Viaxes O Lóstregho


Furancho Oficial de Cabañas & Catoira Travels
A partir deste santo día de Nadal do ano 2006 este vai ser o Furancho Oficial da xa célebre axencia de viaxes perralleiros Cabañas & Catoira Travels. Este e-zulo está especialmente deseñado para todos aqueles infelices ós que xa non lles carbura ben o 4 Latas, que xa están cansos de viaxar con AirZambia ou que levan toda a vida facendo auto-stop en carromato. Chegamos a un punto onde a xente moderna quere viaxes modernas, opinións modernas e visións modernas. Pois ben, para estes últimos non é esta páxina. Estes deben ir á páxina da COPE. Neste "fotolog" haberá fotos das nosas viaxes, comentando diferentes aspectos e anécdotas vividas. Recomendaremos lugares e esperamos que todo o mundo o pase ben e teña ganas de repetir a visita.

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Desafío total
Eu creo que xa vira esta película completa no pasado, pero deixárame moi boa sensación, así que decidín repetir. Foi dirixida en 1990 por Paul Verhoeven e o protagonista estelar é Arnold Schwarzenegger, aínda que tamén destacan outros como Michael Ironside, Rachel Ticotin, Sharon Stone e Ronny Cox.

Como sempre, divirtámonos cos títulos orixinais ingleses traducidos ao caos hispanofalante. O título orixinal podería traducirse como ?Recordo total? ou ?Lembranza total?, moi coherente coa temáticas da película. En España titulouse ?Desafío total?, que non ten moito sentido, e xa non digamos no resto de Hispanoamérica, onte a chamaron ?O vingador do futuro?, que é un auténtico disparate. Este actor protagonizou unha saga de películas, ?Terminator?, nas que efectivamente, viña do futuro para influír no pasado. Pero esta película que estamos analizando non ten nada que ver con iso, só coincide o actor protagonista.

A película fala sobre a memoria ou falta dela. Un obreiro da construción ten recurrentes pesadelos nos que se atopa en Marte, que xa está colonizada pola Terra. Pero el nunca estivo en Marte, así que está moi estrañado. Gustaríalle ir de vacacións alí, pero á súa muller non lle atrae nada a proposta. Xa que non pode ir alí, vai a unha empresa punteira que implanta lembranzas falsas sobre cousas que non sucederon, para ver se poden implantarlle unhas bonitas vacacións en Marte.

Cando están intentando implantarlle esas lembranzas, o tipo entra en shock, e os da empresa sospeitan que é porque xa estivo antes alí facendo a mesma operación ou unha parecida. SPOILER DE HAI 30 ANOS. Nese momento comeza a descubrirse o pastel. Resulta que este suposto obreiro terrícola era un líder rebelde en Marte, que foi extirpado de alí e que lle extraeron todos os seus recordos, e lle deron unha nova vida e identidade na Terra, pero algo debeu fallar.

Consegue chegar a Marte, ponse de novo en contacto cos rebeldes, e segue loitando contra o tirano mandatario que goberna a colonia. Por que? Porque ese goberno descubriu unhas instalacións construídas por unha civilización anterior, que permitirían darlle a Marte unha atmósfera respirable. Pero ao goberno non lle interesa difundir iso nin poñer ese sistema a funcionar, prefire ter o planeta sen atmósfera, ter confinada á poboación, e que así dependan do aire que proporciona o goberno.

Xa pasaron 30 anos. Levou un Óscar polos efectos visuais, aínda que a min deume a impresión de que xa cantaban un pouco, pero é normal. Pero tamén digo que ?Blade runner?, que é anterior, envellece mellor, e ten un deseño absolutamente vangardista, que incluso agora non desentona, e no caso de ?Desafío total? non está tan conseguido.

Un dato importante é que esta película está baseada (non sei en que medida) nun conto de Philip K. Dick, un dos mellores autores de ciencia ficción. Ademais desta película, téñense feito outras baseadas en obras súas, como ?Blade Runner? ou ?Minority Report?.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 06-08-2020 15:34
# Ligazón permanente a este artigo
O león de Esparta
Un día destes, nunha destas cadeas españolas fascistoides de televisión botaron ?O león de Esparta? (?Os 300 espantanos? no título orixinal), unha nova versión do mito de Leónidas no Paso das Termópilas antes os persas de Xerxes.

Despois de vela, teño certa sensación de que non foi unha superprodución estadounidense, senón unha película de serie B ou C, como mínimo. Os únicos monumentos gregos que se ven da época son, nos créditos, imaxes do Partenón actual en ruinas, así que non se mataron en escenarios grandiosos. O resto son interiores modestos e exteriores en paraxes rochosos que poderían simular o Paso das Termópilas (acabo de ler que se rodou nunha vila do Peloponeso). Outro indicio claro é que o papel principal do rei espartano Leónidas foi para o actor Richard Egan, que non me soa de nada. Pero a historia é interesante, e déixase ver.

Xa sabedes. O inmenso exército persa dirixido polo seu rei Xerxes está intentando facerse co que agora coñecemos como Grecia. E unha das súas principais bazas é que cada cidade-estado é independente das demais, e cústalles bastante unirse contra o inimigo común. De feito, pasan boa parte do tempo loitando entre elas. Chamoume a atención canto se falaba dese tema ao comezo da película, segura que na cadea fascistoide onde a emitían alguén facía paralelismos coa España actual.

Nun determinado momento da asemblea que reúne ás principais cidades gregas, Leónidas, que é un dos dous reis de Esparta, comprométese persoalmente a intentar parar aos persas no Paso das Termópilas, un paso costeiro que é imposible de esquivar tendo en conta por onde están atacando os persas. Iso garante a súa presenza e a da súa garda persoal, os famosos 300. Intentará conseguir na asemblea da súa cidade que veña o resto do exército espartano, de fereza sen igual. Pero por cuestións políticas, non lle dan permiso, e a presenza espartana no Paso redúcese a eses 300. Únense algunhas outras tribos gregas, que botan unha man.

Cando chegan os persas, comproban a rudeza e tamén astucia dos espartanos, que os desbaratan unha vez tras outra con diferentes técnicas, todas elas sorpresivas para os moi numerosos pero previsibles persas. Pero como pasa sempre nestas situacións, hai un sendeiro oculto e moi descoñecido que permite esquivar o Paso das Termópilas, e os persas descúbreno coa axuda dun traidor. Dese xeito, conseguen encerrar aos espartanos nunha calella sen saída, pero morren loitando.

A primeira versión cinematográfica que vin desta historia é a famosa ?300?, xa do século XXI, baseada nun cómic e cunha estética moi moderna. Resultaba moi chamativo que a imaxe de Xerxes que presentaban naquela película era como se medira 3 ou 4 metros de altura. Nesta versión era todo máis realista, faltaría máis.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 06-08-2020 15:33
# Ligazón permanente a este artigo
A cara do terror
Esta película foi dirixida en 1999 por Rand Ravich (do que nunca oíra falar) e os dous papeis principais foron para Charlize Theron e Johnny Depp. Trata dunha intriga espacial típica baseada en que lle pasa a un astronauta cando ten un pequeno accidente na misión, semella que o que volve non é igual que o que marchou.

De novo volvemos co caos na tradución do título orixinal inglés nos diferentes países hispanofalantes, que sempre é unha risa. O título orixinal traducido sería ?A muller do astronauta?, e esta vez ten bastante sentido, porque a película está baseada na muller dun dos astronautas accidentados, protagonizada por Charlize Theron. En España titulárona ?A cara do terror? e en Arxentina ?A cara oculta?, facendo referencia a unha ?cara? que non se ve nunca, así que non queda moi clara a referencia. E en Venezuela e Mexico foron máis alá e chegaron a ?O enxendro? (sen comentarios).

Hai unha misión espacial típica americana con 6-7 tripulantes, e cando 2 deles están facendo unhas operacións fóra da nave, perden a conexión coa nave durante un par de minutos. O resto dos tripulantes fai unhas correccións e conseguen traelos de volta á nave. Volven feridos, e ao baixar do transbordador, ingresan no hospital en observación.

O astronauta que non está protagonizado por Johnny Depp está máis grave. Incluso ten unha crise cardíaca que case acaba con el, pero nesa crise berra unha das conversas que tivo co astronauta que si é Johnny Depp, e parece que neses dous minutos de desconexión pasou algo. Pero ao final os dous saen do hospital sen problema. Nunha festa de benvida, os dous astronautas discuten e ?o outro? morre dun derrame cerebral. No velatorio, a muller do outro astronauta dille á muller do protagonizado por Johnny Depp que veía moi estraño ao seu marido, que estaba sempre escoitando ruidos na radio e que semellaba comunicarse con alguén dese xeito. Pouco despois, esa muller suicídase na ducha electrocutándose coa radio.

A partir dese momento, a outra parella intenta reanudar a súa vida. O astronauta recibe unha fantástica oferta de traballo. O problema é que en Nova Iork, cidade que sempre detestou, e que el nunca gostou dos despachos, sempre prefería ser piloto. Á súa muller estráñalle, pero acepta o cambio. Ela era profesora de nenos pequenos, pero axiña consegue un traballo similar en Nova Iork. El traballa nunha empresa que está deseñando un avión futurista.

Cando a muller lle pregunta ao seu marido que foi o que pasou naqueles dous minutos, el non lle explica nada moi concreto, pero faille o amor dun xeito un pouco salvaxe (el chega a recoñecelo un pouco máis adiante). Unhas semanas despois, ela sabe que está embarazada, e a xinecóloga dille que van ser xemelgos.

Nese momento aparece o antigo xefe da misión da NASA, que foi despedido porque insistía en que pasaba algo raro, e que os dous astronautas se comportaban de xeito moi estraño, aínda que todas as análises tiñan resultados normais. Quere falar coa muller do astronauta, sen que el o saiba. Dille que a muller do outro astronauta tamén estaba embarazada de xemelgos no momento do seu suicidio. Nese momento, a muller decátase de que algo moi grave está pasando. Pero o astronauta descubre a súa cita, e fai desaparecer ao xefe da misión. Pero este faille chegar á muller do astronauta unha cinta de vídeo na que lle explica que a empresa na que traballa o seu marido está deseñando un super avión que debe ser pilotado por dous pilotos similares, que probablemente sexan os seus fillos.

SPOILER: A muller intenta abortar, pero o marido consegue evitalo. Escapa do hospital e vai para casa, perseguida polo marido. Alí abre todas as billas, porque vai intentar suicidarse do mesmo xeito que fixo a muller do outro astronauta, pero moito máis ao bestia. O marido chega para intentar evitalo, pero nun determinado intre, el tamén queda metido na corrente de auga. Nese momento, ela, que estaba sentada nun taburete, sube os pés, e enchufa a radio, producindo unha grande electrocución que só lle afecta a el. E debido a iso, un ?ente? que se atopaba dentro do astronauta e que semellaba gobernar as súas accións, sae del e métese na muller.

A seguinte e última escena é a muller abrazándose a outro piloto espacial, que agora é o seu marido, mentres despiden aos seus fillos xemelgos, que van ao colexio por primeira vez. Na ollada da muller nótase que alí dentro hai ?algo?.

As puntuacións que lle dan en moitos sitios de Internet son máis ben baixas (pouco máis dun 4 sobre 10). O final paréceme bastante ?cagada?, é certo, pero podía estar peor, e o resto da película déixase ver ben.

Saúdos.



Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 06-08-2020 13:04
# Ligazón permanente a este artigo
A Pantasma e A Escuridade
O outro día estaba revisando a programación televisiva e algo chamou a miña atención. Unha película, para min descoñecida, trataba sobre un par de leóns que conseguiron paralizar e ralentizar a construción dun ferrocarril británico en Kenia a finais do século XIX.

Lembrei que, hai 15 ou 20 anos, un colega me falara sobre ese tema, que é unha historia real que sucedeu. Daquela, tanto el coma min estabamos lendo os libros de Javier Reverte sobre África, e esta foi unha das moitas historias fantásticas que saían alí. A película non semellaba ningunha marabilla, pero a historia valía a pena.

A película é de 1996, foi dirixida por Stephen Hopkins (nunca oíra falar del), e as dúas estrelas principais son Val Kilmer e Michael Douglas. Despois, como sempre, temos o festival do título. O título orixinal era ?The Ghost and The Darkness?, ou sexa, ?A Pantasma e A Escuridade?, que parece que só se titulou así en México. Parece que esta vez si, este título ten bastante sentido (máis que as outras traducións) porque parece que a xente da zona lle deu ese nome aos dous leóns que os aterrorizaron durante algún tempo. En España foi ?Os demos da noite? (a idea non estaba mal, ata que comezaron a atacar de día), e en Arxentina e Chile titulouse ?Garras? (sen comentarios).

O enxeñeiro militar John Patterson (Val Kilmer), despois da súa experiencia en obras públicas na India, é contratado para facer unha ponte sobre o ferrocarril en Kenia, concretamente no río Tsavo. Chega alí e todo vai segundo o previsto. Pero por algunha razón, algúns leóns comezan a atacar de noite e deixan feridos a algúns traballadores. Pouco despois, os ataques xa comezan a ser máis habituais, e vai matando a bastantes homes, incluso algúns dos capataces principais. Xa acumula uns 30 mortos.

Nun determinado momento, os dous leóns (porque só son dous) comezan a atacar tamén de día, e con moita ferocidade. Incluso nótase que teñen moita malicia e intelixencia, póñenlles trampas bastante complexas pero conseguen burlalas todas. Nese momento chega o cazador Charles Remington (Michael Douglas) acompañado duns masais, pero estes marchan axiña.

Conseguen chegar á gorida dos leóns, e alí hai moitísimos esqueletes de homes, e amosan a súa estrañeza porque os leóns non adoitan ter ese tipo de goridas nin atacar homes dese xeito. Pouco despois, cunha trampa, conseguen matar a un dos dous leóns. Pero o outro véngase e mata a Remington. Patterson decide incendiar a sabana para que o outro león saia a campo aberto, e dese xeito consegue matalo.

A película é bastante fiel ao que sucedeu na realidade, pero cambiaron algúns detalles. Por exemplo, os leóns que aparecen na película son os convencionais, ou sexa, con melena. Pero os leóns desa zona teñen a particularidade de que non teñen melena (ou sexa, parécense ás leoas convencionais). Os reais foron disecados e agora poden verse no Museo de Historia Natural de Chicago.

Hai especulacións sobre a razón pola que eses dous leóns concretos se volveron tan salvaxes. Parece que, en xeral, os leóns desa zona son algo máis bravos que os outros, pero tampouco é para tanto. O máis difícil de entender é por que dous machos xoves e solitarios decidiron aliarse nesta matanza. Parece que naquela época houbo unha certa escasez das presas naturais dos leóns, e tamén que os obreiros que morrían de morte natural non eran soterrados. Esa conxunción de factores fixo que comezaran a comer carne humana, e semella que lles gustou.

Xa digo, a historia é moi interesante, e a plasmación en película non saíu tan redonda como a todos nos gustaría. Pero, polo menos, vela foi a escusa para documentarme algo máis sobre o que pasou na realidade.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 23-07-2020 00:17
# Ligazón permanente a este artigo
Breves respostas ás grandes preguntas
Despois do magnífico ritmo de lectura durante o confinamento primaveral, relaxeime algo no verán, pero agora que collín velocidade e é un dos meus hobbies favoritos, non debo deixalo, se podo. Tiña en cola varios libros sobre o universo, varios deles asinados por Stephen Hawking, tristemente desaparecido hai un par de anos. E decidinme polo máis lixeiro.

Titúlase ?Breves respostas ás grandes preguntas?, e parece que non foi escrito por el, senón que foi unha selección de textos e fragmentos de conferencias, das moitas que deu na súa vida, e nos que falaba sobre unha serie de temas. Algúns deles son xusto do núcleo das súas investigacións, pero outras saíanse un pouco.

Debemos destacar que conta cun prólogo a cargo de Eddie Redmayne, o actor que lle deu vida nunha película exitosa e recente. Hai un epílogo a cargo da súa filla Lucy, escrito cando el xa morrera. E tamén hai unha introdución a cargo do físico americano Kip Thorne, que por exemplo asesorou á película ?Interstellar? en aspectos científicos (nos últimos anos oín falar varias veces de que esa película é bastante realista e, o que alí se ve, a pesar de parecer disparatado, se cadra non o é tanto).

As dez preguntas que el se formula son:
1. Hai un Deus?
2. Como empezou todo?
3. Hai máis vida intelixente no universo?
4. Podemos predicir o futuro?
5. Que hai dentro dun burato negro?
6. É posible viaxar no tempo?
7. Sobreviviremos na Terra?
8. Deberíamos colonizar o espazo?
9. Nos sobrepasará a intelixencia artificial?
10. Como damos forma ao futuro?

Gustoume a súa forma de escribir e de respostar. Ás veces era algo difícil seguirlle, pero noutras reflexións era moito máis asequible, e bastante categórico razoando, sen deixarse emocionar por desexos.

Ademais, gustoume que lendo este libro pasoume algo similar ao que me pasou hai un par de meses coa Segunda Guerra Mundial. Ao coller este libro, lembrei que hai moitos anos (uns 15), mercara un superlibro ilustrado sobre o Universo, e lin os dous en paralelo, supoñendo un grande gozo.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 23-07-2020 00:16
# Ligazón permanente a este artigo
Uvas e granito

Hai uns anos chegou ás miñas mans un libro dun xeito algo estraño. Eran aqueles anos da década anterior na que estaba inmerso na organización de moitas actividades culturais e educativas, e unha editorial mandounos un lote de libros que lle sobraba por algunha razón. Fixemos un reparto entre varias persoas, porque non se nos ocorría nada mellor, e un dos que me tocou a min foi ?Uvas e granito?, escrito pola aventureira e etnógrafa británica Nina Epton, e editado por Ir Indo no ano 1993.

Polo que parece, esta muller fixo contacto con algúns dos galeguistas da época, creo que sobre todo con Paco Fernández Del Riego. Deberon convencela para que viñera pasar algún tempo a Galicia, e fíxoo a mediados dos anos 50. Estivo algúns meses por aquí, visitando diferentes lugares de Galicia, e na parte final da súa estancia, estivo acompañada polo seu mozo Robert. Parece que o país era bastante pobre, apenas había coches e había moita precariedade, pero algunhas cousas deberon gustarlle. Sacou fotos e gravou cancións tradicionais.

O libro está dividido en varios capítulos, nos que vai falando das diferentes zonas que foi visitando:
- O primeiro capítulo transcorre en Vigo, a onde chegou o seu barco. Alí intenta contactar con Paco e con Xosé María Álvarez Blázquez, pero xa era verán, e o grupo galeguista de Galaxia xa facía vida no famoso chalet de Coruxo, e semella que tampouco lle fixeron moito caso. Tamén fai unha viaxe en coche a Baiona, A Guarda e Tui.
- O segundo capítulo é por Ourense. Alí contacta co grupo ourensán da Xeración Nós, pero xa case cos seus discípulos, e é atendida sobre todo por Xesús Ferro Couselo, grande arqueólogo. Dedican boa parte do tempo a visitar os grandes mosteiros, como Oseira e San Estebo de Ribas de Sil.
- O terceiro capítulo é nas festas do Apóstolo en Santiago, das que lle falaran moi ben, e alí volve coincidir con galeguistas de Vigo e Ourense, pero tamén coñece a Otero Pedrayo e Castroviejo. Aproveita para visitar a histórica cidade e a súa Catedral.
- O cuarto capítulo é na Costa da Morte. Desbota achegarse á Coruña, na que xa estivera antes e non lle gustara, e vai visitar vilas como Corme, Camariñas, Muxía, Fisterra e Muros.
- O quinto capítulo é polas Rías Baixas, cando xa chegou o seu mozo dende Inglaterra. Aproveitan para visitar a zona de Sanxenxo e Portonovo, e tamén A Lanzada, O Grove e a illa da Toxa.
- O sexto capítulo é moi curto, sobre unha pequena excursión ao Santuario da Franqueira, no interior da provincia de Pontevedra, de moita fama na zona, pero non moito máis alá (eu estiven unha vez, pero descoñecía que tiña tanta sona na comarca).
- O sétimo capítulo e último é o máis longo, sobre a súa desexada excursión aos Ancares. Cruzan Galicia dende Vigo en diagonal para chegar aos Ancares, pasando por Lugo. Alí fálanlles da rapa das bestas de Sabucedo, que lles impresiona, e que tiñan ben cerca de Vigo. Despois de moitos intentos, conseguen chegar ao Piornedo, pasando por Becerreá, pero o último tramo teñen que facelo a pé de noite polas montañas. As condicións do aloxamento son pésimas e acaban durmindo en pallozas, esas construcións neolíticas que os tiñan alucinados, pero descubren que a realidade é máis dura. A mesquindade da poboación, os poucos medios, os case inexistentes transportes, converten a excursión nunha odisea. Parece percibirse que viñeron buscando iso, e cando o atopan, critícano con dureza. Rematan a súa viaxe con outra visita que os tiña engaiolados, o Cáliz Sagro do Cebreiro. O Cáliz e a propia igrexa os decepciona, esperaban algo grandioso, e resulta moi pequeno e mal coidado.

En definitiva, non sei se os etnógrafos e antropólogos son conscientes de como é a vida dos lugares ?exóticos? que van visitar, pero neste libro semella que saíron da súa civilizada Inglaterra e esperaban atopar algo semellante, pero obviamente non era así.

Saúdos.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 29-06-2020 08:59
# Ligazón permanente a este artigo
O coleccionista de amantes
Onte pola noite vin a película ?O coleccionista de amantes?, dirixida por Gary Fleder en 1997, e protagonizada por Morgan Freeman e Ashley Judd. Unha máis desas películas coas que me crucei moitas veces e que me despertaran certo interese.

Non me chamou demasiado a atención. A trama é moi similar a moitas outras que obsesionan aos estadounidenses, cun asasino, violador ou secuestrador en serie, cousas que pasan principalmente en lugares como ese país de chalados. O caso é que o final se resolve porque ao detective principal lle dá por comparar a sinatura da nota que deixa o asasino cunhas notas que tamén tiña el (non vou dicir quen llas deixara, así non revelo nada). Ou sexa, o ?asasino? é un dos protagonistas principais da película e resulta que cando deixa notas como tal, asina exactamente da mesma forma que na vida real. Moi intelixente non parece. Aínda tardaron en pillalo.

En Carolina do Norte estanse producindo unha serie de secuestros de mulleres novas. Unha delas é sobriña dun detective de Washington (Morgan Freeman), polo tanto, decide encargarse do caso. A maioría desas mulleres semellan seguir vivas, só aparecen mortas algunhas delas, e non se sabe o patrón que segue o secuestrador. A última víctima (Ashley Judd) consegue escapar, e únese ao detective para intentar localizar ao secuestrador, xa que é a única persoa que podería identificalo.

As pesquisas lévanos a California, porque alí está un ciruxano plástico que parece ter tamén unha conducta moi sospeitosa. Descubren que efectivamente tamén é un asasino en serie, ou algo similar, pero non o único, senón que traballa coordinadamente co da costa este.

Acaban descubrindo a guarida onde tiña presas ás súas vítimas, libéranas, e só faltan unhas horas para que sexan capaces de localizar ao secuestrador polo ADN. Relaxan o control e a sorpresa final é descubrir quen é realmente o secuestrador, ao que estivemos vendo con regularidade durante toda a película.

Saúdos.



Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 26-06-2020 08:42
# Ligazón permanente a este artigo
Usar o cerebro
Dende hai décadas, teño moito interese polos libros de divulgación científica. E se tratan de temas como o funcionamento do cerebro, aínda máis. Nos últimos anos lin uns cantos libros sobre ese tema, algúns deles escritos por Eduardo Punset, autor ao que idolatraba hai uns anos (agora non tanto, acaboume cansando un pouco). Pero recoñezo que fun fiel seguidor durante varios anos do seu programa de televisión ?Redes?. Os capítulos do mesmo deben seguir en Internet, supoño, e algún día debería volver a eles, que sempre eran unha delicia.

O caso é que hai varios anos chegou ás miñas mans un libro titulado ?Usar o cerebro?, escrito por Facundo Manes (este nome destaca máis na portada) e Mateo Niro (este nome en letra máis pequena). O primeiro é neurocientífico e o segundo é escritor. Pero seguramente os seus nomes non vos soarán de nada (a min tampouco). Probablemente sexa porque son dúas estrelas desta temática, pero en Arxentina, e non me consta que a súa fama chegara aquí. Polo visto, tiñan un programa de televisión e máis plataformas similares no seu país. Así que, quen sabe, ao mellor desempeñan alí un papel parecido ao que fixo aquí Eduardo Punset.

O libro gustoume, porque a temática me interesa moito, pero nada máis. Véxolle bastantes eivas. Non hai nin un só debuxo, gráfica, fotografía nin diagrama, e nun tema como este poden ser moi necesarias. Non sei, como os arxentinos teñen fama de enrollarse (falando ou escribindo) sen parar, ao mellor débese a iso. Menciona moitos temas, bastante interesantes en xeral, pero non me dá a sensación de ser nada sistemático nin exhaustivo. Non controlo tanto do tema como para poder dicilo, pero creo que deixa cousas sen tratar, porque parece ser unha recompilación de centos de notas sobre esta interesante temática, pero sen unha estrutura moi consolidada. Ou esa impresión me dá a min, vaia.

Contén catro grandes capítulos:
- Neurociencias
- Memoria
- O cerebro social e emocional
- A mente en forma

Insisto, o libro non está mal, pero eu esperaba máis, e creo que o tema dá moito máis de sí. Polo menos serviume para lembrar que teño por aí medio escondido un libro flipante que editou a FECYT hai anos titulado ?Viaxe ao universo neuronal?, que teño pendente de ler dende hai moito tempo, e que por fin chegouse o seu turno.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 17-06-2020 11:21
# Ligazón permanente a este artigo
Eu, robot
A min gústame moito a ciencia-ficción, xa o escribín aquí unhas cantas veces. Por esa razón, de cando en vez, aparecen libros ou películas dese xénero dos que disfrutei. Hai pouco, botaron na televisión a película ?Eu, robot?, aparentemente baseada na obra de Isaac Asimov. Así que fixen un esforzo.

A película foi dirixida por Alex Proyas en 2004. O problema é que está protagonizada por Will Smith, ao que non soporto. Son consciente que a moita xente si lle agrada, pero eu non podo nin velo diante. Pero aínda así, intenteino. Agora acabo de enterarme que, a pesar de ter un título que evoca á obra de Isaac Asimov, apenas colle un par de detalles da mesma, como o nome dunha das protagonistas principais, pero o guión sae doutra historia diferentes, que creo que nin sequera escribiu Asimov. Conclusión: a historia é tragable, os efectos dixitais están moi ben, pero o actor que asulaga a pantalla a todas horas é moi mediocre. O resultado final é tamén bastante mediocre.

A historia trata sobre un científico experto en robótica que aparece asasinado, aínda que todo apunta a un suicidio, aínda que non resulta doado de entender. Resulta que ese científico tiña certo trato e amizade co policía protagonizado polo actor que é mellor non mencionar. El e a mellor axudante do científico van investigar que é o que pode estar pasando. Unha das sospeitas é que unha nova serie de robots que se están vendendo sexa defectuosa e incumpra as tres leis da robótica que deseñou Isaac Asimov para as súas novelas desta temática. E iso convertiría aos robots nunha seria ameaza para a especie humana.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 17-06-2020 11:20
# Ligazón permanente a este artigo
Parásitos
Nos últimos tempos, unha das películas máis de moda no mundo é ?Parásitos?, do director coreano Bong Joon-ho. Ganou non sei cantos premios en festivais, e tamén varios Óscars, entre eles o de mellor película. Se non entendín mal, foi a primeira vez que unha película en lingua non inglesa ganaba o premio máis importante. Unha querida amiga que a ten gravada e xa a viu unhas cantas veces, convidoume a vela na súa casa, e aproveitei a oportunidade.

A verdade é que a película está moi ben. Non sei se é para tanto, pero como probablemente o resto de películas este ano (e os outros debe pasar algo parecido) serían bastante mediocres, pois esta destaca bastante. Reconforta ver que as boas historias, veñan de onde veñan, son sempre apreciadas en todas partes, incluso en Hollywood, onde hai tempo que non teñen moitas luces.

Por se non a vistes (que se recomenda), basicamente trata de dúas familias, unha rica e unha pobre (pero coidado, tamén hai unha terceira familia que aparece no medio da historia, e que lle dá moita salsa ao argumento). A familia pobre está formada por un matrimonio dunha certa idade (deben ter uns 50 anos), e dous filllos (home e muller) que deben ter uns 20. A familia rica son un matrimonio (deben rondar os 40 anos), unha filla duns 15-16, e un neno que debe ter 7-8 anos.

O fillo da familia pobre ten un amigo que ten que marchar ao estranxeiro, e que lle daba clases particulares de Inglés á filla da familia rica. Insta ao seu colega a que colla o seu posto como profesor particular, e recoméndallo á familia. A familia, que ten moita confianza no antigo profesor particular, acepta a proposta, e cando ve traballar ao seu novo preceptor, quedan encantadísimos, aínda que inicialmente tiñan algún recelo.

Como o rapaz comeza a ter moito ascendente sobre a familia rica, comeza a insinuar posibles cambios ou melloras na marcha da casa e da familia, que desembocan en que a súa irmá e os seus pais acaban tamén traballando ao servizo desa casa, como profesora do fillo pequeno, chófer e ama de chaves, respectivamente. Iso si, a familia rica non sabe que todos os seus novos serventes son familiares entre sí.

E creo que ata aí podo ou debo contar sen desvelar nada máis, tendo en conta que a película é moi recente. Como vedes, o plantexamento inicial é moi intelixente, e pode dar moito de si. Xa simplemente o feito de como fai a familia pobre fai para copar os cargos de servizo da familia rica é moi interesante. Nalgúns casos hai que substituír a persoas que xa estaban desempeñando eses cargos, e o estaban facendo ben, e noutros casos inventáronse novas ocupacións, pero como a familia rica está podre de pasta, tampouco hai problema. Pero os xiros da historia son ben curiosos.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 17-06-2020 11:19
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0