Viaxes O Lóstregho


Furancho Oficial de Cabañas & Catoira Travels
A partir deste santo día de Nadal do ano 2006 este vai ser o Furancho Oficial da xa célebre axencia de viaxes perralleiros Cabañas & Catoira Travels. Este e-zulo está especialmente deseñado para todos aqueles infelices ós que xa non lles carbura ben o 4 Latas, que xa están cansos de viaxar con AirZambia ou que levan toda a vida facendo auto-stop en carromato. Chegamos a un punto onde a xente moderna quere viaxes modernas, opinións modernas e visións modernas. Pois ben, para estes últimos non é esta páxina. Estes deben ir á páxina da COPE. Neste "fotolog" haberá fotos das nosas viaxes, comentando diferentes aspectos e anécdotas vividas. Recomendaremos lugares e esperamos que todo o mundo o pase ben e teña ganas de repetir a visita.

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

O home de Laramie
Na TVG2 seguen botando películas do oeste estadounidense neste tempos de confinamento. De cando en vez, proxectan algunha da que me soa o título, e anímome a vela. Por exemplo, este dia botaban ?O home de Laramie?, e decidín vela. Non sabía se era boa, pero ese topónimo é un dos moitos que nos soan do bombardeo cultural estadounidense. A película foi dirixida por Anthony Mann en 1955 e a figura principal era James Stewart. Do resto do reparto, non me pareceu recoñecer a ninguén, só a Jack Elam, bastante novo e delgado, nun papel secundario.

A película non está mal, pero basicamente é unha mostra de que ese país de chalados ten un pasado que explica moitas das cousas que vemos actualmente. O nivel de violencia e falta de sensibilidade da conquista do Oeste debería avergoñar a todos, pero seguro que eles presumen de ser un país novo que se forxou así. Éche o que hai.

O título é ?O home de Laramie?, porque o home protagonizado por James Stewart chega a unha aldea máis ou menos cercana, e ao pouco tempo xa lle están animando a que se marche, que alí non pinta nada. E claro, o lóxico é preguntarlle de onde é, ou de onde vén, e que volva para alí o antes posible. Que xente tan acolledora!!

Ese tipo é comerciante, leva carros con mercaderías dun pobo a outro, pero neste caso, está interesado en ir a esa aldea (creo que lle chamaban Coronado, ou algo así), porque hai pouco tempo, uns apaches mataron ao seu irmán cuns rifles de repetición que, en boa lóxica, non deberían ter. A súa dedución é que hai algún branco que se debe estar forrando comerciando cos indios e facéndolles chegar un material demasiado avanzado para a súa raza (entendo eu que o razoamento debe ser ese, supoño). Ou sexa, comerciantes si, pero olliño, a ver se ninguén se fai dano.

Con ese ?leit motiv? tan curioso, o tipo chega á aldea e ponse a curiosear. Resulta que nesa zona, hai un rancho moi grande, que case absorbeu aos demais, e que incluso teñen unha relación de respecto e non agresión cos apaches, que son como os caciques da zona. Está dirixido por un vello que se está quedando cego pero que é xusto e sensato. O seu fillo é un tarambaina chalado que non arma máis ca líos. E tamén anda por alí outro tipo, creo que familar, chamado Vic, que é como un segundo fillo, máis maior ca o outro, e que lle pon bastante máis sensatez á cousa. O pai debátese entre o seu fillo carnal, que non dá aprendido, e o fillo ?adoptado?, que semella vai ser quen herde e dirixa o rancho no futuro.

Obviamente. o home de Laramie, peléase co fillo tonto ao pouco de chegar, pero enténdese mellor co fillo adoptado e co pai. Ademais, tamén é acollido no rancho da principal rival desa familia, unha muller xa maior que antes tiña boas relacións con esa familia, pero a señora agora vese algo ameazada polo poderío da familia rival, cada vez maior.

Pois nada, a historia vai avanzando, e cara ao final, vaise vendo quen argallou o trato dos rifles cos indios, que foron os dous fillos, o carnal e o adoptado. Incluso o pai o descubre case de casualidade, e un deles vese ?obrigado? a case matalo para que non o faga. SPOILER: o xiro curioso do final fai que Vic, o fillo adoptado supostamente sensato, é quen acaba sendo o máis malo da historia, cousa que non semellaba lóxica no medio da película.

Saúdos.



Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 21-05-2020 13:06
# Ligazón permanente a este artigo
A amnesia de Clío

Onte botaban na TVG2 ?A amnesia de Clío?, a última ópera galega estreada. Esta foi composta por Fernando Buide, con libreto de Fernando Epelde. A produción escénica correu a cargo da compañía de teatro Voadora, o que xa garantiza un certo grao de excentricidade. A música foi interpretada pola Real Filharmonía de Galicia, dirixida por Paul Daniel. E tamén participa, actuando activamente no escenario, o coro Orfeón Terra A Nosa.

Entendo moi pouco do tema, pero creo que só se escribiron tres óperas galegas. A primeira ópera galega foi ?O Mariscal?, baseada na vida de Pardo de Cela. A obra orixinal foi escrita por Ramón Cabanillas, e a ópera foi composta por Eduardo Rodríguez Losada, e estreouse en 1929. A segunda foi ?O arame?, do compositor Juan Durán, sobre libreto de Manuel Lourenzo, e estreada en 2008.

A min a ópera non me gusta demasiado, recoñézoo. Nalgún momento do pasado emocioneime e pensei que, como din algúns, a ópera era o espectáculo escénico total, pero despois de asistir a algunhas (ben poucas), decidín deixalo. Normalmente, os escenarios son grandiosos e fantásticos. As historias adoitan estar bastante ben. A música clásica non me desagrada, e algunhas das óperas clásicas non están nada mal. Pero despois veñen os problemas. Non se pode discutir que as líricas son as mellores voces, pero outra cousa é que me agrade oílas (e creo que non son o único). Os tonos tan agudos e graves e a forma de cantar resúltame moi pouco atractiva. Na miña opinión, ter unha voz tan marabillosa e aproveitala para iso, non sei, non o vexo. Por outra banda, o desenvolvemento das historias na ópera adoita ser moi pesado e repetitivo, a historia avanza moi lenta, teño entendido que por condicionantes musicais. Aparte claro de que, como non resulta nada doado entender o que están dicindo os cantantes, é preciso repetilo varias veces. Algunha razón haberá para que poñan letreiros electrónicos onde se van lendo os textos traducidos (cando hai que traducir, claro) ou o propio texto sen traducir. Onte, na televisión, tamén poñían subtítulos, porque senón, calquera entendía o que estaban cantando....

Porque se xa é difícil entender o que din cando cantan, xa non digamos nunha obra como esta, cuxo argumento é bastante excéntrico. Tiven que lelo en crónicas xornalísticas e críticas, porque senón, é bastante difícil de deducir. Máis ou menos vai, polo visto, de que unha activista política (teoricamente inspirada na italiana Cicciolina) critica a políticos como George W. Bush, que agora se dedica a pintar veteranos das guerras que el provocou coa súa estupidez. E a activista política acaba converténdose en Clío, a musa da historia. Na obra tamén se fala de Ángela Merkel, hai referencias a Mónica Lewinsky. Pero vaia, xa vos digo que non resulta moi doada de seguir.

A escenografía é moi curiosa, e non está nada mal. A parte esquerda do escenario está pintada e iluminada dun verde intenso. E a parte dereita está pintada e iluminada dun vermello intenso. E os integrantes do Orfeón Terra A Nosa aparecen normalmente en grupo, estando habitualmente as mulleres vestidas de branco, e os homes de etiqueta. Os contrastes cromáticos son moi poderosos. Xa sabemos que Voadora manexa moi ben eses códigos.

E rematamos co curioso elenco dunha ópera galega. Aparte do coro e a orquestra, participan a soprano Raquel Lojendio (canaria), o barítono Sebastiá Peris (valenciano) e a mezzo Marina Pardo (cántabra), que cantan en galego perfectamente. Interesante experimento. Non sei se é que non hai moitos cantantes galegos, ou foi outra razón.

Saúdos.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 17-05-2020 10:31
# Ligazón permanente a este artigo
A Segunda Guerra Mundial
Non sei a vós, pero a min atráenme as efemérides con números redondos, e estou seguro que non son o único. No ano 2014 cumpríanse 100 anos do comenzo da 1ª Guerra Mundial (no seu tempo chamáronlle a Gran Guerra porque non esperaban que houbera unha Segunda). Merquei un libro e entereime máis en detalle do que pasara, porque a maquinaria propagandísitica estadounidense eclipsouna coa Segunda. E neste 2020 cumprénse 75 anos do final da Segunda Guerra Mundial.

Xa pensando niso, o ano pasado merquei no Círculo de Lectores (un dos últimos que encarguei nese desaparecido proxecto) un libro titulado ?A Guerra Total?, elaborado polo Canal Historia. E neste confinamento vin que era factible enfrontarme a algo como iso. Pero comezou a rondarme algo a cabeza. Soábame que, uns cantos anos antes, 6 ou 8 fácilmente, tamén mercara no Círculo de Lectores un superlibro ilustrado (debeu costar un pastón, creo) sobre o mesmo tema. Como era de gran formato, non o tiña moi a vista, pero tiña que andar por casa. E localiceino. E estoulle dando duro, porque ese si que leva horas miralo entero. É de tres autores anglosaxóns, H.P. Willmott, Robin Cross e Charles Messenger. Está moi moi ben. E a miña seguinte lectura tamén vai ir sobre algo ambientado nesa época, pero diso xa vos falarei no seu momento.

En canto ao libro que desencadenou toda esta paixón, pois está ben, pero simplemente iso, porque claro, desentona con respecto ao outro máis grande, que é unha super-marabilla. Pero o libro ten unha estrutura curiosa. Ten algo así como 7 grandes capítulos. Pero só hai 2 ou 3 que falen propiamente do que todos entendemos pola evolución da Segunda Guerra Mundial. Todos os demais capítulos falan dos antecedentes da guerra, de como era a vida, a sociedade, o xénero, o racismo, e moitos outros factores nos diferentes países que participaron na guerra (nos principais, claro, porque salpicou a moitos).

A idea básica era que os líderes das tres grandes potencias do Eixe (Alemaña, Italia e Xapón) eran tremendamente arrogantes, tiñan unha gran capacidade de persuasión, e lles resultaba moi doado convencer aos seus cidadáns, que en moitos casos estaban pasando por unha grande crise, de que os seguiran. Pero vaia, os casos eran diferentes.

Parece que Hitler era un grande líder, pero os alemáns sempre se creron superiores aos demais (agora tamén lles pasa, por iso alí aparecen cada certo tempo movementos de ultradereita, lévano no sangue). Mussolini era un pallaso, pero durante algún tempo convenceu a moitos dos seus pallasos cidadáns (seguiu pasando con Berlusconi, Salvini, e outros). Pero Italia tiña pouca forza militar, e sempre que intentaba invadir algo ou alguén, acababan escaldados, un desastriño. No lonxano Oriente, Xapón sempre se creu superior aos demais, e tiñan un Emperador que era un semiDeus (dise moito que os seus cidadáns escoitaron a súa voz por primeira vez cando Xapón se rendiu despois das bombas atómicas).

Do lado Aliado tamén poderían dicirse moitas cousas. A Unión Soviética aínda non se sabe moi ben como conseguiu remontar tras Stalingrado. Pode que fora porque tiñan moitísima poboación e porque levaron as industrias pesadas máis alá dos Urales, onde eran intocables. Pero Stalin era un animal e o exército roxo tamén era bastante salvaxe. Gran Bretaña tiña un certo poder aéreo e naval, pero tiña o exército moi debilitado e fixo o que puido. O de Francia foi moi patético. Os alemáns lle invadiron o país nun cuarto de hora, e limitáronse a pedir axuda aos colegas, porque eles eran incapaces de nada, pero seguro que aínda presumen que estaban no bando dos ganadores, cando tiveron que facerlle todo os demais. E seguramente a guerra a ganaron os estadounidenses (por un lado, polo outro os soviéticos), que se converteron nunha grande forza militar e industrial en poucos anos (tamén é certo que se forraron durante a guerra, veulles de marabilla). Levan décadas resfregándonos aos demais que temos que portarnos ben, que eles son máis fortes.

Saúdos.



Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 15-05-2020 15:34
# Ligazón permanente a este artigo
O día de mañá
Pois mira ti, que creo que nunca vira ningunha película dirixida por Roland Emmerich, e nunha semana caeron dúas. A de ?Stargate? xa foi buscada, porque me chamaba a atención. Pero ?O día de mañá?, do ano 2004, apareceu por casualidade. Estaba zapeando, atopeime con ela cando levaba 5 minutos, vin que me cadraba ben no meu horario, e lanceime a por ela.

Non sabía moi ben de que ía, pero sabía que era de catástrofes, ese xénero tan curioso. E tamén lembraba que, no seu momento, cando a estrearon, as impactantes imaxes do trailer cunhas ondas xigantes pasando por riba da Estatua da Liberdade e de Manhattan me chamaron a atención. Hai que ter en conta que poucos anos antes foran os atentados das Torres Xemelgas. Xa sabedes que non hai que ser moi esixentes con este tipo de produtos, pero polo menos dan lugar a imaxes moi potentes.

A trama xira arredor do cambio climático. Moitos expertos presentaran apocalípticas consecuencias do estilo de vida actual en boa parte do planeta, pero por algunha estraña razón, fórmanse tres xigantescas tormentas que van cubrir boa parte do hemisferio norte e van levar en cuestión de horas ou días a toda esa zona a unha época de glaciación, baixando as temperaturas moitísimo.

Se non lembro mal, unha das tormentas (a que centra a historia da película) está sobre América do Norte, outra sobre o Ártico e a terceira sobre Siberia, que digo eu que afectaría a Europa e Asia, pero desas dúas non se ve case nada, todo está centrado en Estados Unidos e principalmente en Nova Iork. Comeza primeiro cunha gran subida do nivel do mar e despois baixa moitísimo a temperatura, de forma que se pon a nevar, pero indo máis alá, a xente que está na rúa queda conxelada en cuestión de segundos. Unha das imaxes máis impactantes é cando se ve pasar un mercante ou petroleiro ruso por unha rúa de Manhattan totalmente inundada (para iso valen este tipo de películas).

Os principais protagonistas son unha familia algo lixeiramente desapegada entre sí, formada por Dennis Quaid (pai), Sela Ward (nai) e Jake Gyllenhaal (fillo). O pai é o meteorólogo que predixo a catástrofe, que algúns políticos seguen calificando como tolo, pero que cando se monta o cirio, todos seguen as súas ordes, porque todos ven que ten razón e que predi correctamente todo o que vai suceder. A nai é médica nun hospital onde hai nenos con cancro, e queda a acompañar ao último en ser rescatado. E o fillo é supostamente un rapaz moi listo, que vai en avión a Nova Iork cuns compañeiros de clase para participar nun concurso cultural representando ao seu instituto, todo iso cando a cousa xa pinta moi fea.

Pois nada, que está todo fatal, e cando a cousa xa está encarrilada (ou sexa, que xa saben que teñen que evacuar a parte sur dos Estados Unidos, porque coa do norte non hai nada que facer), vai o pai, e descubre que o seu fillo aínda está vivo, e atrapado na Biblioteca Pública de Nova Iork (se lle chaman así, será porque hai só unha, cousa que me estraña). Así que, cun par de colegas, con todo nevado e facendo un frío que flipas (o resto da xente se conxela cando está na rúa, pero eles non, por algunha estraña razón), vanse en coche a Nova Iork (non sei a que distancia estaban exactamente, pero el mesmo deixou ao seu fillo no aeroporto ao comezo da película). Polo medio empotran o coche, e seguen a pé. Un deles morre dun terrible accidente. Acaban chegando á Biblioteca Pública de Nova Iork, e abraza ao seu fillo e as persoas que conseguiran salvarse con el. Incrible non, o seguinte.
Saúdos.



Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 15-05-2020 15:33
# Ligazón permanente a este artigo
Lázaro de Tormes
O outro día botaban na 2 unha película española de 2001 sobre ?Lázaro de Tormes?, con magnífico elenco español, e decidín probar, que a historia está moi ben, e apuntaba maneiras.

Foi dirixida por Fernando Fernán-Gómez primeiro, pero enfermou, e seguiu José Luís García Sánchez. De feito, Fernán-Gómez tamén ía facer de cego, e tivo que suplilo Paco Rabal, que tamén andaba xa bastante cascao. De Lázaro maio fixo Rafael Álvarez El Brujo, e de neno facía Manuel Lozano (o de ?A lingua das bolboretas?). Tamén estaban Karra Elejalde, Beatriz Rico, Agustín González, Juan Luis Galiardo, ou sexa, o máis granado.

Obviamente, a película resulta ben divertida. Non é unha secuencia temporal exacta como a do libro, senón que vai saltando adiante e atrás no tempo. De feito, todo xira arredor de que Lázaro, xa de maior, está xustificando ante un xulgado, as túas tropelías, non por maldade, senón por fame. E ao xurado e xuíces resúltalle moi complicado aguantar a risa cando conta algunhas das súas andanzas. Ao final hai un indulto xeral porque o rei Carlos V volve celebrar cortes en Toledo, petición moi celebrada na cidade.

Saúdos.



Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 15-05-2020 14:03
# Ligazón permanente a este artigo
Stargate
Non sei exactamente a razón, pero cruceime con esta película en varias ocasións, facendo ?zapping?, e tiña certo interese en vela, aínda que sospeitaba que tiña algo ou bastante de casquería, e non me equivocaba. ?Stargate? é unha película dirixida en 1994 polo alemán Roland Emmerich. Supostamente os papeis principais son os de James Spader e Kurt Russell.

Primeiro vou contar a parte ?interesante? da mesma, que é a que ten que ver con James Spader. É un exiptólogo ao que contratan para descifrar uns xeroglíficos que aparecen nunha estraña e grande estrutura, en torno á cal xira o típico proxecto ultrasecreto estadounidense. El fai unha mellor tradución que a que tiñan ata ese momento, e deducen que se trata dunha porta estelar (stargate). Pero algo xa debían intuír, senón non montarían tremendo proxecto ultrasecreto en torno a ela, e non estarían os fanáticos militares estadounidenses protexéndoa.

Deciden mandar unha expedición ?ao outro lado da porta?, porque o exiptólogo xa descubriu como cruzala hacia alá. Pero el ten que ir na expedición, porque é o único que, unha vez no outro lado, podería saber como atopar a combinación de símbolos para volver (argumento bastante estúpido, pero pode valer para unha película de entretemento, claro).

Cruzan ao outro lado, e aparecen nun sitio moi parecido ao antigo Exipto (esa porta estelar xa aparecera nunha excavación no antigo Exipto, a comezos do século XX), dentro dunha pirámide rodeada dun deserto de area. A convivencia entre o exiptólogo e os militares que o acompañan non é doada, non se entenden nada ben. O caso é que confraternizan coa civilización que anda por alí, e vanse facendo amiguiños.

Pouco despois, chega unha nave espacial con forma de pirámide e colócase xusto enriba da pirámide inicial. O líder desa nave, que veu aí para rexuvenecer, porque xa estaba a piques de morrer, resulta un personaxe moi intrigante. Por certo, tanto a civilización da zona como estes novos, parecen falar un dialecto do antigo exipcio ou do demótico, así que o exiptólogo vaise entendendo con eles (mirade o bo que é ter estudios).

Pois nada, que a historia non ten moita máis chicha. Que deciden volver, o exiptólogo atopa todos os símbolos que forman a combinación para cruzar de volta á Terra, pero ao final el queda, que estaba botando moza e é normal pensar que un exiptólogo sexa moi feliz nunha civilización que se parece ao antigo Exipto, eu non digo nada.

Deixo un breve parágrafo final para os militares estadounidenses, modelo de intelixencia. A outra suposta estrela da película é Kurt Russell. A el méteno neste lío, despois de que o seu fillo morrera accidentalmente, e está moi deprimido. Córtase o pelo ao cepillo e anda coa súa habitual cara de mala ostia, repartindo e disparando en canto ten ocasión. Incluso, cruza cara o outro lado unha bomba nuclear, que chegou a activar no último momento, cando se viu apurado, e mediante unha treta, consegue que estoupe na nave espacial cando está marchando. En definitiva, unha actuación bastante patética pero que seguro que emocionou a máis dun nese país de patáns iletrados.

Saúdos.



Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 15-05-2020 14:03
# Ligazón permanente a este artigo
Atila, rei dos hunos
E aquela mesma tarde, en sesión dobre, os de TRECE estaban sembrados, e decidiron masacrar tamén a figura de Atila, proxectando a película "Atila, rei dos hunos", dirixida por Douglas Sirk en 1954, con Jack Palance e a súa estraña cara facendo o papel principal.

Meter en hora e media a intensa vida deste caudillo do século V que viña das estepas asiáticas e que aterrorizou ao Imperio Romano de Occidente era algo absurdo. De novo, como no caso de Gengis Khan, pasou algo raro. Cando tiña asediada a capital do Imperio Romano de Occidente (estaba xa no seu ocaso, a capital xa non era Roma, senón Rávenna, aínda que na película din que era Roma), de súpeto, levantou o sitio e marchou. Parece que morreu pouco despois en estrañas circunstancias. Por certo, Atila, igual que Gengis Khan e Alexandre Magno, está soterrado nun suntuoso santuario... pero ninguén sabe onde está en ningún dos tres casos.

Pois iso, nesta película se tratan só algúns aspectos puntuais da súa vida e obra, seguindo os cánones da cultura e forma de vida estadounidense, con pouco respecto polas culturas diferentes á súa (que son, basicamente, todas as demais). Outro truño que demostra a mediocridade destes patáns estadounidenses, pero calquera llo di.

Tamén contan outra parte interesante da historia, pero claro, de forma moi fragmentaria, porque senón alongaría moito. É que o Imperio Romano de Oriente se está facendo moito máis forte que o de Occidente, totalmente decadente. Neste caso está liderado por Teodosio, que debía ser boa peza, polo que teño entendido.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 15-05-2020 12:28
# Ligazón permanente a este artigo
O conquistador de Mongolia
Non sei vós, pero eu sempre escoitei que o maior imperio coñecido foi liderado por un destes dous personaxes: Gengis Khan ou Alexandre Magno. Non imos poñernos agora e medir kilómetros cadrados de superficie do seu imperio, pero supoño que por esa razón, son persoeiros interesantes, a descubrir.

De Alexandre Magno aínda non lin ningún libro nin vin documental riguroso e exhaustivo sobre o tema (as películas son moi curtas e só falan de aspectos parciais, non valen; as series, se están ben feitas, podería valer para iso). Pero de Gengis Khan, si. Hai anos lin un libro ben groso sobre a súa historia, que me resultou do máis interesante. Un dos detalles máis misterioros que lembro do seu imperio foi que no século XIII chegou ata as portas de Viena (e estaba toda Europa tremendo que seguira o seu avance), pero finalmente marchou. Pero xa non lembro se iso o fixo el ou algún dos seus sucesores.

Entón, cando vin o outro día que na "simpática" cadea de televisión TRECE botaban unha película sobre Gengis Khan titulada "O conquistador de Mongolia" e que o papel de Temujin (o seu nome de pila non imperial) o facía John Wayne, deume un bo ataque de risa, pero entroume interese, a ver que cafrada fixeron os estadounidenses sobre unha figura totalmente allea á súa cultura. Foi producida por Howard Hughes, dirixida por Dick Powell (primeira vez que escoito este nome) en 1956, e parece que foi unha película maldita, xa que morreu de cancro máis da metade do equipo nos anos seguintes.

A verdade é que un truño considerable. Aparte de intentar meter en menos de 2 horas uns pequenos fragmentos da vida dun persoeiro tan importante, resulta difícil de crer. John Wayne facendo de Gengis Khan podería pasar, se non fora porque semella bastante claro que na película non se ve moita cultura mongola senón estadounidense. Por documentais que teño visto de Mongolia, as paisaxes que saían alí non se parecían demasiado (acabo de ler que a rodaron no estado de Utah). A cuota habitual de beleza feminina foi cuberta por Susan Hayward, que non cola como princesa tártara á que rapta Temujin para casar, ela non o quere nin ver, e despois o ama.

En definitiva, os estadounidenses querían facer unha película máis nas súas claves, estilo western, pero querían saírse algo da súa cultura e personaxes, e masacraron un persoeiro de tamaño xigantesco doutra parte do planeta. Que a eles iso dálles igual, cren que todas as películas lles saen ben e que respectan todos os códigos, pero normalmente son bastante chapuceiros.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 15-05-2020 12:12
# Ligazón permanente a este artigo
Charada
O titulo desta película soábame moito, pero creo que non a vira, porque todo me sonou a totalmente novo. Unha deliciosa película dos anos 60, dirixida por Stanley Donen (pero o estilo lembraba en moitos momentos a Hitchcock). Algúns detalles, como os títulos de crédito do comezo, tamén me lembraron ás películas de James Bond. Dúas boas referencias para comezar.

Todo xira en torno a Audrey Hepburn, e así non hai fracaso posible. Volve dunhas vacacións na neve e atopa o seu piso de París totalmente baleiro, e ela non sabe nada do seu marido, que só deixou un pequeno bolso cunhas poucas pertenencias.

Pouco despois aparece o cadáver do marido, que foi tirado dun tren en marcha cando escapa ao estranxeiro. Ao velatorio non vai case ninguén, só o inspector da policía francesa que lle está axudando, e aparecen tres sinistros personaxes que non parecen estar alí apenados. Incluso un deles lle crava un alfiler, para asegurarse de que está morto e non está finxindo.

Un funcionario da Embaixada estadounidense ponse en contacto con ela e dille se recoñece a algunha das persoas que saen co seu marido nunha foto da Segunda Guerra Mundial. Efectivamente, todos eles son xustamente os estraños personaxes que foron ao velatorio a certificar que o seu marido estaba morto.

Pouco despois contacta de novo cun atractivo home ao que coñeceu fugazmente na estación de esquí vacacional, que promete protexela deses homes que a acosan. Porque resulta que eses tres estraños homes formaban xunto co seu marido un equipo que fixo un atraco (ou algo así) durante a Segunda Guerra Mundial, e o seu marido fuxiu con todos os cartos, por iso os outros o están buscando. E por iso agora a perseguen a ela, porque están seguros de que sabe onde están os cartos, pero ela non sabe nada dese tema.

E diso vai a historia. Ao final descúbrese que o funcionario da Embaixada estadounidense realmente é o quinto integrante do comando, ao que todos creían morto. E o atractivo home que lle estaba axudando (Cary Grant), parece estar algo algo compinchado con eles, pero realmente parece que é un funcionario da Embaixada estadounidense. Ou sexa, todo un lío, pero bastante ameno e divertido.

Saúdos.




Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 15-05-2020 11:48
# Ligazón permanente a este artigo
O ouro de MacKenna
Hai uns días deuse a casualidade de que botaban en diferentes cadeas de televisión varias películas máis ou menos interesantes para levar mellor estes días de confinamento, así que aproveitei.

Unha desas películas que botaban era "O ouro de MacKenna", dirixida en 1969 por J. Lee Thompson. A estrela da película (aínda que hai máis) é Gregory Peck, e entroume o interese, porque é unha película da que vin o seu trepidante final unha chea de veces, pero por algunha estraña razón, non vira o seu comezo ou non o lembraba en absoluto.

Efectivamente, o seu tremendo final (debe ser o único western que remata cun terremoto, perdón o spoiler) destaca moito sobre o principio, que non está mal, pero claramente é máis frouxo. A ver se o dou explicado ben.

Resulta que existe unha lenda india no deserto (paisaxes sobrecolledoras), que di que hai unha grande veta de ouro nun escondido val, que é territorio sagrado, e que ninguén debe tocar. Os brancos xa fixeron moitas expedicións para intentar atopar ese val, que non se sabe moi ben onde está, pero ninguén o viu. Vaia, máis ben alguén si. Un tal Adams si chegou a estar alí dentro, pero os indios que estaban con el deixárono cego, para que non puidera revelar o escondite.

Ao comezo da película, dun xeito algo estraño, hai un enfrontamento entre un vello apache e o sheriff MacKenna (Gregory Peck), e este mata ao outro. O apache levaba un mapa para localizar o val do ouro. O sheriff memorízao e quéimao, aínda que el era moi escéptico, e dicía estar convencido de que ese lugar non existía.

E agora aparece unha estraña banda formada por personaxes de todo tipo, que cada vez é máis grande, que van buscando ese mesmo ouro. Está liderada por un bandido chamado Colorado (Omar Sharif). Hai uns cantos indios e indias, unha fermosa muller que é a filla do xuíz que perseguía a Colorado, aínda que el non o sabe (Camilla Sparv, unha actriz sueca que non me soa de nada máis; curioso, outro western que intentou aproveitarse dunha actriz fermosa que non triunfou). E por se non chegara con iso, moitos outros individuos, que non se sabe moi ben que pintan nesa expedición. Aproveitaron para meter aí a secundarios de luxo como Burgess Meredith, Eli Wallach ou Edward G. Robinson (que fai do anciano e cego señor Adams, que espolea a súa imaxinación contando a súa experiencia de cando estivo no val do ouro). E ademais, tamén son perseguido por un grupo da cabaleiría, liderado por Telly Savalas, que mata a todos os seus subordinados, e se une ao estraño grupo ao final.

O caso é que, por circunstancias varias e enfrontamentos cos apaches, quedan ao final un grupo de 5-6 expedicionarios nada máis. E todos dependen de MacKenna, que é o único que, teoricamente, sabe como chegar, pero el tampouco o ten nada claro. E chegamos a esa parte final da película, que xa vira varias veces (e seguro que vós tamén), e que está moi ben.

Chegan a un sitio dunha fermosura excepcional, rodeados de estrañas formacións rochosas no deserto (non sei se é o Monument Valley, pero algo así). Pasan alí a noite porque, teoricamente, cando saia o sol, a sombra dunha daquelas torres de pedra, vai marcar o punto exacto no que hai un pasadizo para entrar nese recóndito val. E efectivamente así é.

Entran os supervivintes cabalgando a través dun túnel e atópanse nun pechado val no que hai unha deslumbrante veta de ouro na base, que os atrae con moita forza claro. Baixan ata alí, xogándose a vida nos precipicios.

Chegan á veta, collen todo o ouro que poden, báñanse nunha charca que hai alí onde todo é ouro. Pero a cobiza é mala conselleira, hai un novo enfrontamento entre eles e só quedan tres: MacKenna, a moza e Colorado.

A moza comeza a escalar cara unha especie de refuxios (a min sóame a poboados apaches que teño visto en libros e documentais) que están máis arriba na montaña. E alá van os dous homes detrás, por razóns obvias. Peléanse alá arriba, incluso hai algún tiro.

E aquí chega o momento flipante, xa que debido a eses disparos, berros e outros incidentes similares, semella que a impresionante xeoloxía do lugar quéixase, e comeza a haber temblores de terra, que naquel lugar tan pechado e rochoso pode ter consecuencias fatais.

Así que baixan de novo ao fondo do val, collen todo o que poden e marchan por onde viñeron, coa amenaza de que lles caían enriba pedras de toneladas que están caendo por todas partes.

Conseguen saír os tres do val polo pelos, despídense, e na última toma descubrimos que MacKenna e a moza (Colorado parece que non), van ser ricos porque, sen querer, colleron na volta os cabalos duns compañeiros de expedicións que tiveran tempo para encher as alforxas.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 15-05-2020 11:27
# Ligazón permanente a este artigo
[1] ... [3] [4] [5] 6 [7] [8] [9] ... [158]
© by Abertal

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0