OUTRA VISIÓN


CONTRA O PENSAMENTO ÚNICO (Oficial ou alternativo)
Se repetimos unha mentira unha e outra vez, a xente terminará por crela.

(Joseph Goebbels)



O meu perfil
teixeira1970@hotmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

O déficit do estado: demasiado grande ou demasiado pequeno?
O déficit do estado: demasiado grande ou demasiado pequeno?
Vicenç Navarro

O Partido Popular fixo da expansión do déficit do Estado o campo de batalla para oporse ao goberno socialista cuxo Presidente, indicou que tal déficit podería mesmo alcanzar unha cifra equivalente a un 4% do PIB do país, excedendo o límite autorizado polo Pacto de Estabilidade da Unión Europea que establece como máximo a cifra dun 3%. O dirixente do PP, o Sr. Rajoy, subliñou que esta permisividade do goberno, aumentando tanto o déficit do Estado, é unha medida que danará a economía española, propondo, no seu lugar, unha diminución de tal déficit, cunha redución do gasto público. Tales recortes xunto con outra proposta do PP, a de reducir os impostos, diminuirá enormemente o tamaño do gasto público en España, un dos máis baixos da Unión Europea dos Quince (UE-15), o grupo de países máis próximos ao noso polo nivel de desenvolvemento económico. A primeira observación que a proposta do Sr. Rajoy xera é subliñar que, polo xeral, non coincide coas propostas feitas pola maioría de partidos conservadores ou liberais que gobernan na maioría de países da UE-15 e de Norteamérica (EE.UU. e Canadá). A maioría destes están a levar a cabo políticas expansivas de gasto público, mesmo á conta de aumentar significativamente o déficit do Estado. En EE.UU., baixo a Administración Bush, tal déficit alcanzou xa case un 6% do PIB. é certo que historicamente os partidos de dereitas fixeron da redución e mesmo eliminación do déficit público un elemento crave das súas propostas de goberno. Iso foi así até a revolución neoliberal na década dos anos oitenta. O Partido Republicano en EE.UU. criticara tradicionalmente ao Partido Demócrata por ser o Partido identificado con grandes déficits. Esta postura, con todo, cambiou co Presidente Reagan, e máis tarde co Presidente Bush pai, cando o gasto público aumentou considerablemente (debido primordialmente ao crecemento do gasto militar), pagándose, en parte, cun aumento do déficit público. Os gastos do goberno federal foron moi superiores (o equivalente ao 6% do PIB) aos ingresos ao Estado. Paradoxalmente, foron os Demócratas os que a partir de entón fixeron da redución do déficit o centro da súa campaña, un cambio que non foi moi rendible electoralmente. Aínda que retóricamente a poboación declarase nas enquisas que favorecía a redución do déficit, ningún candidato conseguiu moito apoio electoral centrándose neste tema. Mesmo dúas terceiras partes do electorado do candidato Perot (que fixo da eliminación do déficit o elemento central na súa campaña) indicaron nas enquisas a saída das urnas que a redución do déficit non foi a causa de que lle votasen. E, aínda que a redución do déficit estaba incluída no programa do candidato Clinton en 1992, este tema pasou desapercibido durante a súa campaña electoral. O que mobilizou ao electorado de Clinton foron as súas propostas de reformas sociais, incluíndo a universalización da sanidade naquel país. Un tanto semellante ocorreu na campaña de Obama, que incluía no seu programa a redución do déficit. Unha vez elixido, propuxo un programa de gran expansión do gasto público que aumentará o déficit do estado, alcanzando cifras por encima do 7%.

Argumentos que se utilizaron en contra da expansión do déficit.

Un dos argumentos máis utilizados en contra da expansión do déficit (que Rajoy tamén utilizou) é que o Estado debese facer o que as familias fan: equilibrar as súas contas. Segundo tal suposto, "As familias non gastan máis do que gañan". O problema con esta observación é que ignora que a maioría das familias gastan en calquera momento determinado máis do que gañan. As economías familiares non poderían manter o seu nivel de vida sen pedir diñeiro prestado. Isto é o que se chama endebedamento, baseado á súa vez na existencia de crédito. As familias piden préstamos para poder pagar (non agora, senón máis tarde) a casa, os estudos dos seus fillos, os medios de transporte (coche e outros) que necesitan, e un longo etcétera. A xente non acumula e aforra diñeiro ata que ten o suficiente para pagar o prezo total da vivenda que queren comprar. As familias piden a hipoteca e págana aos poucos en varios anos. Pois o mesmo fai o Estado. O Estado, como as familias, debe pedir prestado (chámase a débeda pública), para poder asegurarse un mellor presente e futuro para a cidadanía. Debe construír escolas, servizos públicos, estradas, e un longo etcétera. Non permitir ao Estado, sexa este Central, Autonómico ou Municipal, que se endebede ou permitirlle unha porcentaxe moi baixa do seu PIB (como ocorre en España), é un enorme erro. Parte das enormes insuficiencias nas infraestruturas e estado do benestar do Estado español, das CC.AA. e dos Municipios, baséanse nestas políticas de ter baixos déficits, esixindo excesiva austeridade aos CC.AAs. e ás autoridades locais. Outro argumento que se utiliza en contra da expansión do déficit é que deixamos aos nosos fillos unha enorme débeda que terán que pagar eles. Aparecen así artigos que falan da falta de solidariedade coas xeracións futuras, cargándolles cunha débeda que terán que pagar os nosos fillos e netos. Este argumento ignora que na maioría dos países europeos, incluíndo España, os déficits do estado que determinaron a existencia da débeda pública, foron necesarios para pagar os investimentos públicos e o estado do benestar, gastando en escolas, obras e servizos públicos e outros gastos que son investimentos para o futuro. Un tanto distinto é en EE.UU. onde gran parte da débeda pública débese aos gastos militares utilizados para financiar a enorme cantidade de guerras que son unha constante na historia daquel país. Este non foi o caso na Unión Europea. Por iso é polo que a discusión do déficit oculta outra discusión que é mesmo máis importante, e que ten que ver coa natureza do gasto e da débeda pública. Cando se analiza a débeda pública (que é o diñeiro que o Estado ten que pagar por pedir prestado diñeiro para cubrir o déficit), hai que analizar de onde vén. Nunha familia non é o mesmo endebedarse para pagar a educación dos nenos e outros gastos relacionados coa súa formación, que endebedarse para irse a unha viaxe de pracer ao Caribe. Pois igual cos estados. Poden haberse gastado en gastos superfluos (moitos dos gastos militares sono) ou en gastos necesarios que melloran o presente e o futuro do país. E é aí onde debese haber un debate que non está a ocorrer en España sobre o que é investimento ou o que é mero gasto corrente. En círculos económicos e financeiros admítese que construír AVES ao longo do territorio español é un investimento. E construír escolas e investir en educación é tamén un investimento. E axudar ás empresas a que se modernicen é tamén un investimento.
Pero non se ten a mesma receptividade para ver aos servizos do estado do benestar como un investimento. E con todo, investir en escolas de infancia, servizos de dependencia, servizos sanitarios, servizos de prevención da exclusión e da pobreza é tan ou máis importante para mellorar a economía dun país, que os investimentos en infraestruturas. En EE.UU., por exemplo, calculouse que cada muller que entra no mercado de traballo crea novos postos de traballo, posto que alguén, no mercado de traballo, ten que cociñar, limpar a roupa, coidar da familia, e unha longa lista de funcións que agora fai o ama de casa. Tamén temos evidencia de que o soporte ás familias (escolas de infancia e servizos de dependencia) libera aos membros das familias, e moi en especial ás mulleres, incrementando a súa participación no mercado de traballo e a súa produtividade. A seguridade e protección social é un enorme investimento. Por iso é polo que sería importante e urxente que a moi positiva aceptación por parte do equipo económico do goberno socialista de aumentar o gasto público (á conta de aumentar o déficit público) traducísese tamén nun cambio de orientación, considerando o gasto social -non só en educación-como un investimento e non só como un gasto. Unha última observación. Está a proporse mesmo en amplos sectores socialistas (e non digamos en círculos conservadores), a idea de que non é agora o tempo para resolver (a través da reforma do financiamento autonómico) o gran déficit de gasto público social que existe nas CC.AA. Esta postura parece ignorar que é precisamente agora cando é máis urxente que nunca, que se resolva esta situación dunha maneira equitativa e suficiente para as CC.AA., posto que estas son agora responsables pola xestión dos dezasete estados do benestar autonómicos.Existe en España un déficit de gasto público social de 58.000 millóns de euros. A situación social en España. Volume III. 2008. Que está a dificultar enormemente o desenvolvemento social de España (España continúa estando á cola da UE-15 en gasto público social per cápita). é precisamente neste momento de crise e urxencia, cando se require incrementar substancialmente o gasto público (incluíndo o gasto público social), non só en conseguir unha maior cobertura do desemprego (unha función moi importante), senón tamén en cubrir os enormes déficits de emprego nos servizos públicos do estado do benestar. O escaso desenvolvemento da excelente Lei de Dependencia, consecuencia da súa subfinanciacion, é un claro exemplo diso. Estes gastos debesen realizarse a base de incrementar o déficit, aumentar os impostos dos súper ricos (España está entre os dez países do mundo con máis millonarios), e corrixir a fraude fiscal (que alcanza a cifra de 85.000 millóns de euros). Paralizar todas estas intervencións esperando que se resolva a crise é a maneira errónea de perpetuala.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 22-12-2008 20:11
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0