OUTRA VISIÓN


CONTRA O PENSAMENTO ÚNICO (Oficial ou alternativo)
Se repetimos unha mentira unha e outra vez, a xente terminará por crela.

(Joseph Goebbels)



O meu perfil
teixeira1970@hotmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Un nazi na residencia militar
Un nazi na residencia militar
Pilar Rahola


O meu marido, que é un santo home, fíxome o favor. chamou ao número de Madrid, e a resposta foi automática: "Residencia Generalísimo Franco, dígame". O ritual repítese na Tenente Barroso, de Santiago de Compostela, e na que hai en Capitán Arenas, 52, de Barcelona, a famosa Muñoz Grandes. Con tres confirmacións, pois, a proba do algodón é concluínte: nas residencias de estudantes da Dirección de Asistencia ao Persoal do Exército de Terra non teñen apuros coa memoria histórica. Non só se permiten manter homenaxes ao ditador e a outros militares golpistas, senón que van moito máis alá. Permítense consagrar unha residencia de estudantes a un nazi español, comandante en xefe da División Azul e amigo persoal de Hitler, quen lle condecorou coa Cruz de Cruz de Ferro. Para máis detalle, furibundo inimigo da recuperación da Monarquía e adversario frontal de Juan Carlos, a quen non consideraba español.

Muñoz Grandes foi un dechado de virtudes fascistas, combateu con Hitler na batalla de Leningrado e loitou por que España entrase na segunda guerra mundial. Cando morreu, en 1970, aínda estrañaba ao Führer. Este tipo, que contribuíu a atrasar a vitoria aliada, cómplice da peor traxedia da historia de Europa, aínda recibe a homenaxe do Exército, a través dunha das súas residencias. A información di que a residencia é mixta, e que nela hai 48 prazas femininas e 38 masculinas. Pregunta do millón: cando alguén se interesa polo nome da residencia, cóntanlle o macabro historial do tipo? E, o día do seu aniversario, celebran algunha festa?

O dramático dunha vergoña como esta é que os ministros democráticos do ramo, desde Serra ate Bono, pasando polo actual, conviviron coa homenaxe a un nazi, no propio exército, sen despeitearse. Lonxe da pedagoxía democrática, algúns buracos negros do Exército aínda se permiten a propaganda fascista. Chegará a lei da memoria a limpar estas cloacas? Ou só está pensada para maquillar as rúas?
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 18-10-2007 05:51
# Ligazón permanente a este artigo
Sobre o veo islámico ou o inconsciente das veladas
O psiconalista Michel Bruno ofrécenos unha visión desmitificadora do mal chamado veo islámico. Visión que descobre o sometemento das mulleres ás leis do patriarcado e a negación da sexualidade propia, só recoñecida como procreadora.

SOBRE O VEO ISLÁMICO OU O INCONSCIENTE DAS VELADAS

Primero de todo, hai que dicir que este costume é preislámica e orixinaria do medio oriente, dos arredores da península arábica. Estaba destinada a obrigar ás mulleres a esconder o que parecía o máis erótico, o cabelo, para non provocar a excitación do home. Dicir, igualmente, que nesa época e ate incluso antes, a muller era unha mercaduría. E que a sexualidade, demasiado incomprensible para os homes (¡ata Freud non a comprendeu!), era considerada como un perigo. Non esquezamos que antes as relixións monoteístas patriarcais (Islam, xudaísmo, cristianismo), nesta parte do mundo, e quizais tamén máis aló, había pensamentos relixiosos matriarcais, entre as que atopamos os cultos orxiacos á deusa Cibeles (Astarte, Isis ou calquera outra divindade feminina). Non esquezamos que na Biblia, estes cultos están fortemente diabolizados pola súa aura de sexualidade feminina. Por que se someten, entón, as mulleres? Unha cuestión a considerar é que elas non están obrigadas a levalo e que, con todo, lévano coma unha decisión persoal. Unha parte da resposta está na relación destas mulleres coa súa sexualidade, cos seus corpos. O veo recubre, protexe e, é ao mesmo tempo, un muro, encerra o interior. É coma se estas persoas encerrarán o seu sexo simbolizado esencialmente polos cabelos. É unha protección contra esta parte descoñecida... espantosa porque é forte. A psiconálise ensinounos que era a inhibición da pulsión. Co veo dáse unha manifestación ostensible da inhibición pulsional. Non esquezamos que en Francia, hai unha trintena de anos, non se saía á rúa sen un cobre-cabeza no cabelo, un dito antigo pero que é moi expresivo: "Unha muller non saía á rúa cos cabelos ao vento, nin un home sen o seu chapeu". Estaría ben reflexionar un pouco sobre este recordo pero non deducir calquera cousa. Hoxe en día, o veo islámico, (que non ten nada de islámico máis que o nome) é un signo de desexo, de inferioridade das mulleres e dunha vontade de culpabilizar a súa sexualidade. O veo está súper explotado polos fanáticos relixiosos (hai que chamalos como o que son), que non pensan máis que meter en vereda a estas indisciplinadas rebeldes, estas mulleres cuxa sexualidade debe ser encerrada, e só utilizada en proveito da maternidade. Sábese que certos fanáticos educan ás súas fillas para matrimonios temporais e rexéitanas logo de telas mancillado. Esta forma de escravitude aínda existe. Mentres, esperamos que os musulmáns desaproben estas prácticas (son os máis numerosos) que se mostren e marquen o seu desacordo a esta forma de interpretación restritiva da lei musulmá. Se baixan á rúa, deben saber que serán apoiados por todos/as aqueles/as que consideran que o fanatismo exaspera. De feito, unha das esposas do Profeta, a primeira, era unha muller libre co cabelo sen veo!.

Michel Bruno, psicanalista
LAS PENELOPES
Comentarios (0) - Categoría: Mundo - Publicado o 15-10-2007 01:32
# Ligazón permanente a este artigo
Al Gore e a ONU gañan o Nobel da Paz pola súa loita contra o cambio climático
O Comité Nobel sumouse á cruzada contra o cambio climático e deu o Premio da Paz 2007 a dous «altofalantes» desa ameaza, o ex vicepresidente de EEUU Al Gore e o Grupo Intergobernamental sobre o Cambio Climático (IPCC) da ONU, á vez que chamou a actuar antes de que ese perigo se descontrole.
Al Gore, estandarte do compromiso individual, e o presidente do IPCC, o indio Rajendra Pachauri, representante da organización creada en 1988 como instrumento de seguimento do quecemento de Terra, comparten o prestixioso galardón, anunciado hoxe en Oslo.
«A acción é necesaria, e o é agora mesmo, antes de que o cambio climático escape ao noso control», advertiu o director do Comite Nobel, Ole Danbolt, tras dar a coñecer o veredicto.
Chamo a continuación «a todos os políticos» do mundo a asumir, sen dilacións, a súa responsabilidade na loita contra a devastación da Terra e a responder á preocupación dos cidadáns de todo o planeta ante esa ameaza.
«O Comité quere contribuír así a que se reforcen os procesos de decisión necesarios para protexer o futuro do planeta», engadiu Danbolt.
A prestixiosa institución norueguesa non deu a sorpresa esta vez, posto que Gore e o IPCC encabezaban todas as quinielas nun ano en que a preocupación polo fenómeno do cambio climático excedeu ao ámbito dos medioambientalistas para estenderse á comunidade internacional en peso.
Gore e o IPCC fixéronse acredores do galardón, segundo a explicación lida por Danbolt, polos seus esforzos por «construír e divulgar un maior coñecemento sobre o cambio climático causado polo home e por fixar a base das medidas necesarias para contrarrestar os seus efectos».
O cambio climático ameaza «as condicións de vida de gran parte da humanidade», posto que provocará «migracións a gran escala», acelerará «a loita polos recursos naturais» e fará que aumenten por iso «os conflitos violentos e as guerras».
Científicos de todo o mundo advertiron do problema e o IPCC creou os instrumentos de avaliación e control do fenómeno, recordou o Comité.
Cos informes emitidos durante as últimas dúas décadas por esa organización, con sede en Xenebra, creouse un «consenso amplo sobre a conexión entre a acción do home e o quecemento global».
Especialmente destacable foi o informe do pasado ano, compendio en realidade de tres análises realizadas con anterioridade (1990,1995 e 2001), que se erixiron en pedra de advertencia sobre unha realidade sobre a que xa non habían escusas de falta de información.
Gore converteuse en líder e símbolo entre a clase política máis comprometida coa causa e actuou de elemento difusor desta á opinión pública a través das súas actividades, lecturas, películas e libros.
Gore, Óscar 2006 coa impactante película «A verdade incomoda», e o IPCC seguen na nómina do Nobel da Paz ao bangladeshí Mohamed Yunus, coñecido como o «banqueiro dos pobres», e o seu banco, o Grameen Bank, polo seu labor na creación dos denominados microcréditos.
Danbolt saíu ao paso ás críticas acerca da falta de veracidade dalgúns aspectos do filme de Gore e dixo que o seu gremio non presumía de «coñecementos científicos».
«O Comite Nobel para o Premio da Paz quería lanzar unha mensaxe, sumarse en realidade a unha mensaxe de alerta e preocupación universal, non entrar en debates acerca de aspectos que competen aos investigadores», dixo.
O Nobel da Paz está dotado con 10 millóns de coroas suecas (1,1 millóns de euros ou 1,5 millóns de dólares) e entregarase xunto ao resto dos galardóns o 10 de decembro, aniversario da morte do seu fundador, Alfred Nobel.
Este galardón é o único da «familia Nobel» que se entrega en Oslo, por decisión do seu fundador, mentres que o resto de Medicamento, Física, Química, Literatura e Economía danse nunha cerimonia paralela en Estocolmo.
Tras o anuncio do premio da Paz hoxe, espérase o vindeiro luns o correspondente a Economía, que pechase a rolda dos Nobel 2007.
Comentarios (0) - Categoría: Mundo - Publicado o 12-10-2007 20:24
# Ligazón permanente a este artigo
Quen se ocupa dos gais musulmáns?
Exteriores elimina da declaración de Córdoba unha denuncia sobre a discriminación dos homosexuais islámicos.

"Houbo unha presión tremenda: hai que eliminar a mención aos gais, as lesbianas e os transexuais (LGTB), hai que quitar o do antisemitismo... Díxenlles que se trataba do documento das ONG e que ían contra o propio procedemento da OSCE. Finalmente, cedín en que se cambiase a mención á equiparación da islamofobia "co antisemitismo e a cristianofobia" pola frase: "con outras formas de discriminación por motivos relixiosos". Pensei que sería suficiente, pero entón centráronse nos LGTB. Levanteime e díxenlles que fixesen o que lles dese a gana, pero que se ese aspecto da declaración era eliminado habería un rexeitamento das ONG". Esta advertencia, por boca do presidente da Xunta Islámica de Catalunya, Abdennur Prado, ía dirixida aos funcionarios do Ministerio de Asuntos Exteriores responsables de coordinar os traballos previos á Conferencia da Organización para a Seguridade e a Cooperación en Europa (OSCE) sobre Discriminación e Intolerancia cara aos Musulmáns, clausurada antonte en Córdoba. Unha ducia de ONG que participaron en Xaén nun foro preparatorio denunciaron onte a censura ministerial e, en concreto, que a declaración final non aludise á intolerancia dalgunhas comunidades musulmás cara aos gais. Entre as organizacións asinantes da queixa (doce das máis de 30 ONG presentes en Xaén, segundo Efe) atópanse a Federación Estatal de Lesbianas, Gais, Transexuais e Bisexuais e o Movemento contra a Intolerancia. Ao foro de Xaén acudiron ONG de Canadá, Rusia, Francia, Holanda, Reino Unido, Turquía ou Finlandia. Moitas das organizacións presentes "poden etiquetarse como musulmás", dixo Prado. O ministro de Exteriores, Miguel Anxo Moratinos, afirmou onte que o seu departamento "non quitou nada e nin interveu" na elaboración do documento. Abdennur Prado sinalo a José María Ferré, embaixador en Misión especial para as Relacións coas Comunidades e Organizacións Musulmás no Exterior, como o responsable do recorte. A frase máis polémica das eliminadas dicía: "Solicitamos que [nas campañas para erradicar a islamofobia] téñase en conta aos colectivos de LGTB musulmáns, discriminados tanto fose como dentro das súas comunidades". Foi proposta por unha ONG de Bosnia e asumida sen comentario pola asemblea.
Comentarios (0) - Categoría: Mundo - Publicado o 12-10-2007 07:50
# Ligazón permanente a este artigo
O veo e o antifaz
De Alfonso Rojo

Elas se poñen un veo, e nós, un antifaz. Para ser exactos, habería que dicir que obrigan ás súas mulleres e fillas a cubrirse co veo. O noso, o de taparnos os ollos, é voluntario. Non hai peor parvo que o que se engana a si mesmo, e facémolo. Todos os europeos. Enrique Serbeto, con quen compartín hai pouco unhas xornadas de Xornalismo de Altura, conta que en Bélxica retiraron da dieta escolar a suculenta salchicha local. E non por medo ao colesterol, senón para evitar que se enfaden os musulmáns. E na laica Francia, onde a Asemblea Nacional prohibiu no seu día a ostentación do veo islámico e outros símbolos relixiosos nas escolas, hai unha localidade cuxa alcaldesa alterou o programa da piscina municipal, incluíndo horas nas que só se admite a mulleres. Aquí o último que tivemos é o de Ceuta e ese colexio en Catalunya onde se suprimiu o porco da dieta. Todo -supostamente- en aras da tolerancia e argumentando -como fixo a ministra de Educación- que o ben superior é o dereito á Educación e, xa que logo, debe primar sobre o regulamento escolar, onde se prohibe aos alumnos presentarse en clase con gorra, piercing ou veo. Di o Rajoy que a decisión da ministra Cabrera senta «un mal precedente» e a verdade é que ten razón. Aquí, en aras da «mestizaxe», cárgase en masa contra a directora dun colexio se ten a sensatez de suxerir que as nenas de orixe magrebí non asistan a clase embozadas co hiyab. Se hai que cambiar a dieta e adaptala ao Corán, cámbiase, e se o que cadra é pedir perdón, para facer esquecer que os Reis Católicos conquistaron Granada, a prostrarse de xeonllos. Hai que respectar aos demais, pero a integración esixe que todos teñamos os mesmos deberes. Hoxe é o veo, pero mañá presentarase un pai e esixirá furibundo que a súa filla non faga ximnasia ou que a faga metida nun burka. E o tremendo do caso é que a autoridade competente deixaralle saírse coa súa.
Comentarios (1) - Categoría: Mundo - Publicado o 12-10-2007 04:19
# Ligazón permanente a este artigo
O ambiguo interese de Irán
O ambiguo interese de Irán
Por Andrés Oppenheimer


Ao presidente iraniano, Mahmoud Ahmadinejad, débelle encantar o clima tropical: nos últimos doce meses, pasouse máis tempo en América latina que o presidente George W. Bush. A visita de Ahmadinejad a Venezuela e Bolivia a semana pasada foi a súa terceira viaxe á rexión desde 2006. Comparativamente, Bush só fixo unha visita no mesmo período. O que é máis, Ahmadinejad dificilmente podería estar asinando máis acordos de cooperación con Venezuela, Bolivia, Ecuador e Nicaragua. A semana pasada, horas despois de que a chanceler de Alemaña, Angela Merkel, comparase nas Nacións Unidas a Ahmadinejad con Adolfo Hitler, o presidente iraniano recibiu unha benvida de heroe do xefe do Estado de Bolivia, Evo Morales, na Paz, e prometeu 1100 millóns de dólares en axuda a Bolivia nos próximos cinco anos. Pouco despois, en Venezuela, Ahmadinejad asinou un compromiso para crear un fondo de investimento conxunto de 2000 millóns de dólares. Irán xa se converteu no segundo maior inversionista en Venezuela, logo de Estados Unidos, e recentemente inaugurou un voo comercial semanal de Iran Air entre Teherán e Caracas. Os voos están repletos de funcionarios e empresarios próximos a ambos gobernos. Ademais de abrir unha embaixada en Bolivia, Irán incrementou o seu persoal diplomático na rexión. Que está buscando Ahmadinejad en América latina?

En primeiro lugar, busca apoio para defenderse das demandas de Estados Unidos e Europa para que Irán deteña o seu programa nuclear ou o someta a observadores internacionais. Venezuela e Cuba foron, xunto con Siria, os únicos tres países que apoiaron o plan nuclear de Irán nun voto no Organismo Internacional de Enerxía Atómica, en febreiro de 2006. En segundo lugar, Ahmadinejad quere contraatacar a Estados Unidos no seu propio continente, financia a grupos antinorteamericanos e ameaza con desestabilizar gobernos afíns a Wáshington, para poder negociar coa Casa Branca desde unha posición de maior forza. Tras a invasión de Estados Unidos a Iraq, o goberno de Irán parece estar dicíndolle a Wáshington: "Vostede meteuse na miña veciñanza, agora eu métome na súa". En terceiro lugar, a popularidade de Ahmadinejad caeu en Irán, e probablemente necesite que a televisión do seu país mostre como é recibido como un heroe noutros países. Thomas Shannon, o encargado de Relacións con América latina do Departamento de Estado, díxome nunha recente entrevista que Irán "quere mostrar aos seus propios cidadáns que non é un país diplomáticamente illado". "Hai preocupación en Wáshington polas visitas de Ahmadinejad?", pregunteille. Shannon respondeu que Estados Unidos está preocupado polos nexos de Irán con Hezbollah, que entre outras cousas foi responsable do atentado contra a AMIA en Bos Aires, en 1994. "O que nos preocupa é o historial de actividades de Irán na rexión, e especialmente o seu lazos co Hezbollah e os ataques terroristas en Buenos Aires -dixo Shannon-. O pasado é prólogo." A miña opinión: se Ahmadinejad estivese cooperando coa Arxentina na investigación do atentado contra a AMIA ou non estivese pedindo a "aniquilación" doutros países, non habería nada de malo en que países latinoamericanos aceptasen a axuda económica dunha petroditadura teocrática. Pero a crecente presenza de presuntos diplomáticos e empresarios iranianos en Venezuela, Nicaragua e outros países da rexión trae aparellado o perigo de que axentes iranianos apoiados polo seu goberno empecen a infiltrar outras nacións para apoiar a grupos terroristas ou totalitarios, como probablemente pasou na Arxentina en 1994. A importación do conflito de Medio Oriente ou da disputa entre Irán e Estados Unidos a territorio latinoamericano claramente beneficia a Teherán, pero é un xogo perigoso para os países latinoamericanos. A menos que Irán probe que non estaba involucrado no ataque á AMIA, como o pide o goberno arxentino, os países da rexión deberían manter ao réxime fascista iraniano a unha prudente distancia, antes de que sexa demasiado tarde.
Comentarios (0) - Categoría: Mundo - Publicado o 03-10-2007 04:21
# Ligazón permanente a este artigo
Un novo xornal "PÚBLICO".
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 27-09-2007 13:35
# Ligazón permanente a este artigo
Cuba, ¿Hasta cuando? (reportaxe da RTP)
Comentarios (0) - Categoría: Mundo - Publicado o 23-09-2007 03:35
# Ligazón permanente a este artigo
Máis de 150 intelectuais e artistas galegos asinan un manifesto contra Reganosa
Reclaman o traslado da regasificadora de Mugardos ó exterior da ría ·· Concentración en Ferrol o día 30 para esixir a fin da actividade da planta. Máis de 150 intelectuais e artistas asinaron o Manifesto cidadán que reclama o traslado da planta de gas de Mugardos (A Coruña) ó exterior da ría e no que se pide que Reganosa non obteña a autorización definitiva de funcionamento comercial. Entre os asinantes, atópanse nomes como os políticos Xosé Manuel Beiras ou Camilo Nogueira, e escritores e intelectuais como Manuel Rivas, Isaac Díaz Pardo, Ignacio Ramonet ou Xosé Luís Méndez Ferrín. Así o expuxeron os membros do Comité Cidadán de Emerxencia da Ría de Ferrol, o colectivo que desde 1999 se opón á localización actual de Mugardos, nun acto celebrado onte na Facultade de Humanidades de Ferrol. No evento, os representantes do Comité animaron os máis de cen asistentes a apoiar a manifestación do 30 de setembro en Ferrol, coa que se pedirá o traslado de Reganosa ó porto exterior. Segundo resaltou Eliseo Zahera como portavoz do colectivo, é o "momento" para a paralización de Reganosa, polo que considera fundamental "a presión cidadá para mover os políticos", en contra dunha instalación que "está por encima da vida e da legalidade". Así, recordaron que Reganosa opera en fase de probas desde o 9 de maio, e que está pendente de que lle sexa concedida a acta de funcionamento comercial definitiva. Con todo, consideran que a instalación non poderá ser autorizada porque non cumpre con 2 dos condicionantes esixidos: que se cumpra a distancia de 2.000 metros da poboación e que se asegure a saída de urxencia dos buques gaseros. No manifesto e coa protesta do día 30 pídeselle ó Goberno que non autorice de forma definitiva a Reganosa; á Xunta que "reoriente a súa política enerxética para que lle deixe de ser unha ameaza para a vida de miles de persoas de Ferrolterra"; ó Concello de Ferrol que reclame ó Tribunal Supremo que faga firme a sentenza de 2004 que anulaba a tramitación ambiental de Reganosa; e ó Concello de Mugardos que revise as licenzas e permisos concedidos á instalación. Tamén se reclama que sexan retiradas as denuncias presentadas contra os mariscadores que atrasaron a entrada de tres dos sete buques que xa descargaron gas natural licuado en Reganosa.
ACTOS Cúmprense xa dous meses do peche na casa consistorial
Hoxe, domingo 23 de stembro, cumpriranse dous meses do peche iniciado por veciños de Mugardos na casa consistorial, para mostrar o seu rexeitamento a Reganosa e reclamar información dos plans de urxencia da planta de gas. Piden reunirse co presidente da Xunta, Emilio Pérez Touriño, e co Ministro de Industria, Joan Clos, para exporlles a existencia de vivendas a pouco máis de 100 metros de distancia de Reganosa.
Así, hoxe conmemorarase a data dos deses dous meses coa presenza da charanga A Gresca, a partir das 18:30 horas e coa lectura dramatizada ás 19.00 horas da obra "Acurrados" de Xenaro Marinhas del Valle, a cargo de Liño Braxe e Mabel Ribeira. Como peche ó acto de homenaxe, está previsto que se proxecte o documental "As Encrobas, a cea aberto", de Xosé Bocixa, que se centra na problemática do conflito que viviron e seguen a vivir os veciños da parroquia cercedense por unha explotación de carbón e unha central térmica desde hai trinta anos. O peche está xerando gastos económicos ó Concello. O alcalde Xosé Fernández Barcia cifrouno en 20.000 euros debido ó traballo extra da Policía e ó consumo eléctrico.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 23-09-2007 02:54
# Ligazón permanente a este artigo
Os 15.000 e o inmoral
Artigo de Xosé Carlos Caneiro

O problema do suplemento ou complemento, ou como vostedes queiran chamalo, é de índole moral. Díxenllo ao panadeiro e ao meu barman favorito e entendérono. Tamén o entende a xente na rúa. Enténdeo todo o mundo menos quen o ten que entender, ou sexa, o noso presidente Touriño.
Él argüe que non é moita cantidade e que os altos cargos están mal pagos. Non o poño en dúbida. é máis, creo que os altos cargos teñen que estar moi ben pagos, pola súa responsabilidade e dedicación. A algúns tamén se lles podía aumentar ou descontar o índice de produtividade, pero a produtividade aos políticos supónselles (o panadeiro e o meu barman dubídano). Deixémolo así, que lles paguen, e moito. Pero que lles paguen, que lles paguemos, mentres exerzan o seu alto cargo, non despois. E aquí é onde o meu barman e o panadeiro se enfurecen. Un dime que é inmoral, e eu dígolle que si. O outro me di que é, simplemente, unha estafa. Quedo co primeiro. A min a moral explicáronma en bacharelato, con Tomás de Aquino, pero ma explicaron mellor as xentes de idade. O moral é aquilo conforme cos bos costumes, coa xustiza, a igualdade, a bondade e outras fraternidades. O inmoral é todo o contrario. Favorecer a uns e non aos outros. Actuar en desacordo co sentido común.
E iso é o que hoxe quero contarlle ao meu presidente. Porque o dos 15.000 euros, aínda que sexan moitos menos, non ten sentido común e vulnera ao resto da cidadanía, que fixo do sentido común a súa norma e tamén o seu ingrato padecer. Non se trata de que sexan 15.000... e o meu presidente Touriño pásase o día explicándonos a cousa do complemento de destino... que non é tanto, que depende, que se aforra diñeiro... Trátase de que un só euro por «servizos prestados» que se lle pague a un funcionario despois de exercer o seu alto cargo, e ata a xubilación, é inxusto e perverso. Porque divide e jerarquiza, porque crea unha caste superior na sociedade (¿son xa os políticos unha caste?), porque blinda aos altos cargos fronte ao pobo. É inxusto porque nos doe a alma que alguén, dos que nos mandan democraticamente, intente xustificalo en función do ben prestado á sociedade. Inxusto, porque derruba o principio de homogeneidad que aos funcionarios dun determinado grupo supónselles (¿e se non es funcionario non che vas a levar un duro?). E inxusto, porque vai crear un clima de corrupción como nunca antes se viviu: se es funcionario, procura ser alto cargo (en Arxentina, antes do corralito , sucedeu o mesmo). Os altos cargos deben estar moi ben pagos, reitero, porque a súa responsabilidade así o merece. Pero despois, cando volven ser como vostede e como eu, non merecen trato de favor nin prebenda algunha. E Touriño, igual que o meu barman e o meu panadeiro, sábeo. Por iso, e porque é de sabios, debe rectificar.
Comentarios (1) - Categoría: Galiza - Publicado o 07-09-2007 01:51
# Ligazón permanente a este artigo
Organizan unha Viaxe a Israel desde Galiza en Novembro


Os amigos de AGAI (www.amizadeconisrael.org ) organizan para a primeira quincena de Novembro unha excepcional viaxe a Israel. Para máiS información podes chamar ao 610 424174 ou enviarlles un correo a agai_galicia_israel@yahoo.es
WEB DE A.G.A.I.
Comentarios (2) - Categoría: Galiza - Publicado o 05-09-2007 02:07
# Ligazón permanente a este artigo
Entrevista con Chávez no ano 1998
Comentarios (0) - Categoría: Mundo - Publicado o 14-08-2007 03:34
# Ligazón permanente a este artigo
China dita unha lei que prohibe a reencarnación do Dalái Lama

As autoridades afirman que o buda vivente é ilegal sen a súa aprobación
O budismo tibetano ten prohibido a partir do próximo mes designar á futura reencarnación do Dalái Lama por orde do Goberno chinés.
A noticia foi dada a coñecer pola correspondente do The Estafes británico en Pequín, onde sinala ademais que a prohibición inclúe novas regras do estado comunista chinés para remarcar a súa autoridade sobre o territorio himalayo, ocupado militarmente desde a década dos cincuenta. «O chamado buda vivente reencarnado é ilegal e inválido sen a aprobación gobernamental», afirma o mandato chinés, que entrará en vigor o día 1 de setembro. O texto foi formulado pola Administración Estatal para Asuntos Relixiosos, e ten como obxectivo limitar a influencia do Dalái Lama e doutros líderes espirituais coñecidos como tulkus, ou sabios reencarnados. Estes son moi numerosos no Tíbet e son quen lideran as comunidades relixiosas e supervisan a formación dos monxes máis novos. Isto dálles unha enorme influencia na vida relixiosa da rexión do Himalaya. A segunda figura máis importante do budismo tibetano é o Panchen Lama, o encargado de recoñecer ao Dalái Lama reencarnado nun neno cando o seu antecesor morre. O actual dalái lama, Tenzin Gyatso, é segundo a tradición tibetana a reencarnación do buda da compaixón, ten 72 anos e vive na India, onde asentou o Goberno tibetano no exilio. Desde aí transformouse nunha figura mundial como portavoz contra a ocupación pola potencia comunista e ata foi galardoado co Premio Nobel da Paz en 1989. Que o sucesor do Dalái Lama teña esa mesma proxección non é favorable para os intereses da ocupación. Todo indica que o Goberno de Pequín busca con este decreto bloquear a súa sucesión no futuro.
FREE TIBET WEB:
Comentarios (0) - Categoría: Mundo - Publicado o 07-08-2007 06:10
# Ligazón permanente a este artigo
Bereberes, o pobo esquecido.

Bereberes
Os homes libres
Un texto de Juan Carlos Ballesteros


Os Bereberes, ou Imazighen (homes libres), son un pobo milenario que, na actualidade, non ten nin Estado nin bandeira. Atópanse diseminados nunha decena de países do Norte de África e do Sahel, a parte das comunidades inmigrantes nos países europeos. Desde a independencia dos países do Magreb, os Imazighen foron obxecto de marxinación económica e represión política. sufriron e sofren un proceso arabizador que, con todo, non conseguiu desmantelar os seus trazos culturais e lingüísticos, grazas, entre outras cousas, ao deserto, ás montañas do Atlas e ao seu carácter rebelde. A pesar da súa unidade de lingua, en Marrocos distinguimos tres grupos dialécticos e rexionais: os Swasa, os Riyafa e os Imazighen. Este último grupo habita o Medio Atlas, o Alto Atlas Central e o Oriental, e está composto na súa gran maioría por gandeiros trashumantes de ovellas. A súa organización e estrutura sociopolítica caracterízase por ser tribal e segmentaria, baseada no parentesco. É este un mundo masculino, no que as mulleres xogan un papel marxinal en público, a pesar de que a súa influencia no ámbito familiar sexa moi grande. Ademais, a división do traballo diario é moi desigual, xa que as mulleres traballan moito máis que os homes. Mulleres cortando leña, lavando nos regatos, cargando auga dos pozos, fiando nas portas das casas, ademais de coidar a unha numerosa prole, son imaxes habituais nos vales das montañas do Atlas.
XENTES E TERRAS BEREBERES:
Comentarios (2) - Categoría: Mundo - Publicado o 06-08-2007 02:14
# Ligazón permanente a este artigo
Foi para facer outra política

Foi para facer outra política
SUSO DE TURO
EL PÁIS
25/02/2007

A sociedade galega é débil, é certo. Padece a debilidade do país envellecido que somos e aínda está sacudíndose o frío da etapa de glaciación da que acabamos de saír. Pero xunto a eses trazos atópanse tamén manifestacións de gran creatividade, vitalidade económica, social, cultural. Aínda que, non nos enganemos, a pesar dos fondos europeos seguimos á cola de case todo. Aínda así, esta Galicia non se merece a expresión política que ten. Quizá a mereceu antes, cando a sociedade deixouse tutelar e subsistiu minorizada mamando da teta clientelar. Pero agora que a cidadanía fixo os seus deberes merece outra política. Unha parte significativa da sociedade mobilizouse e expúxose unha e outra vez ante un poder político que compraba á sociedade e castigaba a disidencia, e fíxoo precisamente para acabar con aquela política. Foi a sociedade a que se moveu para facer un cambio, para enfrontarse a un poder político blindado e estarán moi equivocados os partidos que agora gobernan se cren que o mérito foi seu. Non lles negaremos o seu traballo, a súa militancia, as súas denuncias da ineptitude, corrupción, autoritarismo, a falta de transparencia..., o pésimo exemplo que foi o poder político para unha sociedade xa desesperanzada, nihilista. Pero os partidos non debesen esquecer que son instrumentos da sociedade e aínda que teñan a súa marxe de autonomía en último termo é a sociedade quen dispón deles póndoos no Goberno ou quitándoos co seu voto. Como se fixo. E, nese sentido, comprobamos que os nosos partidos son moito máis vellos que a sociedade, non comprenderon os cambios producidos no país. Seguen sen pensar na cidadanía, aínda pensan nos votos comprados.
Puxémolos aí co noso voto. É a nosa responsabilidade que gobernen. E por iso, cando van cumprirse os dous anos, todos temos a obrigación de asumir a realidade. Non podemos esquecer a etapa da que vimos, unha anomalía histórica caracterizada pola falta de liberdade e a inmobilidade; nese sentido entramos nunha etapa de normalidade histórica. Non esquecemos a gravosa herdanza que nos deixaron en case todos os campos e así, podemos asumir, ata comprender, a falta de impulso, as políticas de parche en case todos os terreos, a falta de imaxinación. Pero resulta totalmente inaceptable que se continúe coas mañas e os modos de gobernar do fraguismo para conservar o poder. Ademais de ser un erro innecesario, é inaceptable que se censure un programa de humor político na televisión porque resulta incómodo a quen goberna. É impresentable que continúe o tratar aos anciáns como mercancía electoral a base de racións de empanada. E é vergoñoso que actúe nelas un presentador da televisión autonómica, ou unha cousa ou a outra. E é ofensivo e inmoral, logo dun cambio político para liberar á sociedade das súas ataduras e chantaxes, que esta Administración continúe coa compra de vontades das empresas de comunicación. Esa operación, realizada na penumbra, só se explica pola intención de blindarse antidemocráticamente, de seguir comprando con diñeiro público a información e ocultándoa logo. Pola intención de roubarnos a liberdade de prensa e de expresión. Iso é o máis obsceno fraguismo. A guinda aos comportamentos fraguistas nesta administración bipartita pona os altercados na Vicepresidencia da Xunta días pasados. Un bochornoso compendio dos malos modos, o autoritarismo e do uso do poder dun modo perverso. Alguén terá que dar explicacións e pedir desculpas. Porque non merecemos iso.
A cidadanía pode e debe ser comprensiva cuns partidos no seu contexto histórico, pero non debese aceptar o que non é democraticamente aceptable. Aínda que iso supoña, novamente, colocarse en posición incómoda. Votámolos, puxémolos aí para que gobernasen doutro xeito, non para perpetuar comportamentos fraguistas. E os que discrepamos entón deses comportamentos non podemos agora calar. Só nos queda esperar que, achegándose ao ecuador da lexislatura, haxa unha autocrítica e un verdadeiro cambio no modo de facer política.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 29-07-2007 17:45
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0