VERBA VOLANT



O meu perfil
 CATEGORÍAS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Os ritos funerarios na Grecia Antiga

A morte en Grecia, como en todas as sociedades antigas, tiña especial importancia no grupo familiar. Para os atenienses era fundamental ser enterrados na súa terra natal; por iso se intentaba sempre recuperar os cadáveres dos soldados mortos en campañas lonxanas.

Os ritos funerarios debían ser executados polas persoas adecuadas: os parientes, especialmente os fillos, que estaban obrigados a asumir os gastos funerarios. As mulleres da familia, moi achegadas ao defunto ou, no seu caso, de máis de sesenta anos, debían preparar o corpo: bañalo, unxirlo con aceite, envolvelo nun sudario que deixara o rostro ao descuberto e adornalo con coroas, cintas e xoias. A lei prohibía enterrar a un home con máis de 3 prendas, pero se solía poñer na boca do defunto unha moeda, coa que éste pagaría ao barqueiro Caronte a travesía do río do inferno. Ao día seguinte o cadáver se expoñía na casa do falecido ou dun parente próximo, cos pes dirixidos hacia a porta, onde se velaba durante un ou dous días. Podía acudir calquer home, pero estaba restrinxida a presenza das mulleres ás de parentesco máis próximo. A prothesis servía para confirmar a morte e daba lugar ao lamento funerario, protagonizado polas mulleres, que, vestidas de negro e co cabelo recollido, golpeábanse o peito e cantaban o lamento ritual. Diante da casa se colocaba un vaso de auga lustral traída dunha vivenda veciña porque a da casa propia se consideraba contaminada. Con esa auga se rociaban aos que saían do velatorio para purificarse e o propio vaso situado na porta avisaba do falecemento.
Ao terceiro día, se celebraba a procesión hacia a sepultura, que a lei obrigaba a celebrar sen grandes ostentacións, polas rúas secundarias. Levábase ao morto sobre o mesmo leito ao que había estado exposto, a hombros dos seus familiares ou nun carro. Ao frente do cortexo vai unha muller portadora dun vaso para livaciones, logo os homes e tras eles as mulleres. O cortexo fúnebre chegaba ata a tumba, sempre fora das murallas da cidade o unas posesións familiares. Alí se inhumaba o corpo ou se queimaba nunha hogueira, recollendo as zinzas nunha vasija, sen apenas ceremonia, porque a lei prohibía os sacrificios na sepultura.
O lugar de enterramento se marcaba cun elemento que sobresalía do suelo: dende un simple montón de terra, unha construcción de pedra ou ladrillo ou, o máis frecuente, unha estela que tendía a adoptar a forma humana ou representar ao morto.
Florencia Corvalan García
Categoría: 4ºB 08/09 - Publicado o 12-03-2009 05:39
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
© by Abertal

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0