VERBA VOLANT



O meu perfil
 CATEGORÍAS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

A Atellana de Italia nas orixes do teatro romano
ATELANA ITALIANA
Das creacións literarias dos máis antigos autores teatrais latinos só quedan os títulos e algúns fragmentos das súas obras, que non pasaban de ser adaptacións ou imitacións dos orixinais gregos.
Agora ben, antes da influencia grega, existía en Italia un teatro popular, que, talvez por ser de transmisión oral ou improvisado, perdeuse. Con todo, creou tipos peculiares, que perviven en parte dos comediógrafos posteriores.
O primeiro exemplo deste teatro primitivo é a Atelana, que presenta xa algúns trazos recollidos pola comedia italiana e algúns filmes cómicos modernos. É unha especie de farsa. O seu nome deriva do da cidade de Atella, pequena cidade de Campania, que dispoñía dun pequeno teatro, no que actuaban, con máscaras, os seus cidadáns, sen que isto supuxese desdoro para eles.
Os seus personaxes son convencionais e os seus nomes expresivos reflicten os seus trazos físicos esenciais e suxiren o seu carácter: Maccus (tragón e estúpido); Buceo (bocazas e presumido); Dossenus (o jorobado, cheo de malicia); Pappus (o vello maniático); Sannio (o payaso, o que fai muecas).
Os actores das Atelanas inventaban previamente a intriga, despois levábana á escena, onde cada un cumpría co seu papel de acordo co seu enxeño, sen repetir un texto determinado.
Estas farsas atelanas seguiron representándose en Italia, ao final dos espectáculos teatrais, en recordo deste xénero tan popular outrora, cando xa se xeneralizou o teatro de orixe grega.
PLAUTO E O TEATRO ITALIANO
Plauto inspirouse nos autores da Comedia nova grega, principalmente en Menandro, pero tamén en Dífilo ou Filemón entre outros, e máis ocasionalmente tamén na comedia media (Antífanes), mesturando ás veces dúas obras nunha soa (contaminatio). Non se limitou a traducir, senón que adaptou os orixinais ao gusto romano, e introduciu cancións e danza (por exemplo, a danza de escravos e de cocineros na Aulularia). Por iso en moitos textos plautinos contéñense indicacións escénicas. Nas últimas pezas de Plauto, os cantica ocupan maior espazo, sempre cunha enorme diversidad métrica (anapestos, créticos, baquios) que enriqueceu a lingua latina con esquemas descoñecidos entre os mesmos gregos. Nisto si o teatro plautino simula a gran polimetría da comedia antiga grega dun Aristófanes.

A complicación das tramas por mor da contaminatio obrigou a Plauto non poucas veces a poñer un pequeno prólogo declamado por un actor, cuxa función era explicar os argumentos demasiado complexos para que o público non se desorientara.

Plauto usa un rico e vistosa linguaxe de nivel coloquial que non elude a obscenidad e a grosería entre retruécanos, chistes, anfibologías, parodias idiomáticas e neologismos, usando un vocabulario moi abundante dunha gran variedade de registros. Emprega con preferencia a aliteración, a asonancia e o asíndeton, imprimindo ao seu estilo un selo inconfundible. É un psicólogo penetrante en obras que anuncian xa a comedia de carácter ou comedia de figurón, como é o caso de Aulularia sobre o tipo universal do avaro ou Miles gloriosus sobre outro tipo eterno, o gilipollas ou fanfarrón; a mestura de dúas accións nunha soa obra fixo del o primeiro creador da técnica do imbroglio ou enredo, que tanto xogo ofrecerá na comedia.
Adrián Davila
Categoría: 4ºB 08/09 - Publicado o 12-03-2009 05:45
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
© by Abertal

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0