OUTRA VISIÓN


CONTRA O PENSAMENTO ÚNICO (Oficial ou alternativo)
Se repetimos unha mentira unha e outra vez, a xente terminará por crela.

(Joseph Goebbels)



O meu perfil
teixeira1970@hotmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Homenaxe ao pobo de Israel no seu Día da Independencia.



OXALÁ ALGÚN DÍA PODAMOS FACER UN VIDEO GALEGO A PROPÓSITO DO ANIVERSARIO DA NOSA INDEPENDENCIA. MENTRAS ESE DÍA CHEGA, FELICIDADES ISRAEL.
Comentarios (0) - Categoría: Mundo - Publicado o 14-05-2007 19:48
# Ligazón permanente a este artigo
As recomendacións do arcebispo de Pamplona

Non se trata de Monseñor Olaechea e a súa famosa Pastoral Non Licet, aconsellando aos católicos non apoiar á República (6 de agosto de 1936). Trátase do actual monseñor, o do século XXI, Fernando Sebastian, arcebispo de Pamplona, bispo de Tudela e ex secretario xeral da Conferencia Episcopal Española, quen recomendou o voto para formacións de extrema dereita como a Falanxe Española das JONS, Alternativa Española ou Comuñón Tradicionalista Católica. Sebastián ofreceu nun escrito datado a metade do mes de marzo unha serie de orientacións para os católicos respecto a como actuar en política. Unha delas consistía en tomar como ?dignos de consideración e apoio? aos partidos antes citados aos que se referiu como ?confesionales?.

Extracto do escrito:

SITUACION ACTUAL DA IGREXA, ALGUNHAS ORIENTACIÓNS PRÁCTICAS

Mons. Fernando Sebastián Aguilar, Arcebispo de Pamplona e Bispo de Tudela (?)

8. Intervención dos católicos nos partidos non confesionais.

O outro tema importante anunciado é a participación dos católicos nos partidos políticos non confesionais. Hoxe en España hai algúns partidos políticos que queren ser fieis á doutrina social da Igrexa na súa totalidade, como p.e. Comuñón Tradicionalista Católica, Alternativa Española, Tercio Católico de Acción Política, Falanxe Española das JONS. Todos eles son partidos pouco tidos en consideración. Teñen un valor testemuñal que pode xustificar un voto. Non teñen moitas probabilidades de influír de maneira efectiva na vida política, aínda que si poderían chegar a entrar en alianzas importantes se conseguisen o apoio suficiente dos cidadáns católicos. Por iso non poden ser considerados como obrigatorios pero si son dignos de consideración e de apoio. Os grandes partidos, os que rixen a vida social e política son todos eles aconfesionais, algúns radicalmente laicos e claramente laicistas.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 08-05-2007 16:48
# Ligazón permanente a este artigo
Sen palabras...de diván.
DEIXO AQUÍ UNHA DELIRANTE MOSTRA DE CHIFLADURA-CUNPLUSTIVA-OBSESIVA. SEN PALABRAS.
----------------------------------

Unha vítima solitaria

Celso X. López-Pazos

Autocalificouse de vítima, de terse convertido nun apestado ao ollos dos seus compañeiros de organización, de ser obxecto dunha feroz caza de bruxas e dunha furibunda persecución inquisitorial por parte de sectores estalinistas do BNG(?) ou por grupos de fanáticos e irresponsábeis nacionalistas xudeófobos e antisemitas( ?), negadores da Shoa e cómplices duns árabes ?terroristas? que non se decatan de que, tal como el di, ?só Israel pode garantir a creación dun estado palestino libre e democrático?. El, que representa a quintaesencia da loita solitaria polo dereito á libre expresión e sofre unha persecución furibunda e un linchamento publico sen precedentes, padece todo este calvario só e illado, como un mártir enchido de estoica resignación,que oferece o seu sacrificio e o seu martiroloxio como pagamento por defender o dereito á discrepancia e por facer valer o seu dereito a poder manifestarse, en publico e en privado, a prol do estado de Israel e a prol da súa política sionista que non dubida en cualificar de non imperialista, porque ?o estado de Israel é demasiado cativo para selo?, esquecendo que Roma naceu dunha aldea do Lacio.

Si, pensaran algúns, non cabe dubida, Pedro Gómez-Valadés esta só, irremediabelmento só na súa loita. E ademais é unha vítima do BNG e do seu enorme poder. Só ten ao seu carón como aliados solidarios ao Partido Demócrata e ao Partido Republicano do pais máis poderoso do planeta, só defenden as súas teses o Departamento de Estado dos EEUU e o Pentágono, o Banco Mundial e a OTAN, o FMI e a UE ; só coinciden coa súa loita entre outros George Bush e Javier Sólana, o Mossad e Nicolas Sarkozy, Hillary Clinton e Steven Spielberg, José María Aznar, o barón de Rotchild(?Liberation? ) e Rupert Murdoch; a Fundación Francisco Franco e a Cadena Cope, Pio Moa e Bernard Henry-Levy, o Consello de Seguridade das NNUU e a CIA; The New York Times, Hollywood, a VI Flota e os dos xornais máis importantes e con maior tirada de Galicia.....
Comentarios (6) - Categoría: Galiza - Publicado o 08-05-2007 04:05
# Ligazón permanente a este artigo
Vitoria nacionalista en Escocia, que tamén soben en Gales
O barco laborista segue facendo augas pero non termina de afundirse. O partido de Tony Blair logrou sobrevivir, unha vez máis, pero non sen pagar un alto prezo. En Escocia, os laboristas cederon o primeiro posto no Parlamento aos nacionalistas do SNP, mentres que en Gales, onde Plaid Cymru lle arrebatou tres escanos, terán que pactar goberno. Os resultados das eleccións do pasado xoves mostran que o electorado británico lle está dando a costas ao laborismo representado polo primeiro ministro Tony Blair. As perdas son máis cualitativas que cuantitativas nos casos de Escocia e Gales e, incluso, a hemorraxia de votos a nivel local en Inglaterra é aceptable para os laboristas, cuxa experiencia é que as derrotas nas eleccións locais non se traducen en perdas similares nas xerais, onde os laboristas ate agora conseguiron reeditar a súa vitoria. No primeiro caso, o partido de Blair perdeu catro escanos, pero o avance do Partido Nacionalista Escocés (SNP) que, tras obter vinte escanos máis que nas eleccións de 2003, agora contará con 47 deputados -un máis que os laborista- dos 129 que constitúen o Parlamento Escocés, relegaron ao laborismo á posición de segundón no panorama político escocés que, ate agora, dominara. Nestas eleccións, os nacionalistas escoceses non só atraeron o voto en áreas laboristas, senón que tamén conseguiron o dos votantes que nas anteriores eleccións apoiaron a partidos minoritarios. «Unha Escocia independente»
«O Partido Laborista nunca volverá a pensar que ten o dereito divino ao goberno. Escocia avanzou sen retorno e para sempre», afirmou o líder nacionalista Alex Salmond tras anunciarse a vitoria do SNP nas eleccións autonómicas. O electorado escocés non só fixo do SNP o partido maioritario en Escocia -aínda que sexa coa vantaxe dun só deputado sobre os laboristas-, tamén referendou un proxecto de futuro que inclúe a convocatoria dun referendo de autodeterminación para 2010. En declaracións ao programa da BBC Drive, unha voceira do SNP adiantou que Salmond iniciará unha rolda de consulta para a formación de goberno, e reafirmou que a cuestión da autodeterminación non só está na axenda, senón que «esperan unha Escocia independente para 2011». Precisamente, a chamada «cuestión constitucional» pode ser o principal problema ao que se enfronte o SNP para a formación de goberno, xa que o líder dos Liberais Demócratas, Menzies Campbell, xa advertiu que o seu partido está en contra da independencia de Escocia. Os liberais obtiveron 16 deputados e os conservadores 17, tras perder un escano. A lexislación para a formación de goberno en Escocia prevé un prazo de 28 días, así pois o novo goberno debe tomar posesión antes do 30 de maio. Polo que respecta a Gales, o Partido Laborista perdeu a maioría pero segue sendo o partido máis votado e con 26 deputados, a formación co maior número de representantes no Parlamento. De novo, os nacionalistas foron os beneficiarios da perda de tres escanos por parte dos laboristas, que foron recaer en candidatos de Plaid Cyrmu, que obtivo 15 escanos. Liberais e conservadores mantéñense co mesmo número de deputados, 6 e 12, respectivamente. O líder laborista galés Rhodri Morgan aceptou que o seu partido terá que negociar cos seus rivais políticos a formación dun novo goberno en Gales e se expón a posibilidade de consultar coas bases do partido as distintas posibilidades. Aínda que inicialmente os seus socios naturais son as liberais, cos que xa formaron coalición de goberno antes das eleccións, algúns membros do Partido Liberal Demócrata xa advertiron que
demitirán se pactan cos laboristas.
Comentarios (0) - Categoría: Mundo - Publicado o 06-05-2007 02:24
# Ligazón permanente a este artigo
Actos no 1º de Maio

Vigo 12:00 Cruce da Doblada con Urzaiz

A Coruña 12:00 Praza de Vigo

Compostela 12:30 Praza Roxa

Ferrol 12:00 Avenida de Esteiro (fronte local CIG)

Pontevedra 12:30 Praza da Ferrería

Ourense 12:00 Pavillón dos Remedios

Lugo 12:30 Ronda da Muralla (Edificio Sindical)

A Mariña 12:00 Praza de Lugo en Viveiro

Ribeira 12:00 Praza do peixe, fronte ao local da CIG
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 29-04-2007 12:41
# Ligazón permanente a este artigo
70º Aniversario da destrución de Gernika
O 26 de Abril de 1937 en Gernika(hai 70 anos)ás 16:30 da tarde fixéronse redobrar as campás da igrexa de Santa María, achegábanse avións nazis. Gernika é a vila sagrada dos vascos, alí está a Casa de Xuntas e o Carballo de Gernika, lugar no cal os señores de Biscaia e os reis de España xuraban respectar as vellas leis milenarias do pobo vasco. Tropas e aviación enviadas por Adolf Hitler e Benito Mussolini, conxuntamente cos mercenarios árabes participaron da ofensiva contra o País dos Vascos, cunha inusitada crueldade. Gernika é todo un símbolo para os vascos e naqueles tempos de guerra non se daban rendido; polo tanto o xeneral Franco ideou un escarmento. Conxuntamente co comandante da Lexión Cóndor Wolfran von Richtofen, arrasarían a cidade cun bombardeo masivo de bombas incendiarias e explosivas, con posteriores ametrallamentos dos sobreviventes. Tamén incorporouse a aviación italiana. Os incendios continuaron deica que se apagaron eles sós. Gernika estaba destruída e máis de dous mil persoas morreran sob as bombas nazis. Había moitos feridos e unha devastación que non se borrará xamais da memoria histórica. Gernika foi un prólogo das destrucións masivas que se deron durante a Segunda Guerra Mundial. Diante da indignación mundial do bombardeo a unha cidade aberta e sen defensa, os franquistas e os seus aliados nazis pergeñaron unha mentira mantida durante corenta anos: "os propios vascos incendiaran a súa vila sagrada". O xornalista inglés George Steer foi testemuña da traxedia e a mentira posterior. Relatando a verdade da destrución pola aviación a través do xornal Times. Os gobernos de Alemaña e Italia pediron perdón en 1997 por participar na destrución da cidade de Gernika. En contraposición os gobernos franquistas e os seus sucesores, nunca se fixeron cargo da responsabilidade de ter organizado e executado tamaña inxustiza. É xa tempo de que os españois fagan fronte á súa responsabilidade na destrución do 70% da cidade de Gernika e da morte de numerosísimos veciños da cidade e periferia. Terán a valentia? Ou só teñen valentía nas prazas de touros?
Comentarios (2) - Categoría: Mundo - Publicado o 28-04-2007 01:18
# Ligazón permanente a este artigo
O choque entre dous modelos
Um choque entre dois modelos
A lógica dos combustíveis fósseis está emaranhada com os ideais da modernidade e do mercado. Pela primeira vez, está surgindo uma alternativa real a esse paradigma. Como obter uma transformação tão radical? E se há condições para fazê-lo, por que insistimos no modelo da devastação? Das 96 páginas de [R]evolução Energética emergem duas conclusões cruciais: nas últimas décadas, surgiram condições para alterar o paradigma de produção de energia vigente nos três últimos séculos; essa transição implica mudanças políticas, sociais e culturais de enormes proporções. O paradigma energético atual é uma das marcas da modernidade. Foi essencial para o surgimento da indústria, para a multiplicação de nossa capacidade de locomoção pelo planeta e para a definição de boa parte de nossos hábitos atuais de consumo. Ao mesmo tempo, permitiu uma expansão extraordinária das relações sociais capitalistas. Curiosamente, boa parte de seus elementos foi copiada com entusiasmo pelas experiências do chamado "socialismo real"... Este padrão baseia-se em ao menos seis princípios centrais, todos muito relacionados e interdependentes entre si. Apoiou-se no uso energético, em larga escala, dos combustíveis fósseis (carvão, petróleo, gás). Floresceu numa época em que se cultivava uma visão antropocêntrica do mundo, para a qual a natureza era, em essência, um "recurso" a ser explorado incessantemente pelo ser humano. Tirou proveito um padrão de consumo individualista, que considerava legítimo adquirir qualquer bem (um super-iate, um automóvel 4x4), bastando ter recursos para tanto. Adotou a concentração produtiva: as jazidas de carvão, petróleo e gás estão presentes apenas em alguns pontos do planeta, e para explorá-las são necessários grandes obras e vastos capitais. Estimulou a competição empresarial: os combustíveis eram abundantes, a concorrência entre as empresas era benéfica ao consumidor, pois tendia a oferecer preços mais baixos. Praticou o descaso com a justiça social: enxergou a eletricidade e transporte como mercadorias (às quais tem acesso quem tem poder de compra) e não direitos (que devem ser assegurados a todos, independentemente de capacidade financeira). A partir de meados do século passado, começou a ficar claro que este paradigma era ambiental e socialmente insustentável. Como destacou o último relatório do IPCC, esse modelo divide a humanidade. Uma pequena parcela tem acesso a um padrão ilusório (e cada vez mais extravagante) de conforto e luxo. A maioria é estimulada a se aproximar do estilo de vida e consumo dos primeiros, mas é cada vez mais atingida pelas conseqüências do modelo. O grande mérito dos movimentos ambientalistas e contraculturais foi argumentar que, nessas bases, a igualdade é, além de impossível, indesejável. Quando cada habitante viver e provocar emissões de CO2 semelhantes às do mundo rico, estaremos num planeta morto. Aliás, o descuidado e devastação da natureza no antigo bloco soviético foi ainda mais brutal que no ocidente. Sementes visíveis de outro futuro
[R]evolução Energética revela algo novo e curioso, tanto do ponto de vista da energia quanto da transformação social. Ao se espraiar entre as sociedades, a contestação ao velho paradigma gerou elementos de um modelo novo. A alternativa não é apenas hipotética ou retórica. Rapidamente, estão surgindo e se multiplicando idéias, iniciativas e tecnologias que invertem, um a um, os princícipos do modelo anterior e tornam possível um mundo de energia limpa.
Dois capítulos do relatório do Greenpeace são dedicados, aliás, à descrição das novas fontes energéticas e aos passos (tecnológicos e políticos) que é preciso dar para que elas substituam os combustíveis fósseis. Em geração eólica, por exemplo, houve avanços no desenho das turbinas, na variedade das usinas (de pequenos cataventos, para suprir comunidades isoladas a verdadeiras usinas de vento, localizadas no oceano, capazes de abastecer grandes cidades) e na difusão da fonte (na Dinamarca, Alemanha e Espanha, os ventos já são parte não-desprezível da matriz energética; em todo o mundo, o volume energético gerado vem crescendo a taxas de mais de 10% ao ano). Outra fonte onde há enormes avanços é a solar. Já não se trata apenas dos coletores térmicos para aquecer a água de residências. Há duas vertentes muito promissoras: as células fotovoltaicas (que permitem gerar eletricidade a partir da luz) e as usinas de concentração solar (nas quais espelhos ou parabólicas captam a radiação e a direcionam para pontos onde, por meio de altíssimas temperaturas, produz-se vapor que move turbinas). Há novidades nas usinas hidrelétricas, já responsáveis por 20% da eletricidade gerada no planeta. Para evitar a construção de enormes represas, que inundam territórios, destróem ecossistemas e deslocam populações, estão surgindo tecnologias "do fluxo do rio", que dispensam ou reduzem significativamente a necessidade de armazenamento de água. Biomassa: uma fonte importante, mas não única
O Greenpeace também não despreza a biomassa. Embora sua queima (em motores automotivos ou na geração de eletricidade) desprenda gás carbônico, esse efeito é compensado, às vezes com sobras, pela fotossíntese das plantas que mais tarde serão usadas para produzir combustível. Uma ampla variedade de fontes e métodos está sendo pesquisada: a produção de álcool, a gasificação (e posterior queima) da matéria orgânica e a geração de energia por meio de fermentação. Aqui, a questão a enfrentar não é a qualidade da energia (incomparavelmente mais limpa que a fóssil), mas o sentido social e ambiental das políticas que serão adotadas para produzi-la. Não é necessário devastar florestas para originar biomassa: há enormes áreas cultiváveis ociosas. Ao invés de se estimular o cultivo em latifúndios (como no caso do álcool automotivo brasileiro), pode-se perfeitamente estimular a agricultura familiar (como se faz, também no Brasil, com o biodiesel). Uma característica essencial das energias limpas é a diversidade. Em vez de apostar todas as fichas nos fósseis, o novo padrão está em busca permanente de novas fontes. O relatório do Greenpeace cita a oceânica (a ser gerada a partir do choque das ondas com captadores sólidos) e a geotérmica (produzida a partir de gêisers e talvez, no futuro, de vulcões). No cenário da revolução, vislumbrado pelo documento, as fontes renováveis responderão, em 2050, por 69,3% da eletricidade consumida no planeta. Irão se destacar a energia eólica (23,1%), solar (18,64%, sendo 9,48% térmica e 9,16% fotovoltaica), hidrelétrica (15,22%) e da biomassa (9,51%). Contribuirão de algum modo a marítima (0,5%) e geotérmica (2,3%). As fontes sujas responderão por 30,7% da eletricidade.
Como energia também significa aquecimento e transporte, o peso dos combustíveis fósseis na matriz energética geral ainda será importante: 50,24% (contra 80% hoje). Abolida a energia nuclear, as fontes limpas responderão, em 2050, por 49,76% do total. O gás natural (22,05%) superará o petróleo, em esgotamento (20,6%, contra 33,8% atuais). Nesse cômputo mais amplo, a biomassa adquire grande relevância. O relatório prevê que ela será, isoladamente, a principal supridora das necessidades de energia do planeta, respondendo por 24,9% do consumo primário.
Comentarios (0) - Categoría: Mundo - Publicado o 25-04-2007 09:16
# Ligazón permanente a este artigo
A tortura como instrumento político
A denuncia que onte fixo en rolda de prensa o grupo parlamentar basco Ezker Abertzalea da utilización das torturas relatadas polos últimos detidos en Euskadi non debería quedar en mera anécdota. Nun estado de dereito é esixible que as súas institucións, así como os partidos que participan nelas, mostren especial celo diante das posibles vulneracións de dereitos humanos, e con maior dilixencia se estas procedesen dalgunha desas institucións. Diante dunha denuncia de torturas, inmediatamente deberían porse en marcha as investigacións pertinentes para sancionar o delito se o houbese ou, en caso contrario, para non deixar lugar á menor dúbida sobre ese tipo de prácticas. Non ocorreu así tampouco tralas últimas detencións e a sombra dunha dúbida máis que razoable, que en Euskadi alóngase desde hai moitos anos, planea sobre certas institucións do Estado. A actitude da maioría dos partidos non é compatible cos dereitos humanos que din defender.
Comentarios (0) - Categoría: Mundo - Publicado o 14-04-2007 07:16
# Ligazón permanente a este artigo
As revelações do ?affaire Valadés?
As revelações do ?affaire Valadés?
Por Fernando del Rio Iglesias,
Militante do BNG e sócio da Asociación Galega de Amizade con Israel


O ?affaire Valadés? é muito grave. Pelo que supõe de atentado indiscriminado contra a dignidade de uma pessoa, a actuação do BNG resulta completamente reprovável. Porém, acredito em que uma pausada leitura entre linhas é necesária. O caso é revelador. Muito revelador.
Descobre que muitos no BNG estão insuficientemente impregnados do alicerce ético inalienável: a veneração dos sacros dereitos individuais. Proclamam acreditar na existência de objectivos trascendentes ?seja a libertação nacional ou a de classe- justificadores das suas acções e bálsamos para as suas conciências. Estes objectivos, qualificados de dereitos colectivos polos fieis, situam-se por cima dos dereitos individuais ?individual é um epíteto se aplicado a dereito- pois trascendem a miudeza das pessoas dada a sua natureza divina. Embora foram à escola desde cativos, ainda não entenderam porque os parisinos gilhotinaram uma cabeça coroada.
A verdade revelada plasma-se em dogmas, inquestionáveis pelos adeptos, tais como o anti-imperialismo ou o anti-sionismo. E qualquera pode ser acusado de hereje ?tu, leitor, também- pois os vagos dogmas sempre podem ser interpretados e manipulados convenientemente para executar o seu secreto e inominável cometido: queimar no lume da fogueira aqueles que não se submetem aos desígnios da hierarquia imbuida da graça divina. Porque afinal sempre é o mesmo conto, no BNG ou no Palmar de Troya. Os deuses não são mais que os ídolos sacados em procissão pelos sacerdotes gordos como cochos. E o Pedro renunciou a adorar becerros de ouro.
As frequentes purgas no BNG têm demostrado que esta organização carece de instituições que dirimam os conflitos internos de jeito independente. Instituições neutrais que apliquem regras do jogo conforme procedimentos claros e transparentes, garantam a defessa do acusado e presumam a sua inocência. E no ?far-west?, Lynch impõe a sua lei. Os linchamentos públicos tornam-se regra. A chusma maioritária, convenientemente incitada pelos adalides da vingança, avassala a minoria desvalida. Porque, todos sabemos que logo de sumaríssimo juiço, a iníqua condena do Pedro G. Valadés é ante tudo um acto de ignominiosa vingança.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 09-04-2007 09:08
# Ligazón permanente a este artigo
Ciutadans catalans per la pau i contra la judeofòbia
Ciutadans catalans per la pau i contra la judeofòbia

Els sotasignants, ciutadans de Catalunya, Illes Balears i País Valencià, davant de l´agudització del conflicte àraboisraelià, volem manifestar a l´opinió pública:
Que el poble israelià i el palestí tenen dret a viure en pau en dos estats independents i democràtics, amb fronteres segures i reconegudes, i que es el deure de tots els demòcrates contribuir a fer realitat aquests objectius.

Que lamentem l´actitud d´alguns mitjans de comunicació que ofereixen una visió parcial i sectària del conflicte tot emprant termes acusatoris contra Israel mentre ignoren el patiment de la població israeliana i de les víctimes del terrorisme.

Que lamentem l´actitud de determinades institucions, entitats i mitjans de comunicació, els quals utilitzen el conflicte del Pròxim Orient per difamar el poble jueu amb missives judeòfobes que atempten contra la veritat i contra la convivència.

Que refusem la difamació que es trasllueix en la trivialització de la Shoah (l´Holocaust). A títol il·lustratiu, succeeix quan es compara l´esvàstica nazi amb l´estrella de David d´Israel, posant així en evidència el menyspreu a milions de víctimes del poble jueu.

Que rebutgem el gir polític autocràtic de l´Autoritat Nacional Palestina, que des del setembre del 2.000 ha alliberat i manté en el seu Territori grups de terroristes armats i finançats, que lluiten contra el procés de pau entre ambdós pobles, i els objectius dels quals són la destrucció de l´Estat d´Israel i de la implantació d´un règim dictatorial mancat dels drets i els valors que caracteritzen un estat democràtic.

Que la mort de civils israelians no és un acte d´alliberament sinó de terrorisme sistemàtic i organitzat que utilitza i dignifica el suïcidi d´innocents com a mecanisme per assolir un objectiu polític.

Que anomenar els terroristes "activistes" és falsejar conceptes amb la intenció de legitimar d´aquesta manera, actes que són èticament condemnables.

Que el conflicte del Pròxim Orient és de caràcter polític i no religiós.

Que els valors democràtics que són constitutius de l´Estat d´Israel són els mateixos que els de las societats europees.

Que rebutgem que es traslladin a casa nostra els enfrontaments intercomunitaris en funció de posicions discrepants respecte del conflicte àraboisraelià alhora que cridem la nostra societat a denunciar les actituds judeofòbiques i xenòfobes.

Que el nostre desig és que tots dos pobles recuperin la via del diàleg, dins d´un marc pacífic de respecte mutu i de dignitat.

Demanem, finalment, a les institucions catalanes, als ajuntaments i a les entitats cíviques, incloses les organitzacions no governamentals, un esforç d´objectivitat en la seva posició sobre el conflicte àraboisraelià, i que alhora promoguin el debat crític i respectuós en tots aquells àmbits on puguin influir, com són la cooperació internacional i les relacions interculturals, i d´aquesta manera poder contribuir a fer possible la pau, la convivència, la democràcia i la llibertat per a tots els pobles del Pròxim Orient.

Signen:
Joan B.Culla, Pilar Rahola, Marta Pessarrodona, Jaume Renyer, Lluis Permanyer, Vicenç Villatoro, Valentí Puig i altres.

http://catalunya-israel.blogspot.com/
http://cat-israel.frbb.net/index.htm
FORUM CATALUNYA-ISRAEL:
Comentarios (2) - Categoría: Mundo - Publicado o 08-04-2007 09:12
# Ligazón permanente a este artigo
Por que Israel necesira un valado de seguridade?


POR QUE ISRAEL NECESIRA UN VALADO DE SEGURIDADE?

Deixémonos de enganos, o principal inimigo do pobo palestino é o terrorismo. Terrorismo que non "loita armada". Sen esa chantaxe moi probabelmente o estado palestino xa existiría.
Comentarios (4) - Categoría: Mundo - Publicado o 07-04-2007 06:50
# Ligazón permanente a este artigo
Como pintar a Mona Lisa
Comentarios (1) - Categoría: Xeral - Publicado o 06-04-2007 04:06
# Ligazón permanente a este artigo
Consideireinme xudeo
Consideireinme xudeo
Alfredo Conde


A estas horas coido que xa debe estar dictada sentencia polo sanedrín que entende no caso no que se dirime se un militante do BNG debe ser expulsado ou non das filas do segundo partido no governo, se eu entendín ben todo o lío que se montou darredor del, que coido que si, que o entendín, lamentablemente.

Trátase do flagrante caso de ter opinión propia, a quén se lle ocorre, no que incorreu Pedro Gómez-Valadés que, quén llo ía dicir ós do sanedrín, preside a Asociación de Amizade Galicia-Israel. Está visto que hai xentiña pra todo. O caso é que a estas horas xa debe estar dictada sentencia, pero a estoutras nas que eu escribo aínda non, así que sigo e aproveito pra dicir algunhas cousas que, moito mo temo, han seguir sendo válidas e necesarias, independentemente de que o condeen ou absolvan, pois xa é abondo con que se prantexara a necesidade de xulgalo, ou a de expulsalo; unha decisión que fala moito do xeito de contemplar, da maneira de ollar o mundo, de non pouca nin insignificante xente, parte integrante toda ela do segundo partido no governo de Galicia.

Nun libro de recente aparición El esnobismo de las golondrinas de Mauricio Wiesenthal, o autor recorda unhas palabras de Vicky Baum, a novelista que tivo que fuxir de Austria cando entraron nela os nazis. "Ser xudeo é un destino", escribeu a autora de Gran Hotel.

Logo, o autor do Libro de los Requiems e máis destoutro citado hai unhas liñas, apostilla: "É certo, porque en certos casos non é unha relixión, nen unha raza, nen sequer un convencemento íntimo, senón unha condición que depende da ollada de outro. Nácese austríaco, alemán, español ou francés, pero cos anos un pode converterse en extranxeiro. E comezas a ser xudeo o día no que te tratan como xudeo e che atribuen unha serie de cualidades ou defectos, completamente imaxinarios. Iso é todo. Son os perseguidores os que converten ós inocentes en Elexidos".

Teño para mín que son o abondo certas estas palabras como para que Gómez-Valades teña que asumir como destino propio o de ser xudeo, mercede a ollada que os seus perseguidores acaban de pousar enriba súa. Qué dicir, ou qué facer, qué comentar a tal respecto? Nada. Abonda simplemente con se poñer ó seu lado de xeito que a ollada que pousaron enriba súa te abranga tamén a ti. Eu estou ó seu carón. Consideirenme xudeo. Cómo consideiren ós inquisidores é cousa que deixo ó criterio de vostedes todos, meus tan pacentes lectores.
Comentarios (1) - Categoría: Galiza - Publicado o 31-03-2007 05:21
# Ligazón permanente a este artigo
Unha imaxe inimaxinábel hai non moito.
Unha histórica reunión entre o reverendo Ian Paisley, líder do Partido Democrático Unionista (DUP) e hai só uns anos fanático inimigo dos católicos republicanos, e Gerry Adams, presidente do Sinn Féin e principal valedor do abandono das armas por parte do IRA, logrou onte o desbloqueo, polo menos durante seis semanas, da autonomía de Irlanda do Norte. Paisley e Adams, nun momento esperado durante máis dunha década, sentáronse por primeira vez á mesma mesa de negociación e pecharon o acordo para formar un goberno de poder compartido entre unionistas e republicanos antes do martes 8 de maio. Esa data foi, precisamente, a última concesión do Sinn Féin ás pretensións do DUP. Aínda que os republicanos aspiraban a formar o goberno inmediatamente, é dicir, onte, tal e como explicitaban os acordos de Saint Andrews para a devolución da autonomía ao Ulster, a Executiva do DUP, partido vencedor das pasadas eleccións do día 7, aprobara por abafadora maioría este último fin de semana postergar a formación do goberno ata maio. Adams, o mesmo domingo, xa deixara entrever que o Sinn Féin non se opoñería a iso nunha posible negociación, cara a cara con Paisley. Este, ademais, xa lograra presentar durante a semana pasada nas súas reunións en Londres o modo de facelo: unha lei de urxencia na Cámara dos Comúns anulará as previsións temporais do acordo de Saint Andrews e oficializará a nova data acordada por unionistas e republicanos, para manter a recentemente establecida autonomía. O histórico anuncio efectuouno o propio reverendo, sentado xunto a Adams, desde o castelo de Stormont, sé da Asemblea norirlandesa. «Este encontro representa un importante paso no camiño cara ao establecemento dun executivo de poder compartido en seis semanas», dixo Paisley.

Negociación continua
Segundo os contidos do acordo, o reverendo, futuro xefe do goberno do Ulster, e o seu achego, o «número dous» republicano e ex comandante do IRA, Martin McGuinness, manterán durante ese periodo conversacións regulares para elaborar un programa de traballo. Ambas formacións teñen previsto, ademais, reunirse co ministro británico do Tesouro, Gordon Brown, para mellorar o paquete financeiro ofrecido por Londres para reactivar a economía. Paisley asegurou que, logo dun «longo e difícil» tempo na historia de Irlanda do Norte, «hai enormes oportunidades» para a provincia. «A devolución (do autogobierno) -dixo- nunca foi un obxectivo por si só, senón unha oportunidade para mellorar as vidas da xente. Quero deixar claro que estou comprometido a traballar non só para aqueles que votaron ao DUP, senón para todo o mundo». «Non debemos permitir que o noso rexeitamento aos horrores e traxedias do pasado convértase nunha barreira para a creación dun futuro estable e mellor para os nosos fillos», engadiu o reverendo, á vez que precisou que «nunca esquecerán a aqueles que sufriron». Pola súa banda, Gerry Adams asegurou que o acordo co seu ata agora eterno inimigo marca o comezo dunha nova era de política en Irlanda. «O Sinn Féin -sinalou- quere construír unha nova relación entre o ?verde? e o ?laranxa? (as cores nacionalistas e unionistas, respectivamente) e todos os demais cores, na que cada cidadán poida compartir e posuír un futuro pacífico e próspero». O líder republicano recoñeceu que «aínda quedan moitas dificultades que afrontar», pero recalcou que o acordo alcanzado entre o seu partido e o DUP é resultado do «inequívoco e bienvenido compromiso de Paisley a participar nas institucións políticas o oito de maio». Para confirmar o inicio dunha nova era de cooperación, Adams adiantou que ambos partidos pediron ao Goberno británico que cancele a introdución do controvertido imposto do auga para a provincia, o asunto estrela durante as eleccións autonómicas.

Do pasado ao futuro

Ese imposto depende, precisamente, da terceira pata nas arduas negociacións dos últimos días, o ministro británico para Irlanda do Norte, Peter Hain, quen tamén desde Stormont considerou que o acordo representa a vitoria da política sobre o «fanatismo, o conflito, a amargura e o horror». «As nubes despexáronse e a xente pode agora ver o futuro. As fotos de Ian Paisley e Gerry Adams darán a volta o mundo», asegurou o ministro, para quen,as instantáneas son proba do «poder da política sobre o fanatismo, o conflito, a amargura e o horror» e de como «dous vellos inimigos» poden sentarse na mesma mesa para resolver as súas diferenzas. «mostraron a cara do futuro de Irlanda do Norte. Esta é a situación á que sempre quixemos chegar desde a firma do acordo do Venres Santo fai dez anos», engadiu Hain, quen rubricou onte mesmo o acordo.
Comentarios (1) - Categoría: Mundo - Publicado o 27-03-2007 16:24
# Ligazón permanente a este artigo
Faite socio da Asociación Galega de Amizade con Israel.

Vista a reacción que entre algún fundamentalista provocou a aparición da Asociación Galega de Amizade con Israel, animo a quen queira colaborar a facerse socio. A cota mínimo é mínima, só 12 Euros/ano. Podes enviar un correo a: agai_galicia_israel@yahoo.es / www.amizadeconisrael.org


Cales son os obxectivos de AGAI:

1) Denunciar e traballar contra a perversa banalización do Holocausto

2) Achegar á sociedade galega información alternativa ao empobrecedor ?pensamento? único que domina os medios de comunicación ao respecto do conflito árabe-israelí

3) Crear foros de reflexión, opinión e debate, tanto nos circuitos culturais galegos como na rede de internet para tentar neutralizar e contrarrestar a constante e inxustificábel demonización de Israel e combater argumentalmente a xudeofobia reinante

4) Animar a todos e todas os demócratas con ideas semellantes ás defendidas por esta Asociación para que fagan pública á súa militancia a prol da lexítima causa de Israel, porque ese sempre foi o seu dereito e na actualidade comeza a ser o seu deber.

5) Espallar o inmenso legado ético e cultural do pobo xudeo polo que todo Occidente segue en débeda con eles

6) Rehabilitar e recuperar a pegada histórica do pobo xudeo no noso país para que ocupe o lugar que lle corresponde na nosa memoria histórica e na sociedade galega actual

Desde logo un pode concordar ou non coa asociación, pero montar o cristo que desde o fundamentalismo-estalinismo están a montar é unha pasada.
ASOCIACIÓN GALEGA DE AMIZADE CON ISRAEL
Comentarios (1) - Categoría: Galiza - Publicado o 26-03-2007 09:35
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0