OUTRA VISIÓN


CONTRA O PENSAMENTO ÚNICO (Oficial ou alternativo)
Se repetimos unha mentira unha e outra vez, a xente terminará por crela.

(Joseph Goebbels)



O meu perfil
teixeira1970@hotmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Entrevista con Bernard Henry Levy

Entrevista con Bernard Henry Levy
Moi interesante entrevista publicada no magnífico blogue do
O RÚIDO DOS DÍAS


Nesta entrevista, o filósofo e divulgador francés Bernard Henry Levy aborda varios temas que me parecen de interese, sobre todo na necesidade de que a esquerda recupere un discurso netamente liberal, abandoado nas máns da dereita. Que o mesmo se vira sustituído por unha fascinación cíclica cara modelos totalitarios e as súas solucións definitivas é, ou alomenos así o creo, a orixe da podredume intelectual que hoxe en día lastra a esquerda.

No relativo á Unión Europea, á que se alude no prefacio, se ben asumo e defendo a necesidade e vantaxes de dita Unión, que o proceso se estea a levar a nivel estatal, maila resultar máis eficaz, xa por varias veces repercuteu nunha perda da calidade democrática do mesmo coa que non podo concordar. Anque o tema non se trata na entrevista, ao ser unha das constantes do pensamento de BHL, entendo que é oportuno mencionalo.

Publicado no xornal La Nación, Seción Enfoques, o 9-12-07.

Paris. O rexeitamento a Estados Unidos, á Unión Europea e ao liberalismo cegaron a unha esquerda fascinada por unha nova tentación totalitaria, afirma o filósofo francés

Por que ser fiel a unha esquerda que se derrumba? Por que negarse a cruzar a fronteira ideolóxica e pasarse con bandeira e banda ao sarkozismo triunfal, como fixeron moitos dos seus amigos? Esas preguntas serven de fío conductor ao filósofo francés Bernard-Henri Lévy para facer un balance sen concesións do estado da esquerda en Francia e tratar de identificar as razóns da derrota socialista nas eleccións presidenciais de abril e maio pasados.

O máis célebre, o máis mediático dos chamados ?novos filósofos?, responde a esas interrogantes no seu recente libro Ce grand cadavre tombé à a renverse (?Ese gran cadáver caído de lombos?), fórmula utilizada por Jean-Paul Sartre para cualificar á esquerda cando escribiu o prefacio do libro Aden Arabie, de Paul Nizan, en 1960.

Solicitado por Nicolas Sarkozy para que publicase un artigo de apoio á súa candidatura durante a recente campaña electoral ?como fixeran André Glucksmann e Alain Finkielkraut?, Lévy confesa terlle explicado ao entón candidato presidencial que, ?a pesar da amizade que nos une? desde 1983, resultáballe imposible apoialo. ?Despois de todo ?argumentou?, a esquerda segue sendo a miña familia.?

A partir de esa conversa, BHL ?como se coñéceo en Francia? lánzase a un meticuloso análises interior co fin de descifrar as súas razóns máis íntimas para ser de esquerda. Desfilan así imaxes, acontecementos e reflexos que marcaron a súa vida, transformándose en elementos constitutivos da súa personalidade: maio de 1968, o escándalo Dreyfus, a guerra de España, o anticolonialismo, o antisemitismo ?que non consegue separar do antirracismo? e a liberdade, que non consegue separar da igualdade.

Pero a parte máis importante do libro quizais sexa a última, onde fai un balance de ?ese campo de ruínas? en que se transformou a esquerda actual. É verdade ?afirma?, a esquerda rompeu coa versión clásica da tentación totalitaria, ?o socialo-comunismo?. Pero deses edificio en ruínas apareceu outra tentación totalitaria que xa non se inspira na extrema esquerda, senón na dereita, incluso na extrema dereita. Para Bernard-Henri Lévy, a esquerda está enferma. É vítima da súa fascinación pola nación e a bandeira, de seu antieuropeísmo, de seu antinorteamericanismo, de seu antiliberalismo, de seu antisemitismo, de seu fasci-islamismo? ?A esquerda está enferma de dereitismo, esa é a verdade?, resumiu nunha entrevista exclusiva con La Nación en París.

?Vostede non cree que pedirlle á esquerda que estea a favor do liberalismo e de Estados Unidos é como querer demostrar a cuadratura do círculo?

?De ningunha maneira. No que atinxe ao liberalismo, debo lembrarlle que o liberalismo é patrimonio da esquerda. O liberalismo é Jacobo Rousseau e o seu contrato social, Adam Smith ou John Locke. Como diría Benedetto Croce, é necesario distinguir entre liberalismo e liberismo. O verdadeiro liberalismo nunca defendeu a lei da xungla ou o mercado desregulado. Pola contra, o liberalismo esixe regras, pactos, obrigas que enmarcan a relación das forzas económicas. O liberalismo non é o mercado, é o contrato.

?Cando os altermundialistas e outros sectores de esquerda que vostede denuncia con enerxía acusan ao liberalismo de todos os males, quizais refírense ao ultraliberalismo.

?Pero entón que o digan. Por que non o dino? Que digan que están contra o ultraliberalismo e que queren arrincarlle o bo liberalismo á dereita. Que queren reivindicar a súa herdanza. Que digan como farán para volver a poñelo de pé. A miña mestre, Louis Althusser, dicía que o gran xenio de Marx foi tomar a dialéctica hegeliana, concepto reaccionario, e poñelo novamente de pé. En Francia temos cantidade de cretinos que din que a nación, a seguridade, a bandeira e Xoana de Arco -conceptos reivindicados pola dereita- pertencen tamén ao patrimonio da esquerda. Pero, entón, como é posible que, tratándose de algo tan importante como o liberalismo, non fagan o mesmo traballo? Que non sexan capaces de distinguir entre Silvio Berlusconi e as tres revolucións fundadoras do modernismo [a inglesa, a norteamericana e a francesa]? Facer ese traballo é competencia dunha esquerda crítica. Criticar quere dicir separar o bo do malo. Pero, a esquerda radical, os altermundialistas, todos aqueles que apoian a Hugo Chávez e a Evo Morales, decláranse antiliberales, non antiultraliberales. Se lles resulta difícil esa palabra, que atopen outra. A verdade é que hai algo na idea mesma de liberdade que dálles medo e que detestan. Ese medo foi o que produciu a Castro onte e a Chávez hoxe.

-Vostede non cree que Chávez sexa de esquerda?

-Naturalmente que non. Como pode ser de esquerda un home que exerce un poder persoal, que soña con que ese poder sexa vitalicio, que amordaza aos medios de comunicación do seu país, que está sentado sobre unha montaña de ouro que a súa poboación non aproveita e que é o aliado de Ahmadinejad na guerra planetaria que libran os demócratas e os antidemócratas? Hai actualmente unha esquerda que pensa que Chávez é da familia, o neno turbulento da familia. Eu non. Eu son de esquerda e creo que Chávez é o meu adversario.

-E non séntese só nese planeta da esquerda ideal? Porque unha cousa é o que un quixese e, outra, o que é en realidade.

-Non impórtame. Síntome só con Ingrid Betancourt, con Vaclav Havel, con Huber Matos, con Barak Obama, cunha parte da esquerda arxentina que se recoñecerá no que digo e que debe de estar negándose a verse abandeirada por Chávez.

-No que fai á necesidade dunha esquerda prol norteamericana É posible que súa análise sexa adecuado para Francia. Pero, que dicir de América latina, onde Estados Unidos fixo e desfixo ao seu antoxo en tantas ocasiones?

-O caso non é o mesmo que en Francia, é verdade. Sen embargo, pódese dicir calquera cousa de Estados Unidos, e Deus sabe se eu critiquei algunhas desviacións dese país que me erizan: Bush, o creacionismo, o conservadurismo duro. Pero Estados Unidos tamén é un país onde as institucións democráticas, a prensa, a opinión pública funcionan en forma exemplar. Un presidente norteamericano xamais podería tratar de dar marcha atrás sobre o arrepentimento dos crimes históricos cometidos por Francia, como fixo Sarkozy co colonialismo. A reacción perante Abu Ghraib foi inmediata. En tres días, toda a prensa norteamericana, incluído Fox News , fixo seu mexa culpa. Todos falaron da bancarrota do Estado durante o furacán de Nova Orleáns. Pero ninguén mencionou a solidariedade da xente. Non só de Hollywood, senón dos rednecks de Texas, que acolleron aos negros, vítimas de Katrina. Iso é Estados Unidos. Non se pode afirmar que é a casa do diaño. É o país dunha mala política, dunha corrente conservadora que me provoca calafríos na costas, pero é un país formidable, un país que ten recursos institucionais e democráticos que merecen ser tomados como exemplo, polo menos en Francia.

-Volvamos ao comezo do seu libro, onde conta a chamada telefónica que lle fíxo o candidato Sarkozy para que vostede se sumase ás figuras de esquerda que o apoiaban. Como é posible que vostede faga nesas páxinas un retrato tan feroz do actual presidente e, sen embargo, siga afirmando que é o seu amigo?

-Porque a amizade é unha cousa e a política é outra. A diferenza entre Sarkozy e eu é que eu sei recoñecer a diferenza entre a proximidade amigable e as distancias ideolóxicas, e el non. Sarkozy cree que é suficiente ser amigo para estar de acordo. Eu creo o contrario.
-Pero, é posible discutir con el?

-Ese día non puiden, é verdade. Pero coñezo a Sarkozy desde 1983. Coñézoo ben e discutimos con frecuencia. Ese día, se atopaba na fase ascendente da súa campaña, estaba acelerado e, en efecto, era incapaz de discutir. Pero, vostede cree que fago un retrato feroz?

-Si. Cando conta que Sarkozy lle di "e cando me vas facer teu papeliño na prensa como Glucksmann", faino dun modo tan desprezativo que o lector pregúntase como é posible que vostede non reaccione.

-Eu reacciono: non voto por el.

-Vostede non vota por el e ademais escribe o libro. Pero, non é só esa conversa senón que, a medida que avanza a escritura, demoleo cada vez máis.

-Porque a medida que avanza a campaña, Sarkozy constérname cada vez máis. Sarkozy fixo unha campaña de extrema dereita: sobre a necesidade de que Francia deixe de arrepentirse polos crimes cometidos durante o réxime de Vichy e o colonialismo, sobre a herdanza de Maio 68. Como el os manexou, todos eses e outros moitos temas resultáronme insoportabeis.

-Cales son para vostede as calidades do presidente francés?

-A enerxía, a vitalidade, a vontade de reformar a Francia: as 35 horas, os réximes especiais e as universidades, todo iso vai na boa dirección. En política exterior tamén adoita ir no bo sentido. Pero non cando recibe a Hugo Chávez e lle fai o agasallo dun recoñecemento de Estado absolutamente inxustificado. Non cando vende centrais nucleares civís a Muammar Khadafi. Pero hai outros aspectos nos que xa fixo un bo traballo: na reconciliación con Estados Unidos, na amizade con Israel, na ruptura coa política árabe da chancelería francesa.

-Viu a Sarkozy despois da publicación do libro?

-Si.

-O presidente díxolle algo?

-Nada. Pero sei que está furioso.

-Falando de Glucksmann, vostede cualifica o seu xesto de adhesión de 'valente'. Por que? Compréndeo?

-Non, a verdade é que non compréndoo moi ben. Non comprendín que fágao nese momento. O papel dun intelectual non é o de manifestarse tan rápido. O papel dun intelectual é o de pronunciarse, pero o máis tarde posible, despois de obter o máximo. Dándose tempo, Glucksmann podería ter obtido aínda máis sobre os témas que lle interesan: a causa chechena, a amizade con Estados Unidos, etc. Por iso non comprendo. Chameino e díxeno.

-Cree, en todo caso, que o papel dos intelectuais é o de estar 'a favor' do rei ou do poder?

-Non. Nin creo nin comprendo. Eu xamais estiven cun goberno. Fun amigo de François Mitterrand. Foi testemuña do meu casamento exactamente un ano antes de gañar as elecións de 1981. O primeiro que fixen o día da súa victoria foi entrar en oposición. Fun amigo de Sarkozy durante 24 anos. O primeiro que fixen cando chegou ao Elíseo foi pasar á oposición. Non entendo por que hai intelectuais que fan o contrario.


-Como interpreta o xesto desoutros socialistas -e amigos seus-, como o actual chanceler Bernard Kouchner, que decidiron engrosar as filas sarkozistas?

-Non o sei. Hai numerosas interpretacións posibles. Quizais crean que poderán influír no curso dos acontecementos.

-Sarkozy é alguén fácil de convencer?

-Por suposto que non. Sinceramente, non estou demasiado impresionado polas realizacións de Kouchner no seu ministerio. Creo que podería ter sido moito máis útil na oposición que no goberno.

-Lin nunha entrevista que lle resulta simpática a forma que ten Sarkozy de falar de amor.

-Si, paréceme emocionante a forma que tiña de dicir públicamente que amaba á súa muller.

-É verdade. Un home que exerce o poder parece humanizado por ese sentimento.

-Quizais demasiado. Porque se pon en perigo fisicamente. Sarkozy exponse demasiado. Hai unha teoría, a 'teoría de Kantorowicz', sobre os dous corpos do rei. Segundo esa teoría, un presidente ten dous corpos, un profano e un sagrado. Así gobérnase: o corpo profano está moi perto da xente e o sagrado moi lonxe. O poder exércese no equilibrio entre ambos corpos. O problema de Sarkozy é que hai demasiado corpo profano e pouco corpo sagrado. Isto ten que ver con esa ambigüidade entre república e monarquía que é Francia, onde é necesario atopar un equilibrio entre distancia e proximidade, entre a sacralidad do poder e seu materialidad. Tivemos presidentes que iban demasiado lonxe nun sentido, como Mitterrand, e outros que van demasiado lonxe no sentido inverso, como Sarkozy.

-Vostede refírese a esa tendencia populista de Sarkozy que tantos lle critican?

-O que máis debería preocupar de Sarkozy, en realidade, é que se trata dun verdadeiro home de dereita. Cando di abonda xa de arrepentirse públicamente por Vichy [a colaboración coa ocupación nazi durante a Segunda Guerra Mundial] ou pola colonización, é autenticamente sincero. E iso xéame o sangue.

-Pero un 54 por cento dos franceses votárono sobre esas bases. Non cree que Francia é moi no fondo un país xenófobo, con frecuencia racista e, como dicía Mitterrand, moi conservador?

-Si. Pero había neste país un proceso de reflexión, sobre todo no que fai ao noso papel no marco do colonialismo. Pola contra, a campaña de Sarkozy, coa súa negativa a arrepentirse das faltas cometidas, serviu para paralizar ese proceso de toma de conciencia. Un país que non ten vergonza é un país perdido. Pódese perdoar, pero non esquecer. A vergonza é un gran sentimento humano. Eu reivindico dúas grandes categorías políticas: a vergonza e a melancolía.

-Melancolía de que? -Dun ceo baleiro. Porque xa non abonda miralo para atopar os planos da Xerusalén celeste.
PUBLICADO NO BLOGUE: O RUIDO DOS DÍAS
Comentarios (0) - Categoría: Mundo - Publicado o 20-01-2008 04:44
# Ligazón permanente a este artigo
"Fedor xudaico" Ferrín fala de Vicente Risco
Fedor xudaico
Xosé Luís Méndez Ferrín
Faro de Vigo
06.01.2008
Eiquí, no Fondo dos Espellos, non falamos de antisemitismo senón de antixudaísmo. Non só os xudeus son semitas de cultura e lingua; os árabes (e polo tanto os palestinos) tamén son semitas. Iso si, Galicia non parece ter producido no seu seo nunca verdadeiros movementos antixudeus. E menos a tradición cultural e política do noso nacionalismo, sempre aberta a toda a pluralidade cultural do xénero humano e ao internacionalismo.

Chámame, si, a atención o silencio que soe gardarse sobre a represión franquista contra as familias Zsbarski, Kupper e Dainoff, de Pontevedra, Vigo e Ourense, cuxos membros sofriron prisión, morte por fusilamento ou dispersión en 1936. Eles eran xudeus non relixiosos, de esquerda na maioría e orixinarios de Rusia que exercían coma dentistas na nosa Terra e nela seguiron a sorte do republicanismo masacrado. O mito dun Franco "protector de xudeus", fabricado interesadamente por asociacións xudías españolas privilexiadas, vénse abaixo ao examinarmos casos coma estes de que tratamos.

O franquismo era antixudeu e érao porque o nacional catolicismo constituía o espiñazo ideolóxico do Réxime. Vicente Risco foi o máis contumaz intelectual antixudeu de Galicia; pro foino despois de renunciar ao galeguismo e só a partir do intre no que el se fixo doutrinario e propagandista espontáneo do nacionalismo católico español. Os sentimentos antixudeus aparecen intensamente expostos na súa ampla obra en castelán posterior a 1936. Risco revela de forma monográfica este aspecto da súa ideoloxía no libro Historia de los judíos hasta la destrucción del Templo, publicado en 1944 ao mesmo tempo que tiñan lugar as gravísimas persecucións do nazi-feixismo contra as poboacións xudías de Europa; e en Historia de los judíos, de 1956, ano no cal o mundo civilizado coñecía xa os pormenores do horror. Ambas edicións, co nihil obstat da autoridade eclesiástica católica.

Vicente Risco daba por certo que os xudeus na Baixa Idade Media secuestraban nenos cristiáns (Ricardo de Pontoise, Dominguito del Val, ou "El Santo Niño de la Guardia") para lles inflixir nos tenros corpos os tormentos da paixón de Xesús e facelos morrer Venres Santo crucificados na sinagoga. Aseguraba Risco que os xudeus delátanse pola súa expresión inqueda e a miúdo receosa e dolorosa; pola marcha tímida, torpe ou sinuosa; pola xesticulación vulgar ou excesiva; pola escasa forza muscular e mais pola súa predisposición ás doenzas cutáneas e nervosas, á demencia e ao suicidio. O temperamento xudeu é, para Risco, bilioso e hepático, o que se reflectirá nun ollar profundo e triste. Os xudeus teñen, di Risco, grande tendencia á proliferación pilosa, especialmente en cabelo e barba. Inda máis, o xudeu, para o ourensán, é humilde, covarde, enganoso, cheo de dobrez, láiase decote, perde a dignidade nas desgrazas. Por suposto, e en termos nietzscheanos, a súa psicoloxía é a do "resentido". Vicente Risco, desde logo, concorda cos alemáns (cos seus alemáns) en que o individuo xudeu despide un fedor ou mau cheiro especial: o foetor iudaicus. Isto polo que se refere aos xudeus tradicionais.

Os xudeus laicos, ateos ou non relixiosos, son os piores e, coincidindo coa súa alma xémea Giovanni Papini, Risco pensa que estes están dedicados permanentemente a pór en dúbida a verdade, emporcar o puro, facer vacilar o sólido, insultar o que é respectado. Neste sentido, a lista de Papini/ Risco resulta impresionante: Heine, Marx, Lombroso, Bergson, Freud, Lassalle, Einstein, Berstein, Adler, Liebnecht, Rosa Luxenburg, Trotski, Ilia Eherenburg, Sinclair Lewis, León Blum... Como ven, á lista de Risco/Papini fáltanlle os grandes elementos "disolventes" sefardistas: Spinoza e Francisco Sánchez. O universo sephardita segue a ser inferior até para os antixudeos galegos.

Finalmente, Vicente Risco acreditaba, coma os hitlerianos, na superioridade dos pobos indoxermánicos (el di, bíblico, "razas xaféticas") chamados a dirixir a Humanidade, co cal este católico incorre no esquencemento ("freudiano", diriamos) do feito de que Deus precisamente ordenou que Cristto nacese xudeu e se manifestase perante o mundo coma circunciso.

Na realidade, barbaridades coma as recolectadas non eran orixinais de Vicente Risco nin de Giovanni Papini: formaban parte dun certo pensamento euroamericano de baixa categoría que os xuízos de Nurenberga mandaron para os faiados da Historia, aínda que sen facer desaparecer por completo.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 08-01-2008 22:36
# Ligazón permanente a este artigo
Pena de Morte en Irán

Irán comeza o 2008 aforcando nun só día a 13 persoas.Trece iraníes foron aforcados onte en Irán por crímes que van desde o tráfico de drogas ao asasinato, despois de que o ano 2007 terminara cun récord de execucións (297) con respecto ao precedente. O cárcere de Evine, no norte de Teherán, serviu para aforcar a oito condenados, entre elos unha muller, Raheleh Zamani, de 27 anos e nai de dous fillos pequenos. Zamani foi declarada culpable de asasinar ao seu marido, que a enganaba con outra muller, según o diario Etemad. Tres homes foron aforcados en Qom, no centro do país, tras ser condenados por traficar con 455, 170 y 590 gramos de heroína, respectivamente. A lei iraní prevé a pena de morte para toda persona que leve máis de 30 gramos de heroína ou máis de cinco quilos de opio.
Comentarios (0) - Categoría: Mundo - Publicado o 03-01-2008 05:32
# Ligazón permanente a este artigo
Xosé Luís Méndez Ferrín, escritor e aspirante por terceira vez: ´Gañar o Nobel, daría orgullo de falar galego aos que o odian´
ENTREVISTA CON XOSÉ LUÍS MÉNDEZ FERRÍN
FARO DE VIGO


Luz Pozo Garza (Ribadeo, 1922) e Xosé Luís Méndez Ferrín (Ourense, 1938) poderán subir ao Olimpo dos Nobel este ano. De momento, contentémonos coa súa candidatura. Aínda que as súas excelentísmas autoridades da academia sueca non os recoñezan, para nós, son artistas da palabra, os sabios da lingua. A colación da súa proposta para o Premio Nobel de Literatura, plantexada pola Asociación de Escritores en Lingua Galega, falamos con eles un intre para disfrutar da súa verba.
MAR MATO / VIGO - Os premios, ¿son un recoñecemento?-
En realidade, a min, os premios non me interesan demasiado. Con respecto a Galicia, hai que saber que os escritores de lingua galega teñen un teito moi baixo de premios que poden recibir. Os máis importantes non son dignamente retribuídos. Mentres os escritores en castelán teñen o seu Reina Sofía, Cervantes, Príncipe de Asturias... os galegos teñen un hourizonte reducido e pobre de galardóns. O premio Nobel de literatura é o galardón indiscutible. Pero ¿para quen vai dirixido? ¿quen ten acceso a el?
- As literaturas de linguas minoritarios parecen telo bastante difícil.-
Non teñen posibilidade, entendedo como tal literatura a que está escrita nunha lingua que fala pouca xente. Neste eido, o único que recibiu o Nobel foi Frédéric Mistral, poeta provenzal, no ano 1910. A maior parte dos premios Nobel de Literatura, concédenllos a escritores en inglés e francés. Salvo nas linguas escandinavas que, aínda que sexan faladas por pouca xente, teñen un privilexio. Ata hai un premio Nobel islandés.
- Desta terceira candidatura súa, ¿irá a vencida? -
Podes estar segura de que non.
- No caso de que vostede erre nos seus pronósticos, recibir un Nobel ¿abriría a mente a moita xente cara ao galego?-
Sería importantísimo porque transmitiría orgullo de falar unha lingua ou ter unha literatura importante a moitas persoas que teñen autoodio contra a súa lingua, que pensan que o galego é inferior.
- Hai uns días, Isaac Díaz Pardo auguraba que o galego desaparecería como lingua coloquial para quedar como lingua culta. ¿Coincide? -
Existe unha tendencia do galego á perda de falantes pero tamén existe a contraria, que é a recuperación. O futuro do galego está no taboleiro político, nas mans dos galegos. Non existe unha tendencia fatal. De todas maneiras, o hebreo era unha lingua tan morta que Cristo non a falaba senón que utilizaba o arameo. Pois ben, desde que se creou o estado de Israel, o hebreo fálase. Todo depende das políticas lingüísticas que se fagan. A lingua retrocede por un lado; e recupérase por outro.
- Estamos sempre a oír louvanzas á novela e á poesía galegas. ¿É real esta calidade ou ámbalas dúas están a vivir de rendas?-
En Galicia, estáse facendo unha literatura que foi recoñecida por Antonio Gamoneda, último Premio Cervantes, como a mellor poesía que se escrebe en España.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 31-12-2007 17:23
# Ligazón permanente a este artigo
A lingua dos xudeus de Galicia
A lingua dos xudeus de Galicia
Xose Luís Méndez Ferrín


Os xudeus de Galicia falaban a lingua das cidades e vilas nas que moraban, ou sexa a galega. Os nomes persoais dos varóns eran bíblicos (Isaque, David, Abraham) pro eles tiñan a atención de nomear as súas mulleres de xeito galego e meliorativo: Clara, Rica, Ouro, Alegría. En canto aos nomes de familia e alcumes, parece que na súa maioría eran galegos (Méndez, Pereira, Espiñosa, Sánchez), Certo que Pérez é moi numeroso entre xudeus, tamén pode ter unha procedencia hebrea coincidente co patronímico galego. Podían levar os nosos xudeus apelidos hebreus ou de escura fasquía semítica (escura para min); así: Cohén, Benveniste (coma o lingüista) Mardochai (V. Risco dicía ser este o verdadeiro apelido de Marx), Calvasan. Chaman a atención, polo caracter hebreu deliberado, os nomes de Ioseph Ibn Hayyim e de Moisés Ibn Zabarah, iluminados e calígrafo, respectivamente, da Torah ou Biblia de Kennicott, ambos os dous artistas coruñeses, que fan ostentación da súa veciñanza galega.

Seguiron falando galego os xudeus dispersados e expulsos de fins de século XV? ?pregúntame Lucía Pereira Espinosa. Voulle responder cunha hipótese.

Logo do degredo de expulsión lanzado pola intolerancia dos ben chamados Reis Católicos en 1492, é fama que a maioría dos xudeus de Galicia pasaron a Portugal. Gozarían do beneficio dunha rede social de apoio nas xudarías daquel reino. Pro, poucos anos despois (1496-1497), o rei don Manoel ordenou a conversión obrigatoria ou, alternativamente, o exilio de todos os hebreus de Portugal.

Penso eu que os conversos e cristiáns novos que quedaron en Galicia fóronse confundindo co resto da poboación e non parece que existisen verdadeiros núcleos criptoxudaicos. Con todo, sabemos que un acusado de xudaísmo foi queimado en auto de fe que se celebrou na Praza Maior de Madrid a fins do século XVII e presidido por Carlos II. Esta víctima levaba o apelido moi galego de Carballo.

O continxente de xudeus galegos, portugueses e cataláns que se asentou no Mediterráneo Oriental foi absorbido lingüísticamente polo continxente maioritario dos xudeus que falaban o castelán. E conformouse de tal modo a lingua e a cultura sephardita: sobre a base dunha preponderancia castelá. Reproduciuse nesta Diáspora, pois, o fenómeno da hexemonía e dominación castelá na Península Ibérica sobre as linguas galega e catalá, e, aínda despois, da portuguesa.

Entendo que houbo unha porción de xudeus galegos e portugueses que arraízaron nos Países Baixos. Nese asentamento, a lingua dos xudeos galegos e portugueses reunificouse. Pasaríase, así, a unha sorte de novo galegoportugués, neste caso sephardita. Tal lingua foi usada polas familias de ascendencia galega e portuguesa nos Países Baixos até a Idade Contemporánea moi avanzada. Documentos en lingua sephardita galegoportuguesa consérvanse en arquivos de Amsterdam, teño entendido. O sephardita galegoportugués utilizouse como lingua oral e escrita nos Países Baixos deica a segunda metade do século XIX ou aínda máis adiante. Supoño que por eses tempos as nosas comunidades xudías dos Países Baixos se achegarían ao asquenazismo e adoptarían como lingua propia o neerlandés Non coñezo estudos nos que se elucide o elemento galego deste galegoportugués dos Países Baixos nin que falen do elemento galego presente no xudeocastelán sephartita.

E ben, tanto na Europa Occidental coma na Oriental e no N. de África, perdida a lingua galega ou non, os sepharditas de orixe galega mantiveron moitos dos seus apelidos até os nosos días, aínda que sexa nalgúns casos difícil diferenciar o que é galego de aquilo que é portugués. En Galicia estamos moi orgullosos da posíbel orixe galega de certos sepharditas. Por exemplo: Francisco Sánchez, teorizador extremo do escepticismo no século XVI; Baruch Spinosa (Espiñosa, supoño, na orixe), filósofo revolucionario e único do século XVII; Pierre Mendès-France, o político perfecto do radicalismo pequenoburgués.

Observación

Hoxe os cursidosos da historia dos xudeus en Galicia poden aproveitarse da lectura dunha obra moito documentada e compendiosa de Gloria de Antonio Rubio: Los judíos en Galicia (Fundación Barrié, A Coruña 2006). Gustaríanos precisar que os hebreus que aparecen mencionados en dous documentos do ano 1044 que se inclúen no Tombo de Celanova, sendo os primeiros de tal nación que figuran localizados en Galicia, non viviron, segundo a información que chegou a nós, en Celanova Vagamente aparecen localizados (nin sequera fixados) no val do Arnoia e nas proximidades das aldeas de Fechas e Soutomel, como dependente dun feudal e para nada do abade de Celanova. En 1044 Celanova non era un núcleo urbano, senón só un convento. En todo caso, a vila de Allariz atópase a uns 12 quilómetros do teatro dos acontementos nos que se mencionan estes primeiros xudeus advertidos na documentación galega. E Allariz si que tivo xudaría ben poboada e documentada anos máis tarde.
Publicado no Ruído dos Días
Comentarios (1) - Categoría: Galiza - Publicado o 31-12-2007 14:14
# Ligazón permanente a este artigo
Foro Social Galego
Artigo de Miguel Anxo Fernán Vello
GALICIA HOXE
Foro Social Galego


O Foro Social Mundial, saberán vostedes, naceu como un espazo aberto de encontro para intensificar a reflexión, realizar un debate democrático de ideas, elaborar propostas, establecer un libre intercambio de experiencias e artellar accións eficaces por parte das entidades e os movementos da sociedade civil que se opoñan ao neoliberalismo e ao dominio do mundo polo capital ou por calquera caste de imperialismo, sen esquecermos a construción dunha sociedade planetaria orientada cara a unha relación fecunda entre os seres humanos e de estes coa Terra. E todo isto, dito así, figura na Carta de Principios establecida polo comité de entidades brasileiras que organizou en Porto Alegre no ano 2001 o primeiro encontro do FSM. Noam Chomsky soubo analizar no momento da súa fundación o que representaba o FSM e concluíu que este era un espazo útil para desenvolver alternativas construtivas en defensa da esmagante maioría da poboación mundial que sofre constantes agresións aos dereitos humanos fundamentais, e tamén unha excelente oportunidade para avanzar no sentido de debilitar as concentracións ilexítimas de poder e estender os dominios da xustiza e da liberdade. E diríao con absoluta claridade Ignacio Ramonet, fundador de ATTAC e un dos promotores do Foro Social Mundial creado no Brasil: o FSM de Porto Alegre foi concibido como a antítese do Foro Económico Mundial de Davos. O Norte e o Sur. Ou sexa: empresarios, banqueiros e gobernantes do "primeiro mundo" e, na outra beira, cidadáns e pobos do planeta. Por iso mesmo é moi oportuna a convocatoria que diversas organizacións cívicas e sociais galegas, participantes no proceso do FSM dende xaneiro de 2001, acaban de realizar ?todo un acto cívico de mobilización? de cara a expresarmos dende o noso país a solidariedade coas principais reivindicacións do movemento alterglobalización. Será o 26 de xaneiro do 2008 en Santiago. Toda unha asemblea de movementos sociais galegos. Galiza activa co Foro Social Mundial. "Actuar localmente para mudar globalmente".
Comentarios (1) - Categoría: Galiza - Publicado o 25-12-2007 20:06
# Ligazón permanente a este artigo
Artigo de Ferrín no Faro de Vigo
Israelitas
Por Xosé Luís Méndez Ferrín

Temos falado eiquí da orixe xudía, nunca probada, de certas familias de Vilanova dos Infantes, incluída a miña. No ronsel desta idea escríbeme Lucía Pereira Espinosa desde A Coruña para saber sobre a miña opinión sobre dúas cuestións. Primeira; qué é o que significa ser xudeu ou xudía. Segunda: se é que existen comunidades sepharditas de orixe galega que conservan a nosa lingua. Non me sinto capacitado para responder a estas difíciles preguntas, máis intentareino con atrevemento temerario.

Serán xudeus, hebreus, israelitas, aqueles que proveñan de comunidades predominantemente urbanas que se extenderon por Europa, N. de África e Orinte Próximo desde a Idade Antiga e que tiñan como signo identitario a relixión étnica e o relato nacional que se cifra no que nós chamamos Pentateuco e eles Torah e o hebreu coma lingua sagrada e de cultura. A respecto do hebreu, os xudeus, segundo o grande relato, dende os días do Cativerio de Babilonia deixaron de falalo para asumiren diversas linguas do mundo, ás veces adaptándoas ás súas peculiaridades culturáis. Se a lingua hebrea era a da relixión e do culto na sinagoga nos días de Xesús Xosé e María, poño por caso, eles non a falaban e si a aramea en cambio. Tamén non falaba hebreu Flavio Iosefo.

Na Idade Moderna, as comunidades xudías, do Mediterráneo Oriental principalmente, construíron unha identidade sobre a lingua castelá evoluída de modo particular chamada djudio ou ladino, que é coñecido tamén como xudeocastelán. Estas comunidades foron chamadas sepharditas porque procedían de Sepharad, ou sexa da Península Ibérica, de onde foron expulsados polas monarquías cruéis e católicas do absolutismo nacente en España e Portugal a fins do século XV. ?Hay una tierra al Oeste/ que nunca puedo olvidar./ Hay una tierra al Oeste:/ Es mi dulce Sepharad?. Un grande continxente de xudeus vivían nos ghettos ou xudarías de Centro e Leste de Europa e alí foron fraguando unha outra identidade que tiña coma lingua o Jüddisch ou yiddish, palabra que, como o djudío sephardita, significa ?xudeu?. Este Jüddisch é alemán transformado nas comunidades de que falamos e que son chamadas askenazís. Por outra parte, ao longo do tempor fóronse conformando outras culturas e sociedades xudías de lingua árabe, amhárica (en Etiopía) e máis das que só temos moi vaga referencia no Fondo dos Espellos.

Os universos sepharditas e askenazí son moi diferentes e semellan ter só en común a referencia á Torah e ao Talmude. O sionismo xurde da cultura askenazí a fins do século XIX e proponse co obxetivo heroico de resucitar o hebreu como lingua oral e viva e fundar en Palestina, mediante unha sorte de Reconquista, un Estado Xudeu que necesariamente tería que desprazar a poboación árabe autóctona. Tal obxetivo cumpriuse ao termo da II Guerra Mundial e eu observo moi poucas personalidades sepharditas na nomenclatura política do Estado de Israel.

Pro, cando nos preguntemos por quén é realmente xudeu, os problemas son moitos e penso que irresolubeis. Serán verdadeiros xudeus os sionistas laicistas para os que a relixión é só unha compoñente histórica e nacional? Eles din que si. Pro, podesmo considerar xudeus os sepharditas Francisco Sánchez, filósofo escéptico extremo do século XVI, ou Baruch Spinoza, xenio do século XVIII que teorizou o panteísmo? Diríamos que era xudeu o descrido e falsamente converso Fernando Rojas, autor de La Celestina, ou o heterodoxo para os católicos Frei Luis de León? Poderíamos chamar xudeus a Karl Marx, Albert Einstein, Sigmund Freud, Leon Trotski ou mesmo Woody Allen ou Bon Dylan por moito que proviñesen de familias de boa torgueira askenazí? Marx pensaba que non, e aborrecía o modo de vida xudaico en canto que o anti-xudeu Vicente Risco, e outros que forman estúpida lexión, pensabal e pensan que xentes coma estas conspiraban e conspiran no nome da mentira dos ?Protocolos de Sión? para minar, disolver e destruír a civilización cristiá e demáis fantasías. E o que aínda é máis difícil de precisar: era xudeu Saulo, ou Paulos de Tarso, que arrincou a idea étnica do Deus privativo de Israel da sinagoga e chamos a todos os xentís, con éxito, a asumila ao tempor que fundaba o cristianismo?

Lectura recomentada: Reflexións sobre a cuestión xudía de J.P. Sartre. En próximas entregas seguirán pasando israelitas polo Fondo dos Espellos . Especialmente falaremos da nosa lingua no mundo da diáspora
sephardita.
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 21-12-2007 04:00
# Ligazón permanente a este artigo
Artigo de Pedro Gómez-Valadés
Annápolis, unha fiestra de oportunidade
Un artigo de Pedro Gómez-Valadés
Asociación Galega de Amizade con Israel


O pasado martes asistimos esperanzados á declaración conxunta que desde Annápolis fixeron pública Ehud Olmert e Mahmud Abbas. Declaración que afirma a vontade dás partes de chegar a un acordo definitivo antes de finais do 2008. Máis alá dá percepción persoal de cada quen, máis ou menos optimista ou pesimista, do que non cabe dúbida é de que ficamos diante dunha fiestra de oportunidade que, por responsabilidade histórica, non deben deixar pasar israelís e palestinos na procura dunha resolución do drama que sacode desde hai décadas Oriente Medio. Non será Annápolis unha variña máxica que resolva ou problema. Sería inxenuo pretender tal cousa. Ou camiño está cheo de dificultades que, en escenarios semellantes, naufragaron non pasado ante a impotencia dá comunidade internacional e do que é máis importante, dúas propios actores que sofren ou día a día do conflito. Pero sería tamén irresponsable pola nosa banda, desconfiar dá vontade real de israelís e palestinos en chegar á resolución do conflito. Desde a comunidade internacional cómpre apoiar e dar un voto de confianza ás vítimas reais. Sei do maioritario anhelo dá sociedade civil israelí por poder vivir en paz. Unha sociedade cansa de décadas de terror, acoso e enfrontamentos. Creo na vontade do presidente Mahmud Abbas cando afirma a súa decisión de alcanzar acordos sostibles e firmes que fagan posible a convivencia dúas dous pobos. Non será doado, hai non taboleiro problemas moi difíciles de resolver. Cuestións algunhas dolorosas para as partes, mais, que con vontade son posibles de resolver, outras recoñezo de máis difícil prognóstico: ¿Como vincular, como comprometer a unha organización integrista como Hamas, que fai bandeira do terrorismo indiscriminado e que nega e renega dá posibilidade nin sequera remota, do recoñecemento dá lexitimidade do Estado de Israel? Malia este interrogante, quero ser optimista. Porque palestinos e israelís merecen poder vivir definitivamente en paz.
Comentarios (0) - Categoría: Mundo - Publicado o 04-12-2007 03:34
# Ligazón permanente a este artigo
Judaísmo, Israel y Catalunya
Judaísmo, Israel y Catalunya

Toni Gisbert, (histórico dirigente del Partit Socialista d?Lliberament Nacional).
Aproximarnos al modelo nacional de Israel sin posicionarnos en el conflicto que enfrenta a este Estado con los palestinos y el mundo árabe es difícil. Pero lo que intenta este artículo no es hablar de política internacional, sino esbozar algunos apuntes sobre varios modelos de construcción nacional.

Artículo de Toni Gisbert publicado en la revista Lluita*


La primera pregunta que uno se hace cuando se acerca al judaísmo es cómo es posible que los judíos hayan podido mantener su identidad a lo largo de 3.000 años de historia, la mayor parte de los cuales sin un Estado propio y siendo víctimas de sucesivas invasiones que los minorizaron en su propia tierra, de una dispersión por todo el globo (la Diáspora ?‿), y de dos milenios de genocidio en Europa, el punto álgido del cual fue el nazismo. La respuesta se puede intuir en parte en la diversidad propia del judaísmo, que tanta perplejidad causa en el dogmático mundo cristiano. Porque a menudo uno se pregunta, desde la tradición cristiana, que es exactamente ?ser judío‿, que une a aquellos judíos creyentes tradicionales y el laico, descreído y sarcástico Woody Allen, por ejemplo. El judaísmo «EI hecho judío va más allá de la religión» Primero hecho a tener en cuenta: el judaísmo se el primer monoteísmo exitoso de la historia. hubo intentos anteriores a Mesopotamia, Egipto y Roma, pero era muy difícil que los grandes imperios territoriales que integraban culturas bien diversas pudieran imponer una religión unificada. Aun así, el Estado de Judá, pequeño comparativamente pero cohesionado culturalmente, si que podía hacerlo. Ahora bien: que hace que esta posibilidad fructifique en una realidad exitosa? La reforma religiosa impulsada desde el Estado para imponer un monoteísmo corno instrumento de cohesión ante Ia amenaza exterior. La centralización, pero, no será suficiente: Judea será invadida Pero la religión del Dios único pasara a ser asumida por la clase dominante corno elemento de cohesión frente a la ocupación y el exilio, y poco a poco ?la ideología de la clase dominante se la ideología dominante‿. esto explica el nacimiento del judaísmo como una religión, pero el hecho judío va más allá de la identificación con una religión y, sobre todo, de una manera unificada de entender esta religión. El segundo hecho que hace falta tener en cuenta se la destrucción del Templo ?El único lugar dónde se podían hacer ofrendas al Dios- por parte de los ocupantes, cosa que implicara, en un proceso interrelacionado con la Diáspora, la no existencia de una iglesia ni de una doctrina unificadas: en el judaísmo no hay un Vaticano, ni dogmas de fe, ni ayatolas con poder por proclamar fatwas ni el menor asomo de edictos religiosos de obligado cumplimiento para los creyentes. Sólo hay estudiosos de los Iibros sagrados que ofrecen interpretaciones y que forman escuelas (y a salto de mata), pero sin ninguna autoridad formal sobre la comunidad. Con el tiempo y la interrelación de Ias diferentes comunidades judías con su medio cultural y político de residencia, se han multiplicado Ias diferentes formas de entender el judaísmo Y de aquí el dicho: ?dos judíos, tres opiniones‿. Tercero hecho: Ias sucesivas ocupaciones sufridas harán aparecer el mesianismo. Los sectores populares anhelaban la llegada de una cabeza política y militar que encabezas la revuelta contra los ocupantes; los potentados , un mesias espiritual, que restauraría el orden moral. En cualquiera de los casos, hace falta destacar que en el judaísmo el castigo y la recompensa tienen lugar en este mundo, y no en un mundo futuro del más allá. La persistencia de Ia ocupación, el fracaso de Ias diversas revueltas y la Diáspora convertirían en mayoritaria la lectura del mesianismo como una restauración moral, la cual debe tener lugar en la Tierra y depende no de un enviado (¿celestial?) sino de los mismos judíos, de su respeto por la Iey -la Tora y el Talmud- y por Ias tradiciones que conforman la identidad de su pueblo. En el judaísmo no se puede estimar (querer) a Dios y odiar a este mundo; no hay ningún dualismo entre una materialidad despreciable y una espiritualidad superior; no se Debe de quien solucionara los problemas de la Tierra. El mesianismo se convierte así en una voluntad de tikkoen olam, el principio de «restaurar el mundo», mejorarlo, perfeccionarlo, mediante la acción del hombre justo, la cual contribuye a la aproximación de la era mesiánica, la era de la justicia. El cuarto hecho que hace falta tener en cuenta es la lustración. Las revoluciones burguesas proclamaron los derechos de los ciudadanos, y Ia emancipación de los judíos significa su adhesión a los nuevos estados emergentes. «Ser judío» pasa a ser una cuestión privada, compatible con «ser francés» o alemán. Por otro lado, el avance de la Ilustración alimenta una corriente profundamente renovadora y abre la puerta a una interpretación laica del hecho judío: ya no implicaba necesariamente una creencia religiosa, sinó una moral, entendida como lectura del mundo. Este último hecho tuvo unas consecuencias importantísimas: mientras que el cristianismo no asumió lo que implica (los valores) la Ilustración hasta el Concilio Vaticano II, y el islamismo todavía se muy lejos de vivir (pasar por) un proceso de renovación parecido, el judaísmo laicizado dio lugar a una impresionante oleada de pensamiento, organizaciones y personas que, guiadas por aquel principio de restauración del mundo, entendido de manera secular, impulsaron en buena medida los movimientos liberales, progresistas y socialistas. Los principales protagonistas de este proceso serían los judíos askenazís de la Europa central y oriental, muchos de los cuales acogieron con entusiasmo el ideario socialista. El racismo de raíz cristiana ?El antisemitismo es la reacción contra la Lustración. Desde su nacimiento, el judaísmo ha tenido relaciones mucho mejores con el mundo musulmán que con el cristiano. Y es natural que así sea si tenemos en cuenta que el cristianismo es, en origen, una escisión del judaísmo, la cual, para afirmarse y crecer, esta obligada a «matar el padre». Cristo, en el caso de haber existido realmente, era judío, y los primeros cristianos, una secta judía. Y los famosos primeros mártires, aquellos que eran lanzados a los leones por Nerón, eran en realidad judíos, castigados por protagonizar revuelta tras revuelta en (contra) Roma. El cristianismo no se empezó a separar del judaísmo hasta el Concilio de Jerusalén, en el año 50. No es este el lugar de hacer la interesantís ma ?y desconocidísima historia del nacimiento del cristianismo, de su ensañada lucha contra la matriz judía y contra las otras religiones con pretensiones de universalidad con las cuales compitió (sí: la cosa podía haber ido de otro modo), ni de las razones sociales que lo convirtieron en ideología de estado en un contexto de crisis del modo de producción esclavista. Lo que ahora nos interesa es remarcar que el cristianismo ha (¿dirigido?) una lucha sin piedad contra el judaísmo durante dos milenios (hace falta recordar las políticas de apartheid, la Inquisición, las Cruzadas, las matanzas en gran número, las expulsiones de todo Europa, los progroms, la indiferencia ante la política de los nazis...?). Cuánta gente sabe que los judíos acogieron los musulmanes como a libertadores y lucharon con ellos contra los visigodos en la península ibérica en el año 711? 0 que los judíos sefardíes vivieron una época de brillante (Áurea) en el norte de África bajo el califato omeya? 0 que en Palestina siempre vivieron judíos ininterrumpidamente [todo y] (durante) la dominación musulmana? La reacción contra la Ilustración va poder (está influida por o basada en) este racismo cristiano ancestral (y se trasmudó dando una vuelta de tuerca (un cambio de sentido) de la religión a la «raza», contraponiendo una «raza aria» a una «raza judía» causante de todos los males: es el antisemitismo. La translación -que tuvo lugar precisamente allí donde había nacido la Ilustración, y dónde entonces tenía lugar la reacción contra ella, La Alemania y la Francia de la restauración postnapoleonica- tuvo efectos gravísimos: del judaísmo se podía huir por la conversión; de la «raza», no. Y así, el nazismo, que llevó el sistema a sus últimas consecuencias, envió a la muerte a personas que lo único que tenían de judíos era un abuelo; pero eso era suficiente, porque «ser judío» se llevaba «en la sangre».
Sionismo y antisionismo «Entender el hecho judío, y los motivos de la creación de Israel, no implica compartir una determinada política». El antisemitismo muestra como de profundo y arraigado era el racismo antijudío y provoca una reflexión traumática: si la emancipación fruto de la Revolución Francesa no había sido nada más que un paréntesis, un espejismo, quería decir que los judíos no podían esperar nada bueno tampoco de los nuevos estados y que, por lo tanto, necesitaban uno propio. La Shoah, El Holocausto nazi, acabó de remachar la clave. Pero el sionismo encontró una fuerte oposición entre buena parte del judaísmo, puesto que la restauración del mundo no se podía limitar a un ámbito territorial concreto, sino que debía tener lugar en todo el planeta. Para muchos, el proyecto de construir un estado era una traición. Además, la Diáspora estaba formada no sólo por los que descendían del exilio, sino sobre todo por nuevas comunidades incorporadas posteriormente, las cuales se identificaban con el estado en el que residían. Palestina -según el nombre filisteo que originariamente sólo tenía un sentido geográfico- había tenido población judía interrumpida desde hacía 3.000 años, aun cuando las sucesivas ocupaciones lo habían aminorado. En este territorio vivía en siglo XIX una mayoría árabe y un conglomerado de comunidades musulmanas, cristianas y judías. Pero la tierra prometida no era para Y'os (¿?) exclusivo de los judíos. Por eso la propuesta sionista era la creación de dos estados en la tierra de Palestina: uno, el hogar de los judíos (aun cuando la ciudadanía israelí la comparten muchos árabes, igual que muchos cristianos y musulmanes), y el otro, el del pueblo palestino (los descendentes de los cananitas y de los filisteos -primero cristianizados y después mayoritariamente convertidos al Islam, aunque también quedan comunidades cristianas-, y aminoradas por los árabes, llegados en el 636, y mezclados con ellos). Del mismo modo, en el Liban aconteció (se creó, se fundó) el único estado mayoritariamente cristiano de la zona. De hecho, se trataba de reordenar la herencia del imperio Otomano, hundido tras la finalización de la Primera Guerra Mundial, y dar un hogar a cada creencia. El proyecto fue el plan de partición aprobado por Ia Asamblea General de las Naciones Unidas el 29 de noviembre del 1947. La Agencia Judía lo aceptó, pero los palestinos y los árabes lo rechazaron. Así pues, Ben Gurion, presidente de Ia Agencia, proclamó el estado de Israel en el año 1948 dentro las fronteras reconocidas por Ia ONU. La respuesta palestina y árabe fue la guerra. Medio siglo después, palestinos y árabes están dispuestos a recuperar el plan de Ia ONU que habían rechazado. En los posicionamientos respeto a la coyuntura política reciente del Próximo Oriente ha pesado, y continúa pesando, un antisionismo ancestral que alimenta una peligrosa confusión: la del actual gobierno israelí con cualquier gobierno israelí; la del gobierno con los israelíes; y la de Israel con el judaísmo. Tan peligrosa como identificar al conjunto de los norteamericanos con el actual gobierno norteamericano (una distinción, esta, que repite insistentemente Fidel Castro), el conjunto de los españoles con el gobierno de Aznar, o los españoles con vascos o Catalanes. Confusiones todas ellas que a distancia pueden ser comprensibles, pero que en todo caso son imperdonables. En este sentido, uno olvida a menudo a los pilotos israelíes que se negaron a bombardear a los palestinos a pesar de ser expulsados del ejército; los cuatro exjefes del Shin Bet (Servicio General de Seguridad) israelí que criticaron duramente la política de Sharon en una entrevista publicada en el periódico israelí Yediot Ahronot el noviembre pasado, donde defendían la retirada de los territorios ocupados en 1967. Como tampoco es normal que en los últimos 3 años se haya producido en suelo (en territorio) francés un importante aumento de las agresiones racistas, y que el 70% de las cuales hayan sido dirigidas contra judíos. Algo pasa. El gobierno Bush no es más pacifico que el de Sharon, y nadie identifica a los norteamericanos en su conjunto con Bush, ni nadie criminaliza a los cristianos a pesar de que Bush sea un cristiano fundamentalista, ni nadie no cuestiona el derecho de los EE.UU. a Ia existencia, -un estado que también nació, precisamente, como tierra de acogida para buena parte de los perseguidos por motivos religiosos en Europa. Entender el hecho judío en su complejidad, religiosa e identitaria, y los motivos que hay en pos de la creación deI estado de Israel, no implica compartir una determinada política impulsada por un gobierno concreto. Ponerlo todo en el mismo saco alimenta aquel antisionismo secular y ayuda poco a entender y resolver los conflictos. Judaísmo, Israel y Catalunya Desde la perspectiva nacional catalana, el punto en común con las reflexiones del judaísmo son notables. Para empezar, tambe muchos Catalanes esperaron que el fin del franquismo representase la emancipación como pueblo, que pudiésemos ser nosotros mismos dentro de un estado plurinacional, a pesar de Ia experiencia traumática de siglos de discriminación y de opresión. Veinticinco años después, cada vez somos más los que pensamos que poca cosa podemos esperar de un estado que, a pesar de toda la evolución que ha vivido, no ha cambiado en eso esencial para nosotros como pueblo: el anticatalanismo, que no sólo no ha sido extirpado con el fin del franquismo, sino que antes y ahora resurge bajo nuevas formas. Y es que, como los judíos, los Catalanes hemos sido durante siglos «el enemigo interior» de una España construida en base al racismo mas manifiesto: tenemos unos buenos ejemplos con la expulsión de moros y judíos, Y el exterminio de la población guanche de las Canarias y de los indígenas del Caribe, y el genocidio masivo de los indios de América central y sur. España se ha fundamentado, para su legitimación ideológica y cohesión social, en el racismo de raíz cristiana, desde el mito de la Reconquista hasta la Cruzada franquista. Ante esta constatación, una parte importante de nuestro pueblo reclama, como lo reclama una parte importante del judaísmo, un hogar nacional propio. Y la reclamamos en aquel territorio dónde históricamente nació y se afirmó nuestro pueblo. Un territorio dónde no somos los únicos que estamos: como los judíos, hemos sido minorizados en algunas parcelas de nuestra propia tierra por los siglos de ocupación. Pero, como ellos, hemos vivido ininterrumpidamente desde el nuestro nacimiento como pueblo y -en este caso, a diferencia de ellos, y a favor nuestro- somos mayoría todavía en la mayor parte de este territorio. Aun así, tampoco renunciamos a las parcelas dónde somos minoría: porque para nosotros la tierra tiene valor por si misma, nos identifica y cohesiona. También es cierto que esta tierra no es de uso exclusivo nuestro: nadie puede borrar las consecuencias de la historia y, en todo caso, el nuestro ha sido siempre un pueblo de acogida. Así como Israel crece integrando a los judíos que van a vivir, nuestra fuerza es la capacidad de integración de los recién llegados. Queremos compartir la tierra con los que han venido a vivir, queremos integrarlos en un mismo proyecto de país, y sin renunciar a volver los nombres a las cosas y a cada palmo de tierra. No queremos un país cualquiera: como los judíos, nosotros somos de este mundo, aspiramos a mejorarlo y a hacer del nuestro un país mejor. Y eso depende de nosotros: es la cultura del trabajo, de la voluntad de cambio y de transformación de la realidad mediante el compromiso y el esfuerzo individual y colectivo. Y aun cuando miramos al futuro, no olvidamos nunca nuestra experiencia histórica, los siglos de persecución que nos han marcado y a los cuales, milagrosamente, hemos sobrevivido. Eso a menudo nos ha hecho despreciar la necesidad de un estado propio, como entre buena parte de los judíos. Y, a la vez, ha creado unos mecanismos de supervivencia que nos particularizan entre las naciones sin estado de Europa.
*Toni Gisbert, histórico dirigente del Partit Socialista d?Lliberament Nacional.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 23-11-2007 04:55
# Ligazón permanente a este artigo
O principio sexto de Goebbles e a legal negación
O principio sexto de Goebbles e a legal negación

Afonso Vázquez-Monxardín


Seguramente coñecen o nome de Joseph Goebbels e o de August Friedrich Kellner non lles di nada. E son dous alemáns para lembrar. O primeiro, sábeno, é un preparadísimo dirixente nazi, sensible coas artes, creador da manipulación política moderna e un abominable monstro que non dubidou en matar os seus seis fillos antes de se suicidar na caída de Berlín. O segundo, Kellner, un modesto inspector de xustiza, socialdemócrata, escribiu durante a segunda guerra mundial un diario titulado A miña oposición desde a consciencia de que a súa loita interna na Alemaña daqueles momentos era imposible. A propósito escribiu: "Non podería combater os nazis hoxe porque teñen o poder de calar a miña voz, por iso, decidín loitar contra eles no futuro. Dareilles ás xeracións vindeiras unha arma contra o rexurdir de tal demo: a miña testemuña dará fe dos actos bárbaros e amosará como paralos". E escribiu un diario de 800 páxinas que paseou medio mundo. Pero hoxe imos lembrar o sexto dos dez mandamentos da teoría da propaganda elaborados polo sabio e criminal comunicólogo alemán (o principio da orquestración) aquel que en síntese di que unha mentira repetida continuamente pasa por verdade. Precisamente porque é así, nos países avanzados de occidente é delito a negación do holocausto xudeu. Porque o pobo hebreo xa padeceu varias veces na historia a infamia da mentira: desde as acusacións de asasinatos rituais de nenos na España medieval, aos protocolos de Sión, difundidos por verdade, aínda hoxe, nos medios islamitas, a dicir, que non houbo xudeus nas Torres Xemelgas. Contra a mentira criminal, é bo lexislar para impedir sequera a posibilidade de que a unión orquestrada de moitos medios poderosos puidese chegar a relativizar, arrecunchar, ocultar e acabar negando a verdade. Por iso, a decisión do Constitucional Español amparando na liberdade de expresión o dereito dos neonazis españois de Cedade á negación do holocausto énchenos de tanta vergoña como a Ahmadineyad de satisfacción. Non me estrañaría que quixese subvencionar un próximo congreso de negación neste Madrid, capital dunha ridícula tolerancia. Mentres o bo de August Friedrich Kellner se ha de revolver na súa tumba alemá baixo a ollada triste de millóns de xudeus que chegaron ao ceo, directamente, desde as chemineas do inferno.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 20-11-2007 02:23
# Ligazón permanente a este artigo
Negación, minimización e banalización. Por Julian Schvindlerman

De todas as manifestacións de odio contemporáneas, a negación do Holocausto destácase polo seu robustez: é tan alucinante por definición, tan inconcibible moralmente, que a súa soa mención alude a un mundo irreal, unha sorte de espazo virtual inmoral habitado só polos mais fanatizados dos fanáticos. Negarlle ás vítimas o seu sufrimento é un acto tan vil, tan inhumano, que -correctamente- as sociedades civilizadas puxeron ás súas propagadores fóra de toda aceptación social. Nalgunhas nacións, a predicación deste mal esta ata suxeita a sanción penal. A abundancia de evidencia histórica referente aos acontecementos da Segunda Guerra Mundial é tan masiva que sorprende a persistencia da ofensiva negacionista. De todos os feitos históricos, o Holocausto é posiblemente un dos máis investigados, máis debatidos, máis testemuñados. Varios dos seus sobrevivientes continúan vivindo como testemuñas resenciales dunha traxedia indescritible, tomando forzas de onde xa non hai para deixar un legado de memoria e advertencia ás sucesivas xeracións. E aínda así, aínda cando homes e mulleres xurdidos das profundidades do abismo camiñan ao noso ao redor cos seus brazos tatuados polo horror do seu pasado, persiste -sen signos de esgotamento- a misión tergiversadora dos herdeiros ideolóxicos do nazismo, amparados na mesma judeofobia febril dos seus antepasados próximos. Xa foi postulado que a negación do Holocausto é unha forma de antisemitismo. Tal como este último, posúe o atributo da irracionalidad, a malicia, e a continuidade. O negador da Shoá é un antisemita que apela a novos recursos para perpetuar un mesmo fin: manter viva a chama do odio ao xudeu, esa chama que o devora internamente e a que tantas veces ao longo da historia consumiu á decencia humana nun fogueira de delirio e despropósito. Posto que, na sabia observación do académico e activista libertario canadense Irwin Cotler, ?hai cousas na historia xudía que son demasiado terribles como para ser cridas, pero non tan terribles como para suceder?. Hoxe en día asistimos ao lamentable espectáculo de conferencias internacionais para promocionar a negación do Holocausto. No Cairo e en Teherán a fins do 2006, en Abu Dhabi a mediados do 2002, e en Ammán a comezos do 2001, encontros de negadores foron celebrados. Ata na axenda diaria dunha conferencia global baixo auspicios das Nacións Unidas, en setembro de 2001 en Durban, Sudáfrica, motivos minimizadores do Holocausto foron incorporados. Que a consiga convocante fose ?Conferencia Mundial contra o Racismo, a Discriminación Racial, a Xenofobia e outras formas de Intolerancia? deu un condimento Orwelliano a todo o asunto. Esta irrealidad atopámola tamén en Occidente -onde este ?revisionismo histórico? naceu- cando coñecidos negadores (talles como David Irving en Inglaterra e Robert Faurrison en Francia) inician demandas legais contra aqueles que os sinalan como falsificadores da historia. Seres sen alma con egos sensibles, mentireiros indignados ao quedar expostos pola luz da verdade. Pero se do odio ao xudeu provén a negación do Holocausto, tamén sobre a covardía pode sustentarse a súa minimización. Segundo o Daily Mirror, unha escola británica decidiu remover ao Holocausto das súas clases de historia polo temor a ?ofender? aos seus alumnos musulmáns, quen nas mesquitas e fogares reciben o ensino de que este feito foi un mito, e no pasado alteráronse ao oír o oposto en clase. En Francia, a recentemente inaugurada Rue Raoul Wallenberg foi situada nun barrio marxinal de Paris e asignar unha curta extensión. A placa explicativa omite indicar que Wallenberg salvou a xudeus durante a Segunda Guerra Mundial (motivo polo cal estaba presumiblemente sendo homenaxeado) e a cerimonia realizouse un sábado á mañá; en coincidencia co Shabbat xudeu, de maneira que diplomáticos israelís e dirixentes xudeus non puideron asistir. ?É probable que os responsables da zona considerasen a sensibilidade dos islamitas radicais que habitan na veciñanza? conjeturó Shimon Samuels do Centro Simon Wiesenthal. Con crecente inquietude, advertimos tamén a presenza da banalización do Holocausto. ?Temo que non aprendemos da nosa historia?, opinou o profesor alemán Wolfram Richter da Universidade de Dortmund ao comentar sobre a suposta discriminación europea cara aos inmigrantes musulmáns, ?O meu principal temor é que o que lle fixemos aos xudeus poderiamos facerlle agora aos musulmáns?. Ken Livingstone, Alcalde de Londres, viu ?ecos? da ?demonología da Alemaña Nazi? no debate sobre a vestimenta islámica en Europa. Pola súa banda, a académica Fania Oz-Salzberger, filla do renombrado novelista israelí Amoz Oz, comparou a situación das mulleres musulmás en Europa ás experiencias da súa propia avoa cando debeu abandonar Praga ante o avance alemán. Tal como sinalaron Efraim Karsh e Rory Miller (de cuxa monografía ?Europe´s Persecuted Muslims?? tomei as citas anteriores), isto sucede á vez que aumenta o sentimento de vulnerabilidade das comunidades xudías en Europa, en gran parte debido á intimidación violenta que exercen, precisamente, aqueles que hoxe están sendo descritos como posibles novas vítimas doutro ?Holocausto? europeo. Nun mundo no que os judeófobos negan o Holocausto, os covardes minimízano, e os cínicos o banalizan, xorde unha importancia especial na acción de non esquecer. É por iso que os actos de recordación conmemorados cada ano non deben ser vistos soamente como un tributo ao pasado -algo moi digno de seu- senón tamén como unha afirmación de cordura ante un mundo aloucado; unha sorte de antídoto social contra a desinformación reinante. Tomemos o exemplo daqueles que atravesaron as portas do inferno e regresaron cunha sentida determinación de divulgar o inenarrable para honrar a memoria dos asasinados, para alertar aos nosos contemporáneos, e para documentar para sempre a valía dos esamparados e o seu triunfo moral ante a encarnación do Mal
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 17-11-2007 18:12
# Ligazón permanente a este artigo
Non hai gays en Irán
Comentarios (0) - Categoría: Mundo - Publicado o 14-11-2007 15:40
# Ligazón permanente a este artigo
SHOAH. Suso de Toro

SHOAH
Suso de Toro

Almorzamos cada día con novos crimes do exército israelí, novas infamias de Sharon. Eses crimes trasladan unha parte desa furia cega aos nosos ollos. Mais os crimináis non nos deben facer esquecer o esencial, o que debe perdurar na nosa memoria. Pois o crime non é o todo da verdade, tamén está a vítima. E tamén está a piedade. Tamén eses crimes de estado que escarnecen en corpo e alma aos palestinos ten disidentes dentro, obxectores entre a sociedade israelí. Sabemos que o pobo xudeu non é Israel, moito menos Sharon. Lembramos o que os xudeus significan para esta parte da humanidade chamada Occidente. Un lémbrao cando a radio anuncia a retransmisión de Moisés und Aaron, de Schóm-berg, en directo desde Nova York, estreada polo propio autor no 36 nunha Barcelona baixo as bombas fascistas. Un repasa discos e libros nesta mesa de traballo e aparecen cantos de Mahler, literatura de Imre Kertész, poemas duros e negros de Celan, compases hebreos de Shostakovich, a banda sonora de Armand Amar para a película Amen do imprescindíbel Costa-Gavras (como irnos esquecer a verdade que hai nesa película porque a extrema dereita sionista impedise a estrea doutro filme seu que narra o crime contra o pobo palestino). Cómo poderemos esquecer a Primo Levi. E, sobre todo, cómo esquecer que existe a película Shoah, de Claude Lanzmann. Riba da mesa está o libro, Shoah, subliñado, riscado, inter-vido, onde a editorial Tiempo al Tiempo publicou o texto dése filme. Non hai imaxes, non hai banda sonora. Hai so palabras pronunciadas e aquí fixadas, detidas. Poesía pura. Dureza do diamante, exactitude do diamante entallado. Os nazis alemáns e os aliados cometeron o máis atroz sen ocasión para a desculpa, non hai atenuantes. O xenocidio dos ciganos europeos é invisíbel, coma o mesmo pobo cigano, e o romanes non nos deixou por escrito a memoria da súa dor, non sabemos dunha palabra del que designe o que lles fixeron. Pero existe a palabra hebrea, que tamén facemos patrimonio noso, para nomear ese crime máximo, Shoah. E ese horror fascínanos. E fainos comprender o que Aristóteles quixo dicir da conmoción dos espíritos polo horror, da traxedia. A categoría máxima da estética nútrese de dor e mais de horror. As páxinas deste libro obrígannos a nomear o indicíbel, o que os agacharon baixo eufemismos. Obrígannos a facer cálculo do tempo preciso para facer desaparecer un número determinado de homes, mulleres e nenos. Facemos contabilidade sinistra con superviven tes e verdugos: «Vexamos... No caso das mulleres, digamos que unha hora en total. Unha hora e media. Todo un tren, en dúas horas.» Todo está en: «A señora, cando viu este neno, díxolle ao alemán: «Oia, ¡deixe marchar este neno!» Entón el preguntoulle; «¿Pero onde?». «Pois co seu pai e mais coa súa nai». Daquela o alemán mirou para o ceo e díxolle: «Si, decontado, ¡el haberá ir para aló arriba, co seu pai e mais coa súa nai!»». Porque «cada día, diante dos nosos ollos, milleiros e milleiros desaparecían pola cheminea». O pobo xudeu amosounos durante séculos, definitivamente no século XX, o significado da palabra traxedia. Sobre todo aos cristiáns, porque foron os cristiáns os que asasinaron e os que contemplaron mudos. E isto foi así.
Comentarios (2) - Categoría: Galiza - Publicado o 30-10-2007 15:31
# Ligazón permanente a este artigo
O que non entendemos en Europa
Por Amos Oz

Os europeos teñen unha longa tradición de pensar en branco e negro. É normal, o século XX foi así. Ante o nazismo, había que pensar en términos de branco e negro; ante o colonialismo había que pensar en términos de branco e negro; ante o "apartheid", ante tantas cousas. Pero esa ollada non sirve para o caso do conflito árabe-israelí. Neste caso, atopámonos con dúas causas xustas que chocan e que, ate agora, non conseguiron convivir. Isto non vai de bos e malos, non vai de ir a unha manifestación a favor dos bos, asinar un manifesto en contra dos malos e irse a durmir a casa plácidamente. Gustaríame que Europa, en vez de actuar así, actuase como o médico de urxencias que, cando lle chegan tres accidentados, trata de curalos sen preguntar quen foi o condutor que causou o accidente.
Comentarios (0) - Categoría: Mundo - Publicado o 26-10-2007 05:17
# Ligazón permanente a este artigo
A España rancia, casposa e separatista de toda a vida.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 18-10-2007 05:56
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0