OUTRA VISIÓN


CONTRA O PENSAMENTO ÚNICO (Oficial ou alternativo)
Se repetimos unha mentira unha e outra vez, a xente terminará por crela.

(Joseph Goebbels)



O meu perfil
teixeira1970@hotmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Caza de bruxas no BNG
Non milito no BNG. Recoñezo que moitas veces teño meditado e falado cos amigos máis achegados da posibilidade de afiliarme ao BNG. Nunca me acabo de decidir. Sempre, sempre hai unha voceciña interior que me di: 2ollo Carlos, non sabes onde te metes"...

E fágolle caso. E desde logo lendo o que veño de ler:http://galiza-sosego.blogspot.com/index.html

Como pode unha organización así pretender ser maioritaria no noso pais? Un pode ou concordar co tema do conflito, pero por riba diso hai, ou debera, o DEREITO E PENSAR.

Lembrarlle aos talibans da Unión do Povo Galego que o telón de aceiro caiu. Que a CCCP xa non existe. Que o futuro de Galiza non está nin no COMECON nin no Pacto de Varsovia. Que os delictos de opinión xa só os aplica o neofascismo máis cavernario do PP coa Lei de Partidos.

Un disparate que me convence un pouco máis de non afiliarme ao BNG.
PODES VER A NOTICIA NO BLOG GALIZA-SOSEGO:
Comentarios (4) - Categoría: Galiza - Publicado o 19-02-2007 01:27
# Ligazón permanente a este artigo
Os lugares santos poden agardar. Un artigo de Amos Oz
A decisión do alcalde de Xerusalén, de suspender a construción da ponte na Porta dos Mugrabís, no Monte do Templo, é razoable, intelixente e digna de eloxio. Principalmente, vale a pena destacar os argumentos do alcalde: Débese permitir a todos os habitantes de Xerusalén manifestar a súa opinión respecto a devandito ponte, a fin de posibilitar a súa construción dentro dun marco de mutua comprensión e acordo entre xudeus e árabes.

Con similar sensatez, os argumentos tamén poderían ser válidos para postergar as escavacións arqueolóxicas que se levan a cabo aos pés da Monte do Templo, fronte á Porta dos Mugrabís: similar ás que leva a cabo o Wakaf musulmán debaixo da Monte do Templo desde fai dois anos, estes escavacións tamén espertan as ardentes polémicas relixiosas sobre a propriedade dos Santos Lugares na Monte do Templo.Esta pregunta non debería debaterse, porque non hai maneira de respondela con algún acordo entre as partes, e debido a que tales interrogantes poderían producir un derramamiento de sangue.

No compendio de diverxencias que compoñen o conflito palestino-israelí e árabe-israelí, a pregunta sobre o dominio dos Santos Lugares é a menos urxente e a que non require unha solución inmediata: A pregunta sobre o terrorismo palestino é máis urxente porque cidadáns inocentes están sendo asasinados.A pregunta sobre a conquista israelí e os asentamientos israelís tamén necesita unha resposta urxente, porque como resultado de iso hai desesperación e desasosego entre a poboación. A pregunta sobre os refuxiados palestinos é unha cuestión urxente, porque centenares de miles de persoas estanse podrecendo desde hai sesenta anos en campos de refuxiados en condicións infrahumanas.

E a pregunta controvertida sobre a soberanía dos Santos Lugares pode agardar porque ninguén morreu como resultou da conservación dun acordo temporal entre xudeus e musulmás, un tipo de status-quo que rexe actualmente e que ningunha das partes está conforme con el, non detén o perigo de ninguén. Nunha polémica con dimensións relixiosas, non hai necesidade de definiciónes nin ten sentido facelas. A historia da humanidade está regada con ríos de sangue, debido ao desexo de intentar definir algo de forma convincente entre diferentes crenzas relixiosas.

O status quo na Monte do Templo e no Muro Occidental debería ser mantido con precaución sen intentar cambialo. A incógnita sobre a soberanía dos Santos Lugares segue aberta e así deberá continuar. Ate cando?

Cando era neno, a miña avoa explicábame con palabras sinxelas as diferencias entre xudeus e cristiáns. Os cristiáns, dicía a miña avoa, creen que o Mesías xa estivo aquí unha vez e algún día volverá.Os xudeus creen que o Mesías aínda non chegou, pero chegará pronto. Sobre baséea desta polémica, dicía a miña avoa, derramouse moito sangue inocente, persecucións, discriminación e odio. Para que? Preguntaba a miña avoa. En lugar de derramar sangue podriamos esperar e observar.

Se o Mesías chega e di: Ola, que bo veros de novo - as xudeus terían que recoñecer o seu erro. Pero se o Mesías vén e di: Encantado de coñecervos - o mundo cristián debería pedir desculpas aos xudeus. Ate entón, vive e deixa vivir, dicía a miña avoa. Esta é a única resposta posible sobre a pregunta acerca da propiedade do Monte do Templo e o Muro Occidental: Vivir e deixa vivir dentro do delicado e fráxil marco do status quo que rexe desde 1967 e sen intentar cambialo, só de común acordo.

Amos Oz.
Comentarios (0) - Categoría: Mundo - Publicado o 18-02-2007 06:29
# Ligazón permanente a este artigo
Sorrisos e bágoas
O suplemento de cultura doutro mamut editorial, EL PAÍS, publicaba o pasado sábado unha reseña, a cargo de Juan José Tamayo, de cinco recentes libros da Junta Islámica asinados por conversos españois. En primeiro lugar, sorprende que un teólogo cristián se ocupe destas cuestións, coa riqueza que xa hai dentro das fes cristiás e a necesidade de difusión dalgunhas delas (ben liberais, por certo, como o episcopalismo estadounidense (case) ex anglicano); en segundo, chama a atención que un dos suplementos culturais por excelencia dedique tan vasto espazo a unha editorial que poucos anuncios lle incluirá nas súas páxinas e cuxos temas non son, en principio, de alcance maioritario. Sen embargo, o máis curioso de toda esta cuestión é a lingua utilizada polos autores para os seus libros e por Tamayo para a súa multirreseña: o español.
Supoñamos un escenario distinto. Pensemos nun conxunto de católicos ?de seguidores do Papa, vaia, nada de minúsculas Igrexas? cunha serie de ideas orixinais sobre o catolicismo. Imaxinemos, mellor, un grupo de seis ou sete persoas (tal vez algunha máis se contamos os fillos) que se dedican a escribir cousas como as seguintes:
1) A relación de Xesús con Xoán mostra ás claras que o amor predilecto do Mesías era o que se establecía entre homes; 2) O milagre de converter o auga en viño e, ao cabo dos seus días, o feito de consagralo son indicativos de que todas as celebracións relixiosas deben de rematar en borracheiras; 3) O ?deixade que os nenos se acheguen a min? era unha clara mostra de que o amor non coñece idade e, neste sentido, Xesús sancionaba as prácticas gregas (lingua que, a todo isto, falaba); 4) A negación da familia implica que todo católico ten que volver as costas aos seus para construír unha comunidade de amor distinta á sanguínea? Podería seguir así ate o delirio. E ninguén podería acusalos de non estar lendo correctamente o cristianismo, pois sería unha interpretación máis, persoal e asociativa, e, como tal, interesada. Incluso se escudarían en que Xesús instituíu a figura do Papa para afirmar o seu catolicismo a ultranza (aínda que este debería de axeitarse, evidentemente, ao que eles, ou seu grupiño, expresasen).
Supoñamos agora que tal corpúsculo católico existe e publica libros. O obxectivo é influír na sociedade para que a maioría de quen practican a fe católica adopte a súa visión e siga o que é a interpretación correcta da mensaxe. Pareceríanos normal, non? Ou polo menos nos parecería se empregase o español, o inglés, o francés, o alemán? o galego, o galés? Pero pareceríanos lóxico que tal mensaxe liberador, que a interpretación verdadeiramente correcta dos evanxeos, tras arduas esexeses e xogos malabares lingüísticos, que os volumes onde están as bases de ?outro catolicismo é posíbel? se publicasen en árabe, en persa ou en urdú? Que fin veriamos en tal acción? Respondería a algunha lóxica expresábel?

Ese é o paradoxo deses libros e desa recesión tan bonita. Se os seus propulsores desexan que o islam se converta no que eles practican e defenden (homosexualidade, naturismo, chamanismo, estados alterados de conciencia, non ao uso obrigatorio do hiyab, democracia, tolerancia relixiosa, apertura das mesquitas aos crentes de calquera relixión, rexeitamento da violencia?), o idioma máis idóneo para dicilo non é o español (nin o inglés), senón algunha das linguas orientais que citei. É aí onde deberan incidir para transformar non unha relixión, senón toda unha cultura e unha forma de entender as relacións humanas, sociais e políticas, tan radicalmente opostas ás europeas.

Pero publicar en español non ten moito sentido, a verdade, a non ser que o fin non sexa transformar as sociedades musulmáns, senón convencer á europea de que o islam é da maneira marabillosa e falsa (aos feitos me remito) que eles propugnan. Así non haberá ningún tipo de prevención diante dos musulmáns de verdade, os que, aproveitándose da propaganda, veñan a reclamar calquera tipo de dereitos contrarios á identidade e á idiosincrasia de Europa.
Recesións como a de Tamayo (castelán, cristián e teólogo) producen, ademais, tristura, pois un dáse de conta de ate que punto segue habendo candidatos a Efialtes entre nós.
Comentarios (0) - Categoría: Mundo - Publicado o 17-02-2007 06:23
# Ligazón permanente a este artigo
Información e recursos sobre o galego

Política Lingüística pon na rede unha páxina con información e recursos sobre o galego. A Secretaría Xeral de Política Lingüística puxo na rede o espazo www.xunta.es/linguagalega/, no que se ofrecen material e información sobre o galego. Divídese en tres apartados: Política lingüística, que achega novas, lexislación, trámites e información sobre os servizos do departamento. O segundo bloque, Vivir en galego, presenta datos acerca da situación da lingua e ferramentas para facilitar e fomentar o seu uso correcto. Por último, Aprender galego recolle todas as campañas e recursos que puxo en marcha para a aprendizaxe da nosa lingua.
AQUÍ TES A WEB:
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 17-02-2007 06:16
# Ligazón permanente a este artigo
Torturas na comisaría do distrito de Groznenski
Un artigo de Anna Politkóvskaya

Cada día teño perante min decenas de cartafois. Son as copias dos expedientes das causas penais de persoas encarceradas ou que se atopan baixo investigación por "terrorismo". Por que a palabra "terrorismo" entre comiñas? Porque a maioría desas persoas foron designadas terroristas. E esta práctica de ?designar terroristas? non só desprazou no 2006 a verdadeira loita antiterrorista, senón que comezou a multiplicar aos desexosos de vinganza, a potenciais terroristas. Cando a fiscalía e os tribunais traballan non en beneficio da lei nin para castigar aos culpables, senón por encarga político e para render conta antiterrorista ao Kremlin, as causas penais fabrícanse como tortillas.

A cadea de montaxe para ?conseguir confesións? garante de maneira magnífica bos indicadores de ?loita contra o terrorismo? no Cáucaso do Norte. Hei aquí o que escribíronme as nais dun grupo de mozos chechenos condenados: ?As prisións reformatorias convertéronse en campos de concentración para os mozos chechenos que foron condenados. Son discriminados por motivos étnicos".

"Non permítenlles saír dos dormitorios nin dos calabozos de castigo. A maioría ou case todos os mozos foron condenados en causas amañadas, sen probas. En condicións de extrema crueldade, sometidos a humillacións da súa dignidade humana, eles comezan a odiar. E é todo un exército de homes que volverán adonde nós coas súas vidas e as súas mentes estragadas...".

Honestamente, temo o seu odio. Temo, porque rebasará as marxes. Tarde ou cedo. E non serán os investigadores que torturáronos quen pagarán os pratos rotos. As causas dos ?terroristas designados? é o campo no que chocan frontalmente dúas posturas ideolóxicas sobre o que ocorre na zona da ?operación antiterrorista no Cáucaso Norte?: combatemos a ilegalidade coa lei? ou mallamos coa nosa ilegalidade a deles? Estas dúas enfoques chocan e sacan faíscas hoxe e tamén farano no futuro. Como resultado da ?designación de terroristas? aumenta o número daqueles que non queren conformarse con iso.

Fai pouco, Ucraína extraditou a petición rusa a Beslán Gadáyev, detido a comezos de agosto durante unha verificación de documentos en Crimea, onde vivía en condición de desprazado forzoso. Hei aquí unhas liñas dunha carta súa fechada o 29 de agosto: ?Despois de que extraditáronme de Ucraína a Grozni leváronme a un despacho e preguntáronme inmediatamente se eu matara á xente da familia Salíjov, a Anzor e ao seu amigo, un camioneiro ruso. Xurei que non matara a ninguén e que non derramara o sangue de ninguén, nin do checheno nin do ruso. Dixéronme: ?Non, ti matáchelos'.

Volvín a negalo. Despois de que por segunda vez dixen que non matara a ninguén comezaron a mallarme. Primeiro, déronme dous puñadas na zona do ollo dereito. Cando recuperei o sentido despois deses golpes me torceron os brazos e esposáronme coas mans por diante, e entre as perras, polo costado, introduciron un tubo para que eu non puidese mover os brazos aínda que xa estaba esposado. Logo colléronme, mellor devandito colleron o tubo polo extremo ao que eu estaba enganchado e colgáronme entre dous caixoneiras, a unha altura de perto dun metro.

Corrente eléctrica e golpes

?Inmediatamente despois de que colgáronme fixáronme uns cables nos maimiños das mans. Un par de segundos despois comezaron a darme golpes de corrente eléctrica e a mallarme con porras de goma por todas partes. Sen poder soportar a dor, empecei a berrar e a invocar o nome do Todopoderoso. Como resposta, para non oír os meus berros me puxeron unha bolsa negra na cabeza. Non lembranza canto tempo durou aquilo, empecei a perder o coñecemento de dor. Ao ver que perdía o sentido tiráronme a bolsa da cabeza e preguntáronme se ía falar. Díxenlles que si, aínda que non sabía de que ía falar. contesteilles así para librarme do suplicio aínda que sexa por un momento?.

?Descolgáronme e guindáronme ao piso. Dixéronme: 'Fala'. Respondinlles que non tiña nada que dicir. En resposta ás miñas palabras malláronme co tubo no que colgáranme tamén na zona do ollo dereito. Por mor dos golpes caín sobre un costado e, xa case inconsciente, sentín como seguían dándome golpes por doquier... Outra vez colgáronme e todo volveu a repetirse. Non lembranza canto prolongouse. Guindáronme auga varias veces?

?Ao día seguinte bañáronme, me embadurnaron a cara e o corpo con algo. Á hora de xanto viño a verme un policía de civil e díxome que viñeran uns xornalistas e que eu tiña que asumir a autoría de tres asasinatos e un asalto. No caso de que non fixéseo ameazoume con que abusarían sexualmente de min. Aceptei. Despois da entrevista cos xornalistas, obrigáronme a asinar unha declaración en que se dicía que todos os golpes recibíraos durante un intento de fuga?.

O avogado Zaúr Zakríyev, que defendeu a Beslán Gadáyev, declarou aos colaboradores da organización de dereitos humanos Memorial que na comisaría do distrito de Groznenski o seu defendido foi sometido a abusos físicos e psicolóxicos. Como despréndese da declaración do letrado, o seu defendido declarouse culpable dun asalto no 2004 contra efectivos policiais. Sen embargo, os axentes do Departamento Distrital do Ministerio de Interior decidiron que se declarase culpable dunha serie de delitos na aldea Stárie Ataguí (distrito de Groznenski) que el non cometera.

Segundo o avogado, o corpo do seu defendido presenta lesións causadas polos crueis malos tratos aos que foi sometido. Na enfermería do centro de detención preventiva número 1 de Grozni, onde actualmente atópase Gadáyev (acusado de bandidismo, artigo 209 do Código Penal de Rusia), levantouse un acta médica na que se deixou constancia de multiples lesións, cicatrices, magulladuras, hematomas, costelas rotas e vísceras comprometidas.

Por todas estas violacións flagrantes o avogado Zakriev presentou unha queixa diante da Fiscalía da republica de Chechenia.

Anna Politkóvskaya.
Xornalista.
Artigo póstumo publicado no diario ruso 'Nóvaya Gazeta'.

Nota da redacción de 'Nóvaya Gazeta'.

Todos pregúntannos se o asasinato de Anna Politkóvskaya está relacionado coa preparación do seu artigo sobre as torturas, que anunciou durante a súa entrevista a Radio Liberdade o 5 de outubro, un día antes da súa morte. Este texto son fragmentos do material que nosa comentarista deixou inconcluso. Trátase do testemuño directo do uso das torturas, confirmado polos exames médicos. Ademais, Politkóvskaya recibiu un vídeo no que se ve a supostos membros dos servizos secretos chechenos torturando a dous mozos. Do pescozo dun sobresae unha tesoiras e sangra abundantemente; o outro xace no chan malferido. Pedimos á persoa que envioulle o vídeo que contacte connosco. A filmación fixérona os mesmos verdugos.
Comentarios (0) - Categoría: Mundo - Publicado o 17-02-2007 02:39
# Ligazón permanente a este artigo
O Tribunal Supremo anula por vez primeira unha condena a morte do franquismo
A sala do Militar do Tribunal Supremo anulou por unanimidade unha condena a morte ditada durante o réxime franquista. É a primeira vez que o alto tribunal español acorda unha decisión deste tipo. A Ricardo Puente Rodríguez, republicano e director de Radio Málaga, foille decretada a pena capital en 1937. Por outra parte, a mesma sala deberá resolver o vindeiro martes o caso do anarquista catalán Salvador Puig Antich.O 6 de Agosto de 1937, Puente Rodríguez, Militante de Izquierda Republicana, foi xulgado por un tribunal castrense acusado dun delito de rebelión militar (realizou interferencias na mañá do 18 de xullo para evitar que as emisoras do norte de África, adictas aos golpistas, puidesen ser oídas). Condenado á morte, a súa pena foi conmutada posteriormente por unha pena de prisión.Segundo recolle o diario madrileño El Mundo na súa edición en papel deste venres, un dos fillos do acusado promoveu a revisión da condena, alegando que o seu pai fora xulgado catro meses antes polos mesmos cargos e resultara absolvido.Comprobada a veracidade das alegacións, o Supremo considera -por unanimidade- que polo artigo 328.5º da Lei Procesal Militar "procede a revisión da súa condena, xa que sobre os propios feitos recaen dúas sentencias firmes e dispares".
Comentarios (1) - Categoría: Xeral - Publicado o 17-02-2007 02:13
# Ligazón permanente a este artigo
Máis propaganda que nos venden como información
Comentarios (0) - Categoría: Mundo - Publicado o 05-02-2007 01:15
# Ligazón permanente a este artigo
Pallywood ou a manipulación para a propaganda.
Comentarios (1) - Categoría: Mundo - Publicado o 04-02-2007 03:58
# Ligazón permanente a este artigo
DÓEME CUBA.
José Saramago,"Até aquí cheguei".
Ate aquí cheguei. Desde agora en adiante Cuba seguirá o seu camiño, eu quédome. Disentir é un dereito que se topa e se topará inscrito con tinta invisible en todas as declaracións de dereitos humanos pasadas, presentes e futuras. Disentir é un acto irrenunciable de conciencia. Pode que disentir conduza á traizón, pero iso sempre ten que ser demostrado con probas irrefutables. Non creo que se actúe sen deixar lugar a dúbidas no xuízo recente de onde saíron condenados a penas desproporcionadas os cubanos disidentes. E non se entende que se houbo conspiración non sexa expulsado xa o encargado da Oficina de Xuros de Estados Unidos en La Habana, a outra parte da conspiración.

Agora chegan os fusilamientos. Secuestrar un barco ou un avión é crime severamente punible en calquera país do mundo, pero non condénase a morte aos secuestradores, sobre todo tendo en conta que non houbo vítimas. Cuba non gañou ningunha heroica batalla fusilando a esas tres homes, pero si perdeu a miña confianza, ha danado as miñas esperanzas, defraudou as miñas ilusións. Ata aquí cheguei.
-----------------------------------------------

Eduardo Galeano: "Cuba doe"
As prisións e os fusilamientos en Cuba son moi boas noticias para o superpoder universal, que está tolo de ganas de sacarse da garganta esta porfiada espiña.

Son moi malas noticias, en cambio, noticias tristes que moito doen, para quen creemos que é admirable a valentía dese país chiquito e tan capaz de grandeza, pero tamén creemos que a liberdade e a xustiza marchan xuntas ou non marchan.

Rosa Luxemburg, que deu a vida pola revolución socialista, discrepaba con Lenin no proxecto dunha nova sociedade. Ela escribiu palabras proféticas sobre o que non quería. Foi asasinada en Alemaña, fai 85 anos, pero segue tendo razón: "A liberdade só para os partidarios do goberno, só para os membros dun partido, por numerosos que eles sexan, non é liberdade. A liberdade é sempre liberdade para o que pensa diferente". E tamén: "Sen eleccións xerais, sen unha liberdade de prensa e unha liberdade de reunión ilimitadas, sen unha loita de opinións libres, a vida vegeta e se murcha en todas as institucións públicas, e a burocracia chega a ser o único elemento activo".

Son visibles, en Cuba, os signos de decadencia dun modelo de poder centralizado, que converte en mérito revolucionario a obediencia ás ordes que baixan, "baixou a orientación", a partir das cumes.
Comentarios (1) - Categoría: Mundo - Publicado o 23-01-2007 04:46
# Ligazón permanente a este artigo
Ahotsak
Hai quen racha as perspectivas de paz con amosal e quen, desde a democracia, non quere saír do túnel. Porén, unhas mulleres vascas e navarras están a marcar o camiño para resolver o conflito. Elas son Ahotsak (voces, en éuscaro). Voces que desde a pluralidade están a ollar lonxe a prol da paz, deixando a árbore e mais o bosque que poden facer perder perspectiva. Hai uns días dúas mulleres de Ahotsak estiveron en Barcelona, invitadas pola fundación Nous Horitzons, vencellada a ICV. Duñike Arrigezabalaga, de Esker Batua-Berdeak, e Itziar Gómez, de Aralar, explicaron a xestación desta plataforma. O xerme estivo na relación persoal no parlamento de Vitoria entre a socialista Gema Zabaleta e a abertzale Jone Gorizelaia. Cando Batasuna foi ilegalizada, a relación continuou fóra das paredes da institución. Ahotsak son voces porque o primeiro paso para resolver un conflito é darlle papel á palabra, falar e escoitar: dialogar. E estas mulleres incorporan a sensibilidade feminina fronte á teimosía masculina que só entende a dicotomía violencia-contraviolencia. Neste sentido, recollen a proposta da ONU para que as mulleres sexan axentes activos na resolución de conflitos. As mulleres están máis preto da vida e teñen máis e mellores vimbios para teceren queipos de complicidade. Por primeira vez, unha plataforma está presente en todos os territorios de Euskalherria, ao norte e ao sur da muga, con compoñentes que trascenden o estrito mundo nacionalista. En Ahotsak hai mulleres nacionalistas (PNV, EA, Aralar, Batasuna, Abertzaleak Batasuna) e outras que non o son: mulleres socialistas do PSE-EE, do PSN e do PS francés, e de EBB. Hoxe xa son cinco mil as mulleres que están adheridas á plataforma. Hai uns meses encheron o pavillón Euskalduna de Bilbao. Coa campaña da árbore (plantar unha en cada concello e crear ao seu redor un espazo físico para dialogar) están a formar colectivos locais. E fronte á inmediatez miope de moita prensa, estas mulleres procuran conservar a unidade naquilo que as une e deixar de banda calquera discrepancia que puidera enviar ao tacho o proxecto. Porque para elas dialogar é botar fóra a violencia. A violencia estrutural e mais a violencia instalada entre as persoas. Mais o horizonte destas mulleres excede a simple desaparición da banda armada: paz e democracia deberán ser aprendidas por quen hoxe segue a defender a violencia como forma de loita.
Comentarios (0) - Categoría: Mundo - Publicado o 22-01-2007 04:13
# Ligazón permanente a este artigo
DELIRIOS CARIBEÑOS
EL DIARIO DE CARACAS

10 de enero de 2007

Llamado a la unión después del gran triunfo

Wasim Abusaid


Levantamos las manos con los puños cerrados irradiando la fuerza de la emoción y extendemos los brazos hacia el cielo dando gracias a Dios (¿a cuál), por ese representativo triunfo del pueblo venezolano en los comicios electorales (¿en Siria no se celebran porque los perderían?), cuando con amor patriótico y poder popular representativo pudimos demostrar al mundo y en especial a nuestra Patria de Bolívar la solidaridad a nuestro líder "teniente coronel Hugo Rafael Chávez Frías", que con ese civismo ejemplar y democrático logramos confirmar nuestra naturaleza socialista de cambio, que cada día alimenta progresivamente al pueblo latino y suramericano debilitando los pilares del dominio y la posesión del demoníaco imperialismo capitalista que nos ha acechado en los últimos tiempos, el cual en compañía del odio, la maldad y la ambición de los seguidores de la "Estrella de David", ha venido engañando al pueblo venezolano, hipnotizando a más de cuatro millones de compatriotas como un rebaño de ovejas negras incautas, manipulando sus pensamientos con ideas dañinas, transformando sus personalidades hasta convertirlas en víctimas y soldados de la maldad, para combatir en contra de los ideales de esta revolución; haciendo de ellos los robots de la guerra y los traidores de la Patria, que pretenden y han pretendido entregar y lucrarse de las riquezas de nuestro país y que hoy se encuentran en manos del capitalismo imperialista fuera del alcance de las leyes.

Por naturaleza somos los soldados de Bolívar. Somos el pueblo venezolano, que unidos en uno, lucharemos con mayor fuerza por nuestra amada República como también por el indetenible destino de los ideales patrióticos porque siempre estaremos alertas como los guardianes de honor a nuestra libertad y a la firme posición de nuestro ilustre líder y presidente constitucional de la República Bolivariana de Venezuela.

Hacemos un llamado bolivariano y patriótico a todos los venezolanos para el despertar de una nueva era revolucionaria y para la unión de ideas y así en positivo juntos hagamos el gran país que merecemos, invitando en esta oportunidad patriótica a los venezolanos seguidores de esa estrella diabólica del terror ciego que se liberen de esa luz maliciosa y de esta forma aportemos juntos nuestros esfuerzos con dinamismo y ahínco en la construcción de una Patria mejor.

Elevemos nuestros pensamientos a la productividad, como en la gran cima cerca del cielo donde las alturas ondee flamante nuestra bandera tricolor enunciando con sus ocho estrellas el grito de nuestro Libertador al proclamar que la unión hace la fuerza de los pueblos, que lucharemos por nuestra libertad ante el imperialismo recordando cada día el rojo color de la sangre derramada por Bolívar y que hoy nutre las esperanzas de nuestro presidente al progreso, la unión y confraternidad con los países latinoamericanos, presentando sin careta alguna al mundo la imagen ejemplar del valor de las sociedades y de nuestra propia soberanía.

Somos venezolanos - Somos el triunfo de Dios - Bolívar y de nuestro gran líder.
Comentarios (4) - Categoría: Mundo - Publicado o 19-01-2007 20:45
# Ligazón permanente a este artigo
Da miopía de parte da esquerda, cando non da cegueira total.
Gran parte da esquerda sofre dunha especie de Síndroma de Estocolmo, en relación ao terrorismo islámico. É por esa razón pola que acaba sempre xustificando, "comprendendo" e até defendendo as "razóns" invocadas polos grupos fundamentalistas islámicos, apesar de que esas accións (e intencións) son obxectivamente contrarias aos valores das sociedades nas que vive e polas que loita a esquerda. Sobre o conflito árabe-israelí, é común que gran parte da esquerda asuma de forma paternalista, maniqueísta e totalmente sectaria as dores dos "palestinos", seica culpables de nada e vítimas de todo, e transferir a narrativa da "culpa" e do odioso para os "sionistas" (eufemismo politicamente correcto para verbalizar o odio aos xudeus de toda a vida).
Tal vez unha ollada para algúns dos puntos da Carta Fundacional de Hamas axude a esta desnortada esquerda europea, a percibir mellor o que está verdadeiramente en xogo e de que calibre é a axenda que defenden, comprenden e xustifican

"Israel will exist and will continue to exist until Islam will obliterate it, just as it obliterated others before it."

"The Islamic Resistance Movement believes that the land of Palestine is an Islamic Waqf consecrated for future Moslem generations until Judgement Day. It, or any part of it, should not be squandered: it, or any part of it, should not be given up. "

"There is no solution for the Palestinian question except through Jihad. Initiatives, proposals and international conferences are all a waste of time and vain endeavors."

"After Palestine, the Zionists aspire to expand from the Nile to the Euphrates. When they will have digested the region they overtook, they will aspire to further expansion, and so on. Their plan is embodied in the "Protocols of the Elders of Zion", and their present conduct is the best proof of what we are saying."

Da lectura da carta (que Hamas non pensa mudar nin á forza) é xa que logo evidente que Hamas recoñece que Israel existe....até que o Islam o elimine. E percíbese tamén porque razón os "acordos" nunca resultaran... son mera perda de tempo. Dolorosa e desgrazadamente.

Claro que nin toda a esquerda fica miope, algúns que non somos especialemente dotados a análise, militamos na esquerda mais non na miopía, cando non cegueira directamente, de gran parte dos nosos compañeiros de viaxe.

Compre, é urxente que a esquerda recupere a capacidade de reflexionar con liberdade, lonxe de maniquísmos estériles que só conducen a un calexón sen saída. É absurdo defender a virxinal inocencia dos palestinos após 60 anos de conflito.
Comentarios (1) - Categoría: Mundo - Publicado o 17-01-2007 06:30
# Ligazón permanente a este artigo
ENTREVISTA | Arnaldo OTEGI, portavoz de Batasuna
«Se necesita un chequeo y hablar para superar todos los obstáculos»
·Apostamos por un proceso con contenido político y con respeto entre las partes

«Hay que seguir trabajando para reconstruir las bases que permitan hacer un proceso, y en eso estamos». Así se expresa Arnaldo Otegi en una entrevista a GARA en la que remarca el concepto de que «apostamos por un proceso con contenidos políticos y con respeto entre las partes». Batasuna entiende que lo que procede es «hacer un chequeo» de lo ocurrido «y empezar a hablar para superar todos los obstáculos. Y cuando digo todos, digo todos», añade Otegi.


Arnaldo Otegi se muestra convencido de que «todo esto será pasajero» y cree que los puentes que se han tendido en los últimos años permitirán construir un escenario diferente para hacer avanzar un proceso con contenidos políticos y respeto entre las partes.
­¿Qué ha fallado hasta ahora?

Desde nuestro vista ­y puede haber otros igual de legítimos­, lo que ha impedido estabilizar el proceso ha sido la falta de compromiso del Gobierno español por mantener unas condiciones de respeto y democráticas para que se pudiera desa- rrollar. Y ha faltado también la voluntad suficiente en el PSOE y en el PNV para poner encima de la mesa unas bases que fueran lo bastante sólidas. Pero de ahí yo no extraería la conclusión de que el proceso no tenga posibilidades de avance. Hay que entender el proceso en términos dinámicos y, además, el proceso no tiene alternativa.


­Después de años de conversaciones se dijo que este proceso tenía bases sólidas. ¿Se sienten engañados por el PSOE o las cosas no estaban tan atadas como parecía?

Las cosas estaban suficientemente atadas, lo que ocurre es que hay ciertos compromisos que no se han cumplido. Todo el mundo entiende que es de sentido común que, hubiera o no un pacto, el proceso tenía que tener contenido político y debía darse en condiciones democráticas. En términos políticos no podemos hablar de si nos sentimos engañados o no por el PSOE. Probablemente todas las partes tengan alguna razón para sentirse engañadas. La cuestión no es ésa, sino hacer un balance de los nueve meses y certificar quién ha estado permanentemente, incluso esta misma semana, haciendo una apuesta por que el proceso siga adelante y tenga bases sólidas, que es el caso de la izquierda abertzale, y quién se está situando en una especie de Pacto de Ajuria Enea 2 que no nos va a llevar a la solución. Pero yo estoy convencido de que todo esto será pasajero si hay verdadera voluntad de avanzar.


­¿Por qué cree que no se atendieron las constantes advertencias de la izquierda abertzale de que las cosas iban mal?
Quizá porque entendían que la izquierda abertzale, por su grado de compromiso con el proceso, aguantaría todo lo que se hiciera. Y es cierto que durante los nueve meses la izquierda abertzale ha mantenido su apuesta sincera por el proceso a pesar de la agresión constante que ha padecido. Nosotros nunca hemos puesto condiciones para que el proceso avance. Quizá pensaron que podían continuar con la dinámica de agresiones hasta la eternidad. En todo caso, quisiera subrayar que, a pesar de que las agresiones contra el pueblo vasco son un hecho grave que debe corregirse con un proceso con condiciones democráticas, lo más preocupante es que alguien nos quiera convencer de que apuesta sinceramente por un proceso que ­como dijo el presidente del Gobierno en el Congreso­ al final va a pasar por el respeto a lo que decidan los vascos, si desde el inicio del proceso de conversaciones no se respeta lo que dicen los vascos y se agrede a una parte de ellos. Eso es lo grave. ¿Qué modelo de proceso quieren? Nosotros queremos un modelo de proceso con respeto entre las partes, sin agresiones de ninguna parte contra ninguna otra. Queremos un modelo de proceso de entendimiento mutuo y acuerdo. Si ellos quieren otro, que es lo que han demostrado, tendrán que explicar cuál es el modelo y qué objetivo tiene.

­¿Tenía el Gobierno español el cálculo de que ETA estaba derrotada y eso ha influido en su forma de actuar?
Quizá el Gobierno español y los servicios de inteligencia hicieran cálculos de ese tipo, pero yo estoy convencido de que en el Gobierno y en el PSOE hay sectores suficientemente lúcidos para entender cuál ha sido la historia de la izquierda abertzale y de la propia ETA y saber que ése era un cálculo erróneo.



­¿Han observado un antes y un después del nombramiento de Pérez Rubalcaba como ministro de Interior?

Si hubiera voluntad sincera de superar el conflicto las cosas se solucionan, independientemente de quién esté en la sala de mandos del proceso. Sabemos que hay especulaciones sobre su papel y que puede haber distintos sectores en el PSOE, pero si este partido quiere liderar unas segunda transición y reforma del Estado español en términos democráticos necesita estabilizar y dar solución al conflicto vasco.


­Ha hablado de lo que han hecho mal otros, pero ¿qué ha hecho mal la izquierda abertzale?
Hacemos autocrítica constantemente y sabemos que hay cosas que hemos hecho mal. A diferencia de otros, nosotros estamos dispuestos a corregir lo que hayamos hecho mal. Y también estamos dispuestos a entender las dificultades del resto y los problemas que realmente son razonables y a aportar soluciones para esos problemas. Y creo que esta semana hemos dado un buen ejemplo de ello.


­Y ahora, ¿qué?

A seguir trabajando para reconstruir las bases que permitan hacer un proceso. Y en eso estamos.


­Pero todo lo que han dicho públicamente es tachado de insuficiente por el resto...
Esa es una técnica muy habitual. Se ha dado también en otros procesos, en otros lugares del mundo. Ocurría en Irlanda, donde siempre era insuficiente lo que hacía el movimiento republicano. Nosotros estamos convencidos de que durante años hemos trabajado las condiciones que permitían una oportunidad histórica. Somos los que en Anoeta propusimos un método con dos espacios de negociación diferenciados en contenidos y protagonistas para dar solución al conflicto. Y recuerdo que también se dijo que era insuficiente.Somos los que hemos trabajado una oportunidad que llevó a ETA a declarar un alto el fuego el 22 de marzo. Y somos los que esta semana hemos hecho un llamamiento a ETA para que mantenga sus compromisos. Podemos entender que eso sea insuficiente para el resto de agentes, lo que queremos saber es qué pasos insuficientes están dispuestos a dar ellos para desactivar sus instrumentos de violencia y sentarse con nosotros a acordar bases para el proceso.


­Los gobiernos español y vasco y los partidos aseguran que han perdido la confianza en ETA y que el alto el fuego no tiene ya credibilidad...

Cada cual puede decir lo que quiera de una organización que acaba de reiterar sus compromisos y su alto el fuego. Habría que ver también cuál es el nivel de credibilidad del Gobierno español y del vasco. Si hacemos un debate sobre credibilidades, probablemente todas estén tocadas. Estamos en un momento en el que después de años para construir la confianza, la confianza ha vuelto a desaparecer. Resultan significativos algunos movimientos de estos días. Aquí, como en Irlanda tras el atentado de Canary Wharf [con el que el IRA rompió una tregua de 17 meses], se alzan voces por el apartheid y el aislamiento. Pero eso no nos va a conducir a generar confianza y construir bases sólidas para un proceso.Todo el mundo sabe que eso no lleva a la solución. Lo que ocurre estos días muestra el tipo de modelo de proceso por el que apostaban algunos, también el PNV de Josu Jon Imaz. En todo caso, la izquierda abertzale sigue haciendo una apuesta por un modelo de conversaciones políticas con contenidos políticos para resolver definitivamente el conflicto yendo a sus raíces, definiendo si somos o no una nación, cuál es su territorio, cómo se articula ese territorio y si tenemos o no derecho a decidir, que es a lo que tienen que responder los «demócratas».
En segundo lugar, hay que hacer eso en condiciones democráticas. El compromiso de la izquierda abertzale es que eso se debe hacer sin ningún tipo de violencia, injerencia o coacción. Esa es nuestra apuesta.



­¿Cómo se reconstruyen ahora las confianzas?
Hay gente que dice que la izquierda abertzale tiene que dar nuevos pasos. Nosotros ya hemos demostrado que hemos dado pasos y estamos dispuestos a dar más pasos.Queremos saber cuándo están otros dispuestos a empezar a andar. En Anoeta, con el alto del fuego y esta semana se ha hablado de pasos de la izquierda abertzale que eran insuficientes pero eran pasos. Yo no recuerdo más paso del Gobierno español en la buena dirección que la declaración en el Congreso. A ver cuándo dan pasos los demás, aunque sean insuficientes. Si la pregunta a la izquierda abertzale es si está dispuesta a dar más pasos, la respuesta es sí.


­El lunes Batasuna hizo un triple emplazamiento. Lo que hagan el Gobierno y ETA será cosa de ellos pero... ¿qué deben hacer ahora Batasuna y el resto de partidos?

Lo primero, no romper puentes de diálogo político. Situarse en una posición de no-diálogo como ha hecho el PSOE no lo consideramos razonable. Nosotros podemos entender sus dificultades en esta coyuntura concreta, pero hay que recordar que la oportunidad que se abrió con el alto el fuego se debió a que durante años hubo un puente abierto, aunque no oficial, entre el Partido Socialista y la izquierda abertzale. Después de todo el camino que hemos recorrido, después de todo el trabajo que hemos hecho, no podemos volver a la situación anterior al 22 de marzo. Lo que hay que hacer es un chequeo al proceso y empezar a hablar para superar todos los obstáculos que hay encima de la mesa. Y cuando digo todos, digo todos. Para eso hace falta poner en marcha la propuesta de Anoeta, mantener los espacios de diálogo y propiciar un clima que permita el proceso democrático.Eso es lo que vamos a hacer y lo que estamos haciendo.


­¿Siguen tendidos los puentes con todos los partidos excepto el PP?
Creo que todos los puentes están abiertos, aun entendiendo que en este momento el PSOE ha decidido cerrar los suyos. Pero estoy convencido de que todos se volverán a abrir en el futuro inmediato si de verdad hay voluntad sincera de buscar soluciones.Eso es lo que quiere el pueblo vasco y eso es lo que garantiza que haya soluciones democráticas. Esos puentes debieran permitir construir un escenario diferente para lanzar un proceso con contenidos políticos y que se desarrolle sin ningún tipo de violencia.


­Dice Josu Jon Imaz que han perdido su condición de interlocutores políticos...
No vamos a entrar en ese tipo de ataques. Lo que sí hemos constatado en estos meses es que las posiciones del PNV y las del PSOE han sido siempre idénticas, no sólo similares, durante todo el proceso de conversaciones. Parecía que Zapatero hablaba también por boca del PNV.


­A lo largo de esta semana les han pedido varias veces que sean como el Sinn Féin...
Quienes hablan así o son unos iletrados, unos incultos, o tienen mala fe. Yo les regalaría el libro de memorias de Gerry Adams para que lo repasen. Especialmente el capítulo en el que Gerry Adams mantiene iniciativas como las que ha mantenido Batasuna esta semana tras el atentado de Canary Wharf. ¿De qué Gerry Adams hablan? ¿Del preso republicano irlandés? ¿De qué Sinn Féin? ¿Del que plantea la lucha armada como alternativa en los años 70? ¿Del que se ha negado permanentemente a condenar las acciones armadas del IRA? Nosotros no somos el Sinn Féin, somos la izquierda abertzale y a lo largo de los años hemos acreditado que tenemos la autoridad y el perfil político suficiente para tomar iniciativas políticas arriesgadas. Batasuna va a seguir manteniendo la posición que le permita que sus ámbitos de influencia, muchos o pocos, sirvan para ir superando obstáculos. Y en el futuro eso volverá a quedar acreditado, sin lugar a duda.


­Se ha dicho que en las conversaciones entre partidos se había llegado casi a un acuerdo a mediados de noviembre y llegó ETA y mandó parar...

Lo de la tutela de ETA es una auténtica falsedad. El escollo, el desacuerdo, fue político. La izquierda abertzale considera que una reforma estatutaria no soluciona el conflicto político, que la división territorial no soluciona el conflicto político y que la falta del derecho a decidir no soluciona el conflicto político.


­¿Contemplan nuevas operaciones policiales? ¿Temen volver a la cárcel, como ya se está anunciando?

Puede haber un incremento de la represión o, al menos, la tentación de ensayar recetas del pasado. Hemos hecho una apelación a que eso no suceda porque nos retrotraería a escenarios del pasado. La represión no va a solucionar las cosas ni favorece al proceso.


­¿Esperan contar con candidaturas legales en las próximas elecciones?

Alguien nos tendrá que explicar si un escenario electoral en mayo en el que se impide participar a la izquierda abertzale favorece al proceso. Que la izquierda abertzale pueda participar en los comicios y ocupar los escaños que el pueblo le otorgue libre y democráticamente sería un factor que de modo gráfico apuntaría en la buena dirección. Nosotros no contemplamos otro escenario.


­¿Les ha defraudado Ibarretxe con la gestión de la manifestación?

Creo que todo el enfado que en estos días ha manifestado Josu Jon Imaz contra la izquierda abertzale no iba tan dirigido a la izquierda abertzale como al lehendakari. Antes de la convocatoria del lehendakari, PNV y PSEestaban tratando de convocar una manifestación en términos netos contra ETA a través de Gesto por la Paz. El lema elegido inicialmente por el lehendakari nos parecía acertado, porque era en positivo y constructivo: queremos hacer proceso, queremos hablar y queremos la paz. Al final, el lehendakari se plegó a las presiones de determinados sectores que incluyó un latiguillo que buscaba más la no presencia de la izquierda abertzale que una apuesta en positivo. Esa es su responsabilidad. -
Comentarios (0) - Categoría: Mundo - Publicado o 14-01-2007 09:35
# Ligazón permanente a este artigo
HRW pide á UE que cubra o baleiro de liderado en dereitos humanos
A Unión Europea debe cubrir o baleiro de liderado global en materia de dereitos humanos ao adoptar políticas firmes e baseadas en principios, en lugar de buscar unanimidade en detrimento da efectividade, sinalou hoxe Fuman Rights Watch con motivo da presentación do seu Informe Mundial 2007.
Hoxe cúmprense cinco anos desde que Estados Unidos enviou aos primeiros detidos a Guantánamo. O goberno de Bush demostrou amplamente a súa incapacidade para liderar a causa dos dereitos humanos, mentres que China e Rusia están achegándose a tiranos na súa busca de recursos e influencia. En lugar de asumir a responsabilidade do liderado, a estratexia da Unión Europea está envolta en procesos que dan máis importancia á unanimidade e a rotación interna que á proxección efectiva da súa influencia para protexer os dereitos humanos, sinala a introdución deste informe de 556 páxinas. "Xa que Estados Unidos non pode ofrecer un liderado crible en materia de dereitos humanos, os países europeos deben tomar as rédeas", sinalou Kenneth Roth, director executivo de Fuman Rights Watch. "En cambio, a Unión Europea está dando batallas moito menos importantes cás que podería dar", agregou. Fuman Rights Watch lamentou a "estratexia do mínimo denominador común" que están seguindo os estados membros da UE na protección de dereitos, conforme á cal os gobernos partidarios do acomodamiento arrastran a un nivel inferior a aqueles que defenden medidas máis firmes contra as violacións graves aos dereitos humanos. Algúns exemplos desta estratexia son a retractación da UE das sancións impostas despois da masacre de maio do 2005 na cidade uzbeca de Andijan, así como o seu feble resposta ao golpe de estado do 2005 en Nepal. Similarmente, mentres os gobernos abusivos se aliaron para bloquear a adopción de medidas efectivas por parte do novo Consello de Dereitos Humanos das Nacións Unidas, a obsesión polo detalle e a necesidade de consenso debilitaron a capacidade de resposta da UE.

Fuman Rights Watch instou a Alemaña, que asumiu a presidencia rotativa da UE o 1° de xaneiro, a dar pasos decididos para unha política exterior da UE máis efectiva, transparental e baseada en principios, co fin de protexer os dereitos humanos.

Fuman Rights Watch urxiu á UE a que modifique o seu sistema de presidencias rotativas cada seis meses, xa que socava todo intento de consolidación ou desenvolvemento de experiencia nun tema. A influencia da UE melloraría considerabelmente se os mesmos gobernos mostrásense preocupados polas mesmas cuestións ano tras ano, o cal demostraría unha continuidade das preocupacións e unha determinación de manter o curso. Alemaña debe construír sobre baséea da súa experiencia con Irán e Somalia, por exemplo, para introducir novas "troicas de efectividade" que substitúan a confusión actual das troicas de liderado a curto prazo. "O tamaño da UE debe ser un activo, non un obstáculo, para a acción efectiva en dereitos humanos", sinalou Roth.

O informe identifica moitos problemas de dereitos humanos que necesitan atención urxente. A situación en Iraq dexenerou nun derramamiento de sangue sectario e político, onde os civís son as principais vítimas. Os gobernos despiadadamente represivos de Corea do Norte, Birmania e Turcomenistán privan á súa vila de dignidade e dereitos fundamentais. Persisten as ditaduras en Arabia Saudí e Siria. China está retrocedendo. Rusia e Exipto están dificultando o labor das organizacións non gobernamentais. Irán e Etiopía están silenciando ás voces disidentes. Robert Mugabe prefire levar a Zimbabwe á ruína que tolerar a oposición política. A guerra civil revive en Sri Lanka e se intensifica en Afganistán e Somalia, ao tempo que continúa o conflito en Colombia. Israel realizou ataques indiscriminados no Líbano e encheu o sur do Líbano de bombas de acio durante a súa guerra contra Hizbulá. Pola súa banda, Hizbulá atacou cidades israelís sen facer distinción entre obxectivos militares e civís.

Segundo Fuman Rights Watch, non hai unha situación máis acuciante que a sanguenta crise en Darfur, con máis de 200.000 mortos, aproximadamente dous millóns de desprazados e ao redor de catro millóns de persoas que dependen da asistencia alimentaria internacional. O conflito agora está desestabilizando a Chad e á república Centroafricana. "Os civís en Darfur están constantemente sendo atacados e o conflito estase propagando a través das fronteiras de Sudán. Sen embargo, os cinco membros permanentes do Consello de Seguridade da ONU non lograron máis que unha morea de resolucións que non foron implementadas", sinalou Roth. Os abusos de Estados Unidos contra os detidos pola "guerra contra o terrorismo" seguen sendo unha preocupación importante. En setembro, o Presidente George W. Bush chegou a defender as prisións clandestinas da CIA e a tortura, referíndose a ela eufemisticamente como "unha serie de procedementos [de interrogación] alternativos". Fuman Rights Watch instou a Estados Unidos a pechar o centro de detención en Guantánamo, sinalando que fai xa moito tempo que tiña que haberse xulgado ou posto en liberdade a quen seguen detidos alí. Alemaña e outros países europeos deberían acoller a algúns dos detidos que, segundo as autoridades estadounidenses, poden saír en liberdade pero non poden regresar aos seus países de orixe por temor a ser perseguidos. Fuman Rights Watch constatou algúns acontecementos positivos no hemisferio sur, entre eles o apoio dos líderes africanos aos xuízos por violacións aos dereitos humanos contra Charles Taylor, ex Presidente de Liberia, e contra Hissène Haberei, ex Presidente de Chad; así como o protexo de América Latina á Establo Penal Internacional. Non obstante, tamén instou ás democracias do sur a que se esfuercen máis na defensa dos dereitos humanos, adoptando medidas tales como distanciarse dos líderes rexionais abusivos co fin de desempeñar un papel máis construtivo no Consello de Dereitos Humanos da ONU. "Xa que moitas novas democracias do hemisferio sur xurdiron despois de períodos de represión extrema, xa sexa o colonialismo, o apartheid ou as ditaduras, poderían ter especial autoridade moral para falar sobre dereitos humanos", sinalou Roth. "Sen embargo, poucas delas mostraron a coherencia e o compromiso necesarios para converterse en verdadeiros líderes da causa dos dereitos humanos", agregou.
O Informe Mundial 2007 de Fuman Rights Watch contén a análise sobre os acontecementos relacionados cos dereitos humanos ocorridos en máis de 75 países durante o 2006. Ademais dunha introdución sobre a Unión Europea, o informe tamén inclúe ensaios sobre a liberdade de expresión a partir do 11 de setembro, a terrible situación das traballadoras domésticas migrantes e unha axenda de dereitos humanos para Ban Ki-moon, o novo Secretario Xeral da ONU. >
Comentarios (0) - Categoría: Mundo - Publicado o 14-01-2007 04:39
# Ligazón permanente a este artigo
Darfur
Mentras as milicias islámicas avanzaron en Somalia, impuxeron a súa arbitrariedade e perpetraron atrocidades sobre civís, non existía ningún interese mediático polo Corno de África. É un anaco perdido do planeta e así continuará, obviamente, con máis ou menos po. Pero agora que a aviación norteamericana lanzou ataques contra a Al Qaeda no Sur de Somalia, calquera pasquín xa produce unha notable morea de novas sobre a rexión. Esta xente non ten, nin terá, ningún medicamento. Pero a esperanza dos que acompañan o silencioso xenocidio en Darfur debe ser que os EE UU bombardeen Sudán axiña e con forza. A ver se o Doutor Pavlov dá unha axuda ás vítimas que aínda están vivas entre as case 500 mil que xa morreron.
Comentarios (2) - Categoría: Mundo - Publicado o 10-01-2007 04:29
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0