Avante Galiza!
'Estamos fartos de saber que o povo galego fala un idioma de seu, fillo do latim, irmao do Castellano e pai do Portugués. Idioma apto e axeitado para ser veículo dunha cultura moderna, e co que ainda podemos comunicar-nos com mais de sesenta millóns de almas (...) O Galego é un idioma extenso e útil porque -con pequenas variantes- fala-se no Brasil, en Portugal e nas colónias portuguesas'.

(Castelão - Sempre em Galiza)



Esta web apoia á iniciativa dun dominio galego propio (.gal) en Internet





 SECÇONS
 FOTOGRAFÍAS
 Também ando por:
 PESQUISAR NO BLOGUE
 PESQUISAR EM BLOGUES GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 Artigos destacados

Galiza contada a un foraxido
Gaita¿Cómo é Galiza?

O planeta non se chama Galiza. O planeta é Terra. Galiza é a miña terra, dentro da Terra. Pero Galiza está e non está en Galiza. É un lugar e un deslugar. Como lugar, Galiza é pequena. Bueno, depende. É o suficientemente grande.

Temos un Transmundi. E un Extramundi. E vales que levan o nome de Mar, Amor, Ouro ou Silenzo. E un Pico Sacro e unha Boca do Inferno.

O ser vivo con máis nomes en Galiza é o vagalume. Para a ciencia, Lampyris nocticula. Vagalume significa lume errante. Pero téñense recollido case cen denominacións. Algunhas preciosas, todas metáforas: vella do caldo, lucencú, verme da noite, corcoño...

Gustaríame enviarche un vagalume...

O antropólogo dí: "Galiza é un mundo". O galego, cando se pon cascarrabias, dí que Galiza é o cú do mundo. Sería un bonito cú. Calquera parte do mundo pode sé-lo cú do mundo. Depende. Hai días. Hai séculos bós e malos. A distancia, tí sábelo moi ben, é algo subxetivo. Oín a un campesiño describir así o destino de dous dos seus fillos, emigrantes: "un anda preto, por Bós Aires; o outro, lonxe, nun sitio moi raro, Francfort ou algo así".

A máis fermosa definición de galego deuna un vello emigrante enquisado na televisión. Preguntáronlle: "¿Está vostede orguioso de seren galego?". O home mirou ao público, mirou logo á cámara e dixo: "Estou moi orguioso porque galego, galego, pódeo ser calquera". Ou esta outra frase, dun mariñeiro que agora traballa de operario do ferrocarril en Nova Zelanda: "Vin tanto mundo que son máis galego que ninguén".

Galiza está e non está en Galiza.

A fotografía máis famosa da historia de Galiza é a dunha despedida. Un tío e un sobriño choran no porto de A Coruña. Choran porque os seus vanse. A veces penso que tamén choran porque eles non se van.

Galiza é morriña. Teño morriña, teño saudade. É unha palabra que exportamos. Que aparece noutros diccionarios. No da Real Academia Española. No Collins inglés. É unha verba que che regalo, para que difundas no teu planeta, pero adminístraa con prudencia. Morriña significa botar en falta algo, nostalxia, melancolía. Está asociada a unha historia de dor, de perda, de emigración.

Pero ten coidado coa morriña. Colgáronlle ao galego un sambenito de pobo tristeiro. E ademáis é un comodín que o mismo serve para un discurso electoral que para unha dor de moas.

A fórmula dun presunto carácter galego sería H + M = I (humor mais morriña, ou melancolía, igual a ironía).

Melancólicos somos todos, pero o que de verdade ten prestixio en Galiza é o humor.

Hai outras tres cousas, tres fetiches que me gustaría enviarche. Son moi antigos e moi futuristas á vez. Daríasme a razón se os vises. Un amuleto de san Andrés de Teixido, unha gaita e un polbo.

Galiza é televisión, como todo o mundo. O galego pasa unha media de tres horas ante a televisión. Grazas á televisión hai tresillo en casi tódalas casas. A televisión galega non é peor que as outras, inda que hai demasiadas interrupcións publicitarias do veterano presidente. Pero tamén saen Bogart e Ingrid falando galego en Casablanca. E iso pode salvar unha lingua.

¡O tempo! O primeiro que fai un galego ao erguerse é buscar unha vista ó ceo. Hai xente que fai vinte flexións, que se preocupa pola cotizazón do yen, que se santigua ou que se toma un prozac. O galego, non. Antes que nada, elabora o seu parte meteorolóxico.

A brétema, oficialmente, reside en Londres. Pero un londinense de berce, filólogo e traductor do galego ó inglés, Jonathan Dunne, dí que a primeira vez que viu a brétema de verdade foi ó se apear dun tren en Lugo. Sinteuse nun planeta extrano. Até que un día, nunha cafetería, fixouse nun vello que, á súa vez, contemplaba a choiva pola fiestra. Chovía e chovía dende facía tempo. Nun intre determinado, o vello volveuse e díxolle: "¿Qué? Parece que chove".

Gustaríame enviarche un feixe de brétema. Ás veces a brétema serve para ver mellor.

MANUEL RIVAS
Galiza contada a un extraterrestre (fragmento
)
Comentários (1) - Secçom: Cultura - Publicado o 07-09-2006 22:42
# Ligaçom permanente a este artigo
A censura do himno galego
Escudo GalegoO BNG solicita á Presidencia que interpréte o himno enteiro en tódolos seus actos

O grupo parlamentario do BNG, por medio do seu portavoz, Carlos Aymerich, reclamou á Presidencia da Xunta que respecte a Lei de Símbolos de Galicia nos actos que organice, o que significaría, ao seu xuízo, que se debe interpretar «por completo» o himno galego.

Carlos Aymerich rexistrou unha iniciativa parlamentaria na que expresa o malestar do seu grupo porque se obvia a segunda parte do himno galego, que fai referencia á "nazón de Breogán".

O portavoz nacionalista denunciou que esta circunstancia xa se produciu na toma de posesión do presidente Touriño, quen achacou aos músicos o "problema" ocorrido na efeméride. Aymerich observou que estes "por certo, pertencen á Orquestra Sinfónica de Galicia, dependente da Coruña, cuxo alcalde non destaca precisamente, ao igual que ou seu antecesor, por enxalzar a lingua ou os símbolos propios do país".

O portavoz nacionalista sostivo que a explicación de Touriño non é válida, xa que o día da toma de posesión non había músicos e a gravación interrompeuse por unha orde. Na súa iniciativa, Carlos Aymerich pregunta quén emitiu o mandato de interpretar a versión reducida do himno, e qué medidas se van a adoptar "para que se respecte a legalidade vixente".
_________________________________________________

HIMNO GALEGO
Queixumes dos pinos - Eduardo Pondal

¿Qué din os rumorosos
na costa verdecente
ao raio transparente
do prácido luar?
¿Qué din as altas copas
de escuro arume arpado
co seu ben compasado
monótono fungar?

Do teu verdor cinguido
e de benignos astros
confín dos verdes castros
e valeroso chan,
non des a esquecemento
da inxuria o rudo encono;
desperta do teu sono
fogar de Breogán.

Os bos e xenerosos
a nosa voz entenden
e con arroubo atenden
o noso ronco son,
mais sóo os iñorantes
e féridos e duros,
imbéciles e escuros
non nos entenden, non.

Os tempos son chegados
dos bardos das edades
que as vosas vaguedades
cumprido fin terán;
pois, donde quer, xigante
a nosa voz pregoa
a redenzón da boa
nazón de Breogán.
Comentários (2) - Secçom: Cultura - Publicado o 07-09-2006 21:44
# Ligaçom permanente a este artigo
© by Abertal
"Se aínda somos galegos é por obra e gracia do idioma"
(Castelao)


Apoiamos a Candidatura do Patrimonio Inmaterial Galego-Portugués


Creative Commons License
Esta obra está licenciada sob uma Licença Creative Commons.



Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0