Warning: getimagesize() [function.getimagesize]: Filename cannot be empty in /var/www/vhosts/blogoteca.com/httpdocs/include/func-blog.php on line 249
DINAMIZANDO A LINGUA


    DINAMIZANDO A LINGUA



O noso perfil
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

A lingua máis dificil
"Naquel país, pequeno e practicamente descoñecido, había xente que tardaba anos e anos en se botar a falar na súa lingua. Ninguén puido explicar... nunca -nin os científicos da National Geographic, que foron os últimos en estudar a lingua de cabo a rabo- por que, mentres nas máis de 5.000 linguas do planeta a xente comeza a falar as primeiras palabras arredor dos 13 meses- de media, aproximadamente-, nesta lingua moita xente tardaba anos e anos e nalgúns casos máis anos en comezar a pronunciar as primeiras sílabas. Descubríuse mesmo xente que nunca chegou a falar na súa lingua, na súa precisamente, e que. por outra parte, non tivo problemas para se iniciar e chegar a falar con fluidez outros idiomas, o que demostraba a fantástica dificultade da lingua daquel país único no mundo.
A xente que nunca chega a falala explicaba, na madurez ou na senectude das súas vidas e por tanto cando xa chegaran reflexionar profundamente sobre o problema, que non se atrevían a falar a lingua porque aínda non estaban preparados; ou levando a man á cocorota e rascando co dedo índice dicían que lles parecía imposibél ou que xa era demasiado tarde; ou, cunha vaga esperanza e confiando nas xeracións vindeiras, dicían- A ver se os meus fillos o conseguen.

Dábanse algúns casos extraordinarios, si, de nenos e nenas precoces na aprendizaxe e uso do seu idioma, que chegaba á escola falando na súa lingua, se ben eran excepcións que confirmaban a regra: unha porcentaxe mínima entre a inmensa maioría dos que, acabados os estudos obrigarorios e mesmo os universitarios, non consegúían botarse a falar no idioma daquel inaudito país.
A xente que conseguía, por fin, algún día, e a pesar de todo, falar a lingua, animaba ó resto a esforzarse un pouco máis, explicaban que si, que era posíbel, qeu supoñía un traballo considerábel, sobrehumano nalgúns casos, mais que o esforzo ao final pagaba a pois non todo o mundo podía dicir que era quen de falar a lingua máis dificil do mundo.

Era tan dificil que nas escola mesmo había profesores e profesoras que non conseguían falala.
Era tan , tan difícil que case ninguén lle chamaba polo seu nome, por poñer o caso dunha palabra de uso común e corrente, ao cuberto cóncavo co que se come a sopa.
Era tan , tan dificil que algunha xente nin sequera conseguía dicir Bo día, Ola, Boa noite ou Adeus.
Era unha lingua tan extremadamente difícil que mesmo había xente que, dada a dificultade e a frustración, acababa emigrando para outros países onde aprender a lingua non fose un problema."

Sechu Sende "Made in Galiza"
Comentarios (0) - Categoría: Contos - Publicado o 18-10-2010 23:21
# Ligazón permanente a este artigo
Mediciña para a lingua
De Sechu Sende, do Libro Made in Galiza.

PROPIEDADES

É un composto de orixe secular, da familia lingüística galego-portuguesa, derivado do latín. Ao ser humano as linguas resólvenlle as funcións comunicativas elementais. A lingua galega, ademais desa función básica, desenvolve a función de identificar culturalmente a comunidade social denominada cientificamente Galiza. Facilita a comprensión e integración no contorno. A súa presenza potencia a creatividade, a autoestima e o proceso social. A súa administración é especialmente recomendada nos centros de ensino e lugares de ocio e tempo libre da xuventude e a infancia.
INDICACIÓNS

Trastornos de comportamento por causa da diglosia, o autoodio ou a falta de austoestima.
Trastornos por déficit de interacción coa cultura e identidade galegas.
Estados de acollida de recén chegad@s a Galiza.
Persoas con insuficiencia comunicativa.
O seu uso está especialmente indicado para persoas e colectivos que crean na xustiza social e na defensa dos dereitos básicos do ser humano.
Comeza a relacionarse o seu uso oral permanente co progreso económico do país.

CONTRAINDICACIÓNS


Non se coñecen até de agora.
INCOMPATIBILIDADES
Problemas con pacientes con trastornos ideolóxicos, proclives á desaparición das culturas minorizadas ou indiferentes ao proceso de desgaleguización.
Recoméndase a inxesta doutros idiomas, cantos máis mellor, sen esquecer que a lingua da propia comunidade social é insubtituíbel.
EFECTOS SECUNDARIOS
É xeralmente ben recibido desde a primeira dose.

ADVERTENCIAS

Ha de comezar a utilizarse desde os primeiros días de vida para optimizar os seus beneficios.
O uso continuado conduce ao convencemento e á fidelidade na súa capacidade creativa, e en estados evolucionados pode crear un estado óptimo de monolíngúismo.

FÓRMULA

Latín
Linguas de subtrato precelta e celta (oestrimnio, ligur)
Linguas de superestrato: visigodo, suevo, árabe.

EXCIPIENTES

Habilidades sociais, autoestima, liberdade de expresión?

PRESENTACIÓN

Preséntase en formas diversas, a través de textos escritos ou de administración oral. Recoméndase a súa distribución en formatos actualizados (novas tecnoloxías, cine, mass media?) e o seu consumo tradicional (relacións informais, familia...).

POSOLOXÍA

Ha de administrarse de forma diaria e continuada. Elixirase a dose segundo as necesidades persoais.
CADUCIDADE
O propio medicamento ten unha sorprendente capacidade de rexeneración polo que NON presenta data de caducidade.

NOTA. "ESTE MEDICAMENTO DEBE ESTAR AO ALCANCE DE TÓDOLOS NENOS E NENAS"
Comentarios (0) - Categoría: Contos - Publicado o 18-10-2010 23:18
# Ligazón permanente a este artigo
A rateira
Un rato, mirando por un buraco na parede, ve a un granxeiro e a súa muller abrindo un paquete. Sentiu emoción pensando que era o que contiña.

- Por fin chegou- dixo o granxeiro.
- Abrámolo- díxolle a súa esposa.
- Que tipo de comida pode haber alí?- pensou o rato.

Quedou aterrorizado cando descubriu, que era ¡¡Unha rateira!!

Foi correndo ao patio da granxa para avisar a todos:
- Hai unha rateira na casa, unha rateira na casa!!

A galiña que estaba cacarexando e escarvando, levantou a cabeza e dixo:
- Descúlpeme sr. rato, eu entendo que é un gran problema para vostede, máis non me prexudica en nada, non me incomoda.

Foi a contarllo ao cordeiro e este díxolle:
- Sr. rato, máis non hai nada que eu poida facer, soamente pedir por vostede, quede tranquilo que será recordado nas miñas oracións.

O rato dirixiuse entón á vaca, e a vaca díxolle:
- Pero seica, eu estou en perigo? penso que non.....é máis.....estou segura que non.

Entón o rato volveu á casa preocupado e abatido para encarar á rateira do granxeiro.

Aquela noite oíuse un gran barullo, como o dunha rateira atrapando á súa víctima, a muller do granxeiro correu para ver o que atrapara.
Na escuridade ela non viu que a rateira atrapou a cola dunha cobra velenosa, a cobra mordeu á muller. O granxeiro lévoa inmediatamente ao hospital, ela volveu con febre, todo o mundo sabe que para alimentar a alguén con febre, nada mellor que unha boa sopa.

O granxeiro agarrou a súa machada e foi a buscar o ingrediente principal: a galiña.

Como a enfermidade da muller continuaba, os amigos e veciños foron a visitala, para alimentalos o granxeiro matou o cordeiro.

Máis a muller non mellorou e acabou morrendo, e o granxeiro entón vendeu a vaca ao matadoiro para cubrir os gastos do funeral.

Así que: "A próxima vez que escoites que alguén ten un problema e creas que como non é teu, non lle debes prestar atención.....pénsao dúas veces......."

"O que non vive para servir, non serve para vivir"

"Todos tomamos distintos camiños na vida, pero non importa onde vaiamos, tomamos un pouco de cada quen." Tim McGraw
Comentarios (0) - Categoría: Contos - Publicado o 08-10-2010 12:54
# Ligazón permanente a este artigo
A flor máis grande do mundo
Cun pouco de retraso facemos esta homenaxe con este conto ó , fai pouco falecido, escritor portugués e premio novel, José Saramago.


Comentarios (0) - Categoría: Contos - Publicado o 05-07-2010 00:12
# Ligazón permanente a este artigo
O profesor de matemáticas.
A CGENL, a cal nós pertencemos, na segunda parte da súa campaña promocionando o galego, inclúe textos de 40 persoeiros e tamén de outros quen van deixando o súa testimuña na páxina.

Hoxe poñemos este dun profesor de matemáticas que un día recibiu unha clase especial de sociolingüística .

"Eu falaba e escribía en castelán, sempre o fixera ata aquel luns.
Era o ano 1981, eu cursaba 1º de BUP e por primeira vez, despois de oito anos de escolarización íntegramente en castelán tiña un profesor que impartía as clases en galego. Era Ricardo, o profesor de matemáticas. Efectivamente, agás esta materia e a de lingua galega todas as demais continuaban a ser en castelán.
Lémbroo con perfecta claridade, sucedeu unha mañán de principios da semana, unha mañán de chuvia e frío. Na aula de 1ºB, ateigada con 40 alumnos, durante a clase de matemáticas entra un señor vestido con traxe e luvas. Eu nunca vira antes un home con luvas. Era o inspector, mantivo unha breve einaudible conversa co profesor. Tan pronto marcha, Ricardo respira aliviado e confesa:
- Menos mal que non había nada escrito no encerado.
- E logo? ,-preguntámoslle
- Este xa lle abriu expediente a máis dun profesor por dar as clases en galego.
Eran os tempos do decreto de bilingüismo que impoñía tantas trabas ao uso do galego no ensino que, na práctica, era imposible que se impartisen aulas en galego sen incumprilo, como sucedía con Ricardo, o meu profesor de matemáticas.
Non o sabía aínda, pero eu ese día acaba de recibir a máis importante lección de sociolingüística da miña vida pois a partir desta escena decidín dúas cousas. Unha, que a partir daquel momento desenvolvería a miña vida en galego, e así o fixen. A segunda, que eu tamén sería profesor de matemáticas, non porque as matemáticas sexan unha ceincia especialmente interesante (en confianza, son bastante pesadas e só uns poucos disfrutamos algo delas), senón por amor ao galego.
Agora eu son o profesor de matemáticas e sei que co meu exemplo é posible que algún alumno meu comprenda o mesmo que eu comencei a entender hai 30 anos."
Comentarios (0) - Categoría: Contos - Publicado o 11-06-2010 05:26
# Ligazón permanente a este artigo
Historias para animarse
Esta é unha das histórias que podes atopar nesta presentación da Comisión Xalgarete, da Asociación Xuvenil Amencer.: "Sen escusas, nin atrancos..."
De Galego



Comentarios (2) - Categoría: Contos - Publicado o 22-03-2010 22:39
# Ligazón permanente a este artigo
Un conto e unha carta


A nosa homenaxe, no Día da Muller Traballadora (8 de marzo), facémola co conto da Feliz Catástrofe, e cunha Carta dunha nai ós seus fillos. Se queredes ver máis, tedes na ligazón do CEIP da Seca, varios vídeos.

Carta dunha nai:

Queridos todos:

Voume. Volverei cando saibades onde están gardadas as bólas de naftalina, cando a nosa casa xa non teña segredos para ningún de vós, cando sexades capaces de descifrar os códigos dos botóns da lavadora, cando logredes reprimir o impulso de chamarme a berros se se acaba a pasta de dentes ou o papel hixiénico. Volverei cando esteades dispostos a levar comigo a coroa de raíña da casa. Cando non me necesitedes máis que para compartir.
Xa sei que me botaredes de menos, estou segura. Tamén eu a vós, pero só desaparecendo poderei encher os ocos que o voso agarimo me produce... Só poderei estar segura de que verdadeiramente me queredes cando non teñades necesidade de min para comer ou para vestirvos ou para lavarvos ou para atopar as tesoiras. Xa non quero ser a raíña da casa, estou farta, canseime de tan gran responsabilidade e caín na conta de que se sigo xogando o papel de nai súper non lograrei inculcarvos máis que unha mentalidade de súbditos. E eu quérovos libres e moderadamente suficientes e autónomos.
Xa sei que o voso comportamento comigo non é máis que un deixarse levar pola miña rutina; tamén por iso quero pór terra por medio. Se quedo, seguirei póndovos todo ao alcance da man, xogando o meu papel de omnipresente para que me queirades máis.
Si, para que me queirades máis. Deime conta de que todo o que fago é para que me queirades máis, e iso paréceme tan perigoso para vós como para min, é unha trampa para todos.
Asegúrovos que non me vou por cansazo, aínda que sexa unha lata durmirse todas as noites pensando na comida do día seguinte e facer a compra a correr cando vés do traballo e, a longo prazo, pesa moito a teima de ver sempre un veo de po nos mobles cando sento un intre no sofá, e a perenne atracción cara á bayeta e a cera. Pero non é só por iso. Non. Tampouco me vou porque estea farta de pór a lavadora mentres me desabrocho o abrigo nin porque queira estar máis libre para facer carreira no meu traballo. Non. Hai xa moito tempo que tiven que elixir unha perpetua interinidade na miña profesión porque non podía compatibilizar unha maior dedicación mental ao traballo profesional coa lista da compra. Voume para ensinarvos a compartir, pero sobre todo voume para ver se aprendo a delegar.
Porque se o consigo, non volverei nunca máis a sentirme culpable cando non saquedes notas brillantes ou cando se queimen as lentellas ou cando algún non teña camisa planchada que poñer.
A culpa de que sexa imprescindible na casa é só miña, así que desaparecendo eu por uns días, darédesvos conta vós de que a monarquía doméstica é facilmente derrocable e quizá eu poida aprender a humildade necesaria para ser, cando volva, unha máis entre a plebe.
Cando atopedes a naftalina non deixedes de avisarme. Seguro que para entón eu tamén teña aprendido a non ser tan excesivamente boa. Pode ser que ese día non nos queiramos máis, pero seguro que nos quereremos mellor.

Bicos. Mamá.

C. de Santos - "Ser Humano"


Unidades didácticas para traballar para este tema.
Comentarios (2) - Categoría: Contos - Publicado o 07-03-2010 09:45
# Ligazón permanente a este artigo
O porco de San Antón
As tentacións de Santo Antón (séc. XVI), O Bosco. Museo Nacional de Arte Antiga de Lisboa.
__________

O DEZASETE DE XANEIRO celébrase en toda a cristiandade a festa de Santo Antón Abade, eremita exipcio que viviu polo s. III-IV e morreu aos 105 anos. Durante o retiro no deserto foi tentado innumerables veces polo Demo, tomando este mil e un disfraces, entre eles o de muller con posturas impúdicas, mais, ao parecer, sen éxito. En Palestina facíanlle festa xa no S. V; en Occidente foi despois do s. XI cando se comezou a venerar, logo do traslado das súas reliquias desde Constantinopla a Dauphiné. Comeza a representarse na compaña dun porco a partir do S. XIV.

O FOGO DE SANTO ANTÓN foi, indirectamente, a enfermidade que deu orixe á Orde dos Antonianos, primeiro como fraternidade laica e logo, s. XII, como orde relixiosa que nace para atender os enfermos e que desaparece cando se erradica este mal a finais do s. XVIII. Doenza terrible, coñecida como ?culebrilla? ou ?fogo sagrado?, unha intoxicación gangrenosa que se manifestaba candente en dedos, orellas e nariz e para á que o santo era moi avogoso. Críase causada por castigo divino aínda que, en realidade, contraíase tralo consumo de pan de fariña de centeo contaminado co fungo chamado caruncho.

O PORCO DE SAN ANTÓN Unha das fontes de provisión destes frades foi procurar licencias para que os porcos dos frades, identificados cunha campaíña pendurada do pescozo, puidesen manterse libremente, tanto nas cidades coma nos arredores. A tradición de manter porcos entre a veciñanza para poxalos e co recadado atender gastos derivados de festas e obras comunais continuou en moitos lugares de Europa, coma en Espasante (Ortigueira), onde no s. XIX comezaron a criar para logo rifar un porco co que atender os gastos da edificación dunha capela dedicada ao santo patrón dos animais.

EN LUGO, na capela da Soidade, celebrábase ata non hai moitos anos a ceremonia relixiosa e unha poxa de produtos de porco (rabo, orella, cachola...) dirixida polo sacristán de San Pedro. Desde hai uns oito anos é a Sociedade Protectora de Animais e Plantas a que se encarga do acto que remata na Praza Maior coa bendición dos animais domésticos e a poxa dos donativos achegados por persoas e entidades colaboradoras. Hai outros aspectos da festa (fogueiras, bolos..) que quedan para comentar en mellor ocasión.

Artigo de Antonio Reigosa en Galicia Encantada
Comentarios (1) - Categoría: Contos - Publicado o 19-01-2010 08:39
# Ligazón permanente a este artigo
Mans
Durante o século XV, nunha pequena aldea próxima a Nuremberg, vivía unha familia con 18 nenos.
Para poder pór pan na mesa para tal prole, o pai, e xefe da familia, traballaba case 18 horas diarias nas minas de ouro, e en calquera outra cousa que se presentase.
A pesar das condicións tan pobres en que vivían, dous dos fillos de Albrecht Durer tiñan un soño. Ambos querían desenvolver o seu talento para a arte, pero ben sabían que o seu pai xamais podería enviar a ningún deles a estudar á Academia.

Logo de moitas noites de conversacións caladas entre os dous, chegaron a un acordo. Lanzarían ao aire unha moeda. O perdedor traballaría nas minas para pagar os estudos ao que gañase. Ao terminar os seus estudos, o gañador pagaría entón os estudos ao que quedase na casa, coas vendas das súas obras, ou como fose necesario.
Lanzaron ao aire a moeda un domingo ao saír da Igrexa. Albretch Durer gañou e foise a estudar a Nuremberg. Albert comezou entón o perigoso traballo nas minas, onde permaneceu polos próximos catro anos para sufragar os estudos do seu irmán, que desde o primeiro momento foi toda unha sensación na Academia.
Os gravados de Albretch, os seus tallados e os seus óleos chegaron a ser moito mellores que os de moitos dos seus profesores, e para o momento da súa gradación, xa comezara a gañar considerables sumas coas vendas da súa arte.
Cando o novo artista regresou á súa aldea, a familia Durer reuniuse para unha cea festiva na súa honra. Ao finalizar a memorable velada, Albretch púxose de pé no seu lugar de honra na mesa, e propuxo un brinde polo seu irmán querido, que tanto se sacrificou para facer os seus estudos unha realidade.

As súas palabras finais foron: "E agora, Albert irmán meu, é a túa quenda. Agora podes ir ti a Nuremberg a perseguir os teus soños, que eu me farei cargo de ti".
Todos os ollos volvéronse cheos de expectativa cara ao recuncho da mesa que ocupaba Albert, quen tiña o rostro empapado en bágoas, e movía de lado a lado a cabeza mentres murmuraba unha e outra vez: "Non... non... non...".
Finalmente, Albert púxose de pé e secou as súas bágoas. Mirou por un momento a cada un daqueles seres queridos e dirixiuse logo ao seu irmán, e pondo a súa man na fazula daquel díxolle suavemente: "Non, irmán, non podo ir a Nuremberg. É moi tarde para min. Mira o que catro anos de traballo nas minas fixeron ás miñas mans. Cada óso das miñas mans rompeuse polo menos unha vez, e ultimamente a artrite na miña man dereita avanzou tanto que ata me custou traballo levantar a copa durante o teu brinde... moito menos podería traballar con delicadas liñas o compás ou o pergamiño e non podería manexar a pluma nin o pincel. Non, irmán... para min xa é tarde".

Máis de 450 anos pasaron desde ese día. Hoxe en día os gravados, óleos, acuarelas, tallas e demais obras de Albretch Durer poden ser vistos en museos ao redor de todo o mundo.
Pero seguramente vostede, como a maioría das persoas, só recorde un. O que é máis, seguramente ata teña un na súa oficina ou na súa casa.
Un día, para render homenaxe ao sacrificio do seu irmán Albert, Albretch Durer debuxou as mans maltratadas do seu irmán, coas palmas unidas e os dedos apuntando ao ceo. Chamou a esta poderosa obra simplemente "Mans", pero o mundo enteiro abriu de inmediato o seu corazón á súa obra de arte e cambióuselle o nome á obra polo de "Mans que oran".

A próxima vez que vexa unha copia desa creación, mírea ben. Permita que sirva de recordatorio, se é que o necesita, de que ninguén, nunca, ¡ trunfa só !
Comentarios (3) - Categoría: Contos - Publicado o 11-12-2009 22:50
# Ligazón permanente a este artigo
O apalpador
Esta chegando a tódolos rincóns de Galiza unha tradición de Nadal, a do "Apalpador" ou Pandigueiro de oficio Carboeiro.Polo Nadal baixaba das montañas e tocáballe a barriga aos nenos para ver se estaban mal alimentados; se non era así deixáballes unha morea de castañas.
O Apalpador é menos consumista que o Papá Noel.
De todos xeitos vai ser difícil recuperalo porque obriga a pensar e traballar para facer un bo presente. Nós dende aquí axudamos a que se difunda a súa figura. Deixamos un vídeo de alguén que vivía esta historia (Fina), e tamén
O conto do Apalpador por se queredes saber máis.


Os consellos do apalpador para os agasallos son:

1: Non o compres, faino.

2. Todos somos artistas

3. Reutiliza



Nana do apalpador


Dorme meu neno, dorme carabeliño
que sae o Apalpador, do seu acochiño
e baixa dos montes, cheiño de frio
e quere atoparte, no leito dormido.

Dorme meu anxo, que o Apalpador
quentará ben a lareira
co seu mouro carbon
dorme dozura, que e carboeiro
e quenta as mantiñas
e amornache o leito..

Dorme que ben, a apalparche
e aloumiñarche a barriguiña
e a deixarche para o almorzo
castañas ben quentiñas...

Dorme que fora, caen folerpas frias
e o Apalpador fai o seu traballo
para encher as barriguiñas
dos meniños rebuldeiros
e das fermosas neniñas
dorme..dorme meu ben
dorme miña rosiña...




Información sacada de Milprimaveras

Ver conto en PDF
Comentarios (0) - Categoría: Contos - Publicado o 02-12-2009 20:22
# Ligazón permanente a este artigo
[1] 2 [3]
© by Abertal
Estadisticas y contadores web gratis
Contadores Gratis



Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0