Warning: getimagesize() [function.getimagesize]: Filename cannot be empty in /var/www/vhosts/blogoteca.com/httpdocs/include/func-blog.php on line 249
Vasoiras de xibarda


    Vasoiras de xibarda


Cartafol literario de experiencias, teimas e inquedanzas
"...E ás doce da noite voan dacabalo de vasoiras de xibarda..."
Contos do Valadouro. XP,IF,ML.
O meu perfil
bercedasorixes@gmail.com
 CATEGORÍAS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

UNHA SECCIÓN BIBLIOGRÁFICA CHAMADA PEDRO RUBAL
Para Pedro Rubal Pardeiro, profesor, ensaísta e pensador alfocés, cumprir noventa anos supón o momento óptimo para deterse a pensar no futuro da súa biblioteca particular.
O destino desta inxente suma de volumes habería ter, no seu momento, máis dun hipotético depositario, pois don Pedro conta con descendentes, integra varias sociedades culturais e mantén estreita relación con varias universidade, no entanto, a ponderada decisión tomada por este home de prol foi a de doar o seu fondo bibliográfico á biblioteca municipal do Alfoz do Castrodouro, localidade na que naceu e reside desde sempre.
A cesión xa se producíu e pese a ter carácter gradual, pois don Pedro atópase plenamente activo, na biblioteca da Granda de San Pedro xa contamos cuns cantos centos de volumes cedidos por este amigo do saber.
Tampouco podemos deixar de agradecer o xesto a dona Carmen García Lorenzo, a quen Pedro xamais esquece nomear á hora de facer inventario da súa existencia, pois sempre gabou o mérito dunha esposa que se ten convertido en alicerce basilar do seu traxecto vital.
A cerimonia tivo lugar o pasado 24 de setembro, nun acto no que amais de descubrirse unha placa conmemorativa alusiva ao feito, o autor presentou Fuxindo da saudade, unha extensa compilación de artigos publicados en Galicia Dixital, a web informativa impulsada polo xornalista Xulio Xiz, quen tamén acompañou o autor no citado evento.
A lección de responsabilidade e solidariedade que nos concede este profesor de filosofía vén representando unha sorte de conclusión do círculo docente, pois logo de se adicar durante décadas a ilustrar xeracións e xeracións a través do ensino regulado, de publicar innúmeros artigos e dous extensos ensaios, hoxe Pedro Rubal decide colectivizar a súa nutridísima biblioteca.
A implicación do ente municipal, a presenza do decano da Facultade de Filosofía da USC e mais a multitudinaria asistencia de veciños e amigos, deixaron ben claro que a filantropía de Pedro Rubal non deixou indiferente a ninguén. Agora, a mellor maneira de pagar a débeda da veciñanza co seu benefactor será a de empregar e dar conveniente uso ao tesouro compartido.
O amigo Pedro xa era fillo predilecto do concello alfocés, e eríxese agora de xeito tácito en pai do saber.

Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 01-10-2021 11:28
# Ligazón permanente a este artigo
UN MINUCIOSO ESTUDO DA SOCIEDADE HABANEIRA “EL VALLE DE ORO”
Asina o historiador valadourés Prudencio Viveiro Mogo Os irmáns de América. As pegadas da emigración do Valadouro na Habana, unha ampla investigación publicada recentemente por Edicións Laiovento. Este traballo, augurado desde hai anos en artigos e aproximacións aparecidas en revistas especializadas, avivece a memoria dun colectivo que marcou firmemente a historia da comarca do río Douro.
Non supuxo unha excepción esta asociación de filántropos no ámbito da emigración galega, mais os numerosos logros acadados e unha intensa traxectoria ben merecían un estudo pormenorizado como o presente.
A presenza de El Valle de Oro exerceu grande influencia na sociedade local, tamén na prensa e na literatura, mais por riba de todo impulsou a educación, o agrarismo, a sofisticación da labranza e da silvicultura… E así poderiamos continuar até chegar á conclusión de que, como expresou nunha ocasión o autor valeco Isaac Ferreira, “a luz do Caribe aportaba visións moi lúcidas”.
Á parte da xénese das famosas escolas habaneiras e outras consecucións presentes en todo curruncho do país, a obra axudaranos a comprendermos e descubrirmos causas que non sempre foron convenientemente explicadas, como as determinantes consecuencias xeradas polas guerras nas colonias, factor que comprometeu seriamente a demografía e acabou convertendo en emigrantes a miles de mozos, homes novos que cruzaron o Atlántico eludindo o forzoso recrutamento militar.
A nivel local tamén acharemos datos que até agora permanecían ocultos ou eran coñecidos tan só por estudosos. Considero que no Valadouro poucos saben que no comité de fundación da Real Academia Galega houbo valecos, ou que existiron senllos órganos impresos das colectividades emigradas en La Habana e Buenos Aires.
Como alfocés (e polo tanto valadourés) e letraferido, gocei especialmente coa noticia daquela biblioteca popular circulante auspiciada pola delegación local de El Valle de Oro.
En definitiva, este impecábel traballo de pescuda dispénsanos unha inxente nómina de feitos, ideais e persoeiros que nutriron ricamente a historia, tanto a comarcal coma a galega, e por extensión a estatal e a cubana.
Non só os vinculados ao Valadouro deberiamos coñecer este estudo, senón todo lector curioso que precise as claves para entender o motivo polo que no século pasado, La Habana e Buenos Aires estaban moito máis preto de aquí que Madrid.

Comentarios (1) - Categoría: Xeral - Publicado o 21-09-2021 11:23
# Ligazón permanente a este artigo
"GUIRIS" CONCIENCIADOS E VECIÑOS CARNEIRÁNS
Hai uns días, La Voz de Galicia entrevistou un artista do eido musical. A persoa en cuestión accedeu favorabelmente cunha única condición: A entrevista debería ser publicada en galego.
En relatando isto, moitos pensarán que o individuo en cuestión ha ser un galeguista vinculado a organizacións políticas, ou mesmo un catalán solidario coas outras culturas da península. Mais non, James Rhodes é un pianista inglés residente en Madrid.
Sei que ante tal feito, a pregunta dunha parte da sociedade será: Por que?, no entanto, eu non me fago preguntas, sinxelamente tiro conclusións logo de ter examinado o clima social.
A tensión ambiental que boa parte da dereita provoca en todo o Estado está a favorecer, entre outras cousas, unha resposta intelixente e firme por parte de moitos demócratas.
Coa mesma normalidade coa que uns mallan nos diferentes, nos minoritarios ou nos contestatarios, outros tratan de frearen a reacción facciosa reivindicando a lóxica.
Respectar e coidar a diversidade recoñecéndose nela, e mesmo somerxerse nas realidades que non nos resultan familiares, non supón hoxe unha opción máis, nin moito menos un exercicio de caridade, senón un xeito de fortalecer o único medio en que o ser humano é quen de prosperar realizándose como ser social.
Certo é que a intolerancia non a inventaron os fascistas que accederon a determinadas institucións nos últimos anos, mais foron estes quen lle outorgaron carta de natureza aquí e agora. E fixérono nas rúas, nas redes sociais e tamén nos foros onde supostamente reside a soberanía do(s) pobo(s).
Cando isto escribo chégame a nova da lea acontecida en Moncofa (Castelló), onde no transcurso das festas da localidade, uns visitantes tentaron boicotearen a función dunha monologuista vinculada ao proxecto artístico Riures en valencià.
Estudemos a cuestión para descubrirmos a extravagancia: Uns foráneos dan en berraren exixindo unha actuación en castelán, e fano ante unha artista valenciana que fai o seu traballo en valenciano nunha celebración no País Valencià.
Non entender unha lingua, unha orientación sexual ou unha maneira de amar o teu territorio, non concede o dereito a combater tales posicións. Para James Rhodes, músico de sona mundial, o castelán, o galego ou o valenciano non son idiomas propios do seu ámbito nativo, mais no canto de sentirse agredido e optar polo rexeitamento, practica a inmersión, unha actitude, certo é, reservada a individuos que perderon a pelaxe simiesca.
Ten confesado o citado pianista o seu amor por Galiza e polo galego, e de tales afirmacións debemos congratularnos, mais intúo que Rhodes ama por riba de todo a liberdade, a naturalidade e mais que cada pobo cultive a identidade que a historia lle legou.
Pode o clima de crecente regresión democrática favorecer a sensibilidade cara a idiomas coma o noso? Non me chamedes oportunista se digo que si.
Os prehomínidos continuarán aferrados á póla da que nunca baixaron nin baixarán, mais eses xa os tiñamos perdidos; a quen estamos gañando é aos pianistas de sona mundial, e son estes quen mais nos interesan para a causa da palabra libre.
Citarei dous exemplos que contradín a maré uniformadora que nos invade, e que pola súa actitude e calidade deberían de significar unha facha nesta grotesca noite de fachas: Nos programas de divulgación cultural ¡Atención obras! (TVE) e La sala (RNE), emítense con toda naturalidade fragmentos de funcións teatrais en catalán e mais en galego. Este é o camiño da concordia, medios públicos (financiados por todos) ao servizo de todas as culturas do Estado.
Aproveitemos os ventos amigos para navegarmos, e os opostos para formármonos máis. A sabedoría é a arma máis temida polo fascio.

Imaxe: James Rhodes
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 29-08-2021 10:16
# Ligazón permanente a este artigo
E A OFICINA DA CORDURA?

Teño a sensación de que na Comunidad de Madrid armaron a oficina do español coma quen monta un silo de mísiles terra ar. Ou mesmo, coma quen amuralla o manicomio, empecendo que calquera ápice de realidade vulnere a soneca febril dos internados.
O grande damnificado neste asunto, amais do peto do contribuínte, será o idioma castelán, empregado como ariete e prostituído, outra volta, por intereses e actitudes medievais.
Profeso querenza polo castelán e mais pola cidade de Madrid, realidades que hoxe en día usuarios e autoridades locais (non todos, endebén) converten en conceptos grotescos no nome dun amor desaforado, enfermizo e negador da realidade circundante.
Madrid precisa unha oficina da cordura. Hoxe, os grandes inimigos do castelán son os impostores que o manipulan sen o respectaren ou que o empregan sen a competencia atribuíbel a un falante nativo.
A escolla do responsábel da curiosa ocorrencia tamén dá que pensar, mais non me meterei en fonduras políticas, pois é esta unha bitácora literaria. Ficarei na tona da cuestión, onde radica o máis espantoso da cuestión. Todo isto, non deixa de me lembrar un caso curioso acontecido a comezos do XX; xa choveu.
Cóntase que Concha Piquer (València, 1906-Madrid, 1990), houbo de aprender o castelán antes de se converter nun referente da copla, pois, disque, a única lingua coa que ela estaba familiarizada era a valenciana.
Talvez, un proceso algo parecido deba experimentar o individuo valenciano que vai dirixir a suposta oficina do español, xa que polo visto as súas nocións acerca da lingua que deberá promocionar non son amplas.
Quen di amar o castelán debería, amais de o falar e o escribir coa máxima corrección posíbel, informarse das influencias que o nutriron e das circunstancias que o alzaron como lingua predominante do Estado.
O idioma castelán non precisa, afortunadamente, valedores, nomeadamente nos territorios onde as únicas ameazas están encarnadas por quen esgrimen o devandito idioma co obxectivo de tornaren uniforme o diverso.
Todo tipo de medios de comunicación (públicos e privados) empregan o castelán como lingua única no ámbito estatal, polo que a vixencia e fortaleza do idioma está asegurada desde hai séculos.
Das dezasete comunidades autónomas, máis da metade presentan “peculiaridades lingüísticas”, e é de xustiza recordar que non sempre contempladas co respecto e a atención precisas. Porén, calquera cuestionamento do equilibrio entre o castelán e as linguas veciñas esperta iras e temores, como se a defensa do propio supuxese o inmediato combate dos idiomas non vernáculos ou menos familiares.
Cunqueiro ideara a Oficina Lírica do Leste Galego, mais o mindoniense era, entre outras cousas e non todas edificantes, un sabio. Desgrazadamente, a oficina do español non parece ir ser dirixida por un sabio, nin moito menos semella ter sido confeccionada para dar cabida a persoas de altas miras e cranios ben nutridos. Todo o contrario, esa oficiniña da inquina gangrenada, da cativeza e o pago en especias, supón unha redundancia, talvez unha hipérbole tan absurda como pensar en fundar a oficina do realismo máxico na praza da Catedral de Mondoñedo.
Non é preciso fomentar o que de maneira natural goza de implantación e normalidade absoluta, sobre todo cando entidades como o Instituto Cervantes ou a tríade FundéuRAE protexen e divulgan a lingua de Castilla.
Non considero que estas oficinas do onanismo lingüístico vaian facer medrar o número de falantes; ao contrario, alimentarán a cautela ante as ansias de estender o xeralizado e pregoar o habitual.
Pobre castelán! Invocado por quen o ignoran como sistema lingüístico regulado mentres o agasallan con ofrendas innecesarias. Velaí unha ceremonia propia de fanáticos que no canto de profesar afecto sincero, involucionan cara á práctica da inmolación catártica.
Como di a cantiga popular:
“Quítate de la ventana, no seas tan ventanera, que la cuba del buen vino no necesita bandera”.

Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 19-07-2021 11:31
# Ligazón permanente a este artigo
UNHA RELIQUIA DA INOXCROM
Paréceme que non somos poucos os que mantemos certo fetichismo con respecto aos nosos bolígrafos, lapis e obxectos de escritorio, ou cando menos, os que ostentamos manías afectivas.
No meu gobelete de bolis, rotuladores, regras e abrecartas, repousa, desde hai moito tempo, un lapis con publicidade dunha entidade bancaria. Hoxe, con moitas mancaduras e algúns centímetros menos, continúa aí, auxiliándome cando debo trazar letras efémeras. Mais non é este humilde fetiche o meu preferido.
Conservo un bolígrafo roller (de xel, como se denominan na actualidade) fabricado por aquela Inoxcrom que chegou a ser referencia para escolares e oficinistas.
Polo que sei, a firma catalá non pasa por bos momentos desde hai anos, con todo, unha cooperativa formada por operarios históricos mantén a marca con vida. Loor á súa teimosía!
Malia estar comigo desde comezos dos anos ’90 e terme acompañado na época universitaria, trátase dun modelo propio da década anterior, e o que é máis curioso: Non teño noción da maneira en que chegou até min tan amado obxecto.
O que me animou a compartir a estima que lle profeso a este rollerball Inoxcrom que pode non andar lonxe dos corenta anos, foi a exclamación proferida por un meu amigo estoutro día á saída dun acto literario.
"Aínda tes destes bolígrafos? Isto é unha reliquia!"
Tal expresou quen viña de presentar a súa última creación literaria.
A sorpresa destoutro gran consumidor de instrumentos de escritorio proporcionoume un pracer considerábel, pois o meu modesto utensilio espertou admiración nun coleccionista de plumas estilográficas, que, non sen pracer, afirmou conservar un destes roller Inoxcrom, malia non o usar por medo a esgotalo ou perdelo.
Cantos exemplares destes bolígrafos manterán vixencia? Se cadra, non moitos.
A recarga de tinta xa debo facela con cartuchos da marca Pilot, mais o rendemento da miña ferramenta continúa a ser impecábel, amais diso, a súa compaña conéctame con épocas idas e proxectos futuros. Porque un continúa a tomar apuntamentos como se o móbil só servise para telefonar, do mesmo xeito que emprega cadernos de todo tamaño e condición, malia que o seu teléfono intelixente goce dun teclado ansioso por mostrar o seu instinto libertino e reflectir o que lle peta; non, boli e papel aínda se fan imprescindíbeis para este devoto da caneta de tinta.
Malia ter sido dotado de tinta azul orixinariamente (posúe un punto indicativo desta cor), por veces recárgoo con tinta negra, a outra cor aceptada socialmente como regulamentaria. (En cantos exames teremos sido advertidos de que unicamente azul e negra eran as tintas admitidas?).
Tras ser interpelado sobre o lugar onde adquirir recambios de tan veterano obxecto, informei o meu amigo do lugar en que merco as canetas, pois tárdame velo usándoo a súa reliquia coa soltura que facilitan estes instrumentos cómodos e puídos até a refulxencia extrema.
Sinxeleza, funcionalidade, elegancia, sobriedade, brillo… Son algunhas das características do meu Inoxcrom de cor prata, un obxecto que tres décadas despois, continúa a facerme servizo e a contemplar o mundo desde o peto da miña camisa.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 09-07-2021 12:15
# Ligazón permanente a este artigo
ESCOLLENDO NUNHA ESCOLMA
Andamos no 125 cabodano de Valentín Lamas Carvajal, un autor do que lera, até agora, o celebérrimo Catecismo do labrego, e do que veño de descubrir a Escolma Poética que a Biblioteca Básica da Cultura Galega de Galaxia publicou en 1983.
Para sermos exactos, realicei unha escolla instintiva na devandita Escolma, pois algunhas composicións, aínda gozando de interese, continúan o ronsel enxebrista e laudatorio doutros versificadores coetáneos. No entanto, achei verdadeiras xoias que degustei calmadamente; O falar das fadas pode supor un ilustrativo exemplo.
Encontrarémonos nesta colectánea cunha poesía narrativa, descritiva e mesmo pedagóxica, mais por riba de todo, teremos diante os ollos unha magna lección de etnografía.
Lamas Carvajal coñeceu o solpor do XIX e a rompente do XX, polo que puido asistir a usos e modos que hoxe constitúen materia de documentais e centros de interpretación. Só por iso pagará a pena achegarse a esta escolma poética lanzada pola Editorial Galaxia nos albores da Autonomía.
Unha boa mostra disto que sinalo é A desafío, o poema adicado á improvisación lúdica de coplas, esa tradición coñecida xa popularmente como regueifa.
Non en van, Lamas sería o auspiciador da primeira publicación periódica redactada integramente en galego, tal é O tío Marcos da Portela.
Mais don Valentín, por riba de bo atestador do seu tempo, non deixa de ser un acedo denunciante da situación social e política que lle tocou vivir. O caciquismo e a corrupción reciben nos seus poemas crúas e elaboradas filípicas, do mesmo xeito que critica o escurantismo sociolóxico para loar a ciencia con verdadeiro ímpeto, facendo fincapé, sobre todo, nas doenzas que daquela colidían coa superstición.
Desapareceron as antigas crenzas, no entanto, permanecen as doenzas sociais. Cómpre ler a don Valentín para avergoñármonos un chisco.

Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 14-06-2021 17:14
# Ligazón permanente a este artigo
AS LETRAS NO COMBATE “ANTIFA”
“Realízate
no traballo
e acouga
a intención
da sabotaxe”

XELA ARIAS. Intempériome

Ao longo da historia, en diversas ocasións os escritores houberon de asociárense en colectivos antifascistas ante a gravidade da situación (Golpe militar de 1936, II Gran Guerra…); actualmente, autores antifascistas encóntranse organizados e activos no Brasil, un lugar onde, como noutras partes do mundo, as formacións involucionistas e reaccionarias accederon ao poder ou pulan por o ocupar.
Nova Galiza fora un “Boletín Quincenal dos Escritores Galegos Antifascistas”, unha publicación auspiciada pola Generalitat de Catalunya entre 1937 e 1938, alarmantemente, oito décadas despois perentoriedades e latitudes cobran vixencia.
Si, presente e pasado parecen darse a man de xeito escabroso, e as solucións, complexas e sibilinas como adoitan nestes casos, pasarán pola autoorganización social e a solidariedade entre pobos.
Non só o fascismo, senón tamén esas vernizadas dereitas que aceptaron as “limitacións” da democracia, fan gala da súa repugnancia á cultura, ao saber e por riba de todo á popularización do coñecemento. Tristemente, Galiza é o mellor exemplo desta fobia.
A fascinación pola ignorancia fai que unha persoa culta sexa considerada perigosa, rara, inadaptada ou cando menos, molesta. No entanto, quen nunca mostrou interese pola cultura pasa por ser un cidadán homologado ao resto, un ser normal para entendérmonos.
A condena social da cultura e dos seus seguidores non está hoxe abeirada na represión, chégalle con banalizar gustos e catalogar como minoritaria ou impopular toda querenza allea aos reality show, aos influencer ou á Champions League.
Non pensemos que aqueles cidadáns ben considerados polos retrógrados han ser necesariamente persoas carentes de formación, non. Eses homes e mulleres que contemplan como superfluas as funcións teatrais, as conferencias, os concertos de música clásica, as exposicións pictóricas… Son, en moitas ocasións, os mesmos que nos asesoran sobre lexislación antes dun xuízo, quen analizan bacterias nun laboratorio, quen imparten clase nun instituto ou quen crean eficaces antivirus para computadores. Velaí o éxito do fascismo e mais das súas irmás menores.
Por iso, como noutras épocas da historia e tal como están facendo os escritores brasileiros agora mesmo, convén que a xente das letras entre no combate antifascista. Porque un bolígrafo, un teclado e un texto, supoñen óptimas ferramentas para a batalla. Non en van, os fascistas ódiannos, afortunadamente.



Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 12-05-2021 17:46
# Ligazón permanente a este artigo
O EVOCADOR FOLE DA EPIDEMIA
De como o xastre Bieito volveu pró Inferno é un relato de Ánxel Fole que ben podería terse escrito hoxe.
Releamos uns parágrafos: “(…) os enterradores e funerarios tiñan moito que facer, coma os médicos, cregos e boticarios” ou “O enterrador (…) non tiña brazos para cavar tanta sepultura”. Si, o autor lugués refírese á epidemia de gripe de 1918, unha evocadísima pandemia desde os inicios do ano pasado, cando o planeta se encolleu traumaticamente.
Nalgúns outros textos presentes en Contos da néboa percibiremos un hálito cunqueirán, no entanto, De como o xastre Bieito volveu pró Inferno é puro Poe.
Contos da néboa é unha obra publicada nos anos ’70, unha época na que o autor (xa no principio da senectude) beberá de moitas máis fontes literarias do que o fixo ao escribir as outras dúas colectáneas de contos, aló nos afastados ’50.
O descoidadísimo galego presente na obra toda propicia un prefacio onde o autor, consciente da masacre lingüística, pide desculpas pola ausencia de criterio á hora do emprego da linguaxe.
Volvendo ao conto da epidemia, o narrador lugués sitúa a acción na “vila de Ferreira”, localización que advirte como “puro convencionalismo”, e nesa misteriosa poboación unha historia tremebunda terá lugar.
Reler a Fole lembroume que Xosé Vizoso Vizoso, o histórico educador alfocés expulsado da docencia oficial como represalia política, tratara a don Ánxel, de quen adoitaba salientar que “era galeguista”.
Mais non é De como o xastre Bieito volveu pró Inferno o meu conto favorito nesta obra, senón O can que sentía saudades, un relato de deliciosa e delicada tenrura.
Sempre cómpre regresar a Ánxel Fole, non só polo particular xeito de contar, tamén pola rica hucha etnográfica que abre ante o lector. E nestes tempos de máscaras e temor ante os descoñecidos, as recreacións deste contista suporán un formidábel bálsamo e mais un necesario baño de tradición de noso.


Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 09-05-2021 11:47
# Ligazón permanente a este artigo
PARA LERMOS NOS NOSOS DÍAS
Vén de se aprobar a nivel estatal unha lei sobre a eutanasia. Eutanasia, este termo de vigorosas reminiscencias helénicas, é unha palabra que non aparece na novela Acabadora, no entanto, non é preciso que a “boa morte” sexa nomeada no devandito texto, pois que o concepto sobrevoa a obra toda.
Contra o que se poida pensar nun primeiro momento, esta obra da sarda Michela Murgia non é unha novela agre nin anguriosa, ou, para sermos exactos, tales ánimos serán proporcionados nas mesmas doses que en calquera outra.
Accabadora (na súa versión orixinal) foi publicada en 2009, e nove anos despois apareceu traducida ao galego no selo Rinoceronte Editora.
Trátase dun texto ben ameno, perfectamente estruturado e puído con man sabia. Debo confesar que había tempo (desafortunadamente moito tempo) que non caía nas miñas mans unha novela encadrábel na alta literatura; endebén, dona Michela obrou o milagre. Non en van, durante o traxecto lector experimentei unha sensación esquecida, ese ímpeto de proceder a unha segunda lectura en rematando a primeira.
Quen goste da tradición, do folclore e dos costumes do rural europeo, atopará nesta novela unha auténtica apoteose da antropoloxía e a etnografía da nosa civilización. A superstición, esa primitiva forma de relixiosidade, goza en Acabadora dun verdadeiro lugar de culto e recreación.
Esta novela de profundo interese fálanos dunha Sardeña labrega e autosuficiente, non moi afastada da nosa realidade máis próxima. Agás polo seu carácter insular, o ámbito descrito (cos seus ciclos naturais e as súas pouquidades) non dista moito do rus dos pobos ibéricos.
Subxace, durante a obra toda, a constatación da sobrevivencia e a perseveranza dun país abandonado polo Estado, pola metrópole, e unicamente recordado á hora de extraer o preciso. No caso que nos ocupa, a cobizada materia prima eran homes para a guerra. Debemos ter presente que Michela Murgia distínguese por reclamar a soberanía para Sardeña.
Non só é unha lectura recomendábel Acabadora pola súa calidade, trátase amais diso, dunha obra ben acaída para os nosos días, uns tempos en que por fin, a lexislación condenou o padecemento.

Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 03-04-2021 19:09
# Ligazón permanente a este artigo
POLI: INFILTRACIÓN REAL OU TÁCTICA POLICIAL?
Poli (Principal de los libros, 2021), a recentísima obra de Valentin Gendrot, supúxome talvez a lectura máis decepcionante dos últimos tempos.
Anúnciase este traballo como o diario dunha infiltración xornalística na policía francesa, porén, conforme o lector se adentra nos seus telegráficos capítulos, nada rechamante ou inesperado xorde da presunta operación secreta.
Para explicar a miña avaliación da obra deberei referir a teoría do “autogolpe”, tese suxerida por moitos en referencia ao célebre 23-F. Dise que o propio sistema artellou hai corenta anos un estremecemento colectivo, algo co que coutar de vez a arela social con respecto a futuros avances democráticos, estruturais e por riba de todo territoriais.
Como digo, lendo Poli experimentei a sensación de que a suposta infiltración non foi tal, senón unha coidada operación reivindicativa desde a propia institución policial.
Xa na faixa publicitaria da presente edición o propio autor confesa o seu desexo por desvelar dous grandes “tabús”: A violencia policial e os suicidios entre as forzas de seguranza.
Desde o primeiro momento Gendrot salienta a falta de medios dos axentes, a deterioración dos vehículos, a desmoralización xeral dos policías… E si, máis adiante fala de sistemáticos abusos policiais (unicamente describe casos contra poboación extranxeira ou de ascendencia inmigrante) e mais do doado que é hoxe chegar a engrosar as fileiras da policía francesa.
A mención de textos de apoio e mais de estatísticas é continua, impregnando a obra dun recendo a traballo escolar para o lycée. Por outra parte, o intento de transmitir unha imaxe humana e vulnerábel do policía tamén se torna fatigantemente reiterada, chegando incluso a querer xogárnola cun forzado diálogo en que outro axente lle recomenda ao escritor un libro (Le peur a changé de camp, O medo mudou de banda) sobre o terror padecido polos policías ante a súa presunta perda de poder diante os delincuentes.
Chega un momento en que o propio texto, xa absolutamente centrado no desleixo co que a administración pública xestiona os asuntos da police, parece tentar xustificar as actuacións inadecuadas pola frustración e o abandono.
Que queren que lles diga? Paréceme que os excesos policiais reflectidos neste libro, tristemente, resultan comúns a todas as policías do mundo. No entanto, deixaron de analizarse cuestións que no resto de Europa afectan aos diferentes corpos policiais e que non presumo alleas á realidade francesa: Corrupción vinculada ao narcotráfico, connivencia ou condescendencia con organizacións fascistas…
Direino dunha vez, considero que o verdadeiro e subrepticio obxectivo de Poli (Flic na versión orixinal) é dar a coñecer as problemáticas padecidas polos membros dos corpos policiais franceses, nin máis nin menos. Xaora, se esta denuncia pública a disimulamos coa carauta dunha infiltración para descubrir polis ruíns, a manobra resulta perfecta, tamén comercialmente falando.
Coido que desde agora, ademais do poli bo e do poli mao, deberemos desconfiar do poli lareto, un tipo indiscreto, mais, que só conta o que lle convén.
Galiñas serán, pero óleme a can.

Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 26-03-2021 11:20
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0