Viaxes O Lóstregho


Furancho Oficial de Cabañas & Catoira Travels
A partir deste santo día de Nadal do ano 2006 este vai ser o Furancho Oficial da xa célebre axencia de viaxes perralleiros Cabañas & Catoira Travels. Este e-zulo está especialmente deseñado para todos aqueles infelices ós que xa non lles carbura ben o 4 Latas, que xa están cansos de viaxar con AirZambia ou que levan toda a vida facendo auto-stop en carromato. Chegamos a un punto onde a xente moderna quere viaxes modernas, opinións modernas e visións modernas. Pois ben, para estes últimos non é esta páxina. Estes deben ir á páxina da COPE. Neste "fotolog" haberá fotos das nosas viaxes, comentando diferentes aspectos e anécdotas vividas. Recomendaremos lugares e esperamos que todo o mundo o pase ben e teña ganas de repetir a visita.

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

A Semana Santa en Vetusta
Na última Semana Santa fun a Vetusta - Uvieu - Oviedo.

Todas as persoas que acostuman a saír comigo de viaxe nunha ocasión ou noutra, con máis ou menos frecuencia, tiñan impedimentos que lle impedían facelo nesta ocasión.

E non podía ser, tiña eu tal grado de cansazo e estrés acumulado que tiña que ir a algures, onde fora, aínda só, como foi o caso.

Entón desenterrei un plan que tiña dende había algún tempo, e que non contaba poñer en práctica tan pronto. Ir pola cornixa cantábrica no FEVE, o tren de vía estreita.

Decidín entón ir pasar a Semana Santa a Oviedo, fermosísima cidade que xa levaba case 10 anos sen pisar. Aproveitei un día para desprazarme a Xixón, outra cidade atraente pero que, a pesar de ter mar e parecerse á Coruña, é máis deslucida que Oviedo.

Só hai dous trens de Ferrol a Oviedo cada día, un a primeira hora da mañá, e outro que sae ás 3 da tarde. E trens da Coruña a Ferrol tamén hai bastante poucos; tan poucos, que a última hora da mañá do venres 14 de marzo tiven que coller un autobus para chegar a tempo ao tren que me levaría pola costa.

Como xa intuiredes, a xente estresada que ten presa para todo xa pode ir esquecendo coller o FEVE. Para en todas. Quen dixo que non había metro en Galicia? De Ferrol a Oviedo lévalle 6 horas e media. Entre que non tiña presa (con tal de chegar aquela noite a Oviedo xa me bastaba) e que as paisaxes son alucinantes, a viaxe foi unha delicia.

A saída de Ferrol non é unha marabilla ata que chegas á costa, á altura de Ortigueira. A partir de aí é espectáculo continuo: ría de Ortigueira, Cabo Ortegal ao lonxe, Espasante, ría do Barqueiro, Estaca de Bares ao lonxe, ría de Viveiro, San Cibrao, Burela (entre estas dúas a vía vai por lugares indescritibles), Foz, a ría do Eo. En canto entra en Asturias afea un pouco porque vai a varios quilómetros da costa, agás en lugares puntuais e iningualables, como Luarca, Navia e a ría do Nalón. E a partir de aquí colle cara o interior, pero á beira do río Nalón, dando lugar a paisaxes moi fermosas. Moi recomendable. Se tedes a oportunidade, facédeo algunha vez.

En Vetusta estiven ata o 23 de marzo. Ao mediodía collín o tren de volta. As miñas ocupacións principais foron durmir, descansar, pasear e LER.
Lin tres libros: "La Regenta" de Clarín, "O castelo branco" de Orhan Pamuk e o ensaio "Galeg@s na Habana" de Angela Oramas Camero, que fala do labor dos emigrantes galegos na Habana, moi interesante. Obviamente, a miña motivación lectora principal era La Regenta. Por iso estou insistinto tanto en chamarlle Vetusta á cidade. Se non me engana a memoria, levoume 7 días, pero o esforzo vale a pena.

Deille un bo repaso tamén á cidade de Oviedo, a Catedral, a Cámara Santa, que aínda non visitara, volvín ás tres igrexas ou monumentos prerrománicos, o Museo de Belas Artes, a marabillosa Praza do Fontán (semella un corral de comedias), e tamén a parte nova, que ten algunha cousa moi interesante como o Centro Comercial Buenavista (no lugar onde se atopaba o Estadio Carlos Tartiere, que foi ubicado cerca de alí), cun vanguardista deseño de Santiago Calatrava.

En Xixón estiven no mega-museo etnográfico que hai a carón do Molinón e da Feira de Mostras, nalgún outro museo máis, na Casa natal-Museo de Jovellanos, e dando algunha volta polo Paseo Marítimo, aínda que o tempo non acompañaba moito.

Asturias, patria queridaaaaaaaaaaa.......

Saúdos.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 19-04-2008 13:47
# Ligazón permanente a este artigo
Papaventos no Ceo

Onte fun ver unha película marabillosa. Teño un anxiño que se preocupa moito pola miña cultura cinematográfica e que está conseguindo que volva ás salas de cine.

A película chámase "The Kite Runner" que textualmente significa o "corredor" de papaventos (cometas en castelán, para os menos espabilados). Na versión española chámanlle "Cometas en el cielo". A música é do donostiarra Alberto Iglesias, que estivo nominado aos Oscar por este excepcional traballo.

Trata da amizade de dous nenos en Afganistán, pouco antes de que cheguen os rusos, a finais dos anos 70. De como xogan xuntos e fan equipo xogando ás cometas, pasatempo moi popular naquelas terras.

Fálase tamén da ruptura daquela amizade, da discriminación por razas, de como un deles ten que escapar cando chegan os rusos, e como recibe novas moitos anos despois, cando xa é un escritor de éxito nos Estados Unidos, da sorte que correu o seu amigo.

Unha historia fermosa, sensible, e moi axeitada para escapar da estupidez dominante que nos asulaga actualmente.

Saúdos.
Ficha da película na Internet Movie Database
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 08-03-2008 16:48
# Ligazón permanente a este artigo
Acústico Feminino
O outro día celebrouse no Teatro Rosalía da Coruña un concerto en conmemoración do Día da Muller Traballadora.

O cartel era moi completo:
- O grupo caboverdiano Batuko Tabanka
- O grupo galego de pandeireteiras Leilía
- O grupo galego Nordestinas

A presentadora foi Lucía Aldao. Non o fixo nada mal. Incluso cantou, e fíxoo con arte.

Primeiro actuou Batuko Tabanka, grupo da Mariña formado polas mulleres dos caboverdianos enrolados como mariñeiros. Non teñen instrumentos musicais, só unha especie de pequeno "coxín" alongado que poñen entre as pernas e que golpean cos brazos, que recibe o nome de Batuko, de aí o seu nome. É unha experiencia interesante velas e ouvilas, pero resultoume moi monótono. Todas as cancións parécenme semellantes. En moitas das pezas saía algunha das once integrantes a bailar, e algunhas amosaban un movemento de cadeira verdadeiramente prodixioso.

Despois actuou Leilía. Xa as vin máis veces, e coido lembrar que a primeira parte é máis tradicional e na segunda axúdanse dun grupo con batería, baixo e algo máis. Esta vez só houbo a primeira parte. Pero como sempre, moi ben, son toda unha garantía.

E, por último, as Nordestinas, con Guadi Galego, Ugía Pedreira e Abe Rábade, que tamén son toda unha garantía.

Ao final todas xuntas, incluída Lucía Aldao, cantaron unha curiosa versión do "Eu chorei chorei o domingo á tarde". Bonita noite.

Saúdos.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 06-03-2008 22:52
# Ligazón permanente a este artigo
Tertulia sobre Xulio Camba

O domingo pasado fun á Villa Florentina, a sede da Fundación Wenceslao Fernández Flórez, en Cecebre. Xa sabedes que vou con certa frecuencia.

Esta vez era pola tertulia que teñen o primeiro domingo de cada mes sobre algún persoeiro galego salientable. E esta vez tocaba falar de Xulio Camba.

Nacido en Vilanova de Arousa, a súa vida foi bastante peculiar. Ganouse a vida, principalmente, como articulista en moitos xornais. E hai que recoñecer que escribía moi ben, e con moita retranca. Pero semella que era bastante vago.

Estivo de corresponsal de moitos xornais en moitos países, pero duraba pouco tempo en todas partes porque era moi retranqueiro e o seu humor non era entendido case en ningures, e porque algunhas cousas tamén parece que as facía para amolar. Por exemplo, en Francia poñía podres aos franceses e todos os seus mitos, íase a Alemania, e o mesmo... así non había xeito.

As opinións sobre o galeguismo e a lingua galega, mellor esquecelas tamén. Hai que tomalas de quen veñen. Os argumentos tontos que utilizaban hai uns anos os de Galicia Bilingüe. Agora póñense unha carauta para finxir máis democracia, pero....

Saúdos.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 04-03-2008 13:22
# Ligazón permanente a este artigo
Rebeldías posibles
Onte pola noite fun ao Fórum Metropolitano da Coruña a ver, unha vez máis, ao grupo madrileño de teatro Cuarta Pared, para gozar coa súa última obra, titulada Rebeldías posibles.

IM-PRESIONANTE. Esta é, como mínimo, a cuarta obra que vexo desta compañía, algunhas aquí e outras na súa propia sala de Madrid (situada cerca da Estación de Atocha). Que cousas ten a vida!!! Cando vou a Madrid, en vez de ir aos cursis musicais de tanta fama, vou á Sala desta xente, que está nun barrio non moi céntrico. E cada vez que o fago convénzome que é a mellor opción.

Como dicía, a obra de onte, alucinante, coma sempre neles. Trata dun tal García, que está reclamándolle a unha empresa de telefonía 28 céntimos que lle cobraron de máis (lembra inicialmente a "Don Erre que Erre", de Paco Martínez Soria, pero estes son bastantes máis intelixentes que o Cazurro de Tarazona).

Ao redor deste García móvense outros que tamén teñen cousas que reclamar, pero que non se atreven ou non saben como facelo: unha veciña a quen se lle caeu o teito do seu piso e ninguén lle fai caso, un home que quere apostatar da Igrexa Católica pero o seu párroco négase, un pai viúvo que non consegue que a súa filla coma e ela encamíñase cara á morte....

Como sempre no caso desta compañía, crítica social en estado puro e incitación á rebeldía civilizada, fuxida do conformismo e do pensamento único, e uns actores e actrices absolutamente versátiles e convincentes.

Sen contar ás compañías galegas, penso que esta, xunto con Teatro Corsario (Valladolid), Tantakka Teatroa (Euskadi) e Animalario (Madrid) son do mellor que hai no estado español, con diferenza.

Saúdos.
Compañía Cuarta Pared
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 02-03-2008 13:18
# Ligazón permanente a este artigo
A percusión xaponesa de TAO
Acabo de chegar agora mesmo do concerto do grupo xaponés de percusión "Tao", que acaba de actuar no Coliseo da Coruña.

Impresionante. Non hai palabras. Os once compoñentes (oito homes e tres mulleres) son uns portentos físicos creando ritmos coa percusión.

Á saída, merquei un DVD, que me vendeu e asinou unha das mulleres do grupo, Arisa Nishi. Ela e un dos homes do grupo estaban alí vendendo e asinando dous ou tres minutos despois de rematado o concerto. Unha persoa normal estaría cos brazos metidos en xeo durante media hora.

Déixovos cun video que atopei en Youtube.

Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 24-02-2008 23:02
# Ligazón permanente a este artigo
Día Internacional da Lingua Materna

Onte fun de novo a Villa Florentina, a sede da Fundación Wenceslao Fernández Flórez, en Cecebre (Cambre).

A escusa (calquera vale para ir a ese pequeno paraíso) era o Día Internacional da Lingua Materna, que fora esa mesma semana.

Houbo unha lectura de textos a cargo de varios dos membros do seu grupo de teatro Fas-que-fas. Eran:
- Un dos seis poemas galegos de García Lorca.
- Un capítulo de "El caballero de las botas azules" de Rosalía de Castro (rato, un conto e en español).
- Un poema en francés de Jacques Prevert.
- Un conto de tradición oral
- Un fragmento en portugués de "O segredo de Barba Azul" de Wenceslao Fernández Flórez.

E despois os tradicionais, cafés, tés e pastas con que sempre nos obsequian nesa santa casa.

Saúdos.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 24-02-2008 22:53
# Ligazón permanente a este artigo
Chámome Juan Ramón Jiménez
Onte fun ver unha obra de teatro que trataba sobre Juan Ramón Jiménez.

A idea que tiveron para falar del non estaba mal: un campesiño de Chaquichengo, unha aldea da selva venezolana creada no s. XIX por unha empresa madeireira, chamado Juan Ramón Jiménez, descubre que se chama igual que un famoso poeta español o día que le unha esquela avisando da súa morte.

E decide ir a Moguer e ir seguindo os pasos do seu homónimo. A mestra da escola de Chaquichengo vai recibindo caixas que envía o campesiño con obxectos que lembran ao poeta e que permiten aos alumnos ir seguindo a súa traxectoria pola vida.

Cara ao final descúbrese que todo era máis ben falso: houbera un campesiño chamado así que marchara nalgún momento, pero fora casual. A mestra (que non o era, senón unha empregada da madeireira), enviaba as caixas a diferentes lugares para que llas devolveran e crear a ilusión do campesiño viaxeiro.

Unha boa escusa para recitar poemas de Juan Ramón.

Os actores que recitaban eran Carmen de la Maza e Manuel Galiana. O actor (venezolano, supoño) Aitor Gaviria facía o papel do fillo dun alumno daquela escola, a través de quen coñeceu toda a historia.

Agradable.

Saúdos.

Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 23-02-2008 13:50
# Ligazón permanente a este artigo
O detective Faber
Aquí tedes a introdución dos capítulos da serie alemá dos 80 "O investigador", ou "O detective", non lembro exactamente, protagonizada polo detective Faber. Dáballe vida o actor Klauss Wennemann, ao que volvín ver na película "O submarino" da que falo máis abaixo.

Saúdos.

Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 19-02-2008 12:56
# Ligazón permanente a este artigo
O submarino
Onte vin unha película. Estou que me saio últimamente. Pero esta foi na miña casa. Non sei, non tiña moitas ganas de facer nada e pareceume unha oferta algo interesante.

Titúlabase "O submarino" (Das Boot, no alemán orixinal). O director era Wolfgang Petersen, e o actor principal, o único algo recoñecible era Jürgen Prochnow.

Trataba dun submarino alemán na II GM, cuns poucos oficiais experimentados, moitos mariños novos e algún enviado polo exército para vixiar o funcionamento da disciplina e a orde.

Non estivo mal. Non houbo demasiada acción, xogábase máis co tema da tensión do encerro, da claustrofobia, das ganas de entrar en combate pero non poder, etc. Despois de varias batallas, de case morrer afogados no estreito de Xibraltar, conseguen voltar a casa, son recibidos como heroes, e cando están baixando da nave, son bombardeados polos avións ingleses. Tamén xa é mala sorte. A parada principal que lle dá un xiro á historia é no porto de Vigo, aínda que só se ve de noite e non podo asegurar que fora, víase unha cidade iluminada pero non fun capaz de recoñecela, nos anos 40 ademais.

E para nostálxicos, direi que uns dos papeis principais faino un tal Klaus Wennemann. Ese era o actor que a finais dos 80 e principios dos 90 protagonizaba unha serie de policías e detectives alemá que creo que se chamaba "El investigador" (Der Fahnder, no orixinal). E o seu personaxe chamábase Faber, tiña unha moza que traballaba nunha cervexería. Todo moi alemán, claro.

Saúdos.
Ficha da película na Internet Movie Database
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 19-02-2008 00:19
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0