OUTRA VISIÓN


CONTRA O PENSAMENTO ÚNICO (Oficial ou alternativo)
Se repetimos unha mentira unha e outra vez, a xente terminará por crela.

(Joseph Goebbels)



O meu perfil
teixeira1970@hotmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Viva a "democracia" cubana!!

A policía cubana disolve pola forza unha protesta pacífica das "Damas de Branco" na Habana. As mulleres piden a liberación dos disidentes políticos ao Goberno comunista
As Damas de Branco saíron onte de novo ás rúas de Cuba a protestar polo encarceramento dos seus esposos e familiares, disidentes do Goberno estalinista. Membros da policía e da seguridade cubanas disolveron pola forza a protesta pacífica dunha decena destas mulleres nos arredores da céntrica Praza da Revolución da Habana, onde reclamaban a liberdade dos presos políticos e tiñan a intención de entregar unha carta coas súas demandas ao presidente Raúl Castro. En 2003, o entón presidente Fidel Castro lanzou unha persecusión de disidentes políticos e encarcerou a 75 deles. Destes, 55 aínda están presos. As mulleres vestían camisetas brancas coa foto e os nomes dos seus familiares, sen portar algún signo político. "Estamos aquí para esixir a liberación dos nosos esposos e non nos iremos ata que eles sexan liberados ou nos arresten. esperamos o suficiente, queremos falar co novo presidente", dixo a líder do grupo, Laura Pollan na protesta de onte.Pouco logo dun autobús saíron unhas 20 mulleres policías e trataron de deter ás manifestantes, quen sentaron na beirarrúa, agarráronse polos brazos e rehusaron moverse. "Están morrendo, están morrendo", gritaba unha muller no medio das bágoas mentres a policía arrastrábaa cara ao autobús. Mentres se disolvía a protesta, presentáronse no lugar simpatizantes do Goberno, principalmente funcionarias de edificios gobernamentais próximos, e gritáronlles insultos.
Comentarios (1) - Categoría: Mundo - Publicado o 22-04-2008 01:48
# Ligazón permanente a este artigo
Incivismo y cuña

Incivismo y cuña
SUSO DE TORO
EL PAÍS
20/04/2008


Gracias, tu voto: Resultado 35 votos
Hace unos días el alcalde coruñés constataba que Fadesa ya no es lo que era: volvía a recortar la plantilla en A Coruña. La crisis del ladrillo, los apuros financieros de esa empresa y el fracaso de un proyecto desmedido en Miño decidieron a sus dueños a despedir trabajadores aquí y no allí, en la sede madrileña. Pero es que la empresa ya no es gallega, la vendieron. También por estos días vino por aquí un señor de Madrid a pedir para Fenosa un trato especial en la concesión de licencias, invocaba las raíces gallegas de esa empresa; pero también su sede es madrileña, también la vendieron. Los dueños de las empresas son libres de venderlas, son suyas; los romanos inventaron el derecho justo para eso.

Los gallego hablantes tienen que ser bilingües; los castellano hablantes pueden ser monolingües
Salvo excepciones, nuestros empresarios carecen de cultura empresarial y de compromiso con su país. Carecen de sentido de país, no tienen sentido cívico, están a monte. La cultura democrática, la de la ciudadanía, no entró en ellos. Esa falta de responsabilidad con el país es más culpable en los que tienen más poder, pero está en sintonía con la media de nuestra sociedad.

Y aquí está la enésima campaña contra el gallego. Como si hiciesen falta campañas contra una lengua que se extingue inexorablemente. La Ley de Normalización Lingüística no se cumplió ni antes ni ahora, y no bastaría para detener un proceso social profundo. Seguimos teniendo un único canal de televisión en gallego, que prácticamente no está en el quiosco. Hoy sigue siendo imposible hacer la vida plena en gallego, uno está obligado constantemente a usar el castellano oral o escrito; los gallego hablantes tienen que ser bilingües, mientras los castellano hablantes pueden vivir toda su vida aquí siendo monolingües.

Aún así se señala y culpa a los bilingües que quieren vivir en gallego en Galicia, increíble pero cierto. Por eso son tan singulares estas campañas innecesarias, denotan una saña inútil, una rabia contra nuestras palabras, las del país, un odio a lo nuestro llamativo. Cómo no ver el lado enfermizo en ello, cómo no sentir algo de compasión por quien vive así.

La enésima campaña de "tan gallego es el gallego como el castellano" (¿ o era al revés, "tan castellano es el castellano como el gallego"?), alentada por el mismo periódico de siempre, reivindica lo de siempre: algunas personas quieren vivir aquí pero como si fuese allí. Pero no como en un allí cualquiera, no como en Marsella, Cracovia, Turín o Leningrado. No. Quieren vivir en Galicia pero como si fuese Murcia, Castilla-La Mancha, Castilla y León, Andalucía, La Rioja, Extremadura, Madrid o Aragón. En la España monolingüe. No les vale vivir aquí como en Cataluña, Euskadi, Valencia o Mallorca. Y tampoco les vale emigrar ellos, pretenden que vivamos todos emigrados, como emigrantes en nuestro país. Niegan la realidad física y humana, nuestra historia, nuestra memoria, nuestra cultura y nuestros intereses, todo lo que nos envuelve, y pretenden vivir en un país etéreo, sin pisar tierra y sin gallegos. Quieren vivir en una realidad jurídica, que por cierto no es la nuestra, pues el estado franquista, Madrid y provincias, desapareció y lo que rige es la Constitución y el Estatuto. Esa negación del entorno gallego es una falta de simpatía, empatía y de solidaridad total, una falta de compromiso con la sociedad y una negación del país. Nace de un incivismo total.

En las pasadas elecciones el PP agitó el miedo a los inmigrantes y planteó un contrato a cada inmigrante para su integración: tendrían el deber de aceptar las leyes vigentes entre nosotros y de conocer la cultura y lengua del país. Estuvo muy mal azuzar el miedo al inmigrante, pero sí que se puede discutir en frío y razonablemente que todos debemos asumir nuestra pertenencia a la sociedad que nos acoge, cumplir las leyes y conocer y practicar la lengua del país. Pero por qué van a cumplir ese pacto cívico los inmigrantes si ya hay aquí entre nosotros personas que se niegan a ello y meten la cuña en la madera de la convivencia. Y es el propio PP quien los anima.

Pero el problema de Galicia no es la incapacidad de los empresarios para constituirse en empresariado gallego, ni el PP, ni quienes no aceptan la Constitución ni el Estatuto de la nacionalidad gallega y sus leyes, ni los inmigrantes... El problema es nuestro atraso cívico, la incuria e incivismo que nos impide construir un país de ciudadanos y ciudadanas.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 21-04-2008 04:13
# Ligazón permanente a este artigo
As Olipiadas da vergonza
Por Ramin Jahanbegloo, filósofo iraniano

"Celebrar uns Xogos Olímpicos supón invocar a historia", declarou Pierre de Coubertin, fundador das Olimpíadas da era moderna. Os Xogos Olímpicos que deben celebrarse este verán en Pequín xa supón invocar o nome do Tíbet, invocar a monxes budistas vestidos de túnicas cor azafrán e a un Dalai Lama amante da paz e que busca por modos non violentos a liberdade para o seu reprimido pobo. Con todo, as autoridades chinesas veno de forma totalmente distinta.

Para esas autoridades, o Tíbet forma historicamente parte de China e o Dalai Lama e os seus seguidores son uns reaccionarios oscurantistas que van contra o progreso económico e social que nos últimos 58 anos proporcionou o réxime chinés a unha cultura atrasada. Segundo as autoridades de Pequín, todas as protestas dos monxes budistas e doutros tibetanos son froito dunha conspiración orquestrada polo Dalai Lama desde Dharamsala, sede do seu Goberno no exilio. Segundo a versión oficial chinesa, o Dalai Lama, con axuda da CIA, xa dirixiu unha insurrección violenta contra as tropas chinesas, despois de que Pequín se fixese co poder en 1950. Pero a campaña subversiva fracasou e o Dalai Lama viuse obrigado a fuxir á India, onde viviu exiliado durante medio século.

Ou sexa, para os políticos e altos funcionarios de Pequín, o Dalai Lama non é tanto un relixioso budista de credo non violento como un rebelde secesionista.

No entanto, logo da ofensiva desatada contra os manifestantes tibetanos en Lhasa, a peor das dúas últimas décadas, Pequín é agora observado atentamente -e condenado- pola comunidade internacional. E iso nun momento no que os Xogos Olímpicos están ao virar a esquina. China teme que as protestas das últimas semanas poidan apartar ao mundo, ou a boa parte del, das Olimpíadas. O problema tibetano está de novo en moitas mentes de todo o planeta.

É certo que, en teoría, os Xogos Olímpicos teñen que centrarse no deporte e non na política, pero o espírito olímpico e a súa promoción comportan a defensa dunha determinada ética deportiva e o fomento do respecto aos dereitos humanos. E as probas constantes de que no Tíbet o réxime chinés realiza persecucións e vulnera os dereitos humanos non poden conciliarse co espírito que proclama o Artigo 2 da Carta Olímpica, que busca "o respecto por principios éticos fundamentais universais".

De feito, o elixir Pequín como sede dos Xogos Olímpicos de 2008 sen ter en conta a situación dos dereitos humanos en China vai xa en contra da ética de devanditos xogos, que se basea "no espíritu do humanismo, a fraternidade e o respecto aos individuos que inspira o ideal olímpico". Esa ética precisa que "os Gobernos dos países que alberguen os Xogos Olímpicos se comprometen a que os seus países respecten escrupulosamente os principios fundamentais da Carta Olímpica" (Código Ético do COI, E, Relacións cos Estados).

Agora, tras os últimos acontecementos, chegou o momento de que os países que se preparan para asistir aos Xogos Olímpicos de Pequín aborden o problema tibetano e animen ao réxime chinés a facer honra aos seus compromisos olímpicos mellorando a situación dos dereitos humanos nese territorio e en toda China. Si, as Olimpíadas son un acontecemento deportivo, pero levan o respecto a certas normas internacionais e aos valores éticos do olimpismo.

A falta de ilusión que suscitan os Xogos Olímpicos pon de manifesto o desencanto respecto dos valores éticos que se percibe na comunidade internacional. Para revitalizar a credibilidade das Olimpíadas é preciso reformularlas, converténdoas nunha plataforma desde a que desenvolver un marco de valores éticos globais que supoña un contrapeso das descarnadas prioridades económicas e políticas.

Se queremos que a Carta Olímpica teña sentido no século XXI e que os Xogos Olímpicos sexan algo máis que un acontecemento deportivo de índole especulativa, hai moitas razóns para que estes inclúan un imperativo ético que alente e fomente os dereitos humanos, utilizándoos para educar. En manifesto contraste co historial do réxime chinés en materia de dereitos humanos de carácter universal, como os relativos á pena de morte, a tortura, a liberdade de expresión e a represión no Tíbet, a Carta Olímpica e o Código Ético mencionan explicitamente o concepto de dereitos humanos e aluden á "conservación da dignidade humana", ao "desenvolvemento armonioso do ser humano", ao "respecto por principios éticos fundamentais universais" e á "dignidade do individuo".

Non debemos esquecer que o obxectivo do olimpismo é situar en todo momento o deporte ao servizo do desenvolvemento moral do home, con vistas a establecer unha sociedade non violenta preocupada pola conservación da dignidade humana. En consecuencia, chegou o momento de esixir a China que, se vai albergar un acontecemento internacional tan importante como os Xogos Olímpicos de verán de 2008, renda contas aos seus socios estranxeiros. Os líderes chineses deben comprender que, se se negan a respectar os dereitos humanos no Tíbet, enfrontaranse a unha campaña extremadamente vigorosa, implacable e omnipresente, seguida dun boicot ás Olimpíadas.

O boicot dos Xogos Olímpicos ten unha longa historia. En 1976, vinte e seis países africanos boicotearon os de Montreal pola participación nos mesmos de Nova Zelandia, que nese momento seguía tendo relacións estreitas co réxime racista surafricano. En 1980, Estados Unidos liderou un amplo boicot contra os Xogos Olímpicos celebrados en Moscova. A ese boicot sumáronse Xapón, Taiwan, Alemaña Occidental, Canadá e outros sesenta e un países.

O mundo está convocado a acudir a Pequín este verán para a celebración das Olimpíadas. Polo momento, ningún Estado importante accedeu a boicotealas. Con todo, os cidadáns de moitos países apoiarían aos seus Gobernos se estes chegasen a adoptar esa medida.

En 1936, Avery Bundage, presidente do Comité Olímpico Internacional, manifestou as súas dúbidas ante o que cría rumores diseminados por conspiradores xudeus sobre a existencia de campos de concentración na Alemaña de Hitler, e decidiu que as Olimpíadas debían celebrarse alí, a pesar do carácter totalitario do réxime nazi. Ao contrario que en 1936, hoxe en día os cidadáns do mundo saben de certo o que está ocorrendo entre bambalinas no Tíbet. Por iso chegou o momento de que todos os personaxes públicos do mundo actual fagan oír as súas voces disidentes en nome de quen non poden permitirse ese luxo no Tíbet por mor da represión chinesa. chegou o momento de dicir "non" ás Olimpíadas da vergoña.

EL PAÍS - 07.04.08
Comentarios (0) - Categoría: Mundo - Publicado o 12-04-2008 16:31
# Ligazón permanente a este artigo
Por un Tibet libre
Cando loitamos por un Tíbet libre, en realidade, estamos loitando pola liberdade dos pobos e das nacións oprimidas do resto do mundo. As auténticas batalles pola liberdade son disputadas, desesperadamente, por persoas que están decididas non só a deixar os seus quefaceres diarios ou carreiras, senón ate as súas propias vidas. Cada vitoria da liberdade sobre a tiranía, non importando onde esta se realice, supón un reforzo para as restantes causas existentes. É de vital importancia o mantemento da nosa loita, do Rangzen [independencia, en tibetano]. A loita pola liberdade dos tibetanos debe buscar xeitos efectivos de facer fronte á tiranía chinesa A nosa esperanza en alcanzar a independencia é vital para a xente que vive no Tíbet. O mantemento da nosa loita pola liberdade, desde o exilio, alenta aos tibetanos baixo a tiranía chinesa; aos tibetanos que, a diario, han de seguir padecendo os terribles sufrimentos xerados polos seus ocupantes, polos invasores.

Nós, individuos e organizacións asinantes, apoiamos decididamente aos tibetanos que demandan a súa liberdade. Apoiamos, sen fisuras, a aqueles tibetanos residentes no Tíbet, a aqueles que poñen en perigo todo, ate as súas propias vidas, nesta procura da liberdade e a democracia.

Exhortamos a todos os países do planeta e ás Nacións Unidas a que apoien o inalienable dereito dos tibetanos a gozar da súa independencia como nación. Pedimos que se recoñeza a xusta causa do pobo tibetano e se lle brínde axuda a aqueles que, nobremente, buscan a independencia, a liberdade e a democracia custe o que custe.

Jamyang Norbu
Free Tibet
Comentarios (1) - Categoría: Mundo - Publicado o 29-03-2008 09:33
# Ligazón permanente a este artigo
Congreso de Esquerda Nacionalista

Esta fin de semana un dos partidos que integran o BNG celebra en Santiago o seu Congreso. Este é logrado cartel.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 27-03-2008 04:02
# Ligazón permanente a este artigo
RSF pide o boicot á cerimonia inaugural dos Xogos de Pequín
RSF pide o boicot á cerimonia inaugural dos Xogos de Pequín

A organización Reporteiros Sen Fronteiras (RSF) pediu hoxe aos xefes de Estado e de Goberno de todo o mundo que boicoteen a cerimonia inaugural dos Xogos Olímpicos de Pequín en protesta pola situación dos dereitos humanos en China. A organización defensora da liberdade de prensa no mundo sinalou nun comunicado que China non cumpriu ningún dos compromisos que adquiriu cando en 2001 foi designada sede dos Xogos Olímpicos e pediu aos mandatarios un xesto para mostrar o seu desaprobación coa situación. O boicot á competición "non é unha boa solución" porque privaría aos atletas dunha gran competición deportiva e aos espectadores dun espectáculo, segundo RSF. Con todo, a organización sinalou que sería "escandaloso que non se mostrase firmemente o desacordo coa política gobernamental chinesa" ante as "miles de vítimas dese réxime autoritario". O secretario xeral de RSF, Robert Ménard, criticou duramente ao presidente do Comité Olímpico Internacional (COI), Jacques Rogge, ao que chamou Poncio Pilatos porque non trasladou ás autoridades de Pequín as esixencias dos defensores dos dereitos humanos. "Desde fai meses entregámoslle (a Rogge) unha lista dunha trintena de disidentes (encarcerados) para que lla faga chegar ás autoridades chinesas e non o fixo. Non obtén resultados porque non pide nada", asegurou na emisora France Info. Ménard pediu aos atletas que compitan en Pequín que fagan xestos en favor dos dereitos humanos nese país. Como exemplo afirmou que lle gustaría que un medallista blandiera no podium unha bandeira de Tíbet.
Comentarios (0) - Categoría: Mundo - Publicado o 18-03-2008 17:42
# Ligazón permanente a este artigo
«Que alguén nos axude»
POR PABLO M.DÍEZ. CORRESPONDENTE. XIAHE.

«Manifestámonos pacíficamente e o Goberno respondeu con violencia e enviando aos seus soldados e os seus tanquetas», explica un mozo novicio a escasos metros dos axentes antidisturbios que tomaron o centro da cidade, cuxos comercios sufriron desfeitas polos enfrontamentos de días pasados
Fose do Tíbet, onde os xornalistas teñen prohibido viaxar e suspendéronse os permisos especiais para turistas, a cidade monástica máis importante do budismo aparte de Lhasa é Xiahe, na provincia oriental de Gansu. Ata aquí chegou ABC porque, xunto aos graves disturbios rexistrados esta semana no Tíbet, o milleiro de monxes que habita no emblemático mosteiro de Labrang tamén se botou ás rúas para reclamar a independencia desta rexión, ocupada polo réxime comunista chinés desde 1950.
Como consecuencia, veñen producindo enfrontamentos entre os manifestantes e a Policía desde hai tres días, polo que a cidade foi tomada polos axentes antidisturbios. Armados cos seus escudos e porras e vestidos de verde paramilitar, ducias de soldados custodian a ponte que cruza o río Daxia no centro de Xiahe, onde a etnia Han, maioritaria en China, montou os seus comercios, restaurantes e hoteis.

Independencia
A poucos metros, centos de monxes budistas e campesiños tibetanos cantan soflamas independentistas e a favor do Dalai Lama ata que os axentes deciden dispersalos. Coma se fosen cañonazos cuxo eco retumba neste fermoso val encaixado entre altas montañas e infestado de templos e mosteiros, os soldados, apenas adolescentes con acne, tan asustados como os relixiosos pero armados, disparan gases lacrimóxenos e lanzan unha carga mentres, facendo resoar as súas botas sobre o asfalto, gritan ao unísono «Yi, er, san» (un, dous, tres). Tosiendo e cos ollos escocidos polo gas, os monxes foxen despavoridos levantándose as túnicas e sen ningunha outra arma máis que as súas cánticos e a súa fe. «Por favor, que alguén axude ao pobo tibetano», clama un mozo novicio que se oculta baixo o nome inventado de Sun. «Monxes, novos e vellos manifestámonos pacíficamente, pero o Goberno respondeu con violencia, enviou aos seus soldados cunha tanqueta e xa hai polo menos catro feridos», quéixase Sun, quen asegura que «a xente está moi enfadada porque non se escoitaron as nosas peticións e volveremos manifestarnos».
A pesar do seu determinación, Sun non pode ocultar o medo. «Mañá marchareime para ocultarme, xa que algúns compañeiros foron detidos e temo pola súa sorte», di coa voz crebada polos nervios mirando desconfiado a ambos os dous lados mentres fala con este correspondente na parte tibetana de Xiahe.
O barrio tibetano e o chinés parecen a noite e o día. Mentres o primeiro está composto por casas de adobe e polvorientos camiños de terra, o segundo está debidamente asfaltado e formado polos típicos edificios chineses de azulexo branco. «tivemos comunicación con outros mosteiros», responde Sun cando se lle pregunta se esta nova «Revolta Azafrán», similar á que sacudiu a Birmania, Por que agora
Comentarios (1) - Categoría: Mundo - Publicado o 16-03-2008 09:19
# Ligazón permanente a este artigo
Ultra exaltado do PP fala nos micrófonos da SER
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 11-03-2008 19:13
# Ligazón permanente a este artigo
Distribución de escanos Xerais 2008
Comentarios (0) - Categoría: Mundo - Publicado o 11-03-2008 16:16
# Ligazón permanente a este artigo
A ignorancia de Aymerich
A imaxe de Carlos Aymerich quedou en dúbida, ao demostrar unha soberana ignorancia histórica e unha enorme torpeza política cando impediu que no Parlamento Galego se aprobara unha declaración institucional de condena do Holocausto. O 27 de xaneiro celébrase todos os anos no mundo enteiro, instituído pola ONU, o Día Internacional de Lembranza das Vítimas do Holocausto. Ayme­rich evitou que se aprobara esa resolución por parte das tres organizacións políticas galegas representadas no Parlamento, porque segundo el cumpría que se engadise á mesma unha condena dos ataques actuais de Israel contra Palestina.

Nunca mellor aplicado a este caso o dito popular de "confundir o touciño coa velocidade". Só desde a ignorancia da historia se pode vincular o Holocausto co Estado de Israel. Porque nin sequera as vítimas principais da barbarie nazi eran israelís, senón cidadáns xudeus de distintos países europeos. Alén diso, a creación do Estado de Israel -1947- foi posterior á persecución e ao exterminio dos xudeus europeos, ocorrido nos anos 30 e no primeiro lustro dos anos 40. Que culpa teñen os pobres xudeus masacrados polos nazis das falcatruadas que poida cometer hoxe en día Israel cos palestinos?

Torpeza política é deixar mal o nacionalismo galego no interior e con posíbel e inxusta sona de antisemita no exterior, por non condenar un dos feitos máis espantosos da historia, e por prexudicar gravemente a súa organización ao montar de xeito gratuíto este escándalo en plena precampaña electoral. Alguén da executiva nacionalista lle pedirá contas por este gravísimo erro?

Aymerich, coñecido "quintanista", defensor no primeiro momento do plus dos altos cargos, de xeito contraditorio coa súa praxe e pertenza, acostuma a erguer o puño nos actos aos que asiste. Quizais tamén con actitudes así tenta reconciliarse con certa militancia nacionalista veterana e nuclear. Isto non pode querer presupoñer pola súa parte algo tan grave como é a simpleza da base militante bloqueira que non se decataría das demagoxias?
Comentarios (1) - Categoría: Galiza - Publicado o 15-02-2008 03:12
# Ligazón permanente a este artigo
Máis sobre o veto do BNG no Parlamento galego
É POR ISO...
Manuel Jabois
Publicado no diario gratuíto L-V
11.02.2008



A negativa do BNG a condenar o Holocausto se non se inclúe no documento a repulsa da ocupación militar de Palestina é un movemento fabuloso que corre en dúas direccións: a electoral, porque en España nada lle dá máis votos ás esquerdas nacionalistas que os insultos da dereita episcopal; e a inmoral, porque a postura deste portavoz Aymerich consegue bater récords de inmundicia nun país xa afeito a tales cousas. ?É por iso que??, presenta o BNG despois de recoñecer o malo que foi o Holocausto para mandarlle un recado ao Estado de Israel. ?¿Xa estaban planeando a ocupación de Palestina no gueto de Varsovia??, pregunta un intelixente co-mentarista de Vieiros. O texto que quería propoñer o BNG é dun racismo xa non impropio dunha democracia, senón da especie humana: mataron millóns de xudeus, pero os xudeus tamén están a matar agora. ?E por iso que??, di axitando o dedo o portavoz nacionalista, nun exercicio de incultura que, ben visto, ten máis de sectarismo que de racismo. A simpleza argumental, no entanto, anima tamén os militantes de base (de moita base: básicos), que apoian a postura nacionalista cunha coartada intelectual de altura: ?fica clara a cousa. PP-Ultradireita mediática-AGAI por unha banda e o BNG pola outra?, di outro comentarista en Vieiros. E pregunta, sobrevoando o debate: ¿cantos millóns máis de mortos necesita o Bloque Nacionalista Galego para non condicionar a condena dun exterminio?
Comentarios (1) - Categoría: Galiza - Publicado o 12-02-2008 16:02
# Ligazón permanente a este artigo
Campaña pola liberdade de expresión en China ante os XXOO 2008
As autoridades chinesas néganse a pór en liberdade ó centenar de informadores e ciberdisidentes detidos e a mellorar a liberdade de expresión.A organización Reporteiros Sen Fronteiras (RSF) anunciou a posta en marcha dunha campaña internacional Pequín 2008 para denunciar o "cinismo" das autoridades chinesas, que se negan a pór en liberdade ó centenar de xornalistas e ciberdisidentes detidos, e a mellorar a liberdade de expresión.RSF destaca que "o goberno, e o Partido Comunista Chinés conceden a maior importancia ó éxito dos Xogos Olímpicos para o seu propio beneficio, pero sen ningún respecto pola palabra dada". Nesta ocasión, RSF reeditará a súa campaña Pequín 2008, cun visual dos aneis olímpicos substituídos por esposas."Cando só faltan meses para o inicio dos Xogos Olímpicos de Pequín, o goberno chinés non respectou os seus compromisos", adquiridos cando se lle concedeu a organización dese evento en 2001, "de mellorar a situación dos dereitos humanos", destacou RSF nun comunicado. En vésperas da Asemblea do Comité Olímpico Internacional (COI), que terá lugar en Guatemala do 4 ó 7 de xullo, a organización de defensa da liberdade da prensa dirixiu unha carta ó presidente dese organismo, Jacques Rogge. "En todo o mundo aumenta a preocupación polo desenvolvemento dos Xogos de 2008, reféns do goberno chinés que se nega a actuar para garantir a liberdade de expresión e respectar os valores humanistas, contidos na Carta Olímpica", escribe RSF nesa misiva a Rogge.
RSF, que ten a súa sede en París, destacou que "o goberno, e o Partido Comunista Chinés conceden a maior importancia ó éxito dos Xogos Olímpicos para o seu propio beneficio, pero sen ningún respecto pola palabra dada".

Aínda non é tarde

Non obstante, a organización está convencida de que "aínda non é demasiado tarde para conseguir dos organizadores chineses, a maioría dos cales son tamén altos responsables políticos, a posta en liberdade dos presos de opinión, a reforma de leis represivas ou a fin da censura".Por iso, RSF convidou a Rogge a realizar "acenos significativos" e que lles diga "claramente ás autoridades chinesas que non é aceptable o desprezo con que tratan á comunidade internacional". "Xa non é momento para os comentarios tímidos, feitos a agachadas. chegou o momento de que o COI, a través da súa voz, fale claramente dos problemas. As súas peticións serán escoitadas e o movemento olímpico sairá engrandecido", segundo RSF, que espera de Rogge que actúe "polas liberdades en China", antes do comezo dos Xogos Olímpicos de 2008. Nesta ocasión, RSF reedita a súa campaña 'Pequín 2008', cun visual dos aneis olímpicos substituídos por esposas. A organización vai difundir esta campaña en todo o mundo, sen parar, durante un ano.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 08-02-2008 05:05
# Ligazón permanente a este artigo
O BNG e a memoria do Holocausto
O BNG e a memoria do Holocausto
María Pou

Mentres nos repomos do susto dunha Serbia ultranacionalista, decatámonos de que o BNG, o nacionalismo galego, negouse a asinar unha condena contra o Holocausto nazi no Parlamento de Galicia con motivo do Día da Memoria. Argumentan que se condenamos o Holocausto hai que condenar tamén a política actual de Israel.
A formulación é tan demagóxica que resulta pueril explicala pero os tempos dinnos que hai que insistir no obvio e nos principios básicos da convivencia e do ser humano. Sexa como sexa a política de Israel, non engade nin quita un chisco de vergoña ao que sucedeu nos campos nazis. E en toda Europa, pois se os campos chegaron a ser o que foron foi porque todo un continente miraba cara a outro lado e deixaba que nas súas cidades algúns seres humanos fosen rebaixados a un estrato inferior ao animal.
Que hoxe os políticos israelís se equivoquen, cometan todo tipo de tropelías, incumpran mandatos de Nacións Unidas e, ate, adopten decisións dignas de condena pola comunidade internacional non rebaixa a infamia cometida polos nazis. Poderá resultar paradoxal ou incoherente pero non fai que aquilo deixe de ser condenábel. Por iso non pode condicionarse a repugnancia cara á Shoá por parte de calquera persoa de ben en todo tempo e lugar. Sexa xudeu ou non o sexa, sexa alemán ou non o sexa. A razón é que o ataque foi ao ser humano no máis profundo, como recordaba o presidente da Comunidade Israelita de Valencia no acto celebrado o 27 de xaneiro: aos xudeus perseguíuselles non polo que fixeran ou pola súa oposición ao réxime senón por ser xudeus.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 07-02-2008 06:00
# Ligazón permanente a este artigo
Pilar Rahola escribe hoxe sobre o veto do BNG á condena do Holocausto no noso Parlamento
O neno que fuxiu de Polonia
Por Pilar Rahola
LA VANGUARDIA (05.02.08)

Warum?", preguntouse o venerable rabino, asindo o brazo do mozo SS, que ía matar a un neno. O mozo facía contrabando, no gueto de Varsovia, e o soldado descubriuno. Anos máis tarde, o pai de Marek Halter explicou esta anécdota a Primo Levi, quen a narrou no seu extraordinario libro "Se isto é un home". A resposta do soldado marca a lume a memoria de Europa, e define a esencia da maldade: "Hier ist kein warum" (aquí non hai ningún porqué). É dicir, o mal non necesita respostas, pero, sobre todo, non necesita ningunha pregunta. Non había un porqué, e orfos do porqué, mataron a millóns de persoas. Se Hannah Arendt descubriu, no proceso contra Eichmann, que o mal era banal, anos antes un rabino descubrira que nin tan sequera tiña un motivo. E a ausencia de motivo era a raíz máis profunda do horror.

Esta semana celebráronse múltiples actos en recordo das vítimas do holocausto. Logo de décadas de esquecemento, a ONU instaurou un día para o recordo, o 27 de xaneiro, e desde entón réndese tributo aos dous terzos da poboación xudía europea, desaparecidos na shoah. Familias completas, nenos, adultos e anciáns, pobos enteiros coas súas historias de séculos, os seus médicos, os seus mestres de escola, os seus panadeiros, os seus músicos, todos convertidos en fume. A historia da humanidade está chea de xenocidios, e, como di a Torá, o mal (chamado alí Amelek), cambia de faciana, pero o holocausto é o primeiro intento industrial de exterminio masivo, e case consegue chegar ao seu obxectivo. Sete mil persoas, lixeiros como espectros, quedaban en Auschwitz cando "fixeron a súa aparición catro novos soldados soviéticos dacabalo", relata Levi. E segue Marek: "Sorprendéronse visiblemente ao descubrir, nunha bruma de neve, esa inmensidade branca, dominada por chemineas negras e rodeada de aramados, tras as que uns esqueletos humanos movíanse no medio dun silencio ensordecedor". Restos do naufraxio do holocausto, os poucos sobreviventes foron a voz da memoria. Esa memoria, estes días, tivo a súa expresión en múltiples actos, e en Barcelona, da man do escritor Marek Halter, coñecemos a un neno que puido fuxir do gueto de Varsovia co seu pai, deixando atrás o recordo de toda a súa familia asasinada. Fundador de SOS Racismo en Francia e loitador pola paz en Oriente Medio, Marek é, en carne propia, a expresión da palabra hebrea nabí, traducida historicamente como profeta. Dicíanos, no acto do Institut Francés que tiven a honra de presentar: "Nabí significaría o que grita palabras", é dicir, aquel que usa o verbo para conseguir o ben. E desde ese verbo loitado, este xudeu polaco nacionalizado francés recordounos que "cada neno que nace, xa estivo na ladeira do monte Sinaí", e xa que logo comprométese coas Táboas da Lei. Gritar palabras, ese é o combate nos tempos das espadas... Este artigo só tiña vocación de tímida homenaxe ás vítimas do holocausto, convencida da culpa que todo europeo ten no horror que desembocou en Auschwitz.

Pero o BNG obrígame a un engadido. Froito da empanada mental que determinados grupos de extrema esquerda padecen, este partido impediu que o Parlamento Galego aprobase unha declaración institucional de condena do nazismo e en memoria das vítimas. En coherencia con outros actos de corte antisemita -como a persecución a un militante, Pedro Gómez-Valadés, porque fundara unha Asociación cultural de amizade con Israel-, o BNG conseguiu o imposíbel: aliñarse coa extrema dereita. Será que os extremos se tocan. E será que, no nome dunha pretendida solidariedade cos palestinos, hai partidos de esquerdas que desprezan o horror nazi, que non senten ningunha piedade polas vítimas xudías e que son os culpábeis da banalización actual do holocausto. Máis aló das simpatías de cada cal cos protagonistas dun sanguento conflito que dura décadas, os millóns de europeos asasinados son vítimas puras, e o seu desprezo é unha vergoña lacerante. En fin. Un motivo máis para crer que determinada esquerda chega a tal nivel de dogmatismo que acaba sendo cómplice dos sectores máis reaccionarios da historia. Díxoo un deputado do BNG: "Os nosos amigos son a república islámica de Irán, Libia e Venezuela". Todo queda dito.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 05-02-2008 19:00
# Ligazón permanente a este artigo
A vergonza do BNG
O BNG IMPIDE QUE O PARLAMENTO CONDENE O NAZISMO E HONRE A MEMORIA DAS VITIMAS

O BNG impediu que a Deputación Permanente do Parlamento de Galicia aprobara con motivo do Día Internacional de Recordo das Vítimas do Holocausto. unha declaración institucional de condea do nazismo e lembranza dos seus millóns de vítimas, ao oporse a un texto que contaba co respaldo do PSOE e do PP. O BNG tampouco aceptou sumarse á Declaración en Memoria das Vírtimas do Holocausto que o ano pasado sí fora aprobado cos votos dos tres grupos parlamentarios.

A postura do BNG contrasta moi chamativamente co feito de que o Congreso dos Deputados, o Parlament de Catalunya ou na Asemblea de Madrid levan entre 4 e sete anos celebrando o 27 de xaneiro -día da liberación de Auschwitz- non só con declaracións institucionais senón mesmo con actos emotivos nos que participan superviventes do Holocausto e políticos de todos os partidos, entre eles Esquerra Republicana de Catalunya, CiU. ou PNV.

A estrataxema do BNG para conseguir que o Parlamento Galego fora protagonista do vergoñento acto de omisión, consistiu en propor un texto alternativo ao que respaldaban socialistas e populares, sabedor o BNG de que non sería aceptado e que, ao non conseguirse a unanimidade, o texto final non sairía adiante, como finalmente así foi.

Na súa miopía a todas luces inxustificábel, tentaron mesturar un documento que honraba a memoria das vítimas do Holocausto (incluídos os republicanos españois, xitanos e homosexuais) sen citar sequera as palabras ?xudeo?, coa situación actual do conflito de Oriente Próximo.

Convidado o portavoz do BNG, Carlos Aymerich, a presentar unha iniciativa parlamentar diferenciada referida ao devandito conflito, o representante do BNG desbotou tal posibilidade e consagrou finalmente a vergonza de sumarse ao carro dos negacionistas de extrema dereita deixando no aire a pregunta de que clase de catadura ética pode ter quen actúa dun xeito semellante.

A Asociación Galega de Amizade con Israel manifesta a súa máis enérxica desconformidade con actitudes que deshonran a quen, como parte do cogoberno de Galicia, debe representar a todos os galegos e galegas sen exclusións por motivos ideolóxicos ou xenófobos

Vigo, 27 de Xaneiro de 2008
www.amizadeconisrael.org
Comentarios (2) - Categoría: Galiza - Publicado o 28-01-2008 02:36
# Ligazón permanente a este artigo
[1] ... [7] [8] [9] 10 [11] [12] [13] ... [17]
© by Abertal

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0