Joao da Nova


Todo o referente o Navegante João da Nova
O navegante João da Nova (orixinalmente Joan de Nóvoa) nacido en Maceda-Ourense mostrase como un galego universal, o máis relevante do seculo XVI.

O meu perfil
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

A CHAVE DA PRISIÓN DE NAPOLEÓN EN SANTA HELENA
chave santa HelenaPagan case 100.000 euros pola chave do dormitorio no que morreu Napoleón Bonaparte na mansión Longwood House de Santa Helena, o 5 de maio de 1891.

A illa fora descuberta polo macedán João da Nova na exitosa III Rota á India (1501-1502), logo da de Vasco da Gama e da de Álvares Cabral. A casa de subastas británica Sotheby´s fixo un comunicado informando que a chave da habitación na que finou Napoleón, mentres estaba preso e custodiado polo exército británico na Ilha Santa Helena, foi mercada por 92.400 euros e que o prezo de saída da poxa era de só 5.000 euros.

A chave estaba en poder dunha familia escocesa. Un antepasado, o soldado Charles Richard Fox, era un dos encargados de custodiar a estancia do emperador francés na estratéxica illa atlántica, naquela altura xa en poder británico. Logo da morte de Napoleón o soldado levou a chave para regalarlla á súa nai, que vivía en Escocia e amosaba admiración por Napoleón.

A chave, que atoparon os seus descendentes por casualidade, mide 13,4 centímetros de longo e foi subastada en Londres o 14 de xaneiro de 2021 por unha cantidade de diñeiro inmensa.

N.B.- Reproducimos a chave e un fermoso vídeo sobre os exteriores da prisión, hogano convertida en museo á súa memoria en Longwood House
https://www.youtube.com/watch?v=UF-0TnN0yzw


Categoría: 02-Lugares - Publicado o 09-02-2021 14:40
# Ligazón permanente a este artigo
A GRANDE REPORTAXE - ILHA DA TRINDADE
Este arquipélago habitado (o máis afastado de América do Sur no Atlántico) foi descuberto polo macedán João da Nova. Nesta grande reportaxe, producida e dirixida polo documentalista brasileiro Emerson Cabral, ollaremos na súa inmensa diversidade a Ilha da Trindade (e as Ilhas Martín Vaz), que emerxeron hai 3 millóns de anos. O documental, emitido na TV Assambleia do ES, o 9 de xuño de 2018, cita expresamente o nome do mariño occidental que a ollou por primeira vez. Dende o minuto 6:27 até o 6:33, o narrador Adriano Beraldi di: ?A illa foi descuberta en 1501 polo navegante portugués João da Nova. Trindade estivo baixo o dominio de Portugal até a independencia do Brasil?. Na nosa biografía ?João da Nova, un mariño galego ao servizo da Coroa de Portugal? (Santiago Prol: 2002), publicada pola Deputación de Ourense cando se cumprían 500 anos da súa exitosa viaxe á India, deixamos clara a súa orixe galega e o seu vencello con Maceda e a súa casa nobiliaria. Nesta reportaxe de 27 minutos, narrada en brasileiro e subtitulada en castelán, visualizaremos esta fascinante illa, que non ten porto nin aeroporto. Outrosí fentos xigantes de até 6 metros de altura, refuxios de tartarugas verdes, caranguexos amarelos alcumados ?donos da illa? e o acubillo de innumerábeis especies de aves oceánicas... A illa está baixo a xurisdición da mariña brasileira como lugar estratéxico e só deixan residir alí temporalmente a científicos naturalistas e oceanógrafos (8 como máximo en cada quenda). Eis outro interesantísimo vestixio audiovisual vencellado con João da Nova, o grande descubridor galego do século XVI, un macedán universal que mesmo debería vindicar toda a ourensanía e que hoxe penduramos na súa bitácora de referencia.
Enlace: https://www.youtube.com/watch?v=be4RI46jazQ


Documental
Categoría: 03-Illas - Publicado o 15-10-2020 23:01
# Ligazón permanente a este artigo
RUMBO A SANTA HELENA, A ILLA DOS PROSCRITOS
Recollemos hoxe, na bitácora dedicada ao macedán universal JOÃO DA NOVA, un documental de case 26 minutos da DW (servizo público de televisión e radio alemáns) sobre unha das illas descubertas por el. Unha ollada diferente esta interesantísima reportaxe de Thomas Denzel, producida en 2017 (co aeroporto aínda en probas por mor dos problemas co vento á hora de aterrar). Ollaremos outra volta, ademais de diferentes fasquías da illa, a casa museo de Napoleón Bonaparte (que é territorio francés malia que a illa pertence ao Reino Unido). O illamento de Santa Helena forma parte da súa identidade e hai nativos aos que non lles gorenta o aeroporto, que pretende fomentar o turismo, pero que podería despersonalizar de vez esta Galápagos do Atlántico Sur... Parte dos actuais 4.500 habitantes de Santa Helena son descendentes de proscritos británicos. Eis unha reportaxe excepcional sobre a illa descuberta polo galego máis relevante do século XVI; o nauta JOÃO DA NOVA; o persoeiro de MACEDA (Ourense) referente, que mesmo deberiamos vindicar todos en clave nosa...

Documental:

Categoría: 03-Illas - Publicado o 10-10-2020 14:17
# Ligazón permanente a este artigo
LONDRES PRANTEXA ENVIAR A QUEN SOLICITE ASILO Á ILLA ASCENSIÓN
Illa AscensiónRecollemos desta volta unha nova que apareceu no xornal LA VANGUARDIA o 1 de outubro deste 2020, sobre a Illa Ascensión (tamén de esguello Santa Helena) que foran descubertas polo macedán JOÃO DA NOVA a comezos do século XVI (ao servizo da coroa portuguesa). O título desta crónica xa evidencia as intencións do actual goberno británico. A fermosa foto que o acompaña da Illa Ascensión, e que inserimos tamén, é da autoría de Barry Lewis / Getty. A noticia vai redactada (en castelán) por Rafael Ramos, correspondente no Reino Unido do xornal catalán. Eis o seu contido:

?Cuando el Gobierno conservador británico anunció que adoptaría un sistema de puntos como el australiano en materia de inmigración, nadie pensó que también estudiaba la posibilidad de copiar al país oceánico a la hora de enviar a los solicitantes de asilo político a centros de detención en lugares remotos, como las islas de Ascensión y Santa Helena, en medio del Atlántico.

La ministra de Interior, Priti Patel, del ala más ultraderechista de la Administración, se ha planteado esas opciones como respuesta al aumento del número de inmigrantes y demandantes de asilo que llegan a la costa inglesa a través del Canal de la Mancha, en vista de la creciente vigilancia de los camiones y el Eurostar, y más desde que las restricciones de la pandemia han reducido el tráfico entre Francia y el Reino Unido. En lo que va de año, unas siete mil personas han cruzado en pequeñas embarcaciones, y Londres ha llegado a movilizar a la Navy y a los marines para confrontarlas.

A Patel, según fuentes oficiales del Gobierno, le agrada la política australiana de detención obligatoria de los extranjeros que pretenden entrar en el país sin un visado válido o incumplen las condiciones bajo las que se les autorizó a establecerse, hasta que las autoridades consideran su caso y toman una decisión, ya sea abrirles las puertas o (en la mayoría de las ocasiones) deportarlos. Hay quienes pasan hasta diez años en prisiones situadas en lugares tan remotos como Nauru o las islas de Manus y Navidad.

El objetivo australiano de disuadir la llegada de inmigrantes ilegales o solicitantes de asilo político es compartido por el Gobierno de Boris Johnson, que ha pedido consejo a otros países (entre ellos Australia) sobre la manera de combatir el problema. Sobre la posibilidad de enviar a los extranjeros indeseados a Ascensión o Santa Helena (donde murió Napoleón Bonaparte en el exilio), el Ministerio de Interior no ha confirmado ni desmentido que sea una opción seria, más allá de admitir que la ha estudiado. La oposición de los grupos de defensa de los derechos humanos, muy fuertes en Londres, sería enorme.

En un discurso que tiene previsto el sábado dentro del congreso del Partido Conservador, Patel va a proponer más mano dura contra los inmigrantes y más severidad con quienes piden asilo político, a pesar de la vieja tradición británica, ya desaparecida, de ofrecer asistencia a quienes eran objeto de persecución. Tras el Brexit, el Reino Unido no podrá devolver a los ilegales al primer país europeo donde pusieron pie, y la práctica australiana de empujar a las embarcaciones hacia aguas territoriales indonesias no es viable en el Canal de la Mancha. Un plan más inmediato consiste en encarcelar a los inmigrantes en una prisión del condado de Lincolshire conocida por sus condiciones inhumanas y apodada Angola, como la penitenciaría del estado de Luisiana famosa por su dureza?.
Categoría: 01-Biografia - Publicado o 05-10-2020 22:43
# Ligazón permanente a este artigo
OS NAVEGANTES GALEGOS (1)
Exposicion Inventio MundiCo gallo da exposición ?Inventio Mundi. Galicia nas viaxes transoceánicas. Séculos XV-XVII?, que se amosa no Edificio Sarmiento do Museo de Pontevedra dende o 12 deste mes até o 14 de xaneiro de 2020, o actual presidente da RAG, Víctor F. Freixanes, publica este domingo (24/11/2019), na súa columna de opinión do xornal La Voz de Galicia, un aqueloutrado texto titulado ?Navegantes galegos?, no que nomea a João da Nova [el chámalle Xoán de Nóvoa ou Xoán de Maceda]. Recollemos para a bitácora a columna na súa integridade, mesmo reiterando os nosos parabéns:
?Conta a tradición, e os libros de liñaxes da Idade Media, que os que se apelidan Mariño veñen todos dos amores dun príncipe das rías e dunha serea, e que os tales amores sucederon na illa de Sálvora, na boca da Arousa. Seica foron moi apaixonados, mais tamén ingratos, sobre todo por parte del, de tal xeito que a serea, antes de volver ao seu mundo submarino, anunciou que por cada xeración nova de descendentes cobraría un tributo, e que ese tributo sería o primoxénito. Por iso, segundo a lenda, o fillo maior de cada nova xeración de Mariños morre afogado. A serea chama por el. A serea dos Mariños campa nos escudos de pedra dos pazos e as casas grandes desta liñaxe nas Rías Baixas e na Galicia toda. Alí onde hai pegada ou memoria dos Mariño e, por extensión, dos navegantes galegos, aparece a serea. Mesmo no escudo de Galicia que no seu día deseñou Castelao e que inspirou despois o logotipo do Consello da Cultura Galega. Prometín na marea da semana pasada dar conta da excelente exposición que sobre navegantes galegos pode visitarse no edificio Sarmiento do Museo de Pontevedra, organizada polo Consello e comisariada por un equipo dirixido pola historiadora Ofelia Rey Castelao. Excelente e didáctica. Inventio Mundi. Galicia nas viaxes transoceánicas. Séculos XV-XVII: as primeiras carabelas (o gran invento para a navegación que facilitou a exploración costeira de catro continentes), as rutas da especiaría dende a cidade da Coruña no século XVI, Baiona como capital do mar e refuxio de expedicións non sempre regulares, figuras sobranceiras como Sarmiento de Gamboa, García Jofre de Loaisa, Sebastián do Campo, Bartolomeu e García de Nodal (que bautizaron un illote dos pasos austrais do continente americano co nome de Pontevedra), Álvaro de Mendaña e a súa muller, Isabel Barreto, que se fixo co mando da expedición cando o seu home faleceu de malaria nas illas Salomón e tivo que sufocar unha rebelión a bordo para continuar como capitá cara as Filipinas; os navegantes que fixeron a ruta de Magalhâes? Outra tradición di que Fernando de Magalhâes, que navegou primeiro cos portugueses, era natural da aldea de Magaláns, na ría de Pontevedra, senón el, polo menos a súa liñaxe. Igual que a estirpe de Colón, que tanto deu que falar nos derradeiros anos do XIX (1898) e nos primeiros do século XX, con forte pegada tamén na Boa Vila. Quen era o tal piloto Sarmiento que trouxo a Martín Pinzón ata Baiona?
E outrosí Xoán de Novoa, tamén chamado Xoán de Maceda (Ourense), explorador dos mares do Índico, que chegou a ser alcalde de Lisboa e disque era amigo ou correlixionario de Pedro Madruga. Moitas destas cousas son e outras non son, ou non están suficientemente documentadas, froito do imaxinario colectivo. Pero o imaxinario tamén existe, forma parte da construción histórica, ou da memoria que temos de nós?.
Categoría: 06-Prensa - Publicado o 26-11-2019 23:25
# Ligazón permanente a este artigo
A ILLA ASCENSIÓN EN ?ATLÁNTICO, LUME NO OCÉANO?
Documental Atlántico lume no OceanoDos créditos do extraordinario documental ?Atlántic, fire in the ocean? [?Atlántico, lume no océano?, TVE-2] recuperamos: ?A Dorsal Mesoatlántica é unha cordilleira submarina que se estende ao longo de 10.000 quilómetros no centro do Océano Atlántico. Neste documental cruzarase todo o Océano Atlántico de norte a sur, seguindo a pista desas montañas subacuáticas, mesmo deténdose nas súas minúsculas illas para ollar a fauna insular?. Repararemos ?maiormente- dende o minuto 6:00 até o minuto 20:17 [dos 51:40 minutos que dura o documental]. Nese intervalo detense unha das illas descubertas polo macedán João da Nova. Estamos a falar da estratéxica Illa Ascensión. Con fascinastes imaxes percorrerá ?esa paisaxe inhóspita pintada en roxos e marróns de cinza volcánica e tostada polo sol; un inferno cos lumes apagados?... Outrosí como destino final das tartarugas verdes, que fan unha longa viaxe dende o seu comedeiro nas costas do Brasil [2.000 quilómetros] até a illa -6 veces na súa vida- para poñer ovos fecundados nas súas praias [orientándose co sol, as estrelas e o campo magnético da Terra]. Tamén poderemos visualizar como nunha illa sen auga potábel na súa orixe, se pode artellar -en poucas décadas- un ecosistema cun bosque artificial con especies vexetais de todas clases e asentada na cima máis alta da illa, que xeran un microcosmos abondo osixenado e, por ende, cheo de vida... Hogano a Illa Ascensión é un refuxio libre de depredadores de aves mariñas ao erradicar os temíbeis gatos [e ratos] que a foran colonizando dende que chegaran os primeiros asentamentos humanos, logo da descuberta de João da Nova ao servizo da Coroa de Portugal (Prol, 2002). Eis o enlace a este interesante documento audiovisual vencellado cun persoeiro fascinante de Maceda pola súa descuberta a comezos do século XVI:


https://www.youtube.com/watch?v=q9q69hGHNVA

Video
Categoría: 03-Illas - Publicado o 18-11-2019 18:54
# Ligazón permanente a este artigo
NA PARADISÍACA SRI LANKA E OS GALEGOS
Por mor dos terríbeis atentados en Sri Lanka [a mítica Taprobana que os portugueses chamaban Ceilán] o Domingo de Resurrección deste 2019, no que morreron dous galegos afincados en Pontecesures [?El traballaba na India e estaban de vacacións en Sri Lanka cando unha bomba no seu hotel de Colombo segou as súas vidas?. Voz de Galicia, 232/IV/2019], queremos lembrar que esa fermosa illa en forma de bágoa -acaroada á India- fora descuberta polo galego João da Nova no outono de 1501, na Terceira Viaxe á India organizada polo reino de Portugal e que ía comandada polo nauta galego vencellado á casa nobiliaria de Maceda. No noso pioneiro referencial volume ?João da Nova, un mariño galego ao servicio da Coroa de Portugal? (Prol:2002, pp.135-147), imprentamos argumentos [e documentación] abondo solventes que amosan a presenza de João da Nova naquela altura en terras de Sri Lanka, na procura da cotizadísima canela que se cultivaba [e cultiva] naquelas vizosas terras orientais. Interesaba tamén aquela descuberta, non só pola súa importancia económica, senón que tamén pola estratéxica e simbólica naquela carreira de dominio cos castellanos. En Colombo [a capital de Sri Lanka á que antigamente chamaban Kolon Tota] consérvase un padrão cunha inscrición lusa e coas armas reais portuguesas. Actualmente está ubicado no parque Gordon Gardens. É a proba máis contundente da presenza de João da Nova alí na súa exitosa viaxe de descubertas, relacións diplomáticas [e bélicas] e de experimentación de novos navíos que comezaban a facer a Carreira á India. Que lle sexa leve a terra a esta parella de galegos [María e Alberto] afincados en Pontecesures, que tivo a mala fortuna de estar en Colombo, xusto cando a irracionalidade máis xélida tomou asento o domingo pasado. Beizón. [N.B.- A imaxe que acompañamos, apareceu no noso libro ?João da Nova, un mariño galego ao servicio da coroa de Portugal? (Prol:2002), e que denantes imprentara o cronista Gaspar Correia no imprencindébel volume ?Lendas da India? a mediados do século XVI].
Categoría: 03-Illas - Publicado o 22-10-2019 11:05
# Ligazón permanente a este artigo
AS ARMADAS DA INDIA [1501 / 1505 e 1506]
Rota do CaboAs Armadas da India eran frotas de navios enviadas cada ano por Portugal pró Malabar, na costa oeste das vizosas terras orientais da pementa. Chamóuselle Carreira da Índia, seguindo a rota do Cabo das Tormentas [Boa Esperança] iniciada por Vasco da Gama en 1497-1499 coa descoberta do camiño marítimo cara a India (...). Eis -na entrada da www.pt.wikipedia.org- o que respecta ás tres armadas nas que estivo João da Nova, o galego [de Maceda] mais egrexio naquela altura a escala global: ?Desde a sua descoberta, a rota do Cabo foi dominada pelos portugueses, tendo sido percorrida, de 1498 a 1635, por 917 partidas de armadas do Tejo para uma viagem que demorava cerca de seis meses a chegar ao destino. Durante mais de oitenta anos, as armadas da Índia puderam circular pela Rota do Cabo. O seu tamanho aumentou progressivamente desde os 120 tonéis da ?S. Gabriel?. As naus típicas do tempo de D. Manuel I deslocavam 400 toneladas e atingiram as 900 toneladas durante o reinado de D. João III. A nau média da Carreira era em geral de 400 toneladas, seguindo em frotas acompanhadas de algumas caravelas. A guarnição tradicional de uma nau contava entre as 120 e as 168 tripulantes, contando-se obrigatoriamente um capitão, um escrivão, dois pilotos, mestre de manobra das velas, contramestre, guardião, capelão, carpinteiro, calafate, tanoeiro, barbeiro que servia de cirurgião, meirinho, cozinheiro, despenseiro e vários soldados e bombardeiros, além de marinheiros e grumetes.

1501.- D. Manuel I determina que todos os anos, entre Fevereiro e Março, saia uma armada de naus de carreira para a Índia. 15 de Março "Armada de quatro naus eram caravelas. Capitão mór João da Nova Alcaide de Lisboa, e os três Diogo Barbosa criado de D. Álvaro de Portugal [D. Álvaro de Bragança, Francisco de Novais, Fernando Vinete ou Vicente, Florentino. Descobriu o Nova à ida a Ilha da Conceição [sic](Ascensão); e à volta a de Santa Helena. Livro de Lisuarte de Abreu: João da Nova, Duarte Pacheco, Rui de Abreu, e Miçe Vicente. Livro das Armadas: por Duarte Pacheco vem Fernão Pacheco nome que é depois substituido por Diogo Barbosa. Por Fernando Vinete vem Misser Vineto, ou Fernam Vinet. Teresa Lacerda dá os nomes seguintes: João da Nova, Francisco Novais, Fernão Pacheco, e Misser Vinet, este ao "serviço de Bartolomeu Marchionni, um abastado comerciante florentino, instalado em Lisboa e que foi um dos grandes investidores da Carreira da Índia". "Deo á véla a 5 de Março."

1505. - Dom Francisco de Almeida Vice-Rei com Fernão de Magalhães. 25 de Março "Armada de vinte e duas naus. Capitão-mor D. Francisco de Almeida, que ia por Vice-Rei da Índia, e foi o primeiro que teve esse título, ou cargo; e os outros capitães, João da Nova, Sebastião de Sousa, Pêro Ferreira Fogaça, Antonio Gonçalves Leitão Alcaide de Cesimbra, Diogo Correia, Lopo Sanches, Dom Fernando de Eça ou D. Francisco d'Eça, Rui Freire [de Andrade], Vasco Gomes de Abreu, João Serrão, Lopo de Deus, Antão Gonçalves [Capitão da nau São Cristóvão], Bermudo Dias [ou Alonso Bermudez ou Fernão Bermudez] Castelhano, Fernão Soares, Gonçalo Vaz, ou Gil de Góis [Gonçalo Vaz Góis], Gonçalo de Paiva, ou Gonçalo de Pavia, Lucas da Fonseca, Lopo Chanoca, Antão Vaz. Perdeu-se o Fogaça na linha, salvando-se a fazenda, e alguma gente." A capitania dessa armada fora inicialmente dada a Tristão da Cunha, que devia governar a Índia; mas por cegueira transitória que atacou este fidalgo foi transferida para D. Francisco de Almeida.
Comissões de serviço: "Vasco Gomes de Abreu devia andar entre o cabo de Guardafui e o cabo Comorim; João da Nova por capitão-mor de Cambaia; Pêro Ferreira Fogaça ia capitanear a fortaleza de Quíloa". Outro tripulante: Fernão de Magalhães. Íam 1500 homens de guerra. Onze das naus eram para voltar com carga ( Rui Freire, Fernando Soares, Vasco Gomes de Abreu, Sebastião de Sousa, Pedro Ferreira Fogaça, João da Nova, Antão Gonçalves, Diogo Correia, Lopo de Deus, e João Serrão ; onze para ficar de armada na Índia (D. Fernando d'Eça, Bermudo Dias ou Alonso Bermudez, Lopo Sanches, Gonçalo de Paiva, Lucas da Fonseca, Lopo Chanoca, João Homem, Gonçalo Vaz de Góis, e Antão Vaz).

6 de Abril de 1506. - Armada de seis naus. Capitão-mor Afonso de Albuquerque, (o famoso) segunda vez, e os outros, Francisco de Távora, Manuel Teles Barreto, Afonso Lopes da Costa, Antonio do Campo, e João da Nova, ou Novoa, que de qualquer maneira que se escreva sempre é a mesma pessoa. E com estas naus e as antecedentes ficaram em passar à Índia 22 este ano de 1506, havendo ido 30 o ano antecedente." Partiram essas duas armadas em 6 de Abril, Afonso de Albuquerque "hia para ficar na Costa da Arabia, no Cabo de Guardafú [Cabo Guardafui, e até Moçambique havia de ir debaixo da bandeira de Tristão da Cunha". Teresa Lacerda fala só de 9 velas para a primeira armada (não faz menção de João da Veiga, nem de Tristão Rodrigues, seriam passageiros ?), e de 5 para a segunda (ausência de João da Nova (...)?.
Categoría: 02-Lugares - Publicado o 28-02-2019 11:32
# Ligazón permanente a este artigo
VIAXE DE 1501 Á INDIA DE JOÃO DA NOVA / DAMIÃO DE GOIS (1566).
Chrónica de D. ManuelAtopamos en www.medium.com unha transcrición ao português moderno da ?Chrónica de D. Manuel? escrita por Damião de Gois en 1566/67. Do capítulo LXIII, ?De como o rei mandou João da Nova à Índia por capitão de quatro naus e do que se passou até regressar ao reino de Portugal?, recuperamos ese relato da viaxe de 1501 do nauta macedán; documento que xa utilizamos, xunto cos dos outros cronistas das descobertas para o canónico e xa referencial libro ?João da Nova, un mariño galego ao servicio da Coroa de Portugal? (Santiago Prol, 2002). Eis o texto en portugués actual asinado por Maria Carmelita de Portugal e fechado en Lagos [Algarve] en abril de 2017:

?Com a informação que Dom Vasco da Gama deu ao rei das coisas da Índia e da Etiópia, modo e relacionamento da gente destas províncias, decidiu mandar regularmente cada ano uma armada àquelas partes e porque a que fora por capitão Pedro Álvares Cabral lhe pareceu suficiente para as coisas de Calecut se apacificarem e reforçarem as amizades com os reis da terra, não quis mandar no ano de 1501 mais do que treze naus e uma caravela grande de que deu a capitania a João da Nova, galego de nascimento, bom cavalheiro, em África tinha feito muitos serviços ao reino de Portugal e servia então como alcaide de Lisboa, ofício que, naquele tempo, não se confiava senão a homens fidalgos de boa consciência, por ser um dos principais da cidade que então servia um só homem (o rei) e não tantos como agora o fazem.

Os outros capitães eram Diogo Barbosa, criado de Dom Álvaro, irmão de Dom Fernando, duque de Bragança, Francisco de Novais, criado do rei e, da caravela, Fernão Vinet, florentino de nascimento e criado de Bartolomeu Marchione de Florentim, senhorio da caravela, mercador muito rico, residente na cidade de Lisboa. Partiu esta armada do porto de Belém no dia 05 de Março de 1501. Nesta viagem, estando já no hemisfério sul, acharam uma ilha a que puseram o nome de Conceição e sem mais nada acontecer de relevo, chegaram a Moçambique no início de Agosto e dali foram ter a Quíloa onde encontraram António Fernandes, degredado, carpinteiro de naus que deu uma carta a João da Nova de Pedro Álvares Cabral, em que contava o mesmo que Pedro de Ataíde deixara escrito numa carta que acharam metida num sambarco (= faixa larga), pendurado numa árvore na aguada de São Brás, que relatava os negócios de Calecut.

De Quíloa navegou a Melinde, onde o rei lhe deu muita informação sobre todo o negócio de Pedro Álvares Cabral e partiu logo para a Índia e, com bom tempo, chegou à ilha de Anchediva, no mês de Novembro e depois de fazer aguada se foi a Cananor para se encontrar com o rei que lhe fez muito bom acolhimento e pôs à sua disposição carga para as naus se a quisesse comprar e empréstimo de dinheiro se dele precisasse, mostrando ser muito amigo do rei Dom Manuel. De tudo João da Nova lhe agradeceu, afirmando que não podia fazer nada sem primeiro ir a Cochim. No caminho tomou à força uma nau de Calecut que, depois de despejada, mandou queimar. Antes que João da Nova partisse de Cananor, o rei de Calecut mandou-lhe recado por um português de nome Gonçalo Peixoto: ?No dia em que mataram Aires Correia, eu próprio me salvei em casa de Cojebequi. Peço desculpa do que aconteceu a Pedro Álvares Cabral, mas não tenho culpa do que então se passou. Peço-lhe que venha encontrar-se comigo como amigo e tome carga no meu porto, onde achará tudo o que lhe for necessário.?

Por Gonçalo Peixoto, Cojebequi mandou dizer a João da Nova: ?Não se fie no rei de Calecut. Tudo são falsidades para o ter próximo e o matar e tomar as suas naus.? João da Nova não quis responder a nenhum dos recados e Gonçalo Peixoto não quis regressar a Calecut. A chegada de João da Nova a Cochim foi para os nossos ressuscitar e voltar de novo ao mundo porque ainda que o rei de Cananor os favorecesse muito e os mandasse de noite e de dia guardar pelos seus naires, andavam tão atemorizados por causa dos mouros da terra que lhes parecia que não podiam escapar de serem mortos e não mais verem pessoa do reino de Portugal.

O rei de Cochim fez muita honra e acolhimento a João da Nova, mandando-lhe logo dar toda a carga que lhe fosse necessária para as naus, emprestando-lhe dinheiro e todas as coisas que dele, do seu reino e vassalos viesse a precisar. Carregadas as naus com as especiarias que o feitor Gonçalo Gil Barbosa tinha prontas e outras que se compraram depois, João da Nova despediu-se do rei de Cochim e dos portugueses que ficavam na cidade para ir a Cananor comprar o que lhe faltava para a carga das naus ficar completa. Quando já estava prestes a partir, no dia 16 de Dezembro, apareceram, do mar, mais de oitenta paraus que o rei de Cananor mandou dizer a João da Nova que eram do rei de Calecut e que o vinham acometer. O seu conselho era se chegarem bem a terra para ele, se necessário fosse, o mandar socorrer porque com quatro velas que tinha, seria impossível defender-se de tantas e de tanta gente que nelas vinha.

João da Nova ficou muito agradecido e mandou-lhe dizer que esperava no Senhor Deus ter deles vitória sem outra ajuda. No dia seguinte, pela manhã, amanheceu a terra de Cananor cercada destes paraus e de outras naus que, ao todo, eram mais de cem. João da Nova, vendo que o porto e passo por onde havia de sair lhe estava tomado, veio colocar-se no meio da baía de tal maneira que tanto ele como os outros capitães se podiam ajudar com a artilharia, mandando que jogassem com ela sem cessar de modo que os inimigos não os abalroassem porque nisto estava toda a sua salvação. Isto se fez com tanta ordem que, apesar de as naus e paraus de Calecut trabalharem muito para os abalroar não o conseguiram fazer. Nisto se passou todo o dia até quase ao sol-posto e, nesta altura, já havia, dos indianos, quatrocentos e dezassete mortos como depois se soube e muitos feridos, algumas das naus e paraus foram metidos ao fundo. Então levantaram os inimigos uma bandeira de paz que pareceu mais manha do que vontade ou desejo de paz. João da Nova mandou levantar o seu guião, sem a artilharia cessar. Os inimigos não quiseram retirar a bandeira da paz, mas antes, capeando, davam a entender que queriam falar ao capitão. João da Nova mandou hastear outra bandeira, dando-lhes sinal de paz. Veio logo à nau-capitã um mouro pedir tréguas a João da Nova até ao outro dia. João da Nova concedeu-lhe a condição desde que saíssem logo da baía e deixassem o passo livre para a sua armada sair quando ele quisesse. Eles assim fizeram e indo eles adiante e a nossa frota na sua alçada, saíram todos da baía já era de noite, com pouca distância uma frota da outra.

Apesar da trégua ainda durar, nem por isso os inimigos deixaram de mandar a nado alguns dos seus para cortarem as amarras às nossas naus e atrás deles almádias com gente para, assim que as amarras fossem cortadas, lançarem fogo para dentro das naus. O que fariam se não fossem pressentidos, tendo logo como resposta tiros de espingarda e de bombardas com que os fizeram afastar. Nisto se passou toda aquela noite até ao alvor do dia em que os nossos verificaram que toda a frota dos inimigos se ia recolhendo para Calecut. Os nossos agradeceram muito a Deus por os livrar de um tamanho perigo.

Dali partiu João da Nova sem regressar a Cananor por já se ter despedido do rei e dos portugueses que ficavam na cidade. Seguindo assim a sua viagem para diante até ao monte Deli, tomou uma nau de Calecut que, depois de saqueada, mandou queimar e dali veio ter a Melinde e de Melinde a Moçambique e, passado o cabo da Boa Esperança, veio ter a uma ilha a que pôs o nome de Santa Helena, onde fez aguada. Era uma ilha de muito bons ares, apesar de pequena. É muito proveitosa a todas as nossas naus que a ela vão ter pela boa água, frutas e carnes que nela encontram. Seguindo viagem, chegou João da Nova a Lisboa com a sua frota junta no dia 11 de Setembro de 1502 e foi recebido pelo rei e por todos da cidade com muito prazer pela boa viagem que fizera e ilhas que descobrira?.
Medium.com
Categoría: 02-Lugares - Publicado o 31-01-2019 10:44
# Ligazón permanente a este artigo
BIOGRAFÍA DE JOHAM DA NOVA [REAL ACADEMIA DA HISTORIA]
Castelo de Maceda onde pululou até que se largou a Lisboa.A Real Academia da Historia de España, na súa sección Biografías, insire a correspondente ao nauta macedán, que mesmo rescatamos desta volta. Salientar que na bibliografía tiran da nosa canónica achega ao navegante galego (Prol, 2002). Eis o texto -en castelán orixinal- desta entrada que vai asinada por Carlos Sixirei Paredes:
?Nova, Juan da. Maceda (Ourense), m. s. XV ? Cochin (India), c. 1510. Navegante. Juan (Joham) da Nova o de Nóvoa, nació en la villa ourensana de Maceda, a la que estaba vinculado su linaje por lo menos desde el siglo XII.
En las tierras del Obispado de Ourense pasó su infancia y juventud hasta que en 1480 aparece en Portugal por su vinculación con la causa de la Beltraneja. En 1490 este hidalgo figura formando parte de la guardia personal del rey portugués Juan II y de su sucesor Manuel I, quien le otorgó el cargo de alcaide de Lisboa ?por los servicios prestados en las incursiones atlánticas?; así se cita en un documento conservado en el Archivo Nacional da Torre do Tombo. No se sabe exactamente en qué consistieron estos servicios ni a qué incursiones hace referencia, pero sí se conoce que Juan da Nova era muy amigo del noble financiero Tristâo da Cunha, destacado miembro de la alta nobleza lusa, y en la Crónica de Damiâo de Góis se cita que el hidalgo gallego había realizado misiones en África. En 1501, el Rey portugués le encomendó la jefatura de la Tercera Armada que se disponía para viajar a la India compuesta por cuatro navíos y que fue la primera con ese destino financiada con capital real y de particulares. Durante ese viaje Da Nova descubrió la isla Ascensión, a la que él bautizó como de la Concepción, cambiándose el nombre, al parecer, por un error de transcripción. Según el historiador Duarte Leite, el descubrimiento se produjo el 13 de mayo de 1501. Este viaje a la India, del que regresó a Lisboa en septiembre de 1502, después de descubrir una nueva isla a la que bautizó con el nombre de Santa Helena, resultó de gran importancia no sólo para el conocimiento de nuevas rutas por el Índico, sino porque permitió el trazado de mapas con abundante y más fiable información sobre la India y la costa oriental africana que la existente hasta entonces. En 1505 partió de nuevo para la India en la armada a cuyo frente iba el nuevo virrey Francisco de Almeida, quien tenía plenos poderes para hacer la guerra al Islam y arruinar, si era posible, el comercio de los mercaderes árabes entre la India, Ceilán y los puertos del mar Rojo. Da Nova participó en los ataques a Quiloa y Mombasa y, una vez que la flota llegó a Cananor, en la India, decidió regresar a Lisboa con un navío cargado de especias; sin embargo, no llegó a la capital portuguesa, pues un accidente sufrido cerca de Madagascar le obligó a permanecer en los islotes de Angoche donde se encontró con una nueva armada lusa comandada por su viejo amigo Tristâo da Cunha. Una vez trasladada la preciosa carga a otro navío, Da Nova se unió con el suyo, bautizado como Flor de la Mar, a la expedición, tomando parte en la conquista de Socotora. Después de esta acción se integró en la flota con que Alfonso de Albuquerque intentó el cerco de Ormuz. Durante la fracasada operación, Da Nova y Albuquerque entraron en conflicto y el marino gallego fue apresado por un breve tiempo. De Ormuz la flota se trasladó a la India, adonde llegó en 1508. Al año siguiente, a las órdenes del virrey Francisco de Almeida, Da Nova fue clave en la Batalla Naval de Diu con su buque Flor de la Mar, lo que permitió el control temporal portugués del Índico. Da Nova murió en Cochin, según algunos historiadores en julio de 1509, aunque por ciertas fuentes parece más bien que su fallecimiento se produjo a comienzos o incluso mediados de 1510.

Bibl.: VV. AA., Gran Enciclopedia Gallega, Gijón, Silverio Cañada Ed., 1974-1994; A. Cortesâo, Os Descobrimentos Portugueses, vol. VI, Lisboa, Livros Horizonte, 1981; A. Landín Carrasco, Galicia e os descubrimentos xeográficos, Santiago, Xunta de Galicia, 1991; L. de Albuquerque (dir.), Diccionario de História dos Descobrimentos Portugueses. Vol. II, Lisboa, Ed. Camninho, 1994; J. M. Flores, Os portugueses e o Mar de Ceilâo (1498-1543), Lisboa, Ed. Cosmos, 1998; S. Prol, João da Nova.Um mariño galego ao servicio da Coroa de Portugal, Ourense, Deputación Provincial, 2002.
Real Academia de la Historia
Categoría: 01-Biografia - Publicado o 17-01-2019 10:14
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal
contador web
contador web

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0