permanente a este artigo
De José Saramago: Ergo uma rosa
A proposta de Solange, e para conmemorar o 89 aniversario de José Saramago velaí vai o poema Ergo uma rosa:

Ergo uma rosa, e tudo se ilumina
como a lua não faz nem o sol pode:
Cobra de luz ardente e enroscada
Ou vento de cabelos que sacode.

Ergo uma rosa, e grito a quantas aves
O céu pontuam de ninhos e de cantos,
Bato no chão a ordem que decide
A união dos demos e dos santos.

Ergo uma rosa, um corpo e um destino
Contra o frio da noite que se atreve,
E da seiva da rosa e do meu sangue
Construo perenidade em vida breve.

Ergo uma rosa, e deixo, e abandono
Quanto me dói de mágoas e assombros.
Ergo uma rosa, sim, e ouço a vida
Neste cantar das aves nos meus ombros


Se queredes tamén podedes ver este video cunha versión flamenca do poema e o recitado en boca do seu autor en Lanzarote no ano 2008.

Para deixar a boca aberta!


Comentarios (2) - Categoría: De literatura - Publicado o 17-11-2011 18:13
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0