Falar galego como afirmación e sostén da herdanza que levamos no corazón.
Unha susbstancial aposta de alumnos dos cursos de idioma galego de Bos Aires pola cultura de Galicia

O meu perfil
oterzodafala@gmail.com
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Nosos Poetas benqueridos
Ramón Cabanillas
Galicia
¡Galicia! Nai e Señora,
sempre garimosa e forte;
preto e lonxe; onte, agora,
mañán... na vida e na morte!
....
¡Todo prá nosa Galicia,
fror de todal-as virtudes;
prá sedenta de xusticia,
ferida de escravitudes!

Namentras a sangre vibre
en beizos e corazón...
¡a espranza de véla libre
e este berro: Redención ¡

¡Xuremos! "Dereito ou torto,
sin máis alcuño ni-achego,
doente ou sán, vivo ou morto,
gallego...¡soio gallego!"
Comentarios (0) - Categoría: Que estamos a ler? - Publicado o 20-08-2012 20:32
# Ligazón permanente a este artigo
A visita de Víctor Freixanes a Bos Aires
A visita de Víctor Freixanes a Bos Aires transformouse nunha data esperada. O mes de abril, ademáis do outono xa instalado, sempre trae a Víctor Freixanes que vén participar das actividades da ?Feria del libro de Buenos Aires?. Como a estas alturas xa se trata dun ?parente? querido e agardado, Víctor vai de percorrido por tódolos colectivos que están traballando para manter e espallar a cultura galega nesta cidade.

Dende que se creou o Terzo da Fala, alá polo ano 2009, o autor veu sempre falar con nós, sen preguntar nunca nin cantos eramos, nin se falabamos galego, nin se tíñamos coñecemento da súa obra. Con total xenerosidade, dedicounos o máis valioso: o seu tempo.

E esta vez non foi a excepción. Aproveitamos para face-la presentación do seu libro Cabalo de ouros cunha conversa aberta ó publico. Organizamos o acto en conxunto cos Lectores Galegos e coa colaboración da Federación de Asociacións Galegas de Bos Aires que puxo á nosa disposición a súa fermosa Biblioteca da rúa Chacabuco.
A emoción agardábao ó entrar porque alí, nunha listaxe de represaliados na provincia de Pontevedra, Freixanes atopou o nome do seu tío Xoaquín ( mencionado no libro ) e foi quen de compartir con todos nós a homenaxe que a memoria lle ditaba e as palabras non chegaban a describir. Alí estabamos todos, os Lectores do Tortoni, os alumnos do Santiago Apóstolo (que viñan de premialo coa súa Rosa dos ventos) co seu profesor Rodríguez Brandeiro, algunhas autoridades de centros da colectividade, e os estudantes de galego de tódolos niveles, desde o que pode ler e comprender pero non se anima a falar ata os que temos que ser calados á forza. Todos compartindo a marabilla da palabra, a dona das fantasías e das ilusións, capaz de levarnos a outro tempo na Vilanova de Alba mítica onde o medo era amo e señor, dono de vidas e mortes, e onde a única fuxida era o barco cara ás Américas.

Con todo, esta vez falouse máis do futuro, da nova editorial que terá sede en Bos Aires, da posibilidade de mercar libros en galego e ter acceso ás novidades que hoxe non dan chegado aquí, das accións a prol da lingua levadas a cabo nesta cidade que foi centro da cultura galega durante os tempos escuros.

Para todos nós, cada visita que chega desde a Terra é unha festa; ese anaco de Galicia que vén falar connosco trae o bosque e o mar, as aldeas dos nosos pais, os peiraos dos portos e as rúas das vilas, o fouciño do labrego e o libro. Todo cabe na palabra que vén da terra. Aínda os que nunca tiveron a sorte de volver a Galicia, todos participamos da cerimonia do encontro.
Non estivo ausente a morriña. Nós somos o mellor exemplo dela -??a vida toda suspirando por volver?- di Freixanes no libro e tanta razón ten que ata os que vimos a luz primeira nesta beira, pasamo-la vida enteira volvendo á Terra. O sábado na Biblioteca, estivemos todos a carón da lareira nun lugar indefinido de Galicia, escoitando un longo conto que oxalá non remate.


Alicia Lago Roca
Comentarios (0) - Categoría: Que estamos a ler? - Publicado o 01-05-2012 22:58
# Ligazón permanente a este artigo
Homenaxe a Rosalía de Castro no 126º aniversario da sua morte


Homenaje a Rosalía De Castro en el 126 aniversario de su muerte.

NEGRA SOMBRA

Cando penso que te fuches,
negra sombra que me asombras,
ó pé dos meus cabezales
tornas facéndome mofa.

Cando maxino que es ida,
no mesmo sol te me amostras,
i eres a estrela que brila,
i eres o vento que zoa.

Si cantan, es ti que cantas,
si choran, es ti que choras,
i es o marmurio do río
i es a noite i es a aurora.

En todo estás e ti es todo,
pra min i en min mesma moras,
nin me abandonarás nunca,
sombra que sempre me asombras.

ROSALÍA DE CASTRO (Follas Novas, 1880)

Comentarios (0) - Categoría: Que estamos a ler? - Publicado o 16-07-2011 13:50
# Ligazón permanente a este artigo
Simplemente, Miluca
Miluca chegou ao Puerto Nuevo un mediodía de xaneiro de 1950 a bordo
do vapor ?Entre Ríos?. ?A dársena era un fervedoiro de nervios,
prantos e alegrías debaixo do sol do verán?. Lémbrase perfectamente: ?Na
Arxentina comezaba a celebración do Año del Libertador San Martín?.
Sobre o seu corpo de nena levaba un vestido gris estampado con
floriñas e debaixo unha blusa branca. Curta a melena, e co mesmo
floquiño na fronte que hoxe chove gris nos seus ollos escuros.
Zoquetes e sandalias nos seus pés e apertada no seu peto ?única filla
dunha filla única? a máis querida das bonequiñas de trapo que tivo; a
derradeira.
Inevitable, tamén trouxo con ela a congoxa, o severo sentimento que
foi agromando e provocando aquel aceno de desgusto xunto ao ollar
esquivo de tanto preguntarse: ?vir por que?, se eu era feliz aló?.
Da súa gozosa nenez no termo de Silleda deixábao todo. Que outro
sentimento, entón, podería ter unha rapaciña de trece anos, que a
adolescente pena da obriga de abandonar tan amado tesouro? Dezanove
días durou a aldraxe que ía poñendo de porto en porto, inexorable,
cada vez máis distancia e desconsolo.
?O meu nome é Emilia; Emilia Otero Gómez. A miña familia traballaba
no campo e na taberna da aldea que tiñamos nos baixos da nosa casa en
Cortegada. Coser a domicilio era outra das tarefas, que, cunha
maquiniña portátil que levaba baixo do brazo, facía miña nai. Meu pai
xa comezara coa aventura da emigración; aquilo que ao tempo marcaría o
meu destino?.
Miluca bebe un grolo, explicando que soamente té e catro biscoitos é
o seu almorzo desde que lle detectaron diabete. Conta que amaba a
escola e as bonecas de trapo que lle fabricaba a súa avoa, de quen
herdou o pracer por facer manualidades. Desde cedo asomou a vocación,
e o seu afastado destino bonaerense concedeulle a ocasión de formarse
como mestra e xa non de humildes bonequiñas.
Tivo que adoptar a cidadanía arxentina, e o longamente esperado
nomeamento oficial chegou nunha carta do Ministerio nun mediodía do
24 de febreiro de 1976.
Nese mesmo ano, as escolas Vicente Saura ?da igrexa de San José de
Villa Dominico? pola mañá, e no serán, a núm. 63 de Wilde vírona
chamar á clase repicando a campá no seu flamante branco mandil de
mestra. Ese día comprendeu Miluca, que unha porteña corte de meigas,
mouros e trasgos ían amosándolle co seu favor, a outra cara da moeda.
E co encantamento ?relata nun suspiro? apareceu o amor. ?Viaxei coa
miña nai; no porto esperábanos o meu pai. Alí mesmo despedinme dunha
parella de galegos que viña no barco. Co tempo, este matrimonio quixo
que eu fora a madriña do seu filliño. Iso, e coñecer ao pontevedrés
Benito ?o padriño por eles escollido? foi unha soa cousa. Pero unha
das cousas máis intensas que sentín na miña vida?.
Frechazo e casaron axiña no transcurso de 1957, cando aínda non
rematara 5º ano da Escola Normal. Logo viñeron os fillos Carlos e
Jorge Luis, e a súa vida deu unha volta completa de cara á felicidade.
?Alugabamos a casa, e vivía contenta coa miña familia, no meu lar e co
meu traballo
na docencia que sempre amei?.
Cando chegou a Bos Aires nada lle gustaba e mataba a rabia cos dous,
a súa nai e o seu pai. ?Alá tiñamos dúas moreas de patacas en canto
que aquí, apenas un quiliño?, queixábase cándida. E nun clamor, case
berrando: ?desprezabamos o leite da `Pichona´ pero as vacas de aquí si que
teñen auga?.
Moitos momentos e situacións ditosas da súa Pontevedra natal lembra
con agrado Miluca; por exemplo, algún dos acontecementos que esperaba
ansiosa eran cando se cocía o pan, e os días que acompañaba a súa avoa
á feira de Silleda. ?Na aldea todos falabamos galego e escribiamos en
castelán. Se pola beira do faladoiro na praza pasaba o cura, o médico
ou o mestre, saudabamos cun ?Buenos días, señor...´ e seguiamos coa nosa lingua
enxebre. Pero, ai! aquí tamén me fixeron sentir que o galego era unha
fala inferior. Por mor de ser mestra, impedíame eu mesma falar outra
lingua que non fose o castelán. O galego pasou a ser un trazo
distintivo da miña auténtica personalidade, algo que exhibía con
orgullo en afortunadas situacións illadas, momentos nos que a súa
práctica deixaba agromar os sentimentos máis puros dun atavismo que
ninguén ben nado pode esquecer
xamais. Andando o tempo, e xa xubilada da miña profesión, ía
experimentar máis a miúdo o hábito da nosa fala. Pero a vida, máis
cedo que tarde, petoume con dureza. O meu home morreu logo dunha longa
enfermidade e ao pouco tempo, nun desgraciado accidente, perdín os
meus dous fillos?.
Sen podelo evitar, interveu alguén na conversa preguntando con voz
trémula, apagada: ?Entón a vida é unha merda, Miluca??
Os demais calaron perplexos e Miluca botou unha ollada á luz da
xanela, alisou o mantel e amodo, contestou: ?Non; eu teño os meus
queridos netos e as miñas inquedanzas tamén?. Tempo atrás fixen un curso de
conta contos no Centro Cultural Ricardo Rojas. Logo apunteime no
Voluntariado do Centro Galego onde recibín unha apropiada preparación
para brindar asistencia a enfermos que estivesen necesitados;
fundamentalmente lecturas e compaña. O curso incluía conversas e
dramatizacións con médicos e psicólogos e leccións de moral?. Ese é o
compromiso que asumiu quedando satisfeita e dándolle o sentido dunha
verdadeira ancoraxe nas boas intencións que sentimos pero non sempre
cumprimos.
E así Miluca, que é alumna tamén do Curso de Cultura Galega ditado
polo profesor Rodríguez Brandeiro na Asociación de Outes, vai contando
unha rea de anécdotas, coma aquela da veciña galega que lle pedía que
explicase, unha e outra vez, o xeito do servizo de ida e volta das
augas correntes; ou daquelas primeiras compañeiras mestras que
se empeñaron desde o comezo da súa relación en chamala co seu
segundo nome, Sara.
Hai, en troques, algo que Miluca non pode explicar; unha negación
permanente nela: non quere retornar a Galicia. E nese 3 de novembro de
2010, cun sorriso cómplice, a quenda dos mércores no Centro Lalín,
resistiuse a crer que é certo. Porque, perante do Terzo da Fala,
tivemos unha señora, que como outras moitas galegas, se distingue por
ter determinado que na vida non se debe deixar nada na beira de fóra.
E esa é a súa carta de identidade.
Norberto Lema Regini
Comentarios (1) - Categoría: Que estamos a ler? - Publicado o 28-12-2010 16:43
# Ligazón permanente a este artigo
Rosalía de Castro sempre presente na sua poesía
VANIDADE



Algúns ricos etérranse ó probe,

e algúns probes ó grande se enterran.

todos para distinguirse,

e hastra ó morrer ten fachenda.

¡Vanidá, cánto vals antre os homes,

que hasta as portas da morte penetras!

Mas desque cán no burato,

todos iguales quedan;

i o polvo ó polvo se torna

e onda os vivos- la soberbia





Extracto da Antología completa editada polo Patronato Rosalía de Castro 4° edición.
Comentarios (0) - Categoría: Que estamos a ler? - Publicado o 20-07-2010 04:25
# Ligazón permanente a este artigo
[1] 2 [3]
© by Abertal

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0