Viaxes O Lóstregho


Furancho Oficial de Cabañas & Catoira Travels
A partir deste santo día de Nadal do ano 2006 este vai ser o Furancho Oficial da xa célebre axencia de viaxes perralleiros Cabañas & Catoira Travels. Este e-zulo está especialmente deseñado para todos aqueles infelices ós que xa non lles carbura ben o 4 Latas, que xa están cansos de viaxar con AirZambia ou que levan toda a vida facendo auto-stop en carromato. Chegamos a un punto onde a xente moderna quere viaxes modernas, opinións modernas e visións modernas. Pois ben, para estes últimos non é esta páxina. Estes deben ir á páxina da COPE. Neste "fotolog" haberá fotos das nosas viaxes, comentando diferentes aspectos e anécdotas vividas. Recomendaremos lugares e esperamos que todo o mundo o pase ben e teña ganas de repetir a visita.

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Maverick
Unha vez máis este verán, analizando máis en detalle a programación dos 40 canais de televisión que recibo (a inmensa maioría é morralla), conseguín localizar películas que había tempo que quería ver, pero que nunca coincidían ben.

Unha delas é ?Maverick?, dirixida en 1994 por Richard Donner, protagonizada por Mel Gibson e Jodie Foster, pero con papeis tamén reseñables para Alfred Molina, James Garner e James Coburn. Polo visto, está baseada nunha serie dos anos 50 e 60 da que nunca oíra falar, deberon botala nos EE.UU., porque o tema seguro que alí gusta moito.

E cal é o tema? Pois basicamente os xogadores tramposos de poker no oeste. Aínda que este xa é un Oeste máis moderno, a finais do século XIX. A vila que máis aparece está á beira dun lago, a partida de poker en torno á cal xira a trama ten lugar nun barco de vapor que vai polo río, os únicos indios que aparecen son de pega e van disfrazados....

O protagonista principal é Brett Maverick (Mel Gibson), que está intentando conseguir os poucos cartos que lle faltan para poder inscribirse na gran partida anunciada no barco. A muller protagonizada por Jodie Foster está máis ou menos no mesmo punto, e os dous están participando en timbas para intentar conseguir eses cartos, facendo todas as trampas que lles veñen á cabeza, que son moitas. E ademais gústanse, ámanse e ódianse.

Despois dunhas cantas peripecias, entre as cales está o pacto cuns indios falsos que son colegas, e unha nova estafa a un arquiduque ruso que está no medio do deserto, forrado de pasta, e que quere ver cousas típicas do Oeste americano, ao prezo que sexa, conseguen os cartos para participar na gran partida.

A gran partida está organizada no salón principal dun barco que vai polo río por un tal Comodoro (James Coburn) e o premio é medio millón de dólares. Os tramposos que son descubertos son tirados ao río polo encargado da seguridade (James Garner). Vanse sucedendo as fases e finalmente, de forma bastante sorpresiva, gaña Brett Maverick. Pero o sheriff protagonizado por James Garner escapa cos cartos, porque el tamén é outro tramposo máis.

Os últimos minutos son bastante delirantes, porque se descubren cousas que eu non vou desvelar, e que confirma que todos son moito máis tramposos do que se creía. En definitiva, unha comedia agradable de ver pero que visibiliza cal é a verdadeira natureza dese país que se di tan civilizado.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 21-08-2020 15:20
# Ligazón permanente a este artigo
O ouro do mar
A miña última lectura foi a novela ?O ouro do mar?, do autor alemán Daniel Wolf. Podemos resumilo dicindo que é a típica intriga medieval de cincocentas páxinas, que se le con axilidade e que resulta bastante interesante. Transcorre a mediados do século XIII.

A min, como a bastante outra xente, por algunha estraña razón, nos atrae moito a Idade Media. Pero hai que recoñecer que non querería vivir nesa época baixo ningún concepto. O salvaxismo, a inxustiza, o peso da relixión... non me imaxino vivir nunha sociedade así. Pero as súas historias, estética e épica me resultan moi atractivas.

Esta novela trata sobre unha expedición de mercaderes da Lorena (agora no norte de Francia) ao norte de Europa (a zona do Báltico) para intentar facer bos negocios e enriquecerse, que é ao que se dedicaron os mercaderes toda a súa vida.

Case todo xira en torno á familia Fleury, formada por tres irmáns, que viven nunha vila (ficticia) da Lorena (rexión entre Francia e Alemaña) chamada Varennes Saint Jacques. O irmán maior é Michel, e os dous xemelgos son Balian e Blanche. Nunha expedición de comercio a Londres, Michel e Clément (o marido de Blanche) son asasinados por un cabaleiro da Orde Teutónica e outro home máis. Balian os ve cando escapan, e alberga o desexo de venganza a partir dese momento, a pesar de ser consciente de que será moi difícil volver atopalos.

Balian encárgase a partir daquel momento dos negocios familiares, pero como é bastante inmaduro e pouco serio, a cousa vai de mal en pero, e adquire moitas débedas polas súas imprudencias.

Na súa vila, algúns dos mercaderes deciden montar unha expedición ao norte de Europa, porque din que os mercados que hai por alí son fantásticos, e que iso os fará inmensamente ricos. O seu obxectivo principal é Lubeck (cidade cercana a Hamburgo), e sobre todo Gotland (gran illa sueca no medio do Báltico). En principio, non son nada favorables a que Balian vaia na expedición, porque o consideran un patán, pero consegue convencelos porque se lle dan moi ben os idiomas, e el xa coñecía os da zona a onde ían, porque estivera algunha vez por alí. E coa oposición dos outros, tamén consegue que acepten a Blanche no grupo.

A expedición sae e, como sucedía na Idade Media, a inseguridade nos camiños, o caos das sociedades, dos reis e dos gobernos, fai que teñan incidentes do máis variado en moitos lugares (spoiler: a pesar do seu obxectivo, en Lubeck apenas pararon e non chegaron a pisar Gotland nunca). Teñen un lío bastante gordo en Colonia, polo que boa parte da expedición está alí arrestada durante uns días. Antes diso, en Tréveris, recolleron a un cabaleiro e a súa irmá, que ía casarse a moitos quilómetros dalí. Despois son asaltados nun bosque e están a piques de morrer todos. Dese xeito, conseguen chegar a Lubeck.

Dende alí, pretenden coller un barco que os leve á illa de Gotland. Pero ninguén os quere levar porque unha familia bastante mafiosa de mercaderes da vila, que se enterou que viña xente do sur, lles veta esa posibilidade, e teñen moito poder na zona. Pero unha mariña danesa bastante destemida acepta levalos. Pero se lanza contra eles, contratado pola familia de Lubeck, precisamente o seu irmán, un chalado que é nostálxico das glorias vikingas, xa desaparecidas nas brumas do pasado. Aínda segue navegando nos drakkars vikingos, cando os novos barcos son moito máis seguros. Conseguen esquivalo, pero naufragan nunha praia debido a unha terrible treboada.

Alí son apresados e requisadas todas as súas riquezas polos cabaleiros da Orde Teutónica que teñen a súa encomenda xusto alí ao carón. Entón entran en xogo os samoxitios, unha das tribus lituanas que anda por alí cerca, que está intentando botar á Orde Teutónica daqueles territorios. Balian e outro dos mercaderes son prisioneiros dos lituanos durante varios meses. Pero lles axudan a vencer aos teutónicos. Mentres iso sucede, os poucos que quedaban vivos da expedición comercial conseguen escapar, no fragor das batallas, e acaban chegando a Riga (capital da actual Letonia).

Balian e o seu compañeiro son liberados. Na última batalla, Balian recoñeceu e conseguiu matar ao cabaleiro teutónico que matara ao seu irmán e cuñado. E alí entérase que o outro asasino, irmán do cabaleiro, é un dos irmáns da familia mafiosa de Lubeck, e está agora en Nóvgorod (agora cidade do noroeste de Rusia, moi cerca de San Petesburgo). Diríxense cara alí, sen saber moi ben como chegar, pero un incidente failles atoparse cuns xinetes da cidade que os levan cara alí.

Xa no inverno, están en Nóvgorod, intentando afacerse á cidade, e todo iso coincide coa chegada dos recadadores de impostos tártaros (mongoles), que están comezando a dominar a zona, para disgusto dos autóctonos. Tamén van coñecendo o lugar, e vendo o mercado onde negocian os alemáns, que é unha auténtica fortaleza, xa que eles non caen tampouco nada ben. E cando todo está ben dominado, trazan un plan para tenderlle unha emboscada ao outro irmán e matalo, e conségueno.

Con moitas riquezas, deciden volver a casa en barco, polo Báltico e o Mar do Norte, ata os Países Baixos, para evitar cruzar Alemaña, que xa lles deu bastantes problemas na ida. Fan unha parada técnica en Riga, e alí, de forma totalmente casual, atopan ao resto das persoas que aínda estaban vivas da expedición, que eran Blanche, un criado e outro dos mercaderes de Varennes. E os cinco volven á súa vila con ben.

Por que se titula así? Pois tamén me gustaría sabelo a min. A trama transcorre en terra principalmente, os tramos no mar son poucos e breves. Nalgún momento no medio da novela, moi de pasada, fálase duns mercaderes estranxeiros que venden ámbar, considerado o ouro do mar, que é moi valioso. Pero non se volve falar do tema na novela, así que non teño moi clara a elección do título.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 17-08-2020 11:19
# Ligazón permanente a este artigo
Guerra civil. Que pasou en Galicia e en España

Despois do meu furor lector da época do confinamento, agora no verán vou moito máis lento, hai máis cousas que facer e pódese saír por aí. Pero acabo de ler un libro que me gustou bastante. Titúlase ?Guerra Civil. Que pasou en Galicia e en España?, escrito por Federico Cocho.

Tiña moitas ganas de ler algún libro máis sobre o espiñento tema da Guerra Civil española. E este ademais ofrecía unha información adicional e moi detallada sobre o que pasara concretamente en Galicia, onde esa guerra practicamente non tivo lugar. E despois de lido, creo que podo dicir que cumpre bastante ben os dous obxectivos. Resulta moi doado de ler, con moitos capítulos breves, de 10-12 páxinas, que o fan moi levadeiro.

Despois de refrescar o meu coñecemento sobre o tema, reafírmome na miña opinión de que este país (dá máis ou menos igual falar de Galicia ou España neste caso) é bastante conservador. Tanto en Galicia como en España, o golpe de estado militar dado polos nacionais foi bastante chapuceiro. En Galicia tardaron un par de días en comezar, porque non sabían claramente o apoio que tiñan. pero os defensores da República eran ?catro mataos?, así que cando decidiron comezar, levoulles horas ou días e moi poucos combates. E comezou unha represión brutal, coa maioría da poboación indiferente ou asustada.

En España pasou algo similar, aínda que algo diferente. Só resistiron o norte, Madrid e o Mediterráneo. Nin sequera estaba moi claro quen lideraba o bando nacional, moitos miraban para Franco, pero el non o tiña tan claro, pero ao final acabouno crendo, e desfíxose dos demais, e comezou un rexime de culto á súa persoa. Polo visto, como estratega militar era moi mediocre. Os xenerais republicanos, que parecían bastante mellores, tendíanlle moitas trampas, e picaba en todas. O que pasa é que a superioridade numérica e material do exército fascista era tal que acababan ganando todas as batallas por aplastamento e forza bruta. Sen contar que o exército fascista tivo o claro apoio de Italia e Alemaña, mentres que o exército republicano tivo algo de apoio ruso e de voluntarios de moitos países, pero en calquera caso moito menor que o outro.

E xa aproveitaron para exercer unha represión brutal durante décadas contra calquera cousa sospeitosa para eles, que podía ser calquera. E seguimos vivindo nunha sociedade onde aínda quedan moitos restos daquela época e ideoloxía. Unha parte da sociedade española e galega é moi avanzada e progresista, pero é minoritaria, e aínda temos que soportar a convivencia cos esa parte maioritaria que é tremendamente inmovilista e conservadora.

Saúdos.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 07-08-2020 13:51
# Ligazón permanente a este artigo
Atrapado no tempo
Outra película que tiña ganas de ver completa era esta de ?Atrapado no tempo?. Vira fragmentos dende hai moito tempo, pero nunca a completara. Foi dirixida en 1993 por Harold Ramis, e como está Bill Murray de protagonista principal, pois parece que pertence á factoría do cómicos americanos que nos 80 e nos 90 protagonizaron moitos éxitos, como ?Cazapantasmas?, tamén comentada neste blog hai uns días.

Comezamos coa festa hispana do título. O título orixinal é ?O Día da Marmota?, cousa moi lóxica porque a película trata da repetición dese día, unha vez tras outra. Por certo, ese día é unha festividade folklórica norteamericana (porque tamén se fai en Canadá), da que falarei despois máis en detalle. E grazas a esta película tamén se lle chama así aos días rutinarios iguais aos outros, nos que non pasa nada reseñable. En cinco países se lle chamou dese xeito (ben por eles), noutros se lle chamou ?Feitizo do tempo? e en España, que sempre van por libre, ?Atrapado no tempo?. Estes dous últimos títulos sáense algo do orixinal, pero tampouco están mal, tendo en conta do que trata a historia, que supoño coñeceredes.

A trama non está nada mal. Un equipo de tres persoas dunha televisión de Pittsburgh desprázase un 2 de febreiro a un pobo de Pennsilvania, para retransmitir unha vez máis o ?Día da Marmota?, un evento folklórico agrario típico de Estados Unidos e Canadá. O equipo está formado por Phil Connors (Bill Murray), un moi arrogante home do tempo da cadea; Rita (Andie McDowell), unha produtora nova na cadea; e Larry (Chris Elliott), o cámara que xa fixo esta reportaxe outras veces con Phil, e que non o soporta demasiado. A película xira primeiro en torno a Phil, e na parte final tamén en torno a Rita. Larry é totalmente secundario, e o resto de personaxes, nin digamos.

Cubren a información dese 2 de febreiro, e cando intentar volver a Pittsburgh, unha treboada o impide e teñen que facer noite no pobo. Pero para sorpresa de Phil, cando soa o espertador ao día seguinte ás 6 da mañán, todo se repite exactamente igual que o día anterior. Só el se decata dese feito e el é o único que pode mudar o seu comportamento.

Decatándose diso, e vendo que os seus actos non teñen consecuencias, porque o día seguinte será igual que ese no que está vivindo, pasa por varias fases: hedonistas, de desexo sexual, de suicidio... Nada cambia, o día seguinte volve existir igual que sempre, e pode volver a facer o que queira, que dá igual.

Intenta seducir a Rita, que lle gusta moito, e ás veces está a piques de conseguilo, pero nunca consegue culminar. A vantaxe para el nesas situacións é que o que aprende un determinado día dunha persoa, pode utilizalo ao día seguinte de novo, unha vez tras outra. Un día consegue seducila por completo ao fin, ela queda a durmir con el na habitación do seu hotel, e cando esperta ao día seguinte, é Rita quen apaga o espertador e xa é 3 de febreiro. Fin.

Remataremos comentando que se fai no ?Día da Marmota?. É unha celebración folklórica agraria de Norteamérica (como tantas que hai noutros países), que pretende facer unha predición meteorolóxica para o resto do ano. A tontería se basea en que o 2 de febreiro sacan unha marmota, que están rematando de hibernar, e se esta ?ve a súa sombra? (ou sexa, se fai sol), significa que a primavera se adianta. Pola contra, se non ?ve a súa sombra? (ou sexa, que non fai sol), a primavera durará seis semanas máis, como marca o calendario convencional. Ou sexa, que é a ansia por saber se a primavera chega cando se espera ou un pouco antes. Polo que lin, os fanáticos deste evento, din que a porcentaxe de acerto está entre o 75% e o 90%. Pola contra, estudios científicos din que a porcentaxe de acerto está algo por debaixo do 40%.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 07-08-2020 13:50
# Ligazón permanente a este artigo
A árbore do aforcado
Onte botaban na TVG2 unha película mítica que xa vira algunha vez, pero como hai anos me deixara moi boa sensación, quixen repetir nestes tempos tan relaxados. A película é ?A árbore do aforcado?, dirixida por Delmer Daves en 1959, e con Gary Cooper de protagonista principal, aínda que non único. Nesta ocasión non fixeron nada raro coa tradución do título, aínda que tampouco ten moito sentido, porque esa árbore aparece na última escena, bastante sorpresivamente, e non ten ningún peso na historia, pero cos chalados estadounidenses nunca se sabe. A historia está bastante ben, moi ben narrada e filmada, creo que este director merece unha atención que non se lle prestou aínda.

A un poboado mineiro de Montana chega en 1873 (hai só 150 anos ese país era tan salvaxe como o que se ve nesta película) un médico que ofrece os seus servizos, e ao que xa coñecen algúns dos que están alí obsesionados coa febre do ouro. Os poucos que xa o coñecen téñenlle moito respecto, pero saben que algo se esconde no seu escuro pasado. É un grande e bondadoso médico, pero tamén é moi bo co revólver.

Pois vaise vendo como comeza a atender aos poboadores, con grande xenerosidade cos máis pobres, e sempre brindando unha boa e amable atención. Ademais colle como axudante a un pobre e xoven ladrón que andaba por aquelas montañas intentando roubar algo de ouro, e que está a piques de ser linchado. A única oposición é unha especie de predicador, ao que xa coñecía previamente por ter coincidido noutros poboados similares, que está sempre falando do inferno, dos pecadores, e todas estas lerias.

E aquí vén o xiro de guión máis estrano. De súpeto aparece polas montañas unha dilixencia que é atracada, onde viña unha familia de suízos que viñan probar sorte na febre do ouro en Montana, que digo eu que se lles perdería alí. Só sobrevive a filla, e case non o consegue, porque está perdida varios días no monte exposta ao sol de día e ao frío pola noite.

O doutor e o seu novo axudante encárganse de atendela durante unhas semanas-meses. Ten moitas queimaduras, sobre todo en cara e mans, e está cega temporalmente debido a estar exposta ao sol durante tanto tempo seguido. Con moitos coidados vaise restablecendo. É unha rapaza moi fermosa e todo o mundo está moi pendente dela, os homes xa o podedes supoñer, e as mulleres exactamente polo contrario.

Cando se restablece, en vez de marchar, que é o que recomenda o doutor, que é algo mandón e posesivo, e sempre está recomendándolle a todo o mundo o que ten que facer, ela decide invertir o pouco que ten xunto co axudante do doutor en apoiar a un dos buscadores, moi fachendoso e presumido e que é moi popular no poboado. Ela non o sabe, pero saberao algo despois. O broche que empeñou para poñer en marcha o negocio é de moi pouco valor, pero o doutor, compinchado co prestamista, é quen paga todos os gastos da nova mina.

Van traballando, pero semella que o tipo non ten tanta sorte como predicaba. Pero un día, durante unha treboada, cae unha das árbores do seu pozo, e resulta que nas raíces estaba cheo de pebidas de ouro. Ármase unha grande festa, na que o buscador popular despilfarra sen xeito, e os outros dous socios son moito máis discretos.

Coa euforia da festa, o buscador intenta violar á muller suíza (a súa socia no negocio) na súa casa, e nese momento chega o médico, o evita, e mata ao buscador. Todo o mundo, que estaba gozando da festa, o ve, e deciden achegarse ao Árbore do Aforcado, para resolver os problemas como teñen costume nese país. A muller suíza e o axudante do médico deciden regalar as súas pebidas de ouro a cambio da vida do médico, e o populacho acepta encantado (xa se ve que o seu concepto de xustiza é moi volátil).

O elenco é moi interesante. Ademais de Gary Cooper como o médico, obviamente, a muller suíza foi protagonizada pola actriz austríaca Maria Schell. O popular buscador que se asocia con ela é Karl Malden. O axudante do médico foi Ben Piazza (este si que non me soaba de nada) e o predicador chalado, que aparece pouco pero as súas aparicións son moi soadas, foi George C. Scott. Digo que son soadas, porque durante a euforia da festa, incendia parte do poboado, e uns minutos máis tarde, é o que anima a colgar ao médico. Non me estraña que sempre fora anunciando escenas apocalípticas, en parte porque as provocaba el.

En conclusión, que a película está bastante ben, a trama é bastante enrevesada e os tipos que se debuxan son moi interesantes. E unha vez máis vese con claridade que ese país que agora goberna o mundo ten un pasado de tolemia e violencia que aínda se trasluce no seu estilo de vida.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 07-08-2020 13:49
# Ligazón permanente a este artigo
Aeroporto 77
Pois nunha destas cadeas de televisión fascistoides colléronlle gusto, e a continuación de ?Aeroporto 75?, botaron ?Aeroporto 77?, a terceira da saga (foron 4 en total). Aquí o elenco de estrelas é aínda maior, con Jack Lemmon, James Stewart, Olivia de Havilland, Joseph Cotten, Christopher Lee, George Kennedy, etc.

Neste caso, o copiloto do avión está compinchado cuns tripulantes para secuestrar o avión de supeluxo e roubar uns cadros de moito valor que van nas súas bodegas. Fano cando están pasando pola Triángulo das Bermudas, métense na brétema, baixan a altitude, pero chocan cunha plataforma petrolífera, e o avión cae ao mar. Queda mergullado a poucos metros de profundidade, pero a auga entra só nalgunha das bodegas. Pero queda pouco aire para os viaxeiros. E tendo en conta o secuestro, é moi difícil que poidan buscalos alí.

O piloto faise cargo das operacións, e consegue saír cunha lancha e unha radiobaliza que indica onde están. Chegan os medios para rescatalos. Por medio duns globos, intentan reflotan o avión completo nunha peza, pero a estrutura non soporta, e ao final conseguen salvar a bastantes persoas, pero por pouco.

Chamoume a atención o rótulo final, avisando de que a historia era de ficción, pero que os medios tecnolóxicos da Mariña que se veían eran reais. Ou sexa, sacando peito.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 06-08-2020 16:42
# Ligazón permanente a este artigo
Aeroporto 75
Supoño que vos soará que aos estadounidenses, nos anos 70, por razóns difícilmente explicables, deulles por empezar a facer películas sobre catástrofes aéreas. ?Aeroporto 75? foi a segunda da serie, despois de ?Aeroporto?.

A historia é simple. Un gran avión que ía de Washington a Los Angeles ten que aterrar en Salt Lake City, debido a que a costa californiana está toda cuberta pola brétema. Pero cando ía facelo, sufre un accidente. Un piloto de avioneta que tamén ía aterrar alí, sufre un ataque ao corazón, e estrela a súa avioneta contra o morro do Jumbo, provocando un grande boquete. O copiloto sae despedido polo boquete, o piloto queda moi malferido, case morto. Ten que pilotar o avión unha azafata, que vai seguindo as instrucións por radio, pero Salt Lake City está rodeada de montañas e non resulta pilotar o avión nesas condicións.

Pensan en meter un piloto a través do boquete, pero é algo moi arriscado. Inténtano cun piloto militar, pero morre no intento por unha fatalidade. A continuación intentan meter ao héroe máis macho, protagonizado por Charlton Heston, que obviamente si consegue entrar e consegue aterrar o avión, a pesar de que moitos circuitos fallan.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 06-08-2020 16:42
# Ligazón permanente a este artigo
Os Miserables
Esta obra, a máis coñecida do novelista francés Víctor Hugo, leva uns anos rondándome, e téñolle moitas ganas. Hai uns anos veu á Coruña un musical sobre a mesma, que non me desagradou. Pero nos musicais, entre a música, que cantan, que vocalizan regular, e outras cousas, ás veces non é moi doado enterarse da historia, e esta meréceo.

A película que eu vin estes días, e que me gustou moito, foi dirixida polo danés Bille August en 1998. Tal como o contan (como non lin a novela orixinal, non sei se é unha simplificación), a historia trata principalmente da rivalidade entre Jean Valjean (Liam Neeson) e o policía Javert (Geoffrey Rush). O resto de personaxes secundarios xiran en torno a esa trama.

Jean Valjean é un rapaz que rouba, e que pasa 19 anos en traballos forzados por roubar pan. Cando sae, ten algún incidente que lle fai plantexarse un cambio total de vida. Uns anos máis tarde, é un empresario e industrial nunha pequena vila, da que acaba sendo alcalde debido ao seu esforzo e por ser boa persoa e apreciado. Alí chega o xefe de policía Javert, que estivo na cadea onde estivo Jean recluído, e a quen lle parece recoñecelo algún tempo despois.

Nun determinado momento, parece que por fin van apresar a un tipo que di ser Jean Valjean, pero que semella enaxenado, o verdadeiro entéirase, e non soportando a inxustiza, decide desvelar que el é esa persoa. Escapa e vaise a París, onde vive uns cantos anos oculto como xardineiro nun convento, xunto cunha rapaza que fai pasar pola súa filla, pero que realmente é a filla dunha prostituta que el coñeceu cando era alcalde, e á que axudou.

Javert sabe que está en París, e segue perseguíndoo de diferentes formas, xa que está obsesionado con el. Isto é importante, xa que Valjean xa pagara polo seu delito, e non tiña ningunha débeda que saldar coa xustiza, pero para Javert era inaceptable que a escoria social que comezara sendo acabase convertida nun cidadán exemplar. De feito, a historia remata, con Javert suicidándose diante do propio Valjean, cando xa podía facer con el o que quixera, porque non podía asimilar que a ética de Valjean era moito máis válida que a súa.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 06-08-2020 16:16
# Ligazón permanente a este artigo
Cazapantasmas
Si, está claro que neste estraño verán post-pandemia, no que xurden novos rebrotes que poderían confinarnos de novo, estou coas defensas algo baixas de máis. Só así podería explicarse que decidise ver ?Cazapantasmas?, bombazo de taquilla de 1984, pero que eu nunca vira antes completa.

Dirixida por Ivan Reitman en 1984, paréceme que envelleceu bastante mal, os efectos visuais cantan bastante, e supoñendo que sexa algo así como unha comedia, pareceume bastante estúpida, pero é que o humor estadounidense non dá para moito, a verdade. Saen moitos cómicos americanos como Bill Murray, Dan Ayckroyd, Harold Ramis ou Rick Moranis, xunto con algunhas estrelas emerxentes como Sigourney Weaver.

A historia é bastante chorras. Tres pseudo-científicos son expulsados dunha universidade porque son moi chapuceiros para esa profesión, e iso coincide coa aparición duns espectros nunha biblioteca pública de Nova Iork. Deciden montar unha empresa para eliminar pantasmas ou similares. Ao mesmo tempo, noutro edificio que dá a Central Park, parece que hai máis aparicións e hai que encargase delas. Sen máis, non vale a pena dedicar máis tempo.

Como curiosidade, direi que en Youtube, buscando polo título, o primeiro que aparece é a canción principal da banda sonora, que tivo moito éxito no momento. Para chegar ao trailer, fragmentos ou película, hai que avanzar un pedazo pola lista de vídeos. E nalgunhas webs nas que puntúan películas, a media desta é un 6,5, bastante mellor nota que outras películas dignas e que non chirrían como esta.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 06-08-2020 16:15
# Ligazón permanente a este artigo
Capitáns de abril
Oíra falar hai algún tempo da película ?Capitáns de abril?, dirixida en 2000 pola actriz portuguesa María de Medeiros para conmemorar a Revolución dos Cravos portuguesa. Como o suceso me parece moi importante, decidinme a vela, e fiquei ben contento coa decisión.

Foi unha coprodución europea na que tomaron parte varios países do sur de Europa cercanos a Portugal. Polos portugueses, destacaban María de Medeiros e Joaquim de Almeida, seguramente as dúas figuras máis internacionais do seu sector audiovisual. Pola parte española, estaban Fele Martínez e Manquiña. O actor italiano Stefano Accorsi facía o papel do principal figura da película, o capitán Salgueiro Maia. O actor francés Frédéric Pierrot tamén ten un papel destacado. Como vedes, ben repartido.

Non hai moito que contar, a historia semella bastante coñecida, aínda que eu quería coñecer detalles máis concretos, e estivo ben para iso. Creo que tiña a posibilidade de escoitala en versión orixinal portuguesa, pero o meu ouvido está moi desentrenado nesa lingua, probei un pouquiño, e preferín volver á dobraxe española. Non é o mesmo ler orixinalmente en portugués, que escoitar falar no idioma. Esta película está moi centrada no capitán Salgueiro Maia, que foi unha das persoas máis importantes do golpe, pero creo que non tanto como se ve aquí.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 06-08-2020 15:35
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0