Unha folerpa con outras, ás veces calla e fai neve

Defensa do Ensino Público


De Viñetas

"A historia dunha lingua debería ser coma a dunha longa cadea, onde cada xeración fora un elo que lla transmitira á seguinte"

GALEFAS
aferrer@mundo-r.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

Saber Galego suma, non resta
Ana Iglesias,
Vigo 1973, é filóloga especializada en sociolingüística. Como profesional, participou na elaboración do Plan Xeral de Normalización e é autora de varios libros e traballos sobre as actitudes sociais fronte o galego. Nesta entrevista aborda os prexuízos sobre o idioma e defende a necesidade do decreto do galego no ensino.


--------------------------------------------------

A cuestión da lingua ocupa parte do discurso de Núñez Feixóo, até que punto recolle un sentir cidadá?

Eu non o percibo, non vexo rexeitamento nas familias. É certo que se aplicaron algunhas medidas inspiradas no Plan Xeral de Normalización, isto é moi importante, pero non observei oposición na educación. Teño un coñecemento moi próximo porque a miña condición de coordinadora de normalización do meu centro mantenme en contacto co resto dos colexios. Por iso sei que só houbo unha queixa por escrito nun colexio e dúas nas galescolas.

Hai grupos que se senten ameazados polo galego?

As reticencias proveñen dos contornos castelán falantes que tradicionalmente non se vían obrigados a aprender galego e agora si porque se introduce no ensino e porque é máis necesario que antes ao ocupar parte do espazo do castelán. É a expresión do ?privilexio? dos que non tiñan que molestarse en coñecelo que vén acompañado dun discurso sobre unha ?imposición?.

Feixóo vai garantir o dereito dos pais a elixiren lingua?

Iso é inviábel; nin sequera chegaría cos profesores que hai. Non se pode dicir que se ama o galego e consentir a súa desaparición. Ademais, a segregación incumpre a lei de normalización, que no artigo 14.3 afirma que a educación debe proporcionarlles aos rapaces a capacidade de seren bilingües e multilingües. Feixóo non pode demostrar ignorar unha lei que foi aprobada por unanimidade.

El afirma que vai promover o idioma.

Se pretende facer iso, por que non adía a derrogación do decreto até saber se funciona? Este é o segundo curso de aplicación e non sabemos se é útil porque avalialo require máis tempo. Vemos que queixas apenas hai e que o movemento que sostén a oposición ao decreto é Galicia Bilingüe, unha organización completamente minoritaria, como se comprobou na manifestación do oito de febreiro. Pretender que o galego levou á vitoria do PP e a derrota do PSOE e o BNG denota un simplismo total. Desde a democracia o galego coñeceu un aumento cualitativo porque alcanzou espazos impensábeis, mais recuou cuantitativamente no número de falantes. Iso detectouno Fraga e impulsou o Plan Xeral de Normalización, que está redactado por técnicos independentes e aprobado por unanimidade no Parlamento.

Galicia Bilingüe reclama, porén, liberdade para os pais elixiren.

O que vemos é que a pesar de que as maiores reticencias ao galego veñen por prexuízos, algo cambiou a forma de loitar contra o galego nunha parte da sociedade. Antes eran argumentos illados e agora están estruturados, é dicir, hai unha ideoloxía, aínda que sexa moi minoritaria. Aprópianse de termos abstractos e incuestionábeis como igualdade e liberdade e manipúlanse. Ser libre é escoller en igualdade de oportunidades. A escola ten que darlles aos alumnos competencia nas dúas linguas para exerce esa liberdade de elección.

Mais hai que sostén que prefire o castelán porque é máis útil.

O argumento da utilidade... iso lévanos ao inglés e á desaparición de todos os outros idiomas, que son a expresión das diferentes culturas, é dicir, condúcenos ao empobrecemento. Agora ben, se queren que desapareza o galego, que o digan e, senón, que fagan algo para impedilo, que asuman as consecuencias de ter esta lingua.

No plano particular, que leva a un pai non querer que o fillo aprenda galego?

Pensa que o espazo que ocupa o galego quítallo ao castelán, pero as linguas non funcionan así. Saber dous idiomas abre as portas a aprender outras linguas. Saber galego suma, non resta.

E por que non llo explicaron aos pais?

Foi un fallo da política lingüística. En realidade, das medidas previstas no Plan Xeral que inspirou o decreto, só se aplicou a da formación dos novos ensinantes, pero non houbo campañas nos centros nin na sociedade, non houbo anuncios de televisión, non se explicaron os fundamentos pedagóxicos, que os hai e están baseados en como funcionan as linguas.

Cales son eses fundamentos?


A escola ten que compensar os desequilibrios da sociedade, as lagoas de coñecemento que non lle proporciona, como as matemáticas ou a lingua. O castelán xa ocupa moito espazo social nos medios de comunicación, nos videoxogos, en internet, nos libros...

E porque hai resistencia?

Porque pesan os prexuízos. Remóntanse aos séculos escuros.

Haberá que modificalos.

A administración ten moita responsabilidade. Os prexuízos cámbianse modificando os estereotipos nos que se asentan. A nivel particular, tamén hai escusas que serven de coartada, como a falta de competencia, cando sabemos que para empezar a falar unha lingua ao principio hai que falala mal. Hai moitas estratexias de autoxustificación. Tamén pesa a cuestión do comportamento que se ten, unha vez superados os prexuízos propios. Antes o que falaba galego adaptábase ao que falaba castelán e agora vemos que un pouco segue a ser igual.

Mesmo nacen sectores sociais nos que se emprega o castelán sen acento galego.

Penso que ese prexuízo está en vías de superación, senón, iríamos aviados. Ademais, que pretenden?: dicir ejque como en Madrid?

Copiada de "A Nosa Terra"
Categoría: Opinión - Publicado o 15-03-2009 21:42
# Ligazón permanente a este artigo
Prontuario Xurídico Español
Xabier Cordal, profesor de lingua e literatura danos unhas definicións moi particulares:

Liberdade (acepción galega) Fonte: Dicionario Ir Indo
1.-Facultade e dereito das persoas para obrar segundo os seus criterios, sen mandato ou imposición. 2.-Permiso que ten alguén para facer algo.

Liberdade (de elección lingüística): 1.-Deber constitucional de coñecer a Lingua Española. 2.-Dereito das persoas físicas e xurídicas a non acataren leis españolas que regulen o uso dalgunha lingua, excepto a citada anteriormente.

Liberdade (de ensino): 1.-Concordato coa Santa Sede. 2.-Dereito da persoa católica a que o Estado financie as empresas educativas privadas. 3.-Dereito do Estado Vaticano a nomear funcionarios do ensino no Estado español. 4.-Dereito exclusivo dos católicos a reclamar a censura dos libros oficiais que consideren alleos á súa moralidade.

Liberdade (de asociación e de expresión): 1.-Conxunto de disposicións constitucionais que garanten o dereito de asociación e de manifestación aos grupos organizados que profesan ideoloxías de carácter fascista. 2.-Lexislación ad hoc que no ámbito vasco impide asociarse, manifestarse ou concorrer ás eleccións todo partido que non condene expresamente a violencia de ETA, aínda que condene expresamente a violencia. Esta orde queda sen efecto fóra do ámbito vasco e tampouco será aplicable a quen faga declaracións ou exhiba signos que xustifiquen outras modalidades de violencia.

Liberdade (de reunión): 1.-Mandato constitucional que protexe o dereito das persoas a se congregaren publicamente sempre que non poñan en perigo outros dereitos e liberdades (vid. ?liberdade de asociación e de expresión?).
Disposición adicional: Calquera galego vestido de vaca no ámbito da súa Comunidade Autónoma e zonas limítrofes é sospeitoso de impedir a liberdade de reunión e deberá identificarse.

Liberdade de culto: 1.-Dereito do Estado a enviar os seus representantes ás cerimonias da Igrexa Católica. 2.-Dereito de Igrexa Católica a enviar os seus representantes aos actos do Estado, sempre que non vistan de vaca. 3.-Dereito dos españois musulmáns a sacrificar un año en festas relixiosas. 4.-Dereito dos españois españois a torturar e executar un touro en festas laicas. 5.-Dereito dos españois armados a disparar contra mamíferos e aves en reunións de carácter deportivo.

Disposición adicional 1ª: Conforme á Declaración Universal de Dereitos do Animal, ningún galego/a poderá matar un porco.
Disposición adicional 2ª: Calquera persoa vestida de vaca que obstrúa algún destes dereitos poderá ser identificada e posta a disposición xudicial.

Artigo orixinal
Categoría: Opinión - Publicado o 04-03-2009 23:07
# Ligazón permanente a este artigo
A lingua materna
Escribe José Paz Rodríguez(*) na "Región" de Ourense:

"No ano 1999 a Unesco proclamou o dia 21 de fevereiro como o Dia Internacional da Língua Materna. Nom queremos deixar passar este dia sem falar dum tema tam importante. Que genera nas pessoas muitas e variadas atitudes. Tanto positivas como negativas. Para mostra o que está a suceder nos últimos tempos com enfrontamentos entre tírios e troiános. Com rios de tinta nos jornais, dando espaço aos que organizam batalhas lingüísticas, criando problemas artificiais e artificiosos. Com uma enorme falta de juiço e raciocínio. Os idiomas som toda uma riqueza cultural e todos som importantes. Inclusivé aqueles falados por um grupo reducido de pessoas. Existe em Ourense um ciber muito peculiar por ser cosmopolita, multiétnico, multicultural, multinacional e multilingüístico. Para nós é um prazer escoitar falar nel aos senegaleses em wolof, aos equatorianos em quéchua ou aymara, aos brasileiros na nossa língua, aos bengalíes em bangla -que já lemos e escrevemos- e aos latino-americanos num formoso e musical castelhano. Nom é a primeira vez que aos do Senegal e o Equador lhe pedimos que organizem algum curso dos seus idiomas tam lindos. Quanto nos gostaria aprende-los, embora que tiveramos sacar tempo do que pouco temos! De passo poderiamos fazer audiçoes musicais da harpa senegalesa chamada kora, ou da da harpa e flauta dos Andes. Seja qual seja, a mais importante de todas é a língua materna de cada cidadao. Nom é baladí o uso do termo língua materna. O primeiro idioma que se escoita dos beizos da mae é muito importante, por estar ligado à afectividade, aos sentimentos e ao coraçóm. Da nossa mae escoitamos as palavras dozes e amorosas, os poemas e os contos, as cantigas, e isso fica muito gravado na personalidade das crianças. Ir contra a língua materna dos nenos é um crime, que atenta contra todos os princípios. As loitas lingüísticas som sempre perniciosas. Mas nos tempos actuais convem ter muito claro que os rapazes e os jovens devem aprender outros idiomas. E quantos mais melhor. Especialmente aqueles mais falados no mundo. Disfrutar lendo em galego-português, em castelhano, em francés, em inglés e, se se pode, em alguma língua oriental, onde está o futuro. Hindi, chinés, bangla, japonés... Sem perder a perspectiva de que primeiro é o idioma da comunidade onde um vive, respira e trabalha. Idioma materno muito ligado à cultura própria, como manifestaçom da mesma, e tambem à afectividade, que tam importante é. E contra a que ninguêm tem direito a ir. Em isto os políticos deveriam ser os primeiros em dar exemplo. O que infelizmente nom acontece.

Na Índia todos os que estudam (infelizmente nom todos e todas) terminam por dominar como mínimo três idiomas. Os dous oficiais de toda a Uniom Índia e o do seu estado. Isto é tam positivo que, ademais de generar respeito entre os jovens hácia todos os idiomas, lhes facilita a aprendizagem doutros. Na Bengala da que tanto gostamos, o amor pola língua materna é proverbial. Mas ninguem desprécia as demais. Em Bangladesh ou Bengala Oriental o dia 21 de fevereiro é uma das festas mais importantes do ano, por ser o dia do idioma. Existe um grande monumento dedicado ao seu idioma, tam formoso que é denominado italiano da Ásia. Este país conseguiu a sua independência de Pakistán em 1973, com muitos sacrifícios humanos. O principal motivo para loitar pola independência foi o idioma materno que todo bengalí ama e quere que perviva. Mesmo tiveram no poeta Naszrul Islam um mártir, que morreu pola defesa da língua.

Voltando para a Galiza, sentimos o tempo que levamos perdido e lembramos o que nos diziam os nossos devanceiros. Biqueira sinalava: ?Galegos/as, amade a vossa língua, que é um rico tesouro oculto ou o galego, nom sendo uma língua irmá do português, senom uma forma do português (como o andaluz do castelhano), tem-se que escrever pois como português?. Pola sua parte, Castelao afirmava: ?A nossa língua floresce em Portugal e eu desejo que na Galiza se fale tam bem o galego como o castelhano, e que o galego se confunda com o português, de modo que tivéssemos assim dous idiomas extensos e úteis?. O ourensano Risco apontava: ?O galego e o português som duas formas dialectais do mesmo idioma. Queiramos ou nom, isto trava-nos fortemente, estreitamente, com Portugal e com a civilizaçom portuguesa?. O grande Vilar Ponte sentenciou acertadamente: ?Mentras viva o português, o galego nom morrerá e o galego que nom ama Portugal nom pode amar a Galiza?. Murguia, Tettamancy, Pondal, Lapa, Marinhas del Valle, Guerra da Cal, Carvalho Calero, Dieste, Bouça... opinavam o mesmo. Qual é entom a razom para que muitos galegos segam sem apoiar a integraçom da nosa língua materna no mundo da lusofonia ao que pertence? Dominando o galego-português por um lado e o castelhano por outro, os nossos jovens estariam no mundo numa situaçom preeminente. Castelao estaria feliz."

(*) Professor Numerário da Faculdade de Educaçom de Ourense
Categoría: Opinión - Publicado o 23-02-2009 23:14
# Ligazón permanente a este artigo
Galicia Trilingüe ?
Bieto Lobeira

17 de Febreiro do 2009
Galicia Trilingüe

Eu teño certa capacidade para falar en inglés. Daquela maneira, evidentemente. Mais non me miro "driving" co meu amigo Moncho, ou "talking" con Pili, nin pedíndolle "a piece of advice" a Sandra das Pedreiras. Eu non falo inglés porque non quero. Sería de parbos andar por Marín e entrar no comercio de Lucía para lle pedir algún "trouser", ainda que fora "jean". Outra cousa é que si pretendo dominalo. Para min. Por se me fai falta. E por cultura xeral. Mais non gosto da idea dunha Galiza poboada por habitantes que se relacionen entre eles en inglés. Se cadra gañaríamos en "glamour", mais perderíamos en identidade. Deixaríamos de ser o que somos.

Tamén podo falar en español. E tampouco quero. Porque me resultaría ridículo preguntarlle a Fran, o da frutaría, "si ha llovido hoy", ou atoparme con Lorena de Ardán e ir ao "camino viejo" de Seixo, aquel que queda entre "la colina" e "el sendero" que vai para Castro. Eu non quero falar en español. Prefiro falar no idioma do meu país. Non na lingua que me impuxeron na escola, nin en boa parte da administración, nin na imensa maioría dos medios de comunicación social. Non, non é o meu idioma. Ainda que mo impoñan. Ainda que llo impuxeran á forza durante moito tempo ao meu pobo.

Agora escoitamos, desde o PSOE, que a súa alternativa para superar o conflito lingüístico existente na Galiza non é o impulso e a planificación dun proceso de normalización lingüística, que devolva o galego ao lugar de naturalidade na nosa sociedade que nunca debeu perder. Con pedagoxía social e con elegancia, convencendo e seducindo, mais tamén de xeito firme. Respectando os nosos dereitos lingüísticos. Non, non é esa a súa alternativa. O seu obxectivo é, segundo din nesta campaña, unha Galiza "trilingüe". O "trilingüismo harmónico", vaia. Mesmo podían pór en marcha unha plataforma social de apoio a esta iniciativa que se chama "Galicia Trilingüe", poño por caso. O asunto, en definitiva, é que o galego perda espazos.

O PP non é tan moderno. Aposta pola "liberdade de elección" no contexto do "bilingüismo integrador", que consiste esencialmente en separar ás nenas e nenos na escola por razón de idioma, segregando como "apestados" aos nenos galegofalantes en aulas diferentes para inculcar ainda máis sentimento de autodio nunha sociedade como a galega, que o que o que precisa é xustamente o contrario: autoestima. Asumen con disciplina as directrices dun radiopredicador racista e antigalego. Abandeiran o complexo de inferioridade. Séntense avergoñados de seren galegos, e de perteceren a un pobo diferenciado. Gostarían que Galiza desaparecese como comunidade humana definida con sinais de identidade lingüísticas e culturais propias. Prefiren unha Galiza prostrada, dominada, submisa e autonegada, máis dócil aos poderes que historicamente se aproveitaron dela. Por iso renegan do galego.

Aclarémonos. Non hai pobos bilingües nin trilingües. O lóxico é que cada nación viva no seu idioma, que se instale nel con comodidade. Outra cousa é que os seus habitantes posúan competencias lingüísticas que lles permitan dominar linguas diversas. Como en Dinamarca. Aquí non temos bilingüismo. O que temos é un conflito lingüístico que está a levar na práctica á substitución do noso idioma pola "língoa imposta por vencellos de vasalaxe", como dicía Castelao. Nin igualdade xurídica temos na Galiza entre galego e español. E fronte a iso cumpre reaxir.

O 1 de Marzo temos eleccións. Estou convencido de que o futuro do noso idioma vai depender en boa medida -xunto a outros factores, evidentemente- dos resultados que obteña o BNG, e da correlación de forzas que se estabeleza. Así de clariño. Non nos podemos permitir retrocesos no ámbito lingüístico. E creo que o podemos conseguir. Sei que o imos conseguir. Xogámonos moitas cousas nestas eleccións. Algunha delas, como o futuro da lingua, de capital importancia. Contodo, son dos que ten moita esperanza. Podemos avanzar, conquistar novos espazos e dignificar a lingua galega. Porque significará tamén dignificar a nosa sociedade. E cando o consigamos, non haberá forza no mundo que pare este pobo.


Maís sobre Bieto Lobeira
Categoría: Opinión - Publicado o 21-02-2009 22:27
# Ligazón permanente a este artigo
Quere a dereita unha guerra lingüística?
Manolo Rivas. Artigo sacado do periódico o País

Nas lendas populares, un dos xeitos de acadar o tesouro é saber a verba (a palabra chave) no intre oportuno, cando quen garda o tesouro pode aparecer e preguntar por sorpresa calquera cousa.

Esta relación verbal entre quen busca o tesouro e quen vixía ten dado relatos breves moi finos, como esa xoia micro que recolleu Antón Fraguas. Unha moura ou vixía saca o tesouro ao sol, porque os tesouros tamén enferruxan, e pasa alguén que fica enfeitizado. Entón a vixía pregunta: "Gústalle a tendiña?".

Para acadar o tesouro hai que dar axiña a resposta. A correcta é: "Gústame a tendiña e maila señoriña".

Qué estilo o do saber popular!

Compárase moito a idea de ter unha lingua coa de ter un tesouro. Son moitas as persoas que en discursos públicos estabelecen esa asociación. Mais eu non sei se é crido ou non. Quen o di supoño que está nesa crenza, nesa visión de veedeiros ou veedeiras, homes e mulleres que van pola vida coas varas, varelas ou variñas rabdománticas para descubrir os tesouros ocultos ou brunir e escintilar os que están vivos. Eu non sei se a maioría ten interiorizada esta idea do valor, do tesouro, da lingua. Mais non é só unha metáfora. Na nova economía, fálase dunha lingua e da cultura que leveda ao seu redor en termos semellantes aos antigos tesouros. É un recurso que aumenta en valor exponencial. É unha industria. Non pasará moito tempo en que os recursos culturais se reflicten na Contabilidade da nación ou comunidade.

É compartida esta teoría do valor, do tesouro, pola maioría da xente galega? É maioritaria a indiferenza? Cal é o mapa do tesouro, do vivo e do soterrado? As últimas estatísticas sobre a lingua semellan levarnos nun rumbo algo pesimista. Quizais fallan as verbas (as palabras chave). Mesmo algúns que deberían estar na primeira liña de veedeiros, están a doutorarse agora en Pesimismo e responden o que aquel mariñeiro cando lle preguntaron pola esperanza: "Ter teño esperanza, o que pasa é que é unha esperanza negativa".

A lingua galega pode ser un tesouro vivo ou pode enferruxar e mesmo ir entrando nunha fase de enterramento. Esta xeira é decisiva. Non hai limbos para as linguas. Tampouco serven os "tempos mortos" do boxeo. Viñamos dun período preguiceiro. Non discuto vontades, máis si a capacidade de xestión. A languidez semella ser tamén o signo da política lingüística actual do bipartito. Semella que a mellor política lingüística é un bilingüismo aforrador: O nin Fu nin Fa. Pero o máis preocupante está a pasar non no goberno, senón no Partido Popular. Aí si que se move a política lingüística. Aí si que hai lobbys e máis lobishomes.

O 'centro' lingüístico

O Partido Popular non só é o partido da oposición. Por agora, aínda é o máis votado en Galicia. Se eses sectores extremistas, que disfrazan co termo "liberdade" posicións anticonstitucionais, arrastran aos conservadores a unha "guerra lingüística" danarán o partido, farán del unha facción cada vez máis minoritaria, mais tamén danarán a Galicia. É consciente o señor Núñez Feijóo do que está a pasar en parte dos seus eidos, de como o están a utilizar? O actual líder popular é un home intelixente. Non está baleiro e ten pegada. Viuse no debate a tres da TVG. Mais perdeu claramente o centro nas posicións lingüísticas. O que se está a facer hoxe en Galicia vai nas rodeiras da lei acordada por unanimidade e cando gobernaba o Partido Popular. Vai nas rodeiras, vai amodo, e vai aos poucos. A guerra lingüística que algúns irresponsábeis están intentando provocar non ten ningún fundamento. Non hai ningún galego, por moi nacionalista que sexa, que queira renunciar ao pluralismo lingüístico. O único perigo de defunción que hai aquí é o do galego. Como cantaba o trobeiro medieval: "Os que non aman nen saben d'amor facen perder aos que amor am.."

Se o chamado bilingüismo harmónico definira unha situación real, por qué a teima de algúns en oporse ao 50% de materias impartidas en galego no ensino? A campaña de desharmonía é, ademais, e como diría Groucho, unha contradición absolutamente contraditoria. Por non falar da proposta anticonstitucional de intentar estabelecer un réxime de apartheid lingüístico nos centros. O ser humano é un misterio, mais vai alén do misterio que propostas envelenadas teñan por capitáns a algúns docentes que por non ler semella que nin leron o Corazón de D'Amicis.

Aquí falamos moito de festivais gastronómicos. Días atrás, e arredor do divino porco, dispensando, celebráronse as festas da Uña (San Lázaro) e da Orella (en Vedra). Qué xa é ser finos de máis. Porque a uña e a orella son como a metafísica do porco. O que non hai aínda rexistrada é a festa da Autofaxia, a de comerse unha parte dun mesmo. Ou si? Ao mellor esas festas celébranse sen ter conciencia do que son. Chegáronme noticias indirectas dun acto en Vigo, onde con pretexto bilingüe o que realmente fixeron alí foi un ritual de Autofaxia. Non só comeron lingua galega, senón que tamén deron racións de Castelao e mesmo algunhas tapas de Rivas. A min, en soños, sempre me fixo moita ilusión chegar a pinche de Castelao. Unha segunda vida, na que eu, cando el estaba case cego, pois lle afiaba o lapis, mecanografaba os seus escritos e facía os recados eses de ir a correos, á libraría ou ao ultramarinos. O que nunca pensei é que nos foran enfornar xuntos en canapés para goce de Corina Porro e o resto da ilustración convocada no teatro García Barbón, xusto en vésperas electorais e polos mesmos que foron manifestarse na Coruña para que cambiara a hora no reloxo do Obelisco.

Conservadores de tesouros

Quen mellor escribiron de tesouros en Galicia foron Álvaro Cunqueiro e Xosé Filgueira Valverde. Ambos os dous eran conservadores. Cunqueiro, un xenio literario. Unha imaxinación a levedar en verbas. Filgueira era un sabio. Entre os tesouros galegos hai que contar os seus oito volumes de Adral, que lle publicou Isaac Díaz Pardo. Nesa obra está grande parte do saber e da sensibilidade de Galicia. Hai un capítulo que se titula: O galego, ese luxo. Hai outro no que fala dos tesouros cunha sabedoría abraiante. Explícanos que o sentido de atopar un tesouro non era só material: "Acadar un tesouro non é soamente acrecentar cun ben a propia facenda; é obter un trunfo...Gañar unha loita contra o segredo". No caso da lingua, un trunfo de todos.

Máis. Política Linguística do PP
.

Modelos lingüísticos dos tres partidos con opcións.
Categoría: Opinión - Publicado o 19-02-2009 18:04
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal
Estadisticas y contadores web gratis
Estadisticas Gratis


Este blogue forma parte da Rede de Blogueiras/os en defensa do Galego
Chuzame! chúzame -





Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0