A debilidade é grande e a tarefa ardua, pero a necesidade histórica de construir unha alternativa global ao capitalismo é mais evidente e urxente que nunca.

O meu perfil
correntevermelha@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

Neste 1º de Maio FRENTE A NOVA RECONVERSIÓN INDUSTRIAL

UNIDADE NA LOITA CONTRA OS GOBERNOS E A PATRONAL

A onda de ERTEs, EREs, despedimentos, peches de empresas e ataques os direitos dos traballadores e traballadoras (Candido Hermida, Industrias Caamaño) atinge a toda Galiza, mas especialmente o norte, as provincias de Lugo e Coruña, onde concentrase toda a industria da enerxia (Refinaria, Termicas, ...) ou de alto consumo electrico (Alcoa/Aluiberica, Ferroaltántica, etc.).

Esta onda supón unha nova “reconversión industrial” que ven a profundizar nas feridas deixadas na que fixeron nos 80, cando co peche de grandes industrias do naval, da siderurxia, das quimicas, provocaron unha onda emigratoria e deixaron comarcas enteiras baixo minimos (Ferrolterra!). Agora, tras a sua suposta loita contra o “cambio climático” ou “axenda 2030”, veñen cumha nova “reconversión índustrial” que ameaza con extender o desastre social de Ferrol a outras comarcas como a de A Coruña.

Para enfrentar esta nova “reconversión” hai que construir a unidade da clase traballadora na loita. Frente un plan de desindustrialización fomentado conscientemente pola Xunta do PP, no collen respostas illadas umha doutra, é preciso un calendario de mobilizacións acordado en asembleas de centros de traballo, ate rematar co “ovo da serpe”, a ¨Xunta do PP.

O mantemento do papel subsidiario do pobo traballador galego na división do traballo internacional é umha política de estado e da Unión Europa, no que acordan tanto o PP como o goberno de PSOE-Unidas Podemos. Que non sexan hipócritas!, se realmente quixeran loitar contra os desastres ecolóxicos Galiza, por exemplo, tería un sistema de transporte colectivo digno que retirara coches privados das rúas, e non o que existe hoxe, un transporte mínimo e caro que é un insulto à clase traballadora que ten que levar o coche ate a cociña, co custe que ten.

Do mesmo xeito que a pandemia de Covid serviulles para profundar na destrución dos servizos públicos, nomeadamente da Sanidade posta contra as cordas polos recortes e as privatizacións feitas estes anos, a loita contra o cambio climático esta a ser o argumento para a desindustrialización da Galiza coa destrución de miles de postos de traballo que obriga á xuventude galega á emigración.

A loita contra contra a reconversión industrial na defensa dos miles de postos de traballo, a loita contra a destrución dos servizos públicos e a sua mellora, e un por un desenvolvemento sustentable é inseparable da loita polos direitos nacionais da Galiza, que lle permita organizar a sua economía a partir da nosa realidade e as necesidades do pobo traballador galego.

O proceso de reconversión industrial que agochan tras o que os gobernos chaman “a axenda 2030” é común a toda a UE, e nas consecuencias sociais é decisivo o peso de cada estado. Por exemplo, mentres na Galiza péchanse as Térmicas de Meirama e As Pontes, como as de Teruel ou Ponferrada, o capital alemán mantén térmicas abertas e importa carbón polaco; ou a apertura dumha gran térmica en Tanger (Marrocos). Mas isto supón a importación de enerxía por parte do Estado Español; como se non estiveran no mesmo planeta e non contaminaran a atmosfera!

Esta unidade dos capitalistas europeos ao redor do mesmo plan fai necesaria a unidade da clase traballadora e dos pobos europeos e do Estado Español, a partir do recoñecemento expreso do direito das nazóns á sua autodeterminación, construíndo un forte movemento baseado na mobilización na rúa; chamar a confiar nas institucións cara un posible cambio só supón desviar a loita da única saída, a ruptura co Rexime do 78 e a UE.

Frente a unidade reaccionaria dos capitalistas europeos e os seus gobernos, Corrente Vermella aposta pola unidade na loita da clase obreira europea, galega e a do resto do estado español, cara a conquista dunha Republica galega e dumha Federación de Republicas Ibéricas no cadro dos Estados Unidos Socialistas de Europa, que rompa con esta Unión Europea capitalista e o réxime do 78.

O 1ª de maio, día no que debería visualizarse a unidade da clase obreira, as loitas de todos os días perden o protagonismo frente ás siglas. Asi, as cúpulas sindicais, despois de meses loitar unidas nas empresas, poñen as traballadoras e traballadores na obriga de ter que escoller con quen se quere manifestar?, cando a unidade fainos mais fortes para loitar e derrotalos.

- CONTRA A RECONVERSIÓN INDUSTRIAL, DEFENSA DE TODOS OS POSTOS DE TRABALLO
- CONTRA A DESTRUCIÓN DOS SERVIZOS PÚBLICOS, NACIONALIZACIÓN DO PRIVATIZADO
- NACIONALIZACIÓN DA INDUSTRIA BAIXO CONTROL DOS TRABALLADORES E TRABALLADORAS.
- PLAN CONTRA O CAMBIO CLIMÁTICO AO SERVIZO DAS NECESIDADES SOCIAIS DA POBOACIÓN TRABALLADORA
- POLA SOBERANIA NACIONAL
- POLA FEDERACIÓN DE REPÚBLICAS IBÉRICAS E OS EE UU SOCIALISTAS DE EUROPA

Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 29-04-2021 19:48
# Ligazón permanente a este artigo
por umha sanidade 100% pública
PAREMOS A NA RÚA A DESTRUCIÓN DA SANIDADE PÚBLICA

A Pandemia da Covid demonstrou o que moitos levamos anos denunciando, as políticas de recortes e privatizacións levadas a cabo polos gobernos do PSOE e do PP a nivel central, e da Xunta na Galiza, son criminais; non so polo virus, senón por aquelas persoas que sofren outras doenzas e deixaron de seren atendidas. Cando o sistema tivo que facer fronte a un feito imprevisible, saltou polos aires, e foi incapaz de protexer á poboación.

Un ano despois do comezo da pandemia, a Xunta do PP está aproveitando-a para profundar no seu proxecto de liquidar a sanidade pública, pechando a Atención Primaria, impoñendo a “atención telefónica”,... Non é que o PP xestione mal, senón que xestiona ben para o que foi posto ao fronte da Xunta, destruír a sanidade pública, e enriquecer aos donos da sanidade privada e dos centros de maiores.

Feijoo non podería facer isto se non contara co aval legal que o goberno central mantén vixente. A privatización da sanidade comezou cando o goberno de Aznar pactou co PSOE a lei 15/97, onde establecese a “nova forma de xestión dos servizos sanitarios”; por esta porta entraron ás primeiras privatizacións.

Esta porta agrandouse cando estes dos partidos reformaron ás agachadas, con nocturnidade e aleivosía, o artigo 135 da Constitución, establecendo a obrigatoriedade do pago dos interese da débeda pública contraída para resgatar os bancos, por riba dos gastos sociais. Estas medidas xunto co control do gasto público imposto pola UE, resultou nos sistemáticos recortes no gasto nos servizos públicos en xeral, e nos socio sanitarios en concreto.

As consecuencias laborais e sociais destas políticas son denunciadas polo persoal da saúde, perda de postos de traballo, precariedade e piores condicións de traballo, privatización de moitos servizos que obrigan a cada vez mais persoas a ir cara os servizos socio sanitarios privados (sanidade e residencias de maiores privadas).

Esta é a realidade que o virus do Covid achou, o que transformou unha pandemia sanitaria nunha pandemia “social e económica”.

- A primeira condición para reconstruír uns servizos socio sanitarios públicos é a derrogación da lexislación na que sustentase as políticas dos gobernos, a lei 15/97, o artigo 135 da Constitución e o control do gasto publico.

- A segunda condición, é a renacionalización de todos os servizos privatizados, incluídas as residencias de maiores, entregadas á xestión privada como os historiais sanitarios da cidadanía, así como dos hospitais construídos e baixo a xestión de empresas ás que a Xunta ten que pagarlles millóns de euros. Así mesmo, a ruptura dos acordos coas clínicas e hospitais privados, aos que derívanse cada vez mais casos, no camiño da sua nacionalización.

- A terceira condición é a nacionalización da industria farmacéutica. Como estase a demostar co desastre da vacinación da Covid no mundo, fai-se mais evidente que nunca que esta industria so está a procura do negocio a costa da vida das persoas; é como considerar que a industria do armamento mira pola paz.

Só sacando as mans dos bancos, fondos voitres e aseguradoras da saúde convertida en negocio, a sociedade poderá ter uns servizos socio sanitarios 100% públicos, e axeitados ás necesidades sociais e baixo o control do persoal da sanidade e a cidadanía.

A convocatoria do 21 de abril, aínda sendo necesaria, chega tarde. Desde abril do ano pasado, cando os traballadores e traballadoras da área de Pontevedra, con Cobas, Prosagap e Cesm, saíron á rúa para denunciar as condicións nas que traballaban en plena pandemia, pasaron moitos meses e loitas (concentracións diante de centros de Atención Primaria, folga en Urxencias de Compostela, etc.). Era nese momento de indignación, cando houbo que unificar as loitas, e as organizacións que compoñen Sos Sanidade negáronse, chegando a boicotear as de Pontevedra.

Como a Xunta e o goberno Central seguen nas mesmas de destruír a sanidade pública, saír á rúa un día o ano non basta para frear o que é un plan a longo prazo, o da súa destrución; é preciso facer un verdadeiro calendario de mobilizacións a partir de asembleas nos centros de traballo (Hospitais, Atención Primaria, Residencias de Maiores, etc.), chamando á cidadanía a sumarse desde os seus organismos (asociacións veciñais, asociacións culturais, centros sociais, etc.).

Como demonstrou a Covid, na defensa dos servizos socio sanitarios públicos xogamos-nos directamente a vida.

Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 20-04-2021 19:14
# Ligazón permanente a este artigo
Galiza nazon, autodeterminación
Se algo demonstrou-se entre o 1 e o 3 de Outubro de 2017 nas ruas cataláns, é que o réxime do 78 non está disposto a dar a menor marxe á consecución dos direitos nacionais de Galiza, Euskadi e Catalunya. Baixo o berro de “aporeles”, disciplinaron-se todas as institucións do estado, incluido o rei, nun proceso represivo que rematou con miles de detidos, centos de feridos, exiliados e presos.

Na Galiza, tras deixar pasar a oportunidade da Xunta Bipartita o PP ven de aplicar as politicas de recentralización determinadas polo capital e o estado español; xa é un lugar común afirmar que nestes 12 anos non fixeron nin umha nova transferencia de competencias, deixando claro cal é o seu proxecto; seguir como exportadora de man de obra e materias primas.

A perda de miles de habitantes pola emigración, a desindustrialización sistemática e programada da economía galega, a privatización e destrución dos servizos públicos, agudizado coa pandemia, a introdución de proxectos de megaminaria, a instalación irracional e especulativa de enerxía eólica, etc., son a expresión dumha política que non é exclusiva do PP.

O mantemento do papel subsidiario do pobo traballador galego na división do traballo internacional é umha política de estado e da Unión Europa, no que acordan tanto o PP como o goberno de PSOE-Unidas Podemos. Por elo, é fundamental para eles manter a “unidade” da “patria española”. Política que partilla o fundamental do capital galego, desde o multinacional como Inditex, a conserva dos Jealsas ou o capital do aluminio como os Cortizos, Exlabesas e demais, como o que se move no ámbito nacional.

Todos eles partillan o mesmo proxecto de seren “cola de león” e non “cabeza de rato”. Por iso é ilusorio esperar outra cousa que editoriais de La Voz de Galicia, tan antidemocráticos e antigalegos como sempre.

Mas tamén partillan algo que é común a todos os capitalistas españois e europeos; a nova reconversión industrial agochada tras a loita contra o “cambio climático”. Do mesmo xeito que a pandemia de Covid serviulles para profundar na destrución dos servizos públicos, nomeadamente da Sanidade posta contra as cordas polos recortes feitos todos estos anos, a loita contra o cambio climático esta a ser o argumento para a desindustrialización da Galiza, especialmente no Norte de A Coruña e Lugo, e a destrución de miles de postos de traballo, obriga á xuventude galega á emigración.

O desenvolvemento industrial destas zonas baseouse na instalación de industria enerxética, as Térmicas, e pesada (a que agora chamase “electro intensiva”), ambas moi contaminantes, ao servizo da exportación de produtos para outra zonas onde instalábanse industrias menos contaminante e con maior valor engadido. O caso de Alcoa é paradigmático, na Galiza están as plantas de aluminio primario, mais contaminantes; o resto están en Euskadi ou Alicante. Pasa igual coa Refinaria da Coruña, ENCE, Ferroatlántica ou calquera outra das grandes industrias instaladas na Galiza e propiedade de capital alleo.

A loita contra a destrución dos servizos públicos e a sua mellora, contra a reconversión industrial na defensa dos miles de postos de traballo e un por un desenvolvemento sustentable é inseparable da loita polos direitos nacionais da Galiza, que lle permita organizar a sua economía a partir da nosa realidade e as necesidades do pobo traballador galego.

Mas o proceso de reconversión industrial que agochan tras o que os gobernos chaman “loita contra o cambio climático” é común a toda a UE, e nas consecuencias sociais é decisivo o peso de cada estado. Por exemplo, mentres na Galiza péchanse as Térmicas de Meirama e As Pontes, como as de Teruel ou Ponferrada, o capital alemán mantén térmicas abertas e importa carbón polaco; ou a apertura dumha gran térmica en Tanger (Marrocos). Mas isto supón a importación de enerxía por parte do Estado Español; como se non estiveran no mesmo planeta e non contaminaran a atmosfera!

Esta unidade dos capitalistas europeos ao redor do mesmo plan “contra o cambio climático” fai necesaria a unidade da clase traballadora e dos pobos europeos e do Estado Español, a partir do recoñecemento expreso do direito das nazóns á sua autodeterminación, construíndo un forte movemento baseado na mobilización na rúa; chamar a confiar nas institucións cara un posible cambio, como demostra os acontecementos cataláns só supón desviar a loita da única saída, a ruptura co Rexime do 78 e a UE.

A proposta que fan algúns de Republica Federal no Estado Español para se xustificar de non defender o direito a decidir das nazons, é umha falacia; a federación non se decreta desde as cúpulas, senon que parte da soberanía das nazons para se federar ou non.

Frente a unidade reaccionaria dos capitalistas europeos e os seus gobernos, Corrente Vermella aposta pola unidade na loita da clase obreira europea, galega e a do resto do estado español, cara a conquista dunha Republica galega e dumha Federación de Republicas Ibéricas no cadro dos Estados Unidos Socialistas de Europa, que rompa con esta Unión Europea capitalista e o réxime do 78.

CONTRA A DESTRUCIÓN DOS SERVIZOS PUBLICOS, NACIONALIZACIÓN DO PRIVATIZADO.

CONTRA A RECONVERSIÓN INDUSTRIAL, DEFENSA DE TODOS OS POSTOS DE TRABALLO.

NACIONALIZACIÓN DA INDUSTRIA BAIXO CONTROL DOS TRABALLADORES E TRABALLADORAS.

PLAN CONTRA O CAMBIO CLIMÁTICO AO SERVIZO DAS NECESIDADES SOCIAIS DA POBOACIÓN TRABALLADORA
POLA SOBERANIA NACIONAL.

POLA FEDERACIÓN DE REPÚBLICAS IBÉRICAS E OS EE UU SOCIALISTAS DE EUROPA
Comentarios (0) - Categoría: Galiza - Publicado o 17-04-2021 20:26
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0