EDLG do CEIP RECIMIL



QUEN SOMOS?
endlrecimil
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

O MISTERIO DO COLECCIONISTA DE CRÁNEOS
Nunha vila de Inglaterra vivía unha familia formada por o pai, Jonson, alto e fraco, a nai, Laida, baixa e fraca, o fillo, Michael, alto e groso e a filla, Eve, alta e delgada. Preto da vila había unha cidade na que vivía Jackson, un amigo da familia. Jackson era drogadicto, fumaba e tomaba bebidas alcohólicas.
Unha noite Jackson foi buscar a Michael e a Eve no seu coche, para dar un paseo. Chegou ás nove. Un veciño que escoitou o ruído asomouse á ventá e veu a Michael e a Eve subindo ao coche de Jackson.
Cando chegaron a unha ponte, sacou a pistola e disparoulle dous tiros na cabeza ao rapaz, despois tirouno ao río. Mentres a rapaza empezou a correr e a berrar:
- Socorro!
Ninguén a escoitou pois estaba nun bosque xigante. Nun instante Jackson alcanzouna e disparoulle na espalda e despois na cabeza. Eve morreu. Despois cortoulle a cabeza e levouna á súa casa.
Ao día seguinte os pais chamaron á policía e denunciaron a súa desaparición. A policía atopou a Michael na beira do río e a Eve no bosque, sen cabeza.
Os veciños estaban moi tristes pola morte dos rapaces. Un deles díxolle á policía que el vira subir aos nenos ao coche de Jackson e que foran cara ao bosque.
Un día un veciño cazador atopou no bosque unha caixa con moitos cranios de cans e gatos e unha carta que poñía:
?Gústame Eve, pero non sei cando a matarei?. Jackson
A policía entrou na casa de Jackson e atopou nun moble 68 cráneos de cans, 49 de gatos e o cranio de Eve. Detivérono no aeroporto cando intentaba fuxir a Holanda.
Ao final, no xuízo, condenárono a pena de morte e matárono o 25 de xullo de 2001. E colorín colorado este conto de medo rematou.

Junyú Zhou
6º B
Comentarios (0) - Categoría: Concurso de Contos de Medo - Publicado o 21-12-2010 10:31
# Ligazón permanente a este artigo
PIRATA
A miña maior ilusión, dende sempre, era ter unha mascota, Por iso o día que me regalaron a Pirata pensei que era o día máis feliz da miña vida. Pirata era un gatiño que semellaba bola de branco algodón, tan suave coma o terciopelo, cunha mancha negra ao redor dun dos seus preciosos ollos azuis, que semellaba o parche dun temerario pirata. E claro, chameille Pirata! O da mancha no ollo non é corrente nun gato, polo que dende o primeiro momento, souben que Pirata saía especial. Ninguén me cría cando eu contaba que Pirata entendía todo o que lle dicía. Cando perdía algunha cousa e pensaba en voz alta:
- Onde poñería iso?
E de súpeto, Pirata aparecía sentado ao lado da cousa que eu estivera buscando. Pera esta estraña habilidade súa, tan só a demostraba estando a soas comigo. Xa podía berrarlle ou enfadarme o que quixera, que diante de outros comportábase coma un gatiño normal.
Co paso do tempo Pirata fíxose todo un ?gatazo?, e paseábase pola casa coma se fose un rei.
Aquela tarde, mamá enfadouse comigo e mandoume ao meu cuarto. Eu entrei na miña habitación feita unha furia, chorando de rabia e dicindo o inxusta que fora mamá. Tireime na cama e collín a Pirata en brazos. Mentres choraba, apertaba ao gato contra o meu peito e acariciaba o seu suave peliño, no que se me afundían as temblorosas mans mentres dicía que mamá era moi mala, suplicaba non ter que vela máis, era unha bruxa que non me quería e eu tampouco a ela. Mentres choraba Pirata escapouse dos meus brazos, lameume as meixelas e saltou da cama saíndo por unha rella da porta entreaberta.
Como dixen antes o gato andaba ás súas anchas pola casa así que non me estrañou que se fora. Eu, tragándome as bagoas, puxen os cascos e comecei a escoltar música ao volume máis alto. Así pasei toda a tarde, ata que o anaco de ceo que se vía pola miña ventá, volveuse negro e comezaron a saír as primeiras estrelas. Eu aínda estaba furiosa con mamá, pero tiña fame, polo que baixei á cociña. Cando abrín a porta a escena petrificoume: miña nai estaba tirada no chan nunha estraña postura, pálida coma a cera, nun charco de sangue. Os seus brazos estaban cubertos de arañazos e no seu pescozo aparecían unhas leves, pero aínda sangrantes marcas duns pequenos cairos afiados. Ao seu lado estaba Pirata, cun estraño brillo na mirada e parecía sorrir.

Elena García Urbano
6ºA

Comentarios (0) - Categoría: Concurso de Contos de Medo - Publicado o 21-12-2010 10:29
# Ligazón permanente a este artigo
O PAPÓN
O Papón é grande e forte e ten un bandullo moi grande.
Hai moito tempo o Papón veu a Ferrol e viu un cole e petou. Como ninguén abría rubiu ao tellado e rompeu o cristal. Entrou nunha clase de segundo e viu nenos e nenas. Comeunos a todos e ao profesor tamén.

Naiara Souto Graña
2º C
Comentarios (3) - Categoría: Concurso de Contos de Medo - Publicado o 21-12-2010 10:24
# Ligazón permanente a este artigo
PANTASMAS
Na casa de Marta sempre había ruído. Era unha casa antiga, con barrotes de ferro diante das ventás. Os pomos das portas eran de ferro oxidado , o chan, que era de madeira, chirriaba cada vez que se pasaba por encima del, e o teito, se levantabas moito a voz, ás veces caíanse anacos de madeira. Totalmente, sería unha casa fantástica para Halloween.
Unha noite, cando Marta se ía deitar, oíu un ruído, pero, como xa estaba acostumada a eses ruídos, non lle fixo moito caso.
Äs doce da noite, Marta espertou sobresaltada, oíra outra vez un ruído, pero non era o mesmo que oía sempre. Era un ruído distinto, como se alguén estivera falando moi amodo e baixiño:
-Psssssss.
Marta intentou chamar á súa nai.
-Mamá, mamá. Podes vir?-berrou con todas as súas forzas
Pero a nai non lle respondeu. Non se oíron ruídos do teito cando berrou, pero si se oíu unha voz espectral:
-Marta, Marta. Non teñas medo .... dicía a voz.
Marta non acostumaba ter medo, pero esa voz facía que lle tremeran as pernas.
- Quen, ... quen es... que queres?- dixo Marta con toda a voz que puido reunir.
- Pren... prende a luz- dixo outra vez Marta.
Cando a luz conseguiu iluminar toda a habitación, Marta non viu nada. Quedou uns minutos esperando para ver se vía algo, pero cando no seu reloxo deron as doce e media, Marta deixou de esperar e pensou que fora un pesadelo, así que apagou a luz e intentou reconciliar o sono. Cando xa estaba a punto de durmirse por completo a ventá abriuse e entrou unha viruxe tan fría que conseguiu espertar a Marta.
Cando se ía levantar para pechar a ventá un espectro apareceu diante dela. Marta tiña tanto medo que ningún son saía da súa boca. O espectro colleuna e tamén á súa nai.
Non se sabe que lle pasou á familia Gordelesqui, pero o que si se sabe é que a casa quedou deshabitada para sempre.
Suponse que o espectro comeu á familia Gordelesqui ou que a matou e logo colgou as súas cabezas na parede. Non se sabe, calquera cousa puido pasar...

Maite Saavedra
5º B
Comentarios (0) - Categoría: Concurso de Contos de Medo - Publicado o 20-12-2010 10:25
# Ligazón permanente a este artigo
O AVIÓN MALDITO
Unha familia aproximábase ao avión con destino a Siberia.
Cando estaban collendo a equipaxe viron a un vagabundo que lles berraba:
- Non collan ese avión!! Está maldito!! Maldito!!
A familia non fixo caso ao vagabundo e seguiron.
Soaron nos altofalantes do aeroporto:
- Viaxe a Siberia, embarquen no avión.
Despois de tres horas de voo, descubriron que os pilotos estaban mortos. O avión ía sen rumbo.
Estrelouse nunha montaña, cerca dun pobo, no día 26 de marzo de 1938. Dende aquela, din que cada ano, a noite do 26 de marzo óense os berros de horror dos pasaxeiros do avión maldito.

Carlos Amado e Gabriel Casal
2º A ESO
Comentarios (0) - Categoría: Concurso de Contos de Medo - Publicado o 20-12-2010 10:08
# Ligazón permanente a este artigo
AS PENURIAS DUNHA NENA
Aínda o Sol do Crepúsculo tinxía as nubes de vermello cando a Lúa podíase ver reflectida nos seus ollos.
Pasaría a noite en vela polos berros do seu pai mentres a súa nai estaba temerosa; Auril estaba en crequenas entre a cama e o armario. Levantouse lentamente e cansada cara ao baño. Ao verse no espello a súa tez branquecina cunhas grandes olleiras esvarou, caeu ao chan e quedou inconsciente.
Soñaba cun pai normal que non berrase nin fixese dano a ninguén, pero cando espertou volveu o pesadelo que era a súa vida.
Ao levantarse empezou a escoitar sons, virouse e viu á morte que ao cravarlle un coitelo no peito fixo esvaecer as penas que tiña.. Auril tomou forma de espírito e foi ao cuarto do seu pai, cando un grito invadiu a casa e un fío de sangue saíu por debaixo da porta, dándose conta de que liberara a súa nai do maltrato e evitando que fixera dano a alguén sentiuse satisfeita e así foi cando desapareceu deixando caer o coitelo ao chan.

Candela Ferrer Montero
1º A ESO
Comentarios (0) - Categoría: Concurso de Contos de Medo - Publicado o 20-12-2010 10:07
# Ligazón permanente a este artigo
UNHA LENDA DUN COLEXIO ENCANTADO
A historia trata dunha lenda sobre una estatua china que estaba preto dun colexio. Se nos poñemos diante da estatua, di a lenda, e miramos cara a dereita teremos un periodo de boa sorte e se miramos cara a esquerda acontece o seguinte: se estamos no undécimo piso subimos ao duodécimo, a clase está pechada e non se pode abrir, a auga que sae polo grifo?¡é sangue! E ao entrar no baño das rapazas non se pode sair.
Un día aconteceu que tres alumnos decidiron comprobar se isto era verdade. Subiron ao piso nº 11 e de súpeto?estaban no nº 12, a porta da clase estaba pechada, pero ? nin con chave se podía abrir. Os rapaces entraron no aseo dos rapaces e sairon vivos, pero cando entraron no baño das nenas (entrou un so rapaz) abriu o grifo e saiu auga.
Ao seguinte día, pola mañá, os país do neno avisaron ao colexio de que un rapaz non voltara onte a casa. ¿Qué aconteceu entón?? A imaxinación é libre.

Jia Hui 5º A
Comentarios (0) - Categoría: Concurso de Contos de Medo - Publicado o 11-12-2010 23:17
# Ligazón permanente a este artigo
A CASA ENCANTADA
Había una vez una nena chamada María, que vivía nunha aldea, en Casal de Gonze. Un día cando chegou do colexio os seus país dixéronlle que se ían mudar a Ferrol. O venres partiron a Ferrol e chegaron a súa casa. Era grande, con piscina, con terraza?Entraron dentro da casa e os tres quedaron abraiados porque tiñan escaleiras de caracol, una televisión de pantalla plasma? O domingo invitou ás novas amigas do novo colexio á súa casa. Pola noite estaban contando historias de medo e escoitaron un berro que viña do sótano. Baixaron pero non había ninguén. Outro día volveuno a oír e volveu baixar ao sótano e alí había un vámpiro. Correu a dicirllo aos seus país pero non lle creron.
O próximo sábado invitou outra vez ás súas amigas e volveron a oír o berro. Foron ao sótano pero primeiro chamaron aos pais de María. Baixaron e estaba o vampiro cun neno chupándolle o sangue. Escondéronse para saber que ía facer e cando terminou de chupar o sangue do neno enterrouno. Sairon rápido do seu escondite e viron moitas tumbas. Foron cara o vampiro pero cando veu aos país de María o vampiro desapareceu. Os pais de María marcharon e o vampiro volveu aparecer porque non era un vampiro corrente, en vez de darlle medo os allos e outras cousas tiña medo dos pais. Entón María colleu rápido un pau con forma dun coitelo e cravoullo no corazón. O vampiro morreu e todos os nenos sairon da tumba.

Sandra Vilela 6º B
Comentarios (0) - Categoría: Concurso de Contos de Medo - Publicado o 11-12-2010 23:15
# Ligazón permanente a este artigo
O COLEXIO MALDITO
Eu son un neno normal e corrente que nos tivemos que mudar polo traballo do meu pai a unha cidade chamada Malapata. E eu, como todos os nenos cando se mudan, tiven que ir a un novo colexio. O colexio era aterrador e eu son un pouco medoso. O colexio estaba baixo unha nube moi escura e había tormenta. As aulas eran negras e as profesoras non inspiraban moita confianza.
No primeiro día de colexio todo foi moi raro. A profesora tiña una mascota, pero non una mascota normal?un morcego! De repente castigou a un neno e desapareceu. Eu tiña moito medo, menos mal que acabou o día.
Conteille a miña nai o que pasou no colexio, e a miña nai díxome:
-Como vai pasar iso? Ti contasme trolas, verdade?
-Que non mamá,que non. ? lle contestei.
O segundo día pasou o mesmo, e o terceiro e o cuarto?
Ata que só quedamos catro nenos e estábamos moi asustados.
Pero descubrimos o segredo, que era que aos nenos que castigaba lles sacaba o sangue para quedar con ela os profesores, pero os outros nenos e eu o evitamos.
O colexio cerrou para sempre, os profesores e o director foron ao cárcere. Miña nai o sentiu por non crerme e nos mudamos a Coruña onde o meu pai cambiou de traballo.

Pablo Ferro Leal 6º A
Comentarios (0) - Categoría: Concurso de Contos de Medo - Publicado o 11-12-2010 23:12
# Ligazón permanente a este artigo
UNHA VODA DE MEDO
Nun pobo cerca do mar, de Ferrol, vivía una rapaza chamada Naomi que ía casar con Toni, un rapaz moi guapo. Toni quería tanto a Naomi que contratou un helicóptero para levala á igrexa. Cando xa estaban dentro do helicóptero empezou unha alarma vermella a soar: mee, mee, mee?
-Que pasa?- di Naomi- imos caer. AAAAH!
Naomi caeu no noso colexio e Toni no Valle Inclán, outro colexio de Ferrol.
Despois de catro millóns de anos a profesora de Ximnasia, Ana Belén, mentres daba clase aos nenos de terceiro, abriu un armario moi antigo para saber que había dentro e nel había un esqueleto vestido de noiva ¡¡¡AAAAAH!!! Ana Belén e os nenos levaron un susto de morte. Ana Belén foi chamar a Paco, o director do colexio, e ensinoulle o esqueleto do armario. O mesmo ocorreu no Valle Inclán cando abriron un vello baúl verde que estaba nunha clase. Os profesores dos dous colexios reuníronse e xuntaron os dous esqueletos, entón unha luz iluminou a sala e houbo una explosión que fixo que morreran todos os de dentro e Naomi e Toni resucitaron para matar os nenos de CEIP Recimil.

Natalia Cornide Alonso 5ª A
Comentarios (0) - Categoría: Concurso de Contos de Medo - Publicado o 11-12-2010 23:08
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal
Creative Commons License
Esta obra está baixo unha licenza Recoñecemento-Non comercial 2.5 España de Creative Commons.

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0