Made in Galiza


Eu nunca serei yo
Um caderno de trabalho de Séchu Sende

A minha obra neste caderno está licenciada baixo creative commons, copiceibe.

O autor solicita comunicar-lhe qualquer uso ou modificaçom da sua obra no email de contacto aqui sinalado.

Contacto
madeingaliza
 CATEGORIAS
 FOTOBLOGOTECA
 OUTROS MUNDOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Hincrível CircO FaVuloso da GZ


Boíiiiiiiisssssiiiiiimoooooo!

- Viva o Circoooooooooooooooo!
- Vivaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa!



.....

Bem..., estes circos nom.
Comentários (5) - Categoria: Geral - Publicado o 01-04-2008 22:17
# Ligazóm permanente a este artigo
34 burros e 343 pedras para James Sacré



Em 2003 fomos convidados por Celso Fernández Sanmartín, animador daquela numha Residencia de maiores de Lalim, a participar numha experiéncia inolvidável, o I Campamento Interxeracional de Convivéncia e Actividades.

E puidem descobrer um trabalho brilhante, um verdadeiro projecto de última geraçom na educaçom socio-cultural.

Celso Fernández puxo em contacto as persoas maiores da residéncia com nenos e nenas de Lalim, num projecto de trabalho que tinha como objectivo a comunicaçom e o disfrute dum espaço de relaçom entre velh@s e nen@s, e mais o conhecemento da residencia por parte d@s pequen@s.




O projecto recolheu-se no volume 34 burros e 343 pedras para James Sacré, poeta francés que participou com umha colecçom de poemas estimulados polos diferentes desenhos de pedras e burros que @s nen@s e velh@s realizarom.

Estes, por exemplo, som alguns dos desenhos:




E esta, umha traduçom dum dos poemas de Sacré:

Tíranche pedras
Tamén son palabras o que recibes.

Se como se di
Estas pedras son bravas ou non son nada
Nos debuxos de Mirella
Ti non o sabes.

Miras mellor e non serán quentura e lá azul?

O bravo que deixa ver no seu corazón
A fráxil e desfeita dozura.


O livro conta, ademais dos desenhos e os poemas, com fotos de Celso, e diferentes análises da experiéncia desde o ponto de vista da sociologia, a educaçom especial ou a animaçom sociocultural.



Estas forom as palavras que, a raíz da minha observaçom num dia no que compartim contacontos e trabalho na horta com nen@s e maiores, escrebim daquela sobre o interese sociolingüístico da experiéncia:


INTRODUCCIÓN

A situación actual da lingua galega vén sendo analizada por diferentes asociacións, institucións e colectivos como preocupante. No último informe do Consello da Cultura Calega (O proceso de normalización do idioma galego, 1980-2000, Educación; Santiago, 2002) dedicado á educación recoñécese ademais que o principal problema da vida social da lingua é o proceso de perda da súa transmisión entre xeracións.

Se até hai uns anos o galego viña sendo lingua maioritaria en todas as franxas de idade, actualmente, por vez primeira na historia de Galiza, atopámonos coas primeiras xeracións infantís e adolescentes onde o galego pasou a ser lingua minoritaria nuns índices que aumentan seguindo a inercia de desgaleguización e de substitución lingüística.

Se ben este proceso foi activado nos núcleos urbanos, todas as análises mostran a súa extensión uniformemente acelerada a outras zonas do país. 0 proceso de perda de valor e de prestixio da lingua propia maniféstase así no aumento da deserción lingüística, especialmente á hora da transmisión interxeracional.

Mais, como se sinala no informe do Consello da Cultura Calega, os datos da situación social da lingua móstranse como síntomas dunha crise "que non se presenta inmutable e categórica, senón que mais ben representan bases desde as cales debater e actuar". E de aí a necesidade da elaboración de intervencións eficaces e cara á normalización lingüística.




Múltiples organizacións, colectivos e asociacións veñen conformando desde hai ben de anos, espazos e metodoloxías para a creación social da lingua, na procura da mellora da súa consideración social e do aumento do seu uso.

A maioría dos movementos sociais de normalización denuncian unha manifesta pasividade e falta de preocupación na planificación política da lingua por parte do goberno galego, que non dá artellado as medidas necesarias para que a cidadanía estea informada e sensibilizada sobre a crise do idioma e se sume ó proceso criativo da normalización
participando na construcción social da lingua.


É precisamente no marco dese tipo de iniciativas experimentais -sen apoio institucional- a favor da normalización lingüística onde localizamos a experiencia de comunicación interxeracional na residencia de maiores Nosa Sra. das
Dores de Lalín con nenos e nenas da vila.

A experiencia, observada desde o punto de vista social da lingua e da comunicación, desenvolve varios focos de interese arredor do proceso de normalización lingüística do galego:

a. Ten como protagonistas cinco axentes sociais de interese para o desenvolvemento do idioma, que participan e se ven afectados, de diferente maneira, pola onda de galeguización da experiencia:

.Os nenos e nenas participantes.
.Os/as maiores.
.Os/as programadores/~on.i;ores do proxecto.
.A dirección da Residencia..: ,
.As nais, principalmente; dos nenos e nenas.

b. A experiencia ofrécese como un proceso planificado, un programa de animación sociocultural e innovación educativa, e a preocupación pola lingua encardínase como un dos valores protagonistas do convivio, ao carón doutros valores prosociais como poden ser a propia convivencia interxeracional, a educación para a saúde, a expresión artística, o coñecemento do medio, a relación coa comunidade, etc.

c. A experiencia é innovadora porque se desenvolve nun espazo e cuns protagonistas/participantes novidosos en relación ás actividades de normalización lingüística coñecidas: aborda o problema da transmisión interxeracional
(anciáns/ás-nenos/as) no propio espazo dos/as maiores na Residencia.

d. A importancia do compromiso de galeguización das dúas monitoras e o monitor semella transcendental de cara á prestixiación social da lingua, pois son estas tres persoas quen dirixen, orientan e, de xeitos concretos, imprimen unha metodoloxía consciente de preocupación pola lingua -a dirección da experiencia-, a ollos dos nenos e nenas e dos vellos e vellas.



e. O proxecto ten varios focos temáticos de interese:

- Ten como principal obxectivo desenvolver a a educación en valores.

- Prioriza a comunicación como forma de humanización e achegamento interxeracional.

-Desenvolve as capacidades de expresión -coloquial, artística, explicativa, literaria, etc.- dos/as participantes.

-Contémplase coma unha experiencia socio-afectiva que valora as relacións humanas (colaboración, amizade, altruísmo, amor, respecto, comprensión, comunicación...)

-A lingua galega vólvese un dos principais focos de identidade da experiencia.

-Propicia un espacio simbólico onde a lingua galega se converte na de uso normal dunha forma natural, non marcada.

-Prestixia o uso do galego, relacionándoo con valores afectivos e de familiaridade, de uso cotiá, de relación informal e formal.

- Preséntalles aos nenos e nenas castelán-falantes a posibilidade de innovar nos seus comportamentos lingüísticos introducindo o galego como língua necesaria, polo que tamén se converte nun reto de modernización e creación persoal da língua e extensión aun novo contexto marcado pola alegría, a participación e o xogo.

- Ofrece un espazo para a mellora das competencias comunicativas en galego dos nenos e nenas, algúns deles/as con déficits importantes á hora da expresión (mala calidade de lingua) e da comprensión (descoñecemento da lingua).

O proxecto favorece o cambio lingüístico a favor do galego. Esta sería a conclusión máis importante do proceso observado. Se ben se dan situacións de permanencia de prexuízos -algún maior galego-falante falándolles en castelán aos nenos/as-, e inercias -algún neno/a a quen lle costa máis empregar o galego por falta de competencia-, o certo é que tamén se deron transformacións destacables, especialmente nos/as participantes infantís, verdadeiros/as prota-
gonistas da innovación.



Cómpre destacar que mesmo algun dos/as maiores que empregaron por complexo o castelán volveron á fidelidade pola súa lingua ó comprobar os usos galegófonos innovadores dos pequenos e pequenas.

Ficou desartellada a máxima tradicional-explicitada concretamente por algún vello da Residencia- de que "aos meni-
ños hai que falarlles castelán".

A experiencia abordou un dos principais problemas da sociedade galega actual, a comunicación interxeracional, facendo protagonistas do proceso os dous extremos máis afastados nas franxas de idade, e colocando como un dos focos de aprendizaxe dos participantes a transmisión da lingua galega.

Poderíase dicir que o uso desprexuizado do galego por parte dos nenos e nenas serviu tamén como exemplo de normalidade e en certa maneira símbolo de garantia de futuro simbólico-cultural- para os/as maiores, innovación interesante e que se debería ter en conta de cara á extensión do contacto interxeracional en proxectos de normalización lingüística futuros.

Segundo a antropóloga Margaret Mead na súa obra Cultura e compromiso, centrada nas relacións interxeracionais, as xeracións máis novas exercen, cara ao mundo dos adultos, como focos de innovación e prestixiación de novos
comportamentos sociais e calturais. Para os vellos e vellas, os novos/as representan o futuro e ao aceptar o cambio de estatus da lingua, prestixiado polo uso dos nenos e nenas, a súa autoestima vese reforzada ea súa capacidade de adaptación, optimizada.

Ficaría por analizar outros factores determinantes, como o peso do xénero no cambio lingüístico, pois a maioría dos/as participantes eran nenas e intuímos unha maior presión social cara ao castelán no seu caso.


Séchu Sende,
Colectivo Bambán de Sociolingüistica,
setembro 2003.


Comentários (4) - Categoria: Geral - Publicado o 01-04-2008 06:00
# Ligazóm permanente a este artigo
Ataque Escampe: o neofalante Serafin



Serafin é un neofalante moi elegante,
fala coa sua moza en reintegrado
e co seu amante en inglés...


Novinho de trinque no youtube!





Rock de Série B: Ataque Escampe
Comentários (2) - Categoria: Geral - Publicado o 26-03-2008 22:57
# Ligazóm permanente a este artigo
O Rubio, o garanhom da Costa da Morte


Um animal que a história recordará!

Nem os lobos nem os aloitadores podem com el!

Outro impresionante vídeo de Francisco Santiago López.

Comentários (4) - Categoria: Geral - Publicado o 18-03-2008 13:37
# Ligazóm permanente a este artigo
Reactable


1. Demostraçom básica.






2. Bjork com o reactable, no tema Declare independence, com o que no concerto em Xangai pediu a independéncia do Tíbet ou em Japom, do Kosovo, assi como de Gronelándia e das Ilhas Faroe, controladas por Dinamarca.
Comentários (3) - Categoria: Geral - Publicado o 09-03-2008 23:22
# Ligazóm permanente a este artigo
Muinho de aceite


Falamos de Bendilhó, no concelho de Quiroga, Lugo.



Hai um muínho de aceite, a recordar-nos que desde que no século XV os Reis Católicos mandarom queimar as oliveiras galegas passou muito tempo.



Isto é um parafuso gigante!






O senhor das orelhas grandes dá-lhe voltas á moa do muínho que vai esmagando as olivas.




O método é-vos mui artesanal. As fotos som do dia da Feira do Aceite, o outro dia.



Esta é a prensa que prensa.
E por aí vai fluíndo o aceite.

É um aceite assi médio terroso, médio terreiro, que despois de decantar um tempinho está bem rico. Forte.

Comentários (2) - Categoria: Geral - Publicado o 09-03-2008 22:09
# Ligazóm permanente a este artigo
Biblio-mesa de ping-pong


A gente atopou-se com umha mesa de ping-pong sem rede e, tacham!, botou mao dos livros da biblioteca.



E despois dim que os livros nom som úteis!

Comentários (2) - Categoria: Geral - Publicado o 28-02-2008 13:01
# Ligazóm permanente a este artigo
Epaminondas Gonatás


O OURIZO

Ao longo da miña vida teño visto moitos acróbatas de fama e prestixio internacionais subindo por escaleiras de corda ata alturas de vertixe e executando, alí arriba, no ar, milleiros de perigosos exercicios; pero ningún deles espertou en min tanta simpatía e admiración como un pequeno ourizo que, unha tarde de sol, rubiu con rapidez, soltura e donaire excepcionais polo cercado de arame que separa a miña leira da contigua, coándose no meu xardín ben polo simple desexo de cambiar ou tentado quizá polas uvas que, en acios maduros e apertados, colgaban da miña vella parra.

Collín da caseta de ferramentas un par de grosas luvas amarelas de coiro de porco e, protexido con elas, capturei ao pequeno invasor. Nada máis tocalo, engurrouse e quedou feito unha boliña redonda decorada con alfinetes. Leveino ata un caixón grande de madeira cheo de terra ata pouco máis da metade e depositeino alí suavemente.

Ao sentirse libre, recobrou a súa forma habitual e volveu ser un bacoriño de ollos mouros que, en lugar de sedas, tiña o corpo recuberto por unha densa matogueira de espiñas eréctiles e escuras.

Ofrecinlle uvas, pero non as quixo; dinlle anaquiños de carne crúa e tampouco os comeu. Supuxen que tal vez preferise alimento vivo.
A miña acacia, unha árbore xigantesca, ademais de regalarme o delicado aroma das súas flores brancas na primavera e a frescura da súa sombra no verán, resultou ser tamén unha abundante e inesgotable fonte de alimento para o meu animaliño. O seu tronco ten un oco no que doadamente cabería a cabeza dun cativo e polo cal metía eu a man co mesmo arrepío que se fose a boca dunha quenlla, pois alí aniñaban bichiños de toda especie: carricantas, lagostas, cochinillas, crisálidas e vermes.

Ademais, tirando da cortiza seca da árbore e deixando ao descuberto as súas capas brancas, podías atopar grandes formigas, negras e vermellas, e unha morea de cacafedes dun esmeralda relucente, aínda que as había tamén grises e marróns, coma cangrexos diminutos. Provisto dunha pinza longa collía cacafedes e lagostas, metíaas nun frasco de vidro e logo botábaas no caixón do ourizo, que non deixaba escapar ningunha e as devoraba con avidez.
Ao principio tíñame medo.

Cada vez que me inclinaba sobre o seu caixón, engruñábase de contado e ficaba convertido nun pequeno acoirazado infestado de pugas. Pero segundo foron transcorrendo os días, foise afacendo a min e ata empezou a entender cando o chamaba.

?Ei, Pipico!? ?pois con ese nome o bautizara?, ?Non te agoches. Achégate a min para que te vexa.?

Viña entón correndo e púñase a uliscarme os dedos, que eu facía bailar sobre a súa cabeza. E tanto chegou a familiarizarse comigo que ata me deixaba que lle quitase cunha pinza as gordas carrachas que o traían martirizado.

Deste xeito, cumpríronse tres meses desde o día en que o tomara baixo a miña protección. Con todo, co paso do tempo, a reclusión empezou a oprimilo e teimaba en escapar do seu cárcere, malia que todas as súas tentativas de gabear as lisas paredes do caixón estivesen condenadas de antemán. Cando empezou a rexeitar a comida, comprendín que chegara a hora de deixalo marchar.

Pola mañá, púxenme as luvas e fun pór en práctica a miña decisión. Atopeino ríxido, frío e sen alento.

Aprendín a lección. Nunca máis volvín privar a un ser vivo da súa liberdade para o meu divertimento.


...

Gonatás, traducido por Carlos R. Méndez, gracie mille!



Lucía, eucaristeo!
Comentários (3) - Categoria: Geral - Publicado o 27-02-2008 12:17
# Ligazóm permanente a este artigo
As casas abandonadas



As casas abandonadas
estám esperando.

Muita gente que chega á montanha
sente que qualquer casa abandonada
poderia ser o seu fogar.

Case todo o mundo marcha
olhando atrás
umha casa abandonada.

Alguns quedamos
e mercamos primeiro umha pa e um pico,
um machado, etcétera,
e despois um dia
fóra venta ou chove ou neva
e tu estás dentro
ao caróm do lume,
lendo um livro sobre enxertos
ou algo de Jack London,
e pensas Manhá a ver se vamos á casa de Pedro
e Pili botar-lhe uma mao com o telhado,
e pensas Hai que mercar umha serra
de calar,
e pensas Quando chegará o seguinte vezinho?,
ou pode que seja umha mulher.

Porque todas as casas abandonadas
seguem esperando sempre
que alguém merque umha pa, um pico,
um machado, etcétera.

As casas abandonadas
estám esperando, pensas,
e sorbes um grolo quente de te.

E Boas noites, dis-lhe á casa,
e vas para a cama.

Comentários (2) - Categoria: Geral - Publicado o 25-02-2008 08:16
# Ligazóm permanente a este artigo
Dous tigres no Courel


A senhora de pelo branco
estava fiando na porta da casa
Bom dia,
ola,
e falamos. Falamos
e entóm a senhora de pelo branco
dixo-me
Nom, lobos,
lobos já nom hai...
E despois dixo-me,
com os olhos grises brilhando,
Pero
o outro dia aparecerom dous tigres,
puxerom-se contra mim,
queriam atacar-me,
colhim esse pao
e batim no chao tres vezes
e fugirom.
E pola montanha vem-se ás vezes elefantes.
E dixo Pero lobos,
lobos hai anos que nom se escoitam.

Comentários (3) - Categoria: Geral - Publicado o 25-02-2008 07:59
# Ligazóm permanente a este artigo
Volare!


E volavo, volavo, felice
Più in alto del sole ed ancora più in su.
Mentre il mondo pian' piano
Spariva lontano laggiù,
Una musica dolce suonava
Soltanto per me.
Comentários (2) - Categoria: Geral - Publicado o 24-02-2008 22:07
# Ligazóm permanente a este artigo
O sonhadeiro
Se os sonhos fossem inúteis nom existiriam.
O Sonhadeiro é um lugar.
Olha os quatro pontos cardinais.
Está ao final dum caminho que comeza ali.
Quando vas semelha que voltas, quando voltas semelha que vas.

O Sonhadeiro fica perto de todo menos da morte. Fica longe de ningumha parte.
No sonhadeiro non hai cadáveres
agás dentro dos sonhos.

O Sonhadeiro é um lugar para sonhar com os olhos abertos ou com os olhos fechados ou com um olho aberto e outro fechado.

Nom é um lugar moi grande nem moi pequeno, nem demasiado, nem bastante nem o suficiente.
Eu vou e sento na herva ou deito comigo na pedra ou descanso na terra para sonhar.

O Sonhadeiro que eu conheço está aqui.
Aqui isto chama-se Galiza.
Galiza é um país como outro qualquer.
É um país como todos, hai tantos como persoas vivem nel. E tantos como sonhos, claro.
Por isso como todos o meu país som muitos diferentes e o mesmo ao mesmo tempo, como é sabido.

O Sonhadeiro poderia estar em Finlándia ou em Madagascar.
Mas está aquí.
Talvez haja mais sonhadeiros polo mundo adiante, nom hai nada imposíbel.

No Sonhadeiro a gente aprende a sonhar.
Sempre que fum ao Sonhadeiro estava eu só agás umha vez que atopei umha mulher sonhando que me dixo Boa tarde e marchou.

Se toda a gente soubesse onde está o Sonhadeiro nom haveria espaço para todo o mundo.
Por isso nom hai mapas ao Sonhadeiro e nimguém te guiará onde el.

O caminho ao Sonhadeiro comeza e acaba onde ti estás.
Quando vas semelha que voltas, quando voltas semelha que vas.


Courel, 2007

Comentários (4) - Categoria: Geral - Publicado o 21-02-2008 13:34
# Ligazóm permanente a este artigo
Made in Galiza nas Fervenzas


Segundo lemos em Fervenzas Literarias, durante estas últimas dúas semanas os lectores e lectoras de Fervenzas Literarias votaron e elixiron aos seus mellores libros, autores, portadas, ilustradores... do 2007.

O melhor do ano 2007


Estou-lhe mui, mui, mui agradecido a toda a gente que se achegou e expresou o seu gosto e simpatia por Made in Galiza, e tamém á gente de Fervenzas, polo labor de comunicaçom e animaçom á leitura.

Parabéns a Pánchez, por essa melhor portada em livro de adultos do ano, que eu sempre dixem que o livro ademais de poder estar numha livraria ou numha biblioteca deveria estar num museu de arte contemporánea.

De feito entre colegas bromeamos: Viches o livro de Pánchez que chulo, esse que ten uns contos de Séchu dentro...



;)


....

A foto, da revista gznación

Comentários (7) - Categoria: Geral - Publicado o 20-02-2008 09:12
# Ligazóm permanente a este artigo
Buscam-se nuves!


Tenhem 5 anos e já conseguirom 25 nuves!

Estám aprendendo a difícil arte da observaçom de nuves.

E mesmo tenhem um álbum mui completinho porque ademais de admira-las, som coleccionistas de nuves!

Aqui vam algumhas da colecçom:




Chámome Blanca e quero mandarvos unha fotografía feita por min de camiño pola autoestrada Santiago-Ourense o 20 de decembro de 2005.



NUBES PERIGOSAS Son unha nubes moi bonitas pero perigosas porque destrúen a capa de ozono. É algo que non pas no noso ceo pero estes días siiii unha oprtunidade única e espero que non se repita. Alexandra/adulta



AS NUBES QUE VEXO DESDE A MIÑA TERRAZA esta foto fíxena dende a miña casa, aquí nos Rosais, no día de hoxe, 19 de febreiro do 2008. Acabo de chegar do colexio. Son Brais e teño 3 anos. Vou en 3ºC

Estám a fazer um MAPA DE NUVES com as nuves capturadas.

.....
ENVIA AS NUVES QUE CAPTURES A capturanubesARROBAgmail.com

É interesante ter información complementaria da "nube capturada" :
- Titulo da fotografía
- Localización apróximada
- Data e hora apróximadas
- Nome do capturador/a
- Especificar: nen@ ou adult@





Ciclonuvista, 2007.



Comentários (5) - Categoria: Geral - Publicado o 20-02-2008 08:10
# Ligazóm permanente a este artigo
Test de afectividade: a literatura e ti!


1. Recordas onde conheciches o último livro do que te namoraches?

a. Claro.
b. E tem que ser o último?
c. Puff...

2. Se o teu moço ou moça che pide que lhe leas um poema...


a. Que guai.
b. Preferes outro tipo de vícios.
c. Cámbias de moço ou moza.

3. É certo que os varons que lem habitualmente tenhem mais espermatozoides per capita?

a. Si.
b. Nom.
c. Ns / Nc.

4. Que palavra eligirias para rimar num soneto com poeta?

a. Peta
b. Caldeireta.
c. Ornitorrinco.

5. Podes fazer cola durante umha hora antes de que comecem as rebaixas...


a. Diante dumha livraria.
b. Diante dumha tenda de roupa.
c. Nunca.


6. As mulheres lem mais que os homes...

a. Como muitas outras cousas.
b. Assi lhes vai (aos homes)
c. Mas sabem menos de futebol.


7. Que significa em euskera Kulturan sakonago orduan eta askeago?

a. Se cult@ para ser livre.
b. Quero-te, meu amor.
c. Um pintxo de tortilha, por favor.


8. Na tua mesinha de noite nom pode faltar...


a. Um livro.
b. Condóns.
c. Umha postal da virgem Maria.


9. Quanto tempo les ao dia?


a. Menos do que gostaria.
b. Mais do que gostaria.
c. Mais ou menos.


10. Tiveches algumha experiéncia sexual com algum livro na mao?


a. Si.
b. Nom.
c. Eink?



RESULTADOS:


1.- Maioria de A: Parabéns, os livros e ti sodes a parelha perfecta! Por muitos anos!

2.- Maioria de B: Em fim, podia ser melhor... Os livros e ti tedes-vos carinho aínda que, seguramente, a raíz dalgumha mala experiéncia, existem algumhas diferéncias entre vós que talvez deveriades solucionar.

3.- Maioria de C: Existem muitas desavinças entre os livros e mais ti. Tedes que dialogar e descobrer os vossos problemas. Deverias pór mais da tua parte se nom queres ser um desgraçado leitor, ou leitora, ou resto da tua vida. Nom esqueças que sempre hai um livro aguardando por ti!


...........


Abrigado, Nasas, polo email.

Comentários (4) - Categoria: Geral - Publicado o 19-02-2008 10:28
# Ligazóm permanente a este artigo
O livro que baila no dedo!


1. A arte de girar livros com o dedo: Divirtam-se!




2. Tutorial: Como fazer bailar um livro no dedo.


Comentários (2) - Categoria: Geral - Publicado o 18-02-2008 16:24
# Ligazóm permanente a este artigo
Com palavras de Ferrín



Houbo un tempo,
xa moi recuado,
foi en Galicia un eco,

o estrés que podían sufrir as troitas cos motores do catamarán do Sil,
a defensa das baleas.

Hoxe,
nas necesidades do país,
a preservación dunha especie de insecto
a protección dos cinematográficos cetáceos.

Non podemos esquencer
a defensa da Terra e da auga
a denuncia do capital colonial
e do capital monopolista de Estado
no conflicto de Castrelo de Miño.

o movemento Galiza non se vende,
a denuncia é varia
no corazón magoado
da nosa realidade:
contaminación das rías,
degradación dos ríos,
plan acuícola devastador,
apropiación privada da costa,
plan eólico contra-natura,
destrucción e privatización da Terra
pola cobiza de graniteiros, louseiros e outras minarías,
industrias nocivas
sistema de transportes primitivo,
especulación xeneralizada,
extinción programada da agricultura.

na manifestación de Galiza non se vende
na Alameda de Santiago
os sitios teñen memoria.

sobre os manifestantes de Galiza non se vende.
un feixe de luz rara.

o Pobo Galego.
dotado de conciencia,
anque a algúns lles doa na ialma.




Um poema madeingaliza elaborado -com todo o respecto do surrealismo- a partir dum artigo jornalístico de
Xosé Luís Méndez Ferrin sobre Galiza non se vende.



Comentários (2) - Categoria: Geral - Publicado o 17-02-2008 09:12
# Ligazóm permanente a este artigo
Claudio Carruselo em Identity


O famoso domador do Galiza Pulgas Circus, Claudio Carruselo, passou por esse outro circo que é a televisom, onde nada é o que parece, numha das suas aventuras internacionais.

Se nos fixamos bem, ao lado esquerdo do micrófono pode-se chegar a ver a pulga Breogán, que acompanhou ao seu domador junto as pulgas Mimí e Esmeralda.

pulgabala

camaelástica

cama

Arriba, Breogám, a pulga bala; Esmeralda, na cama elástica; e Mimí, indo sonhar.

Mais na bitácora do Circo de Pulgas Carruselo!
Comentários (4) - Categoria: Geral - Publicado o 16-02-2008 00:59
# Ligazóm permanente a este artigo
A tartaruga



Quando era neno sonhava com tartarugas.
Eu estava numha cova aberta ao dia
e num regato azul
havia centos de tartaguras pequenas,
como o dedo meininho.
Isso era um sonho.

Mas um dia conducindo por Turquia,
caminho do Kurdistám,
atopei um sinal de tráfico:
o triángulo de precauçom
e o desenho negro dumha tartaruga,
Olho, tartarugas!

Imaginei um autobus azul
detendo-se para que umha tartaruga
cruzase a estrada tranquilamente.

Como seria mui posíbel que dentro duns anos
chegase a pensar que esse sinal
estava dentro dum sonho,
porque tenho tendéncia a confundir
a realidade com a ficçom,
dedicim-me a escreber para nom mesturar
umha cousa com outra.

Em fim, imaginade umha tartaruga pequena
boca arriba,
fazendo força para se dar a volta ela soa
até que si, alehop!
o sapoconcho ceiva-se do mundo ao revés.

Hoje é um desses dias nos que estou
boca arriba sobre a minha cuncha
e intento dar-me a volta
e aínda que sei que o vou conseguir
fode-me ter que fazer tanto esforço.

Assi que olho o céu, colho aire,
e sigo intentando liberar-me,
fazendo força com as patas, estricando a cabeça,
insistente
como umha tartaruga.



....

E aqui, umha história sobre por que, no nosso país e noutros lugares do mundo, as tartarugas acabam no fondo dos pozos:
Capitulo 0
Comentários (2) - Categoria: Geral - Publicado o 15-02-2008 15:48
# Ligazóm permanente a este artigo
Txirri, Mirri eta Txiribiton


1. Palhasos do programa Noaoa da etb.

Assi começa este tema:

As velhas da minha rua tenhem cadelinhos,
caniches, pequineses e os cabróns dos yorksire,
quando os sacan nom devem de estar afeitos
a fazer a suas necessidades dentro dumha bolsa,
despois vas tu tranquilamente pola rua e pensas:
de onde vem esse cheiro?
Levantas o pé e aclaras a tua dúbida.
Pisei-na, pisei-na piseia merda desse cao!



2. E um vídeo mui chulo doutros palhasos, uns craques! Txirri, Mirri eta Txiribiton se clicas aquiiiiiiiiiiiiiiiiiiiii!



Ezkerrik asko, txerra
Comentários (6) - Categoria: Geral - Publicado o 15-02-2008 07:57
# Ligazóm permanente a este artigo
© by Abertal

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0