Voceiro do ENDL do IES Johan Carballeira de Bueu
Despois de moitos anos sen saírmos navegar, por fin partimos de novo e botamos os aparellos na rede. Este é o noso bou, non será o enxebre, pero esperamos que embarquedes connosco como antes fixo a xentalla que vos precedeu.
Pretendemos darnos a coñecer, contarvos todo o que está pasando e tamén que vos fagades oír contándonos o que queirades. Podedes entregarlle os vosos traballos a calquera membro do equipo e tamén acudir ás reunións que se vaian convocando.
Esperamos que vos guste e agardamos as vosas colaboracións! E se non, sempre podedes ofrecernos a vosas opinións (favorábeis ; ) por suposto) nos comentarios do blogue.
Saúdos enxebres desde Bueu!
A TRIPULACIÓN
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES

VÍDEO "FALA CON NÓS"
Aquí tedes o vídeo gravado polo alumnado do EDLG para o concurso Correlingua 2011.



Se tedes curiosidade podedes ver o resto dos vídeos no seguinte enlace.
CANLE DE YOUTUBE CORRELINGUA
Comentarios (0) - Categoría: TRABALLOS - Publicado o 01-06-2011 10:31
# Ligazón permanente a este artigo
RETINOSE PIGMENTARIA‎ - QUE É A RETINOSE PIGMENTARIA? 2ª PARTE
Miguel Ángel Martínez Otero
RETINOSE PIGMENTARIA‎ - QUE É A RETINOSE PIGMENTARIA? 2ª PARTE
2. PATRÓNS DE HERDANZA DA RETINOSE PIGMENTARIA E A IMPORTANCIA DA AXUDA PSICOLÓXICA

2.1. Patróns de herdanza: Como xa dixemos na primeira parte referida a esta enfermidade, a retinose pigmentaria (RP) leva a unha perda da visión progresiva da persoa que a padece, debido á morte das células oculares denominadas fotorreceptores (bastóns e conos), podendo chegar inclusive á cegueira, sen que, de momento, haxa unha posíbel cura para os afectados. A (RP) é unha enfermidade xenética, é dicir, transmítese de xeración a xeración, e é o resultado dun defecto producido pola mutación de algúns dos xenes implicados no sentido da vista. O seu estudo supón un elevado grao de dificultade debido á gran diversidade de xenes que a causan. A idade de comezo é variábel, segundo o tipo de herdanza. En xeral, as formas ligadas ó sexo e as formas recesivas son de comezo máis precoz, aparecendo os síntomas na primeira infancia. As formas dominantes son máis variábeis; solen manifestarse na segunda década e, en ocasións, de maneira tardía, dando comezo por enriba dos 40 años. Dentro da RP, aparecen varios tipos de transmisión de pais a fillos:

1- Herdanza Autonómica Dominante: Neste tipo de herdanza, algún dos pais está afectado e algún dos fillos encóntrase afectado, e, aínda que é unha das formas de retinosis menos graves, dado que os síntomas aparecen de maneira máis tardía cunha progresión máis lenta, a probabilidade de transmisión ós descendentes é do 50%. Xeralmente, establecese que a RP é do tipo autonómico dominante cando se observa en 3 xeracións, aínda que algúns autores consideran suficientes que se manifeste en 2 xeracións.

2- Herdanza Autonómica Recesiva: Os pais son sans pero portadores da enfermidade, podendo transmitir o xene anormal a algún dos fillos. A súa gravidade é maior que no caso anterior, sen embargo as posibilidades de transmisión redúcense ó 25%.
3- Herdanza ligada ó cromosoma X (Retinose Pigmentaria ligada ó sexo). neste tipo de patrón os varóns están afectados e as mulleres son as portadoras do xene anómalo. Este tipo de herdanza caracterízase pola non transmisión da enfermidade de pais varóns a fillos varóns, posto que os varóns aportan unicamente o cromosoma (Y) ó seus fillos varóns. É a forma máis grave da RP dada a súa rápida evolución; os síntomas comezan a idades moi cedas. Neste caso dáse no 10% das familias afectadas.

4- Esporádica: O afectado ou a afectada é o primeiro membro da familia que padece a enfermidade e aparentemente non existe ningunha vinculación á herdanza. Dada a relevancia do factor hereditario na transmisión da (RP),recoméndase, tanto dende as consultas médicas como polos colectivos de afectados, levar a cabo un estudo xenético a fin de determinar as posibilidades de transmisión e o tipo de herdanza si se dera o caso.

2.2. A importancia da Axuda Psicolóxica para os enfermos de RP: A vida é complexa e problemática para todos, polo tanto, unha persoa que, ademais, deba enfrontarse á RP pode sentirse atemorizada, desorientada e sola, e a súa autoestima pode colocarse baixo mínimos. O certo é que a actitude mental que se adopte con respecto á enfermidade é de grande importancia. É fundamental pensar en un mesmo como alguén independente. A medida que a persoa acepta continuar vivindo cá enfermidade, esta parece difuminarse un pouco e pasar a un segundo plano. Este proceso de adaptación depende da capacidade de loita de cada persoa, do ambiente que lle rodee e da propia evolución da enfermidade. En ocasións, aparte dos problemas causados pola incapacidade, o cansazo de adaptarse aviva os conflitos que xa existían na persoa o na familia (para os familiares é unha situación que resulta difícil e dolorosa). Un instrumento importante para superar o reto emocional que propón a RP é a axuda psicolóxica, que inclúe o asesoramento individual e as terapias de grupo. A intervención psicolóxica individual ten como obxectivo unha mellora da autoestima e benestar persoal, diminuíndo así a angustia, a pena e a sensación de perda de autocontrol, á vez que aumenta a capacidade para resolver problemas cotidiás. Por outra banda, en grande medida, os afectados de RP teñen unha sensación de impotencia e inutilidade; temen tanto ser unha carga como carecer de valor para os demais, e na asistencia ós grupos terapéuticos comproban que teñen moito que ofrecer ós outros, aumentando a sensación do propio valor, podendo supoñer un respiro ós extenuantes esforzos diarios de enfrontarse ó mundo das persoas con ollos capaces de ver ben. A adaptación á RP é un proceso de crecemento e cambio individual, e, neste proceso, as intervencións psicolóxicas, en súas diferentes formas, constitúen un recurso que non debemos desdeñar.


para unha maior información consultade en:
pirata.bueu@gmail.com
Máis información sobre a retinose
Comentarios (0) - Categoría: TRABALLOS - Publicado o 11-12-2009 13:46
# Ligazón permanente a este artigo
POEMAS VANGARDISTAS
Velaquí unha mostra dos poemas vangardistas escritos polo alumnado de 4º de ESO.

SURREALISMO
O bebé moreno pintando
o ceo de laranxa.
O bebé louro cantando
e conducindo a estrada.
A estrada estaba ateigada
de camas cheas de enfermos.
Os enfermos fuxiran berrando
do hospital cheo de crocodilos.
AMADEO TOLEDO AMOR

O can azul
Eloy aproba todas
persoas voando
coche fantástico
PEPIÑO O DO CACHIRULO

HILOZOÍSMO
O pequeno río
que te entrometes nas montañas
cheo de frescura e vida
que choras cando a luz se apaga.
TORRENTE

O muíño lavábase mentres
as árbores bailaban lentamente.
As follas paseaban polos camiños
tímidos e escondidos que chegaban
a unha casa que cantaba berros
e susurros
ADRIÁN FERRER

FUTURISMO
O porco voaba preto das montañas,
voa, voa porquiño meu,
porque cando o cervo salte
na súa colchoneta e chegue ata as nubes,
dispararache cos seus cornos
e ti volverás á terra.
ADELAIDA A DAS CHUCHERÍAS

DADAÍSMO

Mundo do Anxo Cunqueiro.
As obras de sesión xordo,
pola xustificacón
coñecer centrada avoa
de perfil cadeira
un pilar vendaval individual
árbitro do lobo
a tese das paredes
terror!
ampliación do sucedido
lingua marquesiña
ben pouco vergonza
do tempo empregan,
chagas regras unha feira
branco a televisión naquela
dos artigos a programas.
MIGUEL ÁNGEL MARTÍNEZ
Comentarios (0) - Categoría: TRABALLOS - Publicado o 30-11-2009 13:13
# Ligazón permanente a este artigo
A RETINOSE PIGMENTARIA por MIGUEL ÁNGEL MARTÍNEZ OTERO
QUE É A RETINOSE PIGMENTARIA? 1ª PARTE


1.SÍNTOMAS QUE CARACTERIZAN A RETINOSE PIGMENTARIA:

A Retinose Pigmentaria (RP) é un conxunto de enfermidades oculares de carácter dexenerativo, xenético e herdado cuxo inconveniente é unha grande diminución da vista debido á morte progresiva das células oculares da retina denominadas "fotorreceptores" e que, en moitos casos, conduce á cegueira.

O fotorreceptor é a primeira neurona da vía visual e é a célula máis abundante da retina.Estímase que cada ollo contén arredor de 125 millóns de fotorreceptores, que basicamente se subdividen en bastóns e conos, células nerviosas miúdas, alongadas e cunha función específica: a foto transdución.

Na retina humana existen arredor de 120 millóns de bastóns encargados da visión nocturna e en branco e negro. Na retina periférica, o bastón é o fotorreceptor predominante. Grazas aos bastóns, por exemplo, podemos ver como un obxecto se nos acerca cando o lanzaron dende un lado.

Os conos son os encargados da visión diúrna e en cor. Posuímos entre 3 e 10 millóns de conos por ollo, e subdivídense, de acordo co fotopigmento que portan, en vermellos, verdes e azuis. Os conos son os que determinan a agudeza visual.

Os síntomas da RP típica son os seguintes:

1- CEGUEIRA NOCTURNA:
É o síntoma máis frecuente e precoz.Fai alusión a dous feitos. Por unha parte,á dificultade ou imposibilidade de ver en ambientes de baixa iluminación, a pesares de permanecer no tempo suficiente para estar adaptado a esta situación (disfunción dos bastóns). Por outra banda, á dificultade que se poda presentar ó pasar dun ambiente ben iluminado a outro de baixa iluminación, no cal, transcorrido un tempo superior ó normal, o individuo é capaz de distinguir obxectos (disfunción dos conos).

2- DIMINUCIÓN DO CAMPO VISUAL:
É outro síntoma típico da RP. Caracterízase pola perdida de visión dende a zona periférica, a zona central do ollo, dando lugar á chamada visión "en túnel". A persoa que padece RP refire tropezarse frecuentemente cos obxetos ó seu arredor. No caso dun rapaz que sufra RP, é a nai a que de decata de que non é capaz de encontrar os xoguetes. Cronoloxicamente, este síntoma preséntase despois da cegueira nocturna.

3- DIMINUCIÓN DA VISIÓN (da agudeza visual):
Normalmente, é referida polos pacientes despois dos dous síntomas anteriores.

4- ALTERACIÓN DA PERCEPCIÓN DAS CORES:
Cando a enfermidade está moi avanzada, prodúcese unha alteración inespecífica da visión das cores ou, con moita frecuencia, no eixe azul - amarelo.

5- FOTOPSIAS E DESLUMBRAMENTOS:
Moitos pacientes de RP din ver luces pequenas ou flashes na media periférica do seu campo visual. Os deslumbramentos ante unha excesiva luminosidade fan necesario o uso de gafas de sol adaptadas.

Como enfermidade dexenerativa, a perda da capacidade visual é progresiva co tempo, reducíndose tanto no campo visual como a agudeza visual, e, aínda que o proceso dexenerativo pode ralentizarse, esta perda de visión soe ser continua, aínda que hase de ter en conta que non todas as formas de retinose conducen á mesma perda visual.

É importante sinalar que a RP presenta un alto grao de heteroxeneidade. Pode aparecer como única manifestación patolóxica, e entón falamos da Retinose Pigmentaria non sindrómica, ou, polo contrario, pode aparecer asociada a outras patoloxías, dando lugar a cadros clínicos específicos, e entón falariamos da Retinose Pigmentaria sindrómica, tal é o caso, por exemplo, da Síndrome de Bardet-Biedl, onde aparece ligada, entre outras, á polidactilia (máis de cinco dedos), a Síndrome de Usher, onde aparece ligada á xordeira, etc.

A RP pode ser causada por unha grande diversidade de xenes. Descubrilos é unha tarefa moi difícil.

A visión é un proceso complexo e pouco coñecido a nivel molecular, o que explica que o progreso no coñecemento da enfermidade sexa máis lento do que inicialmente se esperaba.

Hoxe en día a comunidade científico- médica segue loitando para que a RP deixe de ser unha enfermidade "dexenerativa" e "incurábel", e co seu esforzo lograrase preservar a visión do colectivo de pacientes que sofren dita enfermidade.

Calquera dúbida ó respecto, consultade en pirata.bueu@gmail.com





Comentarios (0) - Categoría: TRABALLOS - Publicado o 18-11-2009 10:17
# Ligazón permanente a este artigo
O CORPUS EN BUEU

Convidámosvos a que vexades as fotos das alfombras do Corpus feitas por Michi o pasado domingo. Como podedes observar, non falta a vea crítica e innovadora nos deseños...
Se vos gusta esta, tedes máis na Galería Corpus 2009.
Comentarios (1) - Categoría: TRABALLOS - Publicado o 19-06-2009 12:35
# Ligazón permanente a este artigo
AS NOSAS AVOAS
O alumnado de 3º de ESO celebrou o día 8 de marzo falando coas súas avoas e lembrando como foron as súas vidas. Para que as coñezades un pouquiño, presentámosvos a continuación algúns fragmentos interesantes.

A miña avoa Virtuosa viviu na Illa de Ons dende que naceu até os 32 anos, que veu vivir para Bueu. Traballaba nas veigas co arado, sementando millo, patacas? Tiñan vacas para traballar nas veigas, ían buscar carromeiros para botar a secar e así poderllos vender a un señor que ía á Illa a mercalos. Ían ó mexillón e ós percebes.
ANA MARÍA MALVIDO (3º ESO-A)


A miña avoa Concha naceu en xuño de 1923 en Cantodarea (Marín). Con catorce anos tivo que deixar a escola e voltar á casa para axudar a súa nai na lonxa. Traballou moi duro durante varios anos na lonxa e despois de redeira.
Vivía coa súa nai, coa súa tía viúva e con dous curmáns pequenos que ela se encargaba de coidar.
LAURA MORA CAZORRO (3º ESO-A)


A miña avoa Virtuosa empezou a traballar con 12 anos na fábrica de Alonso en Bueu. Cando xa tiña 16 traballou de criada nun caserío en Cangas. Cando casou comezou a traballar de repartidora de pan e tiña que levalo nun capacho na cabeza polo Enleito, O Valado, A Portela, Meiro e Hermelo. Todo isto facíao andando.
ADRIÁN FERRER REBOIRAS (3º ESO-A)


A miña avoa Luz María é de Marín e ten 76 anos. Aos catro anos quedou orfa de pai e tivo que abandonar a súa casa e foi vivir ao soto da súa avoa. Durmían no medio da leña, sen luz. Alumeábanse cunha cuncha de vieira á cal lle engadían aceite de peixe, enroscábanlle un trapo e prendíanlle lume.
Á idade de 8 anos comezou a ir polas aldeas vendendo peixe e aos once entrou a traballar nunha fábrica chamada Universal Conserveira. Traballaba fóra e dentro da casa. Ía ao monrte a buscar leña para cociñar, tiña que ir ao río a lavar e á fonte a coller auga cun balde e se non lle daba tempo polo día facíao pola noite.
YASMINA VIDAL PÉREZ (3º ESO-B)

A miña avoa chámase María do Carme e teN 70 anos. Estivo na Illa ata os 17 anos, alí traballaba co gando. Tiñan dúas vacas e dous bois, como era ela a máis pequena non podía traballar noutra cousa. Tiña que levar todas as tardes o gando a pacer, recollía a casa, xa que non había ninguén para facelo, e dáballe de comer ó can.
Aos 17 anos foi para Montevideo, alí trabalaba nunha casa, limpándoa e coidando os nenos pequenos.
JUANJO FREIRE CAL (3º ESO-A)

A miña avoa naceu no ano 1932 en Arazuri, Navarra. Ós 6 ou 7 anos foi vivir co seu pai a Pasaia (País Vasco). Alí empezou a traballar na casa duns feirantes, que pasaban ao redor de 6 meses alí e o resto do tempo pasábano por España adiante. Mentres, a miña avoa, con 12 ou 13 anos, traballaba coidando nenos e ás veces a veciña chamábaa para limpar as escaleiras por 1´25 pesetas. Aos 14 anos ía cos feirantes por España, traballando nas casetas, e seguiu así ata que casou.
AINOA CENDÓN (3º ESO-A)

A miña avoa traballou na fábrica de Massó (desde o ano 1962 ó 1973) oito horas ó día en inverno e no verán dez ou doce horas; limpando o peixe, engrellándoo para cocer, enlatándoo e tamén levaba a contabilidade. Cando empezou pagábanlle 60 pesetas ó día.
LETICIA FERNÁNDEZ HERMIDA (3º ESO-B)

A miña avoa chámase Rosa Pereira, aínda que a coñecen por Rosita. O seu primeiro emprego foi de costureira aos doce anos, a esa idade xa deixara a escola. O seu segundo emprego foi de empregada do fogar cando marchou a Uruguai con dezasete anos.
SERGIO PORTELA GARCÍA (3º ESO-A)



Comentarios (2) - Categoría: TRABALLOS - Publicado o 09-03-2009 14:09
# Ligazón permanente a este artigo
EDUARDO BLANCO AMOR
EDUARDO BLANCO AMOR
Eduardo Blanco Amor (1897-1979), escritor que escribiu tanto en galego como en castelán.
Naceu en Ourense e ós dezasete anos emigrou a Arxentina, onde se fixo xornalista e tras estudar na universidade foi mestre de Lingua galega na Universidade Nacional de Bos Aires. Dirixiu varias revistas, entre elas a da Federación de sociedades galegas, e tamén o Teatro Español de Cámara de Bos Aires. A finais da década de 1960 regresou a Galicia, onde foi elixido membro da Real Academia Galega (en 1970), cargo que ocupou ata súa morte.
A súa obra inscríbese dentro da literatura galega, non só porque empregue esta lingua, senón porque Galicia e os seus referentes son os seus motivos literarios. A súa poesía participa do modernismo e as vangardas do seu tempo, cunha evolución na súa obra semellante á de Valle-Inclán. Pódese ver en Romances galegos (1929), Poema en catro tempos (1931), En soledad amena (1941) e Cancioneiro (1956).
Como dramaturgo, escribiu Farsas para títeres (1973), Teatro pra a xente (1974) e Proceso en Jacubosland. Fantasía xudicial en ningures (1980). As súas novelas ambiéntanse na súa cidade natal con xente humilde en situacións sórdidas, que empregan un galego coloquial que o autor reproduce formalmente, aínda que o elabora literariamente. No fondo de estas obras o que reviven son os mitos e as tradicións precristiáns que viviron en Galicia. En galego publicou: A esmorga (1959), traducida ó castelán polo propio autor como La parranda (1959), que foi levada ó cine en 1976 por Gonzalo Suárez, e Xente ao lonxe (1972), tamén con versión en castelán de Blanco Amor titulada Aquella gente... (1976). En castelán publicou: La catedral y el niño (1956) e Los miedos (1964). En 1962 publica tamén unha colección de contos con versións en ambas linguas, Os biosbardos.
MIGUEL ÁNGEL MARTÍNEZ
Comentarios (0) - Categoría: TRABALLOS - Publicado o 02-03-2009 14:09
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0