Unha folerpa con outras, ás veces calla e fai neve

Defensa do Ensino Público


De Viñetas

"A historia dunha lingua debería ser coma a dunha longa cadea, onde cada xeración fora un elo que lla transmitira á seguinte"

GALEFAS
aferrer@mundo-r.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

O mundo é grande. Canción para a Paz.


Unha canción de Mamá Cabra.
Categoría: Cousas do cole 2011-12 - Publicado o 30-01-2012 11:26
# Ligazón permanente a este artigo
A Paz de Clara (5ºA)
Categoría: Cousas do cole 2011-12 - Publicado o 30-01-2012 11:17
# Ligazón permanente a este artigo
O misterio do muíño encantado
Esta é a historia de dous nenos, Xoan e David, que indagan o misterio do muiño encantado. O caso é que unha maña unha señora chamada Flora veu que o muiño que estaba en ruinas facía moito ruido e moía o gran só.

Non puido ser o muiñeiro, pois él morrera hai tres meses. Outra cousa un pouco estraña é que, como podía moer o millo se nesa época non había nin unha soa espiga?

O caso é que o que moía non podía ser gran de millo, pero iso non podían sábelo pois, ninguén se atrevía a probalo por se tamén estaba encantado.

Nunha mañá soleada, Xoan tivo un bo espertar, e mentres, David seguía durmindo pois tardara xa que non podía conciliar o sono polo caso do muiño, el foi para a praza do pobo para logo emprender de novo a viaxe ó muíño. David chegou vinte minutos tarde.

Partiron e foron encamiñándose ata o muiño en ruinas. Cando chegaron, quedaron pasmados ao ver o vello muiño movendo as súas aspas de novo. Facía un ruido ensordecedor. Acercáronse máis para ver se a porta estaba aberta. De súpeto, a porta abriuse e unha nube de po branco cubriulles todo o corpo. Entraron no seu interior e comprobaron que todo o chan estaba cuberto de gran! David colleu un pouco e metéuno na boca. Eso non era gran! Era azucre! Xa pensaban eles que era moi difícil, por non dicir imposible, que o muiño moese as mazorcas de gran naquela época.

Despois dunhas longas e interminables horas de búsqueda polo muiño, cando xa decidiran rendirse, David atopou unha palanca. Entre os dous tiraron para abaixo e movéuse unha boa parte da parede. Aquilo era una porta secreda! Baixaron case un cento de escaleiras e atoparon unha sala subterránea con tres portas que se dirixían cada unha a tres sitios diferentes.

Xoan e David observaron que o chan estaba demasiado limpo para que levara tanto tempo abandonado. Probaron a abrir a porta da esquerda pero, como esperaban, estaba pechada. Non tiveron máis sorte coa do medio nin coa da dereita. De súpeto apareceu un cartel que dicía`` UN PASO ATRÁS POR FAVOR´´. Eles decidiron facerlle caso e pisaron unha baldosa que abriu un compartimento secreto na parede, aparecendo unha chave de prata que tiña unha inscripción gravada en ouro que dicía: A xente que fai caso obtén unha recompensa moi grande. Eles, algo asustados, colleron a chave e probaron a abrir a porta da esquerda, e nada. Probaron coa do centro e abriuse. Aínda que os dous tiñan moitísimo medo, continuaron adiante. Encontrábanse nunha habitación, máis ancha que longa, na que se atopaban estátuas moi grandes e unha porta entreaberta ó fondo.

Decidíron a pasar. Abriron de todo a porta e observaron un salón moi cutre e pequeno, cun sofá moi desgastado con anos e unha lámpada que, se dicimos a verdade, parecía o caldeiro da roupa sucia. No sofá, tumbada, unha figura moi gorda e robusta comendo unha bolsa de patacas fritidas. Era o muiñeiro!!! Sen saír do seu asombro, os nenos desmalláronse.

Despertaron unha hora despois cada un na súa cama. Todo aquilo parecía ser un soño!!!!
Os dous rapaces falaron por teléfono e quedáron abraiados. Os dous coincidiran exactamente no que supostamente fora algo incrible.
No chan de cada unha das habitacións as súas nais barrían un pouco do que parecía ser azucre?..



Elena Fernández Blanco - 6º A.
Categoría: Cousas do cole 2011-12 - Publicado o 29-01-2012 21:19
# Ligazón permanente a este artigo
O muíño encantado
Fai cen anos, preto da cidade había un muíño onde vivía un señor xa tiña 99 anos.

Cando chegou o seu aniversario morreu. Uns din que a súa pantasma habitaba alí, e outros dician que iso eran parvadas.

Había un neno de 8 anos por alí que tiña as súas dúbidas e foi ver o muíño.
Cando chegou tiña un pouco de medo, pero non lle preocupaba moito porque tamén ía o seu can, que lle chamaban Golfo.

O neno entrou , e de repente sentíu unhas cóxegas e axiña escoitou un ruído pola parte de arriba do muíño, foi ver quen era, abríu, había unha cama e ... era como si alguén estivese saltando. Logo deitouse na cama. Golfo, o seu can, comezou a ladrar, e o neo levantouse para ver que lle pasaba ó can. De súpeto apareceu unha sombra detrás do neno que se levou o can. O neno foise correndo para a cidade. Nunca máis quixo volver ó muíño.

Iria Ferreño Lis e Noa Diz Fariña (6ºA) /div>

Categoría: Cousas do cole 2011-12 - Publicado o 29-01-2012 20:47
# Ligazón permanente a este artigo
Mahatma Gandhi
Categoría: Cousas do cole 2011-12 - Publicado o 24-01-2012 22:34
# Ligazón permanente a este artigo
[1] [2] 3 [4]
© by Abertal
Estadisticas y contadores web gratis
Estadisticas Gratis


Este blogue forma parte da Rede de Blogueiras/os en defensa do Galego
Chuzame! chúzame -





Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0