Viaxes O Lóstregho


Furancho Oficial de Cabañas & Catoira Travels
A partir deste santo día de Nadal do ano 2006 este vai ser o Furancho Oficial da xa célebre axencia de viaxes perralleiros Cabañas & Catoira Travels. Este e-zulo está especialmente deseñado para todos aqueles infelices ós que xa non lles carbura ben o 4 Latas, que xa están cansos de viaxar con AirZambia ou que levan toda a vida facendo auto-stop en carromato. Chegamos a un punto onde a xente moderna quere viaxes modernas, opinións modernas e visións modernas. Pois ben, para estes últimos non é esta páxina. Estes deben ir á páxina da COPE. Neste "fotolog" haberá fotos das nosas viaxes, comentando diferentes aspectos e anécdotas vividas. Recomendaremos lugares e esperamos que todo o mundo o pase ben e teña ganas de repetir a visita.

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

A condesa descalza
Onte botaban na 2 o clásico "A condesa descalza" (1954) e decidín vela, porque creía que non a vira nunca. Foi unha ben grata experiencia, e iso que a min Ava Gardner non me convence demasiado, pero teño que recoñecer que esta vez si o fixo.

Todo parece indicar que a película foi feita para maior lucimento de Humphrey Bogart e Ava Gardner. Só hai algún secundario que destaca ao longo de toda a película, como Edmund O'Brien. Pero en calquera caso, o experimento non saíu nada mal.

A pesar desas dúas grandes estrelas, non hai escenas con moita acción, nin moi espectaculares, senón que a historia se basea nunha trama ben interesante e uns diálogos moi agudos e profundos. A dirección e o guión foi de Joseph Mankiewicz, seguramente é esa a razón.

E tamén me chamou a atención un detalle técnico que non era moi habitual ver no cine desta época. Lembro unha escena importante (pode que houbera algunha máis, pero foi moi patente nese caso) na que un suceso destacado viuse dende varios puntos de vista diferentes con poucos minutos de diferenza. Curioso.

A historia trata do seguinte. María Vargas é unha fermosísima cantante e bailarina española que actúa nun tablao en Madrid. É a estrela do local, que está sempre ateigado, agardando o único número que fai cada noite. Unha noite aparecen por alí un produtor, un relacións públicas e un director de cine americano, que oíron falar marabillas da muller, para convertela nunha estrela de cine.

Resulta que chegan tarde á súa brevísima actuación dese día, e intentan que veña á súa mesa para intentar convencela, pero o camareiro dilles que ela non senta nunca cos clientes. O relacións públicas vai ao camerino e intenta traela, pero non o consegue. O produtor é un home riquísimo e moi estirado, así que non move nin un dedo. O director de cine, bastante a desgana, é o último en intentalo, pero créase unha relación moi especial entre eles dende o primeiro momento que se ven, e consegue traela á mesa. A cousa non é doada, pero conseguen convencela esa noite.

O resto da película trata da breve relación de sinceira amizade entre o director de cine (obviamente Bogart) e a nova estrela (Gardner). Breve porque foi unha estrela rutilante que morreu poucos anos despois, tras rodar tres películas que a converteron nunha super-estrela. Isto non é spoiler, a película comeza no cemiterio durante o enterro de María, e xa nos contan todo iso. A historia vai do que pasa neses poucos anos.

Resumindo, os primeiros anos é unha estrela de cine grazas a esas tres películas dirixidas polo director e producidas polo produtor estirado. Algún tempo despois, deixa a súa tutela, e vaise a vivir durante algún tempo con outro multimillonario sudamericano. E nos últimos meses da súa vida coñece a un conde italiano do que se namora tolamente.

Sorpresas dos últimos minutos (SPOILER): O conde está morrendo, e ela segue tendo relacións co seu "primo", ou sexa, o seu amante español, que sempre estivo cerca dela. O conde mátaa a ela e ao seu amante, sen saber que ela estaba embarazada e que ía ser a única posibilidade de prolongar o título do condado.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 15-04-2020 11:12
# Ligazón permanente a este artigo
A habitación de Fermat
Nesta etapa de confinamento, R, supostamente para ternos máis entretidos, bota en aberto varios canais, principalmente de cine, que normalmente non se poden ver, como Sundance ou Dark (hai algún máis, pero agora mesmo non lembro cal).

Nunca vira ningún película nin contido de ningún tipo da cadea Dark, que ten fama de botar principalmente películas violentas, e polas noites, porno.

Pero mira ti por onde, que esta noite, xusto antes de comezar co porno, botaron unha película española de tema matemático da que oíra falar hai algún tempo. Titúlase "A habitación de Fermat", é do ano 2007, e foi codirixida e coescrita por Luís Piedrahita (non o digo como mérito, porque me cae bastante mal, o menciono case como anécdota).

Basicamente hai cinco actores e algúns secundarios. Pero todo xira en torno a estes cinco actores ou actrices: Lluís Homar, Alejo Sauras, Santi Millán, Elena Ballesteros e Federico Luppi.

Alguén organiza de forma oculta unha especie de enigma aparentemente matemático e envíallo a persoas que parece que se desenvolven ben nese campo. Todos os que acertan (que só son as cinco persoas que protagonizan a película) son convocados, tamén de forma moi secreta, a un lugar, para resolver un enigma de grande complexidade.

O caso é que esas cinco persoas (vaia, unha sae cando o tema vai comezar, e iso resulta moi sospeitoso) quedan pechados nunha habitación dunha nave industrial abandonada. E lles van propoñendo enigmas matemáticos que deben resolver. E se non o fan ou tardan demasiado, as paredes da habitación vanse achegando entre sí e reducindo o espazo no interior.

Obviamente, o ambiente de tensión crece cando descubren todo isto, e crece aínda máis cando van falando entre eles (porque teoricamente non se coñecían entre sí) e van descubrindo que hai fíos que os unen dalgún xeito.

Non está mal, resulta entretida e agradable de ver. Non sei se vos resultará doado dar con ela. Teoricamente, podedes vela completa no enlace de Youtube que vos poño abaixo.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 14-04-2020 00:45
# Ligazón permanente a este artigo
Feminismos
A miña cuarta lectura no tempo de confinamento foi un libro ao que lle tiña ganas dende hai tempo. Titúlase "Feminismos" e foi escrito por Olga Castro e María Reimóndez. Foi editado no ano 2013 e eu merqueino 1 ou 2 anos despois, así que xa levaba como mínimo 5 anos na cola de espera.

É un tema que me interesa moitísimo e tiña a sensación de que estas dúas autoras galegas (que parece que se dedican profesionalmente á tradución, aínda que María tamén ten unha destacada carreira como escritora) ían darlle unha perspectiva que me ía resultar interesante.

E efectivamente foi así, sobre todo porque foron moi exhaustivas e examinaron o fenómeno do feminismo dende moitas perspectivas diferentes, non centradas no mundo occidental da clase media, que creo que é o que sucede en moitos casos, non unicamente no feminismo, senón en case todos os temas que se tocan por esta parte do mundo.

Para que o comprobedes, vou poñer, a grandes rasgos, os tres grandes bloques nos que dividiron o libro:
- O primeiro bloque trataba sobre as perspectivas do feminismo nas diferentes partes do mundo, e incluía os seguintes sub-apartados: Occidente, Galiza, África subsahariana, América Latina e o Caribe, Antiga URSS, China, India, Magreb, Oriente Medio e países árabes, e por último Xapón.
- O segundo bloque estaba dedicado a grandes temas que nos afectan a todos e tamén ao feminismo, como: Globalización, fundamentalismos e nacionalismo, Violencia de xénero, Sexualidade, Orientación sexual, Maternidade, Discapacidade, Institucionalización, Ciberfeminismo e Ecofeminismo.
- E o terceiro bloque facía referencia a diferentes disciplinas nas que o feminismo tiña que posicionarse e facerse ouvir, como: Ciencia, Economía, Relacións Internacionais, Lingüística, Comunicación, Historiografía, Educación, Arte e Relixión.

Como vedes, un enfoque tremendamente variado e que me fixo bastante amena a lectura do libro (a súa temática, en xeral, é densa, pero sabía a que me enfrontaba). Teño algún libro máis sobre o tema que lerei nos vindeiros tempos, pero dubido que sexa capaz de saciar tanto a miña curiosidade sobre este tema como o fixo este.

Saúdos.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 13-04-2020 11:04
# Ligazón permanente a este artigo
Rei de Reis
Xa sei que soará algo estraño, pero a min as películas bíblicas que adoitan botar en Semana Santa non me desagradan demasiado. Principalmente a mediados do século XX deulles por facer moitas destas, con desigual fortuna, e agora asulagan as grellas das cadeas de televisión nestes días, éche o que hai.

Había unha da que oíra falar bastante (nin ben nin mal, simplemente se menciona con frecuencia) que aínda non vira. "Rei de Reis", dirixida por Nicholas Ray en 1961, e onte conseguín vela, por fin.

Pois nada, a historia xa a sabedes de sobra, e non se saen nadiña do guión. Chamoume a atención que non había moitos actores e actrices coñecidas (polo menos para min, pero pode ser a miña ignorancia audiovisual perfectamente). O que máis me soaba era Robert Ryan, que facía de Xoán Bautista.

O papel de Xesucristo foi reservado a Jeffrey Hunter que, así a bote pronto, non me soaba de nada. Acabo de ver na wikipedia que tamén saía en "Centauros do deserto" (seguro que o vin aí, pero tampouco lembro demasiado a película, recoñézoo) e en "O sarxento negro" (esta creo que nin a vin). O caso é que era un dos actores fetiches de John Ford, e iso é unha bendición cando un quere dedicarse ao cine. Pero debido a unha serie de accidentes fatais, morreu a finais dos anos 60, cando tiña pouco máis de 40 anos. Son cousas que pasan.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 10-04-2020 11:52
# Ligazón permanente a este artigo
Misión de audaces
A TVG2 segue coa súa teima de poñer "westerns" a primeira hora da tarde durante estes tempos de confinamento, e esta vez tiveron máis tino ca outras veces, proxectando "Misión de audaces", dirixida por John Ford en 1959. Está considerada como unha das mellores películas do xénero, e como curiosidade, diremos que o título orixinal é "The horse soldiers". Efectivamente, en varias escenas ao comezo, vese unha longa ringleira de soldados que avanzan cantando sobre os seus cabalos.

Porén, esta película non ten unha trama como outras do xénero, relacionada coa conquista do deserto ou a loita contra os indíxenas, senón que está enmarcada na Guerra Civil estadounidense. Dende o meu punto de vista, a trama é razonablemente simple, e o máis interesante é o caracter e avatares dos personaxes principais. E ao dicir isto, non insinúo que a película sexa peor necesariamente, se cadra o contrario.

Acabo de ler nalgures que nas películas de John Ford deste estilo, é bastante habitual que un dos eixos argumentais principais sexa a diferenza de caracter entre os dous protagonistas masculinos principais. E nesta película ese perfil encaixa á perfección, como veredes.

A trama é simple, como dicía. Un destacamento do Norte dirixido polo personaxe protagonizado por John Wayne, quere facer unha incursión en territorio do Sur para destruir todo o que poidan da liña de ferrocarril, para cortarlle os suministros aos contrarios. Son conscientes de que vai ser moi difícil saír con vida desa misión, pero que beneficio para a súa causa será moito. O heroísmo estúpido deste tipo de situacións, e se falamos de estadounidenses, máis.

Ao comezo, por protocolo do exército, incorpórase ao batallón un médico militar, protagonizado por William Holden. Dende o comezo, vese como non lle fai ningunha graza ao xefe do grupo, que lle reprocha todo tipo de cousas, como a súa indumentaria, ou que bote unha man nun parto dunha familia negra pobre que se atopan nunha parada. Aí vese o que dicíamos antes do esquema de valores que lle gusta plantexar a John Ford neste tipo de películas. Só un par de cousas máis sobre isto. O personaxe de William Holden paréceme do máis interesante da película, con diferenza. Unha persoa que é militar e está nunha guerra, pero cun respecto pola vida humana e as persoas fóra do común, mentres que o de John Wayne amosa o perfil habitual no tipo de papeis que sempre lle tocaban. E despois, tamén me chamou a atención que son os dous únicos actores coñecidos que actuaban nesta película.

Como sempre, aparece o contrapunto feminino, e neste caso, tamén é bastante peculiar. Cando están comezando a súa andaina cara ao sur, pasan por unha facenda onde está unha rica e moi fermosa facendada e a súa criada negra, e deciden acampar alí aquela noite.

Todos quedan prendados pola beleza e educación da dama, que lles invita a cear (aos oficiais nada máis, claro) aquela noite. Despois da cea, na que todos quedan encantados, noutro salón ten lugar unha reunión. E as dúas mulleres, polas tuberías da calefacción, dende o piso superior, escoitan os plans do batallón. Circunstancialmente, o médico descubre a espionaxe e delata as dúas mulleres. Como consecuencia diso, levan as dúas mulleres como reféns, para que non desvelen os seus plans. Por certo, a actriz que protagonizou ese papel é unha fermosísima Constance Towers que, polo visto, só fixo un par de películas e dedicouse principalmente ao teatro. Digo o de "fermosísima" porque seguramente se podería ter aproveitado desa cualidade para triunfar e ter máis protagonismo no cine, se cadra. Pero esas xa son conxeturas imprevisibles.

E o tema xa está plantexado. A partir de aí hai combates, chegan á vila onde querían destruir máis quilómetros de vía de tren, e a película remata intentando escapar nunha dirección imprevisible para os contrarios, que aínda así, lles tenden unha emboscada. Pero dende o meu punto de vista, o principal da película consiste no duelo entre os tres protagonistas principais, que non está nada mal.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 08-04-2020 11:45
# Ligazón permanente a este artigo
A Misión
Nestes días de confinamento aínda están botando algunhas películas xeitosas na televisión, hai que aproveitar. E un día destes botaban "A Misión", película dirixida por Roland Joffé en 1986. Gustárame no seu día, e volvín recuncar.

Unha das cousas máis simpáticas é que botaban a película na peculiar cadea TreceTV. Non sei moi ben como vai a cousa, pero esta cadea debe pertencer á Conferencia Episcopal, ou algo así, pero o caso é que non botan malas películas, e ademais bótanas sen cortes, que é algo moi de agradecer. Aínda que habería que concretar máis. Esta película comezou ás 22.30 dunha noite e duraba unhas 2 horas. Pois houbo só un corte. Exactamente ás 00.00 horas, pararon un par de minutos, para poñer un vídeo do Noso Pai e o Ave María. Dicían que era para comezar o día cunha oración. Flipante!!!

Pois nada, como xa saberedes a película "A Misión" trata sobre o labor dos misioneiros xesuítas nalgunhas zonas de Sudamérica a mediados do século XVIII. Teoricamente fai referencia ás Colonias do Sacramento, que están no suroeste do actual Uruguai. Pero todos lembraremos que as impresionantes paisaxes que vemos na película son no entorno das Cataratas do Iguaçú, que xuraría que non caen por aí, pero se cadra estou equivocado.

O caso é que alí hai varios actores en disputa: España, Portugal, e o Papado, que supostamente está apoiado polos xesuítas, que son os misioneiros que se moven por aquela inhóspita zona. Portugal acepta o escravismo, España di que non, pero realmente si, e os xesuítas son vistos polos dous países anteriores como "toupas" do Papado, a quen consideran un actor político máis. Aparte do laicismo que xa está triunfando nalgún deses países, e a loita anti-escravista, a película ten un toque ideolóxico a favor da liberdade dos indíxenas guaraníes, que pretenden ser escravizados e/ou evanxelizados por persoas europeas, que seguramente consideran que as súas ideas son moito máis avanzadas.

O misioneiro xesuíta máis concienciado é o protagonizado por Jeremy Irons, e secundado por outros, como Liam Neeson. O papel de Robert de Niro é máis complexo. Inicialmente é un cazador de escravos, pero descubre que o seu irmán lle engana coa súa amante, e mata ao seu irmán. Quere deixarse morrer, pero o monxe xesuíta consegue convencelo para que se faga da súa Orde relixiosa e vaia á selva a axudar aos indios, cousa que a eles non lle fai moita graza, ao principio. Despois si, porque xa o ven totalmente cambiado.

Cando chegan o representante español (que xa estaba por alí e era aliado deste ex-escravista), o portugués e o do Papado, para deliberar no tema, comezan a visitar misións en granxas, pero a decisión xa está tomada. Os guaraníes deben abandonar as fermosas misións que construíron cos xesuítas. Iso provoca o rexeitamento deles, pero con actitudes diferentes, co personaxe de Robert de Niro volvendo á violencia de cando era escravista, seguido por moitos dos indios, e o personaxe de Jeremy Irons e os nenos celebrando unha eucaristía.

Pero deu igual, a masacre foi total. Así se resolven os problemas no mundo.

E obviamente, unha das razóns principais para vela foi escoitar de novo a magnífica banda sonora de Ennio Morricone.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 07-04-2020 12:16
# Ligazón permanente a este artigo
O home de Kentucky
Nestes tempos de confinamento, parece que as cadeas de televisión están intentando agudizar o inxenio para atrapar audiencias. E a TVG2 decidiu hai pouco botar películas do oeste americano a primeira hora da tarde, pode que non sexa mala estratexia.

E o outro día botaban unha película cuxo título me soaba lixeiramente. Era "O home de Kentucky", do ano 1955, protagonizada por Burt Lancaster e dirixida por el mesmo. De feito, foi a primeira que dirixiu, e só o fixo dúas veces. Se cadra me resultaba familiar o título por iso.

Eu comecei a vela, coa mente aberta, pero non lle collía o punto á trama. Parecíame moi ñoña e incluso algo absurda. Dicíanse cousas que me resultaban algo estrañas, e a historia en si mesma semellaba algo insulsa. Vaia, que para ser un western de certa fama, eu non veía a calidade por ningures. Mirei en Internet algunha crítica, e parece que non fun o único que cheguei á mesma conclusión. A ver se o dou explicado.

Comecemos coa trama. Un home viudo e o seu fillo viven en Kentucky, pero teñen a intención de marchar para Texas. A película está ambientada en 1820, se cadra tiña sentido naquela época. O máis chocante para min é que o principal argumento do pai para marchar de Kentucky é que estaba "superpoboado" ¿¿?? e que en Texas había moito sitio para todo o mundo, e podías estar só se querías. Ademais, tamén deixaban caer que a sociedade de Kentucky era moi clasista e culta, e tamén esclavista, e que en Texas era todo o mundo menos arrogante e permisivo. Iso si pode ser, se cadra. Pero moitos dos planos iniciais da película eran camiñando por bosques chulísimos nos que, obviamente, non había case ninguén.

A obsesión do pai, que lle tiña totalmente inoculada ao fillo (que era bastante repelente, polo demais) era a de marchar para Texas, collendo un barco no río Mississipi, que lles levaría axiña. Entendo que ese río pasa por Kentucky, é navegable, e permite chegar a Texas en breve prazo.

Pasan por algunha aldea onde teñen un estraño altercado co sheriff, porque se enfrontan os seus cans, e o pai acaba na cadea. Ademais preséntanse alí dous tipos con moi malas pulgas, que son dunha familia da zona, porque o pai ten un apelido igual que a familia rival da dos dous tipos, aínda que non ten nada que ver con eles. Unha rapaza moi guapa que está na aldea, que se encariñara con eles, e que estaba medio "escravizada" alí, traballando para un señor bastante déspota, axúdalle a fuxir do cárcere e marcha tamén con eles, cara á prometida liberdade que significa Texas.

A seguinte aldea na que paran é por onde pasa o barco que leva a Texas, e tamén vive o irmán do pai, que traballa nunha fábrica de tabaco. Chegan alí e vese claramente que el semella moi pueblerino e que a familia do seu irmán é moito máis culta. Ademais non lles gusta nada que veñan acompañados por unha muller que era escraba ata hai pouco (por certo, esta muller era branca, non negra, como podíades estar pensando). Pero a cultura tamén ten graos, e vese que a vida naquela aldea tamén é moi tosca, por exemplo cando se ve unha competición a apagar velas cun látego, na que gana o propietario da taberna, protagonizado por Walter Matthau. Iso debe ser o que en Estados Unidos entendían por cultura naquela época.

Alí coñecen tamén á mestra de escola, unha muller tamén moi guapa que comeza aos poucos unha relación co pai do rapaz. E vaise vendo como, aos poucos, o home vaise integrando naquela aldea, vai traballando na empresa do irmán, e ao ter a relación coa mestra, xa se lle vai marchando da cabeza a idea de Texas, e xa pensa que establecerse alí non é tan mala idea. E aí aparece de novo o repunante do fillo para lembrarlle que teñen que ir a Texas.

E rematamos cun par de cousas máis, para que vos fagades unha idea do absurda. Un día, sube no famoso barco, pero simplemente por encargo do seu irmán, para ir buscar uns cartos a outro pobo que está máis abaixo no río, e volver. O barco que baixa o río é un casino flotante. E alí está o señor, coa tremenda bolsa de cartos na man, no medio do casino. Convénceno para que xogue, pensando que lle van sacar todo, e resulta o contrario (claro, porque agora xa era moito máis listo que uns meses antes). Para que se vexa o mafiosos que eran, os do casino danlle a orde ao capitán de que, á volta, o barco non pare na súa aldea, el peléase e fuxe dos outros, e tíranse do barco á auga á altura da aldea, onde estaba todo o mundo congregado na beira do río ¿¿??.

E xa case ao final, a escena máis icónica do filme é unha pelexa entre os personaxes de Burt Lancaster e Walter Matthau, con este utilizando con mestría o famoso látego. O máis incrible é que estaban celebrando unha festa, os rapaces comezaron a pelearse, diso pasou aos adultos, e ninguén facía nada por parar a loita, todos se divertían co espectáculo. Eu sempre dixen que ese é un país de salvaxes. Nun determinado momento, o látego queda cerca da roda dun carro. E nese carro está precisamente a muller que fuxiu da escravitude, que tamén está namorada do pai, move lixeiramente a roda, e facilita que o pai poida zurrarlle ao outro, que xa non pode usar o látego.

A película remata coa chegada daqueles matóns dunha familia que aparecera na primeira aldea, coa idea de vengarse do pai, e contratado polo dono do látego e da taberna. Pero a idea sáelles mal, como era previsible.

En definitiva, unha trama bastante absurda (polo menos vista dende aquí e agora), que se cadra emociona en Estados Unidos por algunha razón, pero a min me pareceu bastante estúpida. Tomamos nota.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 07-04-2020 11:33
# Ligazón permanente a este artigo
O universo nunha taza de café
Sigo aproveitando o parón laboral provocado pola pandemia do Coronavirus para saciar as miñas ansias de lectura. Cando estaba pensando cal ía ser o seguinte libro en ler, atopei que tiña uns cantos de divulgación científica pendentes, e lanceime a por un deles.

Por criterios que agora non lembro, o libro elixido foi "O universo nunha taza de café", escrito por Jordi Pereyra, que polo que se ve neste video, é un divulgador científico bastante novo (chamoume atención que no libro non se fai a máis mínima mención á súa biografía nin traxectoria, cousa que é ben rara).

Pero en calquera caso o libro resultou ben ameno. Por momentos semellaba que o tono pretendía ir dirixido algo á xente nova, pero vaia, algúns ou moitos dos conceptos explicados, sobre todo cando o libro xa vai avanzado, non son ningunha coña, e supoño que algunha xente quedaría polo camiño, a pesar do tono amigable e que intentaba ser asequible. A astronomía non é cousa sinxela.

Porque aínda non o dixera explícitamente, o libro trata de astronomía (podía deducirse facilmente ao ver a palabra "universo" no título, supoño). Concretamente da historia da astronomía, e non o fai nada mal.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 05-04-2020 11:13
# Ligazón permanente a este artigo
Rafael Dieste: O libre pensamento
O segundo libro que lin durante este confinamento obrigatorio provocado polo COVID-19 foi o titulado "Rafael Dieste. O libre pensamento", escrito polo xornalista Luís Rei Núñez.

O xénero da biografía non me desagrada en absoluto. Tomar como referencia a unha persoa, destacada nun ou varios ámbitos, non me parece mal xeito de aprender. Ademais, normalmente descubres que todas as persoas teñen luces e sombras, aprendizaxe importante para a vida.

Unha das vías que máis exploro son persoeiros galegos, principalmente da cultura. E había tempo que lle tiña ganas á figura de Rafael Dieste, escritor do que lin algunhas cousas que me gustaron moito. Ademais é de Rianxo, onde naceron e incluso se coñeceron entre sí, Castelao, Manuel Antonio e máis el.

A súa biografía é curiosa. Estivo emigrado en diferentes lugares como Bos Aires (unha das súas paradas principais ao marchar de España pola Guerra Civil), Cambridge e Monterrey (México). Tamén tivo pasos, pero moito máis breves, por Uruguai, Italia, Francia e Bélxica.

E á parte da súa obra literaria (eu basicamente coñezo a que fixo en galego), tamén escribiu bastante en castelán. Pero o que me chamou a atención foi a súa obra de tema matemática, principalmente sobre o Paralelismo e a Semellanza. Cando estaba lendo isto, lembrei que alguén xa me falara deste tema hai tempo (de que Rafael Dieste era un destacado matemático), pero non lembro quen puido ser.

E como remate, dicir que descoñecía que nos últimos anos da súa vida viviu na Coruña. Fíxoo en dous enderezos diferentes: o primeiro, cerca dos colexios Fogar de Santa Margarita e Compañía de María, cerca da praia de Riazor; e o segundo, no tramo final de Juan Flórez, xunto ao colexio Labaca, onde morreu a finais de 1981, dunha mala caída na súa casa, cando xa estaba case cego.

Eses dous enderezos coruñeses estaban situados en pisos elevados, para poder ver o mar. Nun caso, o mar do Orzán, e no outro, o porto. Parece que esa decisión tivo que ver co feito de que o piso no que viviron en Bos Aires (en dúas etapas diferentes), tamén lles permitía ver o Río da Prata, e alí foron moi felices, el e a súa dona Carmen Muñoz.

Saúdos.

Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 30-03-2020 10:47
# Ligazón permanente a este artigo
A cor dos anxos

Nestes días de confinamento, estou aproveitando para practicar unha das miñas actividades favoritas: a lectura.

Unha época cercana na que tamén o practiquei foi no Entroido. Pero sempre levo libros de máis, por se acaso. E o libro que estiven paseando por Compostela hai case un mes foi "A cor dos anxos", de Eva Díaz Pérez. Daquela non me deu tempo a lelo, pero agora si.

Esta novela, basicamente, trata da vida do afamado pintor Bartolomé Esteban Murillo (descubrín que "Esteban" era o primeiro apelido, non o segundo nome).

Como sempre que acabo de ler unha novela baseada na vida ou en feitos supostamente reais, ao final "comprobo" na rede se se parecía á realidade que parecía contar. E semella que era bastante fiel, tamén neste caso.

Murillo viviu na beata (aínda que non só, parece que tamén había bastante corrupción, tamén relixiosa e amoral, segundo as normas da época) cidade de Sevilla do século XVII, que seguía sendo unha das metrópolis europeas do momento, aínda que xa lle pasara o apoxeo que vivira coa época do Descubrimento de América.

Por certo, Velázquez tamén era sevillano, aínda que un par de décadas máis maior e viviu moito tempo en Madrid. E Zurbarán era extremeño pero viviu catro décadas deste século en Sevilla. Estaría ben investigar se houbo contactos entre estes tres grandes pintores, que viviron na mesma época e pasaron polos mesmos lugares. Na novela fálase dun encontro en Madrid entre Velázquez e Murillo, pero creo que iso é fabulación. A Zurbarán si se lle menciona unha vez, pero non que houbera ningún contacto. Resúltame algo estraño. Os dous viviron na mesma cidade durante uns 40 anos e destacaban como pintores relixiosos, pero semella que non se coñeceron.

A novela trata da súa vida e a súa obra. Se da vida falamos, que tivo noves fillos (creo recordar), que os tres primeiros morreron nunha epidemia de peste. E que algún dos seguintes tamén morreu, pero doutras doenzas, anos máis tarde. Pinta á súa muller Beatriz de Cabrera como moi beata, incluso máis ca el.

En canto á súa obra, destacou polas obras relixiosas, e parece que era moi piadoso. Pero tamén pintou cadros sobre "xente da rúa". E un eixo principal da novela trata das dúbidas morais que lle producía o feito de utilizar modelos de persoas normais ou incluso de clase baixa para os seus santos e virxes. Incluso se insinúa que moitos dos anxos, querubíns e nenos que aparecían nos seus cadros eran os seus fillos, principalmente os que morreran, porque así podía seguir véndoos (moitos deses cadros estaban en igrexas de Sevilla, e podía ir velos cando quixera).

Non é a mellor novela que lin na vida, pero resultou algo entretida, trataba dun tema sobre o que nunca lera nada, e non me aburriu. Agora ben, un dos temas recurrentes era o tratamento da COR nos seus cadros, e como bo home que se precie, escoitei falar sobre tonalidades e cores que non sabía nin que existían.

Saúdos.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 20-03-2020 12:04
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0