Warning: getimagesize() [function.getimagesize]: Filename cannot be empty in /var/www/vhosts/blogoteca.com/httpdocs/include/func-blog.php on line 249
<b>A VOZ DA ESQUERDA</b>


    A VOZ DA ESQUERDA


Voceiro de N.E.G.
(NOVA ESQUERDA GALEGA)
Nova Esquerda Galega (NEG) é unha organización que se define como alternativa, socialista, ecoloxista, galeguista, confederal, internacionalista, feminista, altermundista e que se esforza por impulsar as loitas contra toda forma de explotación, opresión e dominación sobre as persoas e a natureza. As mulleres e os homes de Nova Esquerda Galega (NEG) organizámonos politicamente para levar adiante a transformación revolucionaria da sociedade. Nova Esquerda Galega (NEG) procura a construción do socialismo sen renunciar a unha democracia avanzada e participativa, autoxestionaria, libre de explotación, alienación e opresión, onde todo o mundo poida participar dun xeito democrático e autónomo na elección dun novo futuro colectivo.

PULSA SOBRE A BANDEIRA DE NEG PARA SABER MÁIS SOBRE NOVA ESQUERDA GALEGA (NEG)


O meu perfil
aesquerdavigo@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

Nova Esquerda Galega apoia a Folga en defensa da sanidade pública
Nova Esquerda Galega
NOTA DE PRENSA
NOVA ESQUERDA GALEGA (NEG) convoca a toda a súa militancia, afiliados e simpatizantes a participar activamente na folga xeral convocada para os vindeiros días 9 e 10 de decembro polas principais organizacións sindicais.
Nova Esquerda Galega (NEG) fai un chamamento á cidadanía galega a sumarse ás mobilizacións para esixir que o sistema sanitario público, sufragado cos nosos impostos, non se transforme nun negocio ao servizo de escuros intereses privados e especulativos.
Nova Esquerda Galega (NEG) denuncia que a sanidade pública galega está sendo esmagada por mor dos recortes do goberno reaccionario de Feijoo: perdeu case 400 millóns de euros do orzamento desde 2009, cando o PP ocupou o poder. As consecuencias comezan a ser visíbeis: peche de camas e servizos como nunca se fixo, paralización do traballo de tarde, amortización de prazas, precarización das condicións laborais, fuga cara ao extranxeiro de profesionais sanitarios ...

Nova Esquerda Galega (NEG) rexeita as privatizacións, aos copagamentos e aos recortes laborais e salariais e reclamar unha sanidade pública de calidade, na que se garanta a universalidade e gratuidade das prestacións e unhas condicións laborais dignas.
Para Nova Esquerda Galega (NEG) sobran razóns para apoiar esta convocatoria de folga xeral na sanidade fronte ás políticas de privatizacións emprendida polo PP tanto en Galicia como no conxunto do estado español.

Nova Esquerda Galega (NEG) quere denunciar, tamén, a implantación das medidas de copagamento e repagamento das medicinas prescritas polo persoal facultativo, dificultando o acceso da poboación aos mesmos e poñendo en risco a saúde das persoas máis doentes e con menos recursos ou o incremento do número de camas pechadas, principalmente no verán, pero cada vez durante máis tempo, paralizando a actividade e incrementando as listas de espera.

Finalmente condenamos os recortes salariais, polos que se suprimiu o complemento específico das pagas extra aos funcionarios da sanidade, máis tamén a perda de dereitos laborais, como o complemento retributivo no caso das Incapacidades Transitorias, a perda de días de libranza, o incremento de xornada...

Nova Esquerda Galega (NEG) convida a toda a cidadanía galega a sumarse á folga xeral da sanidade galega, tanto persoal sanitario como usuarios, e a participar activamente nas manifestacións do día 10 de decembro.


Comisión Executiva Nacional de Nova Esquerda Galega (NEG).
Vigo, 5 de decembro de 2013
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 05-12-2013 13:49
# Ligazón permanente a este artigo
Escenarios da economía española en 2014
Por: Gabriel Flores
Tradución ao galego: Roberto Alonso ?Maqui?


Fonte: NUEVA TRIBUNA

http://www.nuevatribuna.es/articulo/economia/escenarios-economia-espanola-2014/20131113130454098223.html

A economía española volveu medrar no terceiro trimestre de 2013. O pasado 30 de outubro, o Instituto Nacional de Estatística (INE) daba a coñecer a estimación do avance trimestral do PIB e cifraba ese crecemento nun mínimo 0,1%. Unha insignificante recuperación que non impide que o produto siga retrocedendo un 1,2% en taxa anual, entre o cuarto trimestre de 2012 e o terceiro trimestre de 2013. Ao exiguo avance trimestral do PIB hai que engadir que tamén o Índice de Produción Industrial de setembro volvía medrar un 1,4% en taxa anual tras dous anos e medio ininterrompidos de retroceso.

Evidencias illadas de carácter conxuntural ou datos que anuncian un cambio de tendencia? Esa é a cuestión que centra e polariza unha parte do debate político e económico en curso.

A noticia da recuperación do crecemento vén acompañada de previsións que auguran un avance do PIB en 2014 que superaría por pouco o 0,5%. Malia á súa pequena contía, ese lixeiro crecemento representa un corte respecto ao retroceso acumulado de 3,4 puntos porcentuais nos últimos nove trimestres, desde o segundo trimestre de 2011 ata igual trimestre de 2013.

Resulta pouco rigoroso identificar o final da segunda fase recesiva sufrida pola economía española coa saída definitiva da crise ou o principio do fin da crise. Máis problemática aínda é a interesada hipótese de que a austeridade comeza a dar resultados.

Non se trata unicamente de que a recuperación sexa moi limitada na súa contía. Trátase tamén de que ese pequeno avance do produto (ninguén supón, en ningún escenario previsible, que o crecemento do PIB alcance o ano que vén o 1%) vai convivir cunha nova perda neta de empregos e cun novo retroceso dos salarios reais. Segundo as estimacións que ofrece o Goberno do PP, en 2014 perderase un 0,2% do emprego existente en 2013; porcentaxe que supón ao redor de 33.000 empregos equivalentes a tempo completo. Fontes da Comisión Europea (base de datos AMECO, 2013) aumentan a estimación da perda de empregos en 2014 ata os 110.800, que se sumarían aos 3.460.400 empregos desaparecidos nos últimos seis anos, entre o 2008 e o 2013. Doutra banda, o Goberno do PP estima que o aumento medio dos salarios nominais alcanzará en 2014 un 0,3% que, si relaciónase co ascenso dos prezos dos bens de consumo privado que previsións oficiais cifran no 1,5%, supoñería unha nova perda media do 1,2%. Perda na capacidade adquisitiva dos salarios que se acumularía ao retroceso do 6,8% xa experimentado polos salarios reais por traballador no periodo 2010-2013. Para calibrar na súa xusta medida o empeoramento das condicións de vida que sofre a maioría da poboación habería que engadir aos empregos desaparecidos e aos salarios recortados o deterioro e a mingua de bens públicos e protección social que afectan especialmente aos sectores sociais máis vulnerables e máis golpeados polas políticas de austeridade.

É, ademais, unha recuperación que ten un carácter moi fráxil, posto que non se basea nunha recuperación do emprego decente e de calidade nin nun impulso do investimento produtivo que permita mellorar a productividade global dos factores, senón en todo o contrario: máis desemprego, máis empregos indecentes e precarios e menos empregos de calidade, máis recortes no investimento produtivo pública e privada (entre 2008 e 2013, o investimento bruto total da economía española reduciuse nun 41,7%) e máis axustes en factores esenciais (educación e investigación) que determinan o alcance do progreso técnico, a innovación e o crecemento potencial.

E é, para rematar, unha recuperación sometida a innumerables incertezas de carácter institucional, económico e socio-político nos ámbitos nacional, europeo e mundial que non permiten ofrecer ningún tipo de expectativas de mellora á maioría da poboación nos problemas centrais que sofren millóns de persoas: paro masivo, empregos máis precarios e peor remunerados, empobrecemento, deterioro e recorte de bens públicos e protección social, riscos crecentes de exclusión social e perda de dereitos sociais e laborais.

En definitiva, a recuperación económica que anuncia o Goberno do PP non pode ofrecer ningunha esperanza ou expectativa de mellora para os 5.904.700 persoas desempregadas (das que ao redor do 35% leva xa máis de dous anos buscando emprego sen atopalo) ou para os case dous millóns de fogares (1.807.700, exactamente) nos que todos os seus membros están desempregados (-Enquisa de Poboación Activa, Terceiro Trimestre de 2013-, INE, 24 de outubro de 2013). A recuperación económica que pregoa o Goberno só ofrece desesperanza para os preto de tres millóns de persoas que teñen que malvivir en condicións de pobreza severa con menos de 307 euros ao mes (-VIII Informe do Observatorio da Realidade Social-, Equipo de ESTUDOS Cáritas Española, 10 Outubro 2013).

Non é unha recuperación para pobres nin para os fogares de renda media que perderon poder adquisitivo e senten na cachola o alento do paro ou o desafiuzamento e a ameaza da precariedade e a exclusión social.

Son moitos os datos que aconsellan prudencia analítica ao sopesar a fortaleza ou os límites da recuperación económica que se espera para 2014 e os anos seguintes. E son moitos os indicadores que permiten afirmar que, malia ao lixeiro crecemento previsto, a economía española vai seguir bloqueada nunha crise que xunto a trazos comúns con outras economías meridionais da eurozona presenta características particulares que se expresan en dous niveis diferentes vinculados entre si.

Nun primeiro nivel, o da economía española, obsérvase un modelo de crecemento ferido de morte e que non ten posibilidade ningunha de recompoñerse porque se baseaba nunhas estruturas e especializacións produtivas e nun tecido empresarial que foron devastados pola crise e, en boa parte, desapareceron para sempre. Para as estruturas e especializacións que sobreviviron non se puxeron en acción nin se pretenden establecer incentivos que puidesen contribuír a renovalas, modernizalas ou substituílas. Peor aínda, os incentivos que están actuando proveñen dunhas políticas de austeridade e depreciación interna destinadas a manter e reforzar as inadecuadas estruturas e especializacións que subsistiron. Todos os obxectivos das políticas de austeridade e depreciación interna resúmense en manter e acrecentar a presión destinada a reducir os custos empresariais, aumentar as marxes das grandes empresas exportadoras (e, marxinalmente, das pequenas e medianas empresas que as abastecen ou realizan para elas tarefas auxiliares) e mellorar a súa capacidade de competir vía prezos.

Deste xeito, o aumento das taxas de rendibilidade, a mellora da competitividade e a maior capacidade que amosan as empresas para desendebedarse susténtanse na diminución dos salarios reais, o mantemento de altas taxas de desemprego e o deterioro das condicións de vida e traballo da maioría da poboación. A débil e fráxil recuperación económica que desta maneira se logra esixe que se manteñan altas taxas de paro, custos laborais á baixa e un mínimo investimento produtivo. E á inversa, o paro, a perda de rendas da maioría da poboación traballadora e o escaso investimento produtivo impedirán que a recuperación sexa robusta e sostible, porque non recibirá o impulso do progreso técnico e a innovación nin dunha forza de traballo máis cualificada ou dun capital físico máis produtivo e eficiente no consumo de materiais, enerxía e factores produtivos.

No segundo nivel, o da eurozona, obsérvase o mantemento interesado de incoherencias e debilidades institucionais que a crise puxo en evidencia e que están impedindo tratar unha fragmentación financeira, produtiva e social que se ten exasperado. A crise acelerou unha dispersión de estruturas económicas e crecemento potencial que xa existía con anterioridade, pero que o crecemento logrado durante a década anterior ao estoupido da crise defumara e apartara do foco de atención de autoridades, poderes económicos e opinións públicas que non quixeron ver porque non querían arruinar ou poñer fin ao negocio das burbullas inmobiliaria e crediticia. Crecemento relativo que se concentrou especialmente nos estados periféricos que, como Irlanda, Grecia ou España, sufriron posteriormente con maior intensidade a crise e o carácter insostible e un tanto artificial do seu crecemento. De pouco vale dicir agora que as altas taxas de crecemento do PIB que experimentaron estes países e a converxencia económica que propiciaron non se debían só nin principalmente ao euro, senón que estaban sendo cebadas polo crédito barato e abundante que irresponsablemente outorgaban os prestamistas dos países do norte da eurozona e que percibían os axentes económicos privados dos países do sur da eurozona que irresponsablemente endebedáronse moi por riba de calquera nivel razoable.

Á marxe de previsións e interpretacións, todos os argumentos económicos que xustificaron a creación do euro desapareceron ou debilitáronse coa crise: é imposible manter diferenzas pequenas nas taxas de xuro que afrontan os Estados membros; paralizáronse os fluxos de financiamento desde os países excedentarios do Norte cara aos países deficitarios do Sur; os créditos non chegan a boa parte dos axentes económicos liquides; os equilibrios patrimoniais dos establecementos bancarios, malia a todas as axuda recibidas, son seriamente cuestionados. En realidade non existe un mercado financeiro único e o lento e zigzagueante proxecto de superar parte da fragmentación financeira existente mediante o proxecto de Unión Bancaria concibiuse para que se prolongue durante anos e non sirva en nada para superar a crise.

Ao final, esa crecente heteroxeneidade estructural entre os socios que comparten o euro acabou impactando en forma de diferenzas crecentes nos niveis de vida, especializacións produtivas ou contas exteriores dos Estados membros que non poden ser tratadas polas actuais institucións comunitarias. Tanta heteroxeneidade é incompatible co carácter das actuais institucións comunitarias e o seu tratamento esixiría unha Europa federal con capacidades efectivas de carácter orzamentario e fiscal que permitisen transferir rendas aos Estados membros en dificultades, mutualizar débeda pública, compensar as desigualdades ocasionadas polas diferentes especializacións e estruturas produtivas ou converter de novo en acción política efectiva o principio, aínda vixente na UE pero inoperante, da cohesión económica, social e territorial.

En lugar de iniciar esa vía de cambio institucional aberta ao federalismo, o bloque de poder conservador que domina as institucións comunitarias insiste en tolerar unha estratexia de saída da crise baseada na austeridade e a depreciación interna que non fai senón prolongar no tempo os problemas económicos, atizar os conflitos socio-políticos nos países do sur da eurozona e acentuar os receos cos que unha parte crecente da cidadanía europea, por razóns ben distintas nos países do Norte e do Sur, percibe ás institucións e ás políticas comunitarias.

Fronte á axitación propagandística que leva ao Goberno do PP a botar as campás ao voo e ver o final do túnel da crise, é imprescindible que a esquerda aporte análise e datos, incluídos os que ofrecen fontes oficiais e contradín os soños do PP, e manteña niveis de racionalidade e prudencia analítica que son obrigados se non se quere alimentar unha confrontación excesivamente envorcada no ideolóxico que dificultaría a toma en consideración e o exame das evidencias que vai aportando o discorrer da actividade económica.

Nun sentido radicalmente diferente ao dos voceiros do PP e do seu Goberno, non son poucos os economistas e representantes de organizacións políticas, sindicais e sociais progresistas que desprezan esa recuperación exigua e, sen dúbida, fráxil que anuncian o Goberno e as principais institucións nacionais e internacionais de prospección económica e asimílana cun espellismo tralo que volverán pronto e de forma inevitable novas fases recesivas ou episodios de crises aínda máis desestabilizadores que os que se sufriron ata agora.

As incertezas e incógnitas que afectan á economía española son tantas que non permiten rexeitar ningunha hipótese razoable. Nin a dunha recuperación moi limitada nin a de que a incipiente reactivación sexa un espellismo ou unha repetición da recuperación abortada que se produciu en torno a 2010 e que fixo as veces de colofón da primeira fase recesiva (segunda metade de 2008 e todo o ano 2009) e preludio da segunda recesión (desde o segundo trimestre de 2011 ao segundo trimestre de 2013) a cuxa final estamos asistindo.

Tampouco cabe descartar outros escenarios parcialmente diferentes aos dous mencionados antes. Por exemplo, que a economía española entre nunha nova etapa de prolongado estancamento, caracterizado pola lenta depuración dos altos niveis de endebedamento existentes (privado e público) e un crecemento fráxil e precario que non podería aportar solucións para os problemas centrais que afectan ao empobrecemento dunha parte moi importante da sociedade e ás mínimas posibilidades de atopar empregos decentes que teñen os millóns de persoas que os perderon ou que non chegarán a atopalos no próximo quinquenio. Pero esa exigua recuperación ou prolongado estancamento tamén poderían permitir algúns logros económicos, parciais pero non por iso menos reais, en terreos de tanta importancia como a diminución dos desequilibrios da balanza comercial, a atracción de investimento estranxeiro directa ou a reindustrialización daquelas actividades exportadoras que mellor desempeño demostren.

De ser válida esta hipótese de estancamento ou moi baixo crecemento durante os vindeiros anos, o conflito político e social adoptaría aspectos diferentes aos que predominaron nos últimos dous anos e pico e que se concretaron nunha indignación crecente e masiva cuxa expresión pública foi facilitada polo agromar do 15-M.

A dereita podería conseguir, grazas a esa leve e parcial mellora económica, novos argumentos e ferramentas propagandísticas cos que debilitar e fragmentar o espazo político e social que se opón aos recortes e a austeridade e manter en niveis asumibles (que non chegasen a comprometer as súas posibilidades electorais) a resistencia á estratexia conservadora de saída da crise. A xestión dun conflito social e político que a continuidade das políticas de austeridade impide resolver adoptaría formas novas que á vez que abrirían novos espazos para a confrontación de ideas, argumentos e propostas irían pechando outros. Faría ben a esquerda en non descartar ningún dos escenarios posibles e en manter os ollos e as mentes moi abertos ante o novo escenario económico que irá consolidándose nos próximos meses e os novos datos que a realidade vaia aportando.

Dous últimos e breves apuntes que non por situarse ao final destas reflexións e ofrecerse de xeito un tanto atropelado teñen menos relevancia.

Primeiro apunte. Tan importante como a idea de recuperar o crecemento é a de como se reparten os seus froitos entre rendas do traballo e do capital ou, por dicilo de xeito máis simple e explícita, tan crucial como a cuestión de crecer é determinar se as rendas obtidas grazas a ese crecemento destínanse preferentemente a ampliar o número de millonarios (en 2012 había 144.600 e o seu número non deixou de aumentar desde o estoupido da crise) ou, pola contra, serven para aliviar o malestar dos case tres millóns de persoas que xa malviven nunha situación de severa pobreza e para impulsar cambios nas estruturas e especializacións produtivas que son imprescindibles para construír unha sociedade cohesionada e un novo modelo de desenvolvemento sostible. E tan importante como a distribución dos resultados dese crecemento económico é resolver o problema do seu sostibilidade ou, o que é o mesmo, de como se compatibiliza o crecemento económico coas esixencias de minimizar os custos enerxéticos e materiais e cumprir coa responsabilidade social e ecolóxica que se debe a futuras xeracións.

E segundo apunte. Aínda que o escenario de moi limitada recuperación económica nos próximos anos conta con bastantes probabilidades de facerse realidade, seguen existindo e actuando moitos factores que se opoñen a esa recuperación e poden dar ao traste con ela.

A favor da recuperación xogan a evolución positiva das exportacións manufactureiras; a favorable situación das carteiras de pedidos; mellóraa da rendibilidade das empresas e a utilización dos mellores resultados para rebaixar os seus niveis de endebedamento; as últimas enquisas que reflicten máis confianza empresarial e un clima máis favorable para os negocios; e, entre outros factores, a capacidade mostrada polo BCE desde o verán de 2012 para tranquilizar as tensións financeiras e reducir as primas de risco das débeda soberanas dos países do sur da eurozona.

En contra da recuperación ou limitando o seu alcance e reforzando o seu fraxilidade tamén se poden alegar numerosos factores: a demanda interna seguirá estando moi presionada polas altas taxas de paro, o estancamento das rendas salariais e a continuidade no desendebedamento de axentes económicos públicos e privados; os altos custos de financiamento para as pequenas e medianas empresas e a restricción do crédito dificultarán o mantemento das que teñan problemas de tesourería, aínda que sexan liquidas; a baixa utilización das capacidades de produción que conservan as empresas limitará o crecemento da actividade económica, sen alentar novas contratacións ou investimentos destinados a ampliar equipos; a rápida desinflación que experimenta a economía española contribuíu a soster o consumo e impulsar as exportacións no que vai de 2013, pero de prolongarse uns meses máis degradaría a solvencia dos axentes económicos máis endebedados e frearía aínda máis o investimento. Sen esquecer, para rematar, que a situación dos nosos principais mercados de exportación (por esta orde, Francia, Alemaña, Italia, Portugal e Reino Unido) é pouco favorable. As previsións indican que Alemaña e Reino Unido crecerán en 2014 en torno ao 1,5%; Francia, Portugal e o conxunto da eurozona, nunha porción do 0,5% ao 0,8%, similar á de España; e Italia, simplemente un par de décimas.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 05-12-2013 11:14
# Ligazón permanente a este artigo
MANIFESTO por unha Fronte Ampla Cidadá e Popular
LA IZQUIERDA
http://compromisolaizquierda.blogspot.com.es/2013/12/manifiesto-por-un-frente-amplio.html

Os asinantes deste MANIFESTO temos de dicer que cada día son máis as voces de persoas e organizacións sociais, sindicais e políticas que claman en favor da conformación dunha Fronte Ampla Cidadá e Popular contra as políticas austericidas e de recorte nos servizos públicos e de precarización do mercado laboral.

Cada día son máis as persoas que viven na pobreza, que padecen fame, que carecen da posibilidade de desenvolverse como seres humanos, que carecen de futuro. Miles de cidadáns enfrontámonos a cotío a novos recortes, ao desemprego, ao desafiuzamento da vivenda, á perdida da cobertura sanitaria, á morte prematura. A xustificación que dan os gobernos e algúns medios de comunicación a esta situación é que non hai cartos, que vivimos por riba das nosas posibilidades. Pero ante esas xustificacións moitos cidadáns rebelámonos porque creemos que faltan á verdade.

Sabemos que hai grandes empresas e bancos endebedados aos que se rescata con diñeiro público. Sabemos que o 81% da débeda total do estado é unha débeda privada e non pública. Sabemos, que para pagar esta débeda privada, o estado endebedouse de maneira progresiva e os xuros que debemos pagar son cada vez máis altos. E por moito que nos endebedemos para pagalos, o que ocorre cada vez con maior frecuencia, estes xuros son impagábeis.

Aquí roubouse desde os gobernos, os bancos ou caixas aos cidadáns, e ninguén vai á cadea. Por iso non estamos aquí para derrotar só ao PP, estamos para derribar un sistema que é inxusto coas persoas, ás que obriga a pagar unha débeda ilexítima que non contraeron.

Por iso faise necesario iniciar un proceso de reconstrución das nosas forzas nunha ampla Fronte Cidadá e Popular, un lugar no que atopar espazos comúns, a irmandade e sobre todo o esforzo de construír unha nova cultura política que de verdade sexa representativa dunha maioría social que a día de hoxe está orfa dese referente político. Un dos erros que debemos evitar é demandar para a sociedade o que despois internamente as organizacións non cumpren: Algúns demandan horizontalidade e logo toman as decisións verticalmente, demandan igualdade e establecen tomas de decisión piramidais. E Isto xa non se sostén.

Por iso animamos a comezar a reformular, de cara ás vindeiras citas electorais, esa necesaria Fronte Ampla Cidadá e Popular que xa vai tomando corpo nalgunhas zonas xeográficas, fundamentalmente na Galiza da man de ANOVA e AGE; ao obxecto de facelo máis incluinte no político-social e máis extenso no territorial, pois esta loita unitaria que se emprendeu con acerto a través de ANOVA e AGE necesita expandirse por toda a xeografía da península, así como polo resto do sur de Europa.


Sería desexable que desde a cidadanía comezásemos a organizar, de cara ás próximas confrontacións electorais, un acordo moi amplo a nivel de Estado con todas as forzas que estean en favor desta iniciativa de Fronte Ampla; Unha Fronte Ampla Cidadá e Popular que debe ensaiar novas fórmulas, que sexa unha ferramenta política e electoral que, como di Martiño Noriega, «cambie a competición pola cooperación, o que significa adoptar a horizontalidade na toma de decisións, e ser operativos: pero de abaixo cara arriba».


Ensaiemos pois novas fórmulas para que sigamos construíndo, unha suma que multiplique, pois como manifestan algúns/as compañeiros/as nesta viaxe común: "hoxe non valen xa as alianzas de siglas á vella usanza, os acordos por arriba, cupulares, nos que as forzas repártense os postos dunha lista, porque os pactos deben nacer desde abaixo. Os cidadáns queren procesos participativos, primarias, que se goberne con eles, non un despotismo ilustrado".


Ánimo pois a toda a cidadanía, é hora de comezar a formalizar acordos para a unidade de acción política e electoral en cada unha das localidades que conforman o Estado español, este será o punto de partida para a súa reformulación noutras convocatorias electorais como poden ser as vindeiras eleccións europeas ou as xerais que virán despois. Adiante nesa tarefa de arrimar o ombreiro para poñer fin á podremia da segunda restauración borbónica e dar principio á chegada dunha república de verdade na cal a cidadanía asuma o protagonismo.

Para subscribir este MANIFESTO por unha Fronte Ampla Cidadá e Popular, mais tamén para implicarte no proxecto, preme sobre o seguinte enlace:

http://goo.gl/Dq0tJ
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 05-12-2013 09:15
# Ligazón permanente a este artigo
Asalto ás liberdades
Non á represión!
Por: Agustín Moreno García *

Primeiro viñeron a derrubar os dereitos, agora veñen a asaltar as liberdades. Pero non o van ter fácil: atopáronse coa resistencia e mobilización popular, mareas e folgas xerais. E iso é o que os puxo nerviosos. Cando un goberno aplica unha política antisocial de xeito sostido, cando intenta roubar o futuro aos seus cidadáns, só queda a mentira e a represión para manterse no poder.

A axitación ocasionada polo proxecto de lei de Seguridade Cidadá acendeu todas as alarmas, pero non é a única agresión. Antes está o proxecto de novo Código Penal de Gallardón e anúnciase para despois unha lei de Servizos Mínimos para recortar o dereito de folga. Son tres patas sobre as que asentar unha lexislación para reprimir a protesta ante a inxustiza. Son un intento de criminalización xeneralizada do conflito social que leva por diante dereitos e liberdades constitucionais e pódenos colocar na senda cara ao fascismo. Analizaremos as tres agresións, pero antes intentemos comprender a lóxica autoritaria do poder e ver a práctica represiva que vén aplicando.

É moi esclarecedora a análise do historiador Peter Burke. Di: ?A estratexia do medo para evitar a revolta é unha constante na historia da humanidade. Pero interésame máis, como constante histórica, a teoría de por que a xente se rebela. As primeiras teorías afirmaban que a poboación se rebela cando as cousas van a peor. Por exemplo: sobe o prezo do gran e estoupa a Revolución Francesa. Porén, tanto os historiadores como os teóricos sociais subliñaron, máis recentemente, que as rebelións asócianse á creba das expectativas crecentes. Cando as cousas deixan de ir a mellor e creáronse grandes expectativas, é cando a xente séntese máis insatisfeita. Máis aínda que se as cousas van a peor de maneira lenta e progresiva. Porén, as expectativas defraudadas son o contexto máis propicio para que estoupen as revoltas. Iso significa que o momento máis perigoso para un Goberno é cando aplica reformas que non contentan á poboación, porque a xente quere outro tipo de reformas ou a outro ritmo?.

É evidente que ao Partido Popular (PP) non lle gustan as protestas. E non é un problema de mentalidade conservadora. Non son partidarios, porque son conscientes de que os poñen en evidencia aquí e no mundo, e non poden dicir que controlan a situación. Porque erosiónaos política e electoralmente: din as enquisas que hoxe perderían boa parte dos apoios e medra nas súas filas a preocupación por unha posible desfeita electoral. Non lles gusta, porque a protesta crea complicidades e unha situación de empoderamento popular que lles dá medo, por se acaba o «teatriño» da democracia que pensaban atado e ben atado desde os tempos da transición.

Pero sobre todo non lles gusta porque non están dispostos a cambiar a política antisocial que veñen aplicando. Van seguir empobrecendo o país, recortando dereitos sociais e laborais, atacando á educación e á sanidade pública, privatizando todo o que poidan. Se os deixamos facer, van cargarse todo, a crear situacións irreversibles, ou de difícil volta atrás cando se vexan obrigados a deixar o poder. Algo semellante ao que fixo a Thatcher, que tanto chorou a nosa dereita. Cando se incumpre totalmente o programa electoral e aplícase dunha axenda oculta, que algúns xa denunciamos, cando se goberna en contra a maioría e ao servizo duns poucos, con 6 millóns de parados e sen esperanza de mellora a medio prazo, se non se quere que a xente proteste, éntrase nunha perigosa deriva autoritaria.

Para iso, previamente, créase un clima na opinión pública que se prepare para o recorte de liberdades e dereitos. Desde os responsables gobernamentais e da dereita sucedéronse os insultos, comparacións inxuriosas, descualificacións permanentes cara aos profesores, sanitarios, a PAH, traballadores en loita de diferentes sectores. Ou provocacións e ameazas desde as delegacións do goberno. Vexamos algúns eixes que definen a estratexia que están aplicando e que agora queren elevar a categoría legal.

Prácticas represivas en manifestacións, intimidando aos cidadáns con despregues desmesurados de miles de policías para protestas que se presumen pacíficas, e que basicamente o son: só houbo incidentes nunha ducia delas de máis de catro mil. Cando se prevén máis conflictivas a proporción chegou a ser dun garda por manifestante. Tamén están as profecías auto-cumpridas de personaxes como a delegada do goberno de Madrid, asegurando que habería episodios de violencia. Algo que se entende mellor cando aparecen imaxes de infiltrados que ao grito de ?son compañeiro? intentan evitar que lles zurren, deixando a dúbida de si era un inocente maltratado ou si cometera algún tipo de delito no exercicio da súa misión. Cuns balances de feridos e de detidos desorbitados que pretenden xerar medo nos manifestantes. É significativo que ningún dos 447 detidos en mobilizacións do 15M en Madrid foi condenado. Ou sexa, abuso policial con inocentes. Todo iso acompañado do ocultamente das placas policiais ou a intimidación aos que gravan os feitos para asegurarse a impunidade.

Criminalización dos cidadáns. O ministro do Interior deu indicacións á policía para actuar contra os escraches, é dicir, contra as persoas que se atrevan a achegarse con círculos de papel de cores a pedir aos deputados que non fagan caso ao seu partido e voten en conciencia no tema dos desafiuzamentos. Ameazan aos que se atrevan a chamar lerchos a políticos imputados por corrupción ou que non cumpren coa súa deber de defender aos cidadáns. Cando os cidadáns ven estas cousas e a patente de corso de que gozan imputados por corrupción, a lexitimidade do sistema vénse abaixo.

Buro-represión, que se exerce a base de trabas administrativas, multas e sancións económicas indiscriminadas. Son as identificacións masivas a persoas por estar na rúa e a imposición de multas de dubidosa legalidade por exercer o dereito a participar da vida pública. As sancións a manifestantes multiplicáronse por catro entre 2011 e 2012. Trátase de desangrar economicamente ás organizacións e colectivos ou deixarlles fóra de xogo por medo ás multas. Non é unha represión de baixa intensidade? cando nunha situación de crise e de paro tan elevado renxen ás persoas con elevadas e arbitrarias multas. Para pechar o círculo está o brutal aumento das taxas xudiciais para ter que defenderse de actuacións abusivas ou ilegais.

Recortes de liberdades e actuacións mcarthistas nalgúns sectores que se mobilizaron con intensidade. É o que está pasando desde a consellería de Educación de Madrid ou de Baleares contra a Marea Verde. Prohibíronse a celebración de actos en centros para debater sobre a lei Wert. Tense sen comer durante 48 horas a representantes sindicais que se quedan encerrados para pedir negociacións sobre o emprego do profesorado interino. Se desaloxa fulminantemente aos profesores/as interinos da catedral da Almudena, nun retroceso máis aló da Idade Media, cando as igrexas garantían o dereito de asilo. Se promove unha auténtica ?caza de bruxas? elaborando listados de folguistas e a través da incoación de expedientes disciplinarios graves contra profesorado e equipos directivos contrarios aos recortes. Unhas administracións educativas incompetentes realizan actos irregulares, e escollen a profesores inocentes como cabeza de turco para escarmentar e meter medo ao colectivo. Ata aquí a práctica represiva aplicada, que xa anunciaba por onde virían os novos ataques.

Proxecto de reforma do Código Penal de Gallardón. Publicado no Boletín Oficial das Cortes (4 de outubro de 2013), introduce un amplo catálogo de ?delitos contra a orde pública?. Para endurecer a resposta penal ten dous obxectivos: aumentar as sancións legais a comportamentos xa tipificados e incorporar como novas figuras delictuosas a comportamentos que eran irrelevantes penalmente ou só tiñan sanción administrativa. Con iso preténdese limitar o exercicio de dereitos constitucionais como son a liberdade de reunión, manifestación e o dereito de folga. Resumamos algunhas das sancións propostas:

* Cárcere dun a 4 anos a quen agredan ou se resistan á autoridade, os seus axentes ou funcionarios públicos. O concepto de resistencia é tan amplo como subxectivo e especialmente perigoso se se cruza vostede cun anti-disturbios atravesado, se se nega a calquera cousa, intenta saír correndo, zafarse dunha detención, se forcexa ou se lle escapa unha patada instintiva se che están aporreando... É dicir, que a menor resistencia fai incorrer en delito.
* Cárcere de 3 meses a un ano por resistencia ou desobediencia a persoal de seguridade privada. Sen comentarios, vendo o vídeo da súa actuación na estación de Atocha do 25-S e coñecendo o nivel de formación existente.
* Cárcere dun a 6 anos se ?atenta? contra algunha autoridade, desde ministros a deputados ou ao concelleiro da vila. E nese concepto poden entrar moitas cousas.
* Cárcere de 6 meses a 3 anos de cárcere por violencia sobre persoas ou cousas, podendo chegar con agravantes a 6 anos, por exemplo, polo lanzamento de obxectos contundentes, dar patadas a un contedor ou a unha porta ou provocar incendios... dunha papeleira?.
* Cárcere de 3 meses a 6 meses por ocupar un local aberto ao público. Por exemplo, estar pacificamente nunha oficina do INEM, facer unha performance nun banco ou unha asemblea non autorizada nunha empresa.
* Cárcere 6 meses 3 anos por ameazar con levar a cabo violencia sobre persoa ou cousas, aínda que esta non se materialice e sexa unha simple fanfurriñada.
* Cárcere de 3 meses a 2 anos por impedir a normal circulación do transporte. Interromper unha rúa como fixeron, por exemplo, os estudantes do IES de Valencia, o exercicio dun piquete de folga ou o incumprimento de servizos mínimos por abusivos que estes sexan.
* Cárcere de 3 meses a un ano pola difusión pública a través de calquera medio de mensaxes ou consignas que inciten á comisión dalgún delito de alteración da orde pública (por exemplo, un grito, cartel, camisetas, twitter, chat, sms, whatsapp...). Gravísimo atentado á liberdade de expresión e información.
Sempre coas correspondentes multas en todos os casos, á vez que se aumentan as prerrogativas da policía e da autoridade política.


Estamos, xa que logo, ante un paroxismo sancionador onde se vulnera o principio de proporcionalidade das penas. Xuíces para a Democracia denunciou que o Código Penal de Gallardón é ?o máis regresivo da historia da democracia?. Pódese producir un tremendo golpe ás liberdades públicas, penalizando as vías de participación social baseadas nas liberdades de expresión, reunión, manifestación e folga. Quizais trátase diso, de que todo quede reducido a un voto cada catro anos sobre opcións tan parecidas que desestimule a participación.

A norma non vai contra a delincuencia, senón a reprimir a protesta social. A situación lembra cada vez máis a 1984 de George Orwell, máis aínda logo de ver a Mariano Rajoy comparecer a través do plasma. E polo uso da neolingua que fai o PP e que denunciaba Caballero Bonald cando defendía ?a verba contra quen queren quitárnola?. En fin, un panorama lamentable que daría medo se non fóra por dúas cousas: pola certeza de que este goberno pode durar moi pouco se os espazos de resistencia popular van acompañados do sentido común para a creación dunha alternativa. E porque o nivel de mobilización social e cidadá deben conseguir que as liberdades sexan irreversibles.
__________________________________________________________________________________________________
* Agustín Moreno García (n. 1951) é un sindicalista español, ex dirixente de Comisións Obreiras (CCOO). Foi procesado en tres ocasións durante o franquismo pola súa militancia sindical e foi Secretario confederal de Acción Sindical desde 1976 a 1996. Desde a retirada de Marcelino Camacho en 1987 foi un dos postulados para a súa sucesión xunto a Antonio Gutiérrez e Julián Ariza. Ao final Moreno negouse a aceptar o cargo, -segundo revelaría despois Marcelino Camacho- e Gutiérrez fíxose cargo do sindicato. Agustín Moreno foi secretario de Acción Sindical de CCOO desde a súa legalización en 1977 ata 1996. Trala súa saída desta responsabilidade é o organizador do Sector Crítico que na actualidade agrupa a ao redor do 23% de CCOO aínda que a súa presenza é moito máis forte nalgúns territorios como Asturias, A Rioja ou Sevilla e federacións como a de Transportes e a de Pensionistas e Xubilados, chegando a ser maioritario nalgunhas grandes empresas como Renfe e ata hai pouco Telefónica.
O Sector Crítico caracterizouse por poñer en cuestión en repetidas ocasiones decisións máis ou menos polémicas tomadas pola maioría confederal do sindicato polo que entendían que era unha dereitización na liña de acción sindical con respecto das orixinarias CCOO, nas que a toma de decisións producíase de xeito asembleario de modo que pola composición da súa militancia resultaban frecuentemente próximas aos postulados centrais do Partido Comunista de España. Deste xeito o Sector Crítico veuse opoñendo desde dentro do sindicato ás reformas laborais que desde os anos 90 do século pasado as direccións de CCOO e UGT asinaron cos sucesivos gobernos do PSOE e do PP.
Moreno foi vocal da Comisión Executiva Confederal ata o ano 2008 e disputou en varias ocasións a secretaría xeral a Antonio Gutiérrez primeiro e a José María Fidalgo despois, nos sucesivos congresos confederais de CCOO. Foi invitado publicamente (sic.) polo primeiro a marcharse de CCOO para facilitar a unidade no seo do sindicato. Con todo, no VIII Congreso Confederal (21 a 24 de abril de 2004), obtivo o 30% dos votos para a súa candidatura á secretaría xeral.
Licenciado en Historia e Mestre Industrial, na actualidade exerce como profesor de secundaria na especialidade de Ciencias Sociais. Na actualidade non ten responsabilidades dentro de CCOO sendo un militante de base. Durante o curso 2011-2012 participou activamente nas mobilizacións da Marea Verde en Madrid É ademais militante do Partido Comunista de España (PCE) e foi membro do seu Comité Federal. Está casado e ten dous fillos.

Tradución ao galego para A VOZ DA NOVA ESQUERDA: Alberte Cid García.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 04-12-2013 10:32
# Ligazón permanente a este artigo
Non hai alternativa para a socialdemocracia?
SPD (Sozialdemokratische Partei Deutschlands)Por: Martine Orange

Fonte: Revista Viento Sur


Angela Merkel e Sigmar Gabriel, dirixente do SPD (partido socialdemócrata alemán) *, chegaron a un acordo para un programa de goberno. Agás no tema do salario mínimo, a continuidade coa política realizada pola CDU en solitario estes últimos anos é patente, en particular no tema de Europa. Os membros do SPD, que deben aprobar mediante votación este acordo, teñen nas súas mans algo máis que a sorte do seu partido.

O pasado mércores 27 de novembro de 2013, asinaron un acordo de goberno. Pero, que asinaron exactamente? Ao día seguinte do anuncio do acordo gobernamental concluído entre a CDU de Angela Merkel e o SPD dirixido por Sigmar Gabriel, os membros do SPD comezan a facerse preguntas. Este proxecto de coalición gobernamental é bo? Non pode ser mortífero para o seu partido, como o foi a gran coalición de 2005? O exame das propostas suscitadas no proxecto de goberno pode resultar moi duro os días que veñen. Pois son os 470.000 militantes do SPD quen teñen a chave da coalición gobernamental. O acordo está sometido ao seu voto. O resultado do escrutinio interno será coñecido o 14 de decembro.

«Este acordo é para a xente do común», explicou o xefe do SPD para intentar gañar inmediatamente votos. Pero numerosos militantes do partido comezan a mostrar as súas dúbidas, mesmo a súa negativa a aprobar o texto. Vacilacións moi comprensibles.

Pois á primeira lectura, este acordo está lonxe de retomar as ideas defendidas durante a campaña (que eran máis que moderadas). A gran tendencia do proxecto é máis ben a continuidade da política en marcha desde 2005, non tendo logrado o SPD máis que influír de xeito marxinal sobre as futuras orientacións do goberno. Segundo resulta previsible, o goberno Merkel 3 vai parecerse rabiosamente ao Merkel 2.

Había un asunto ao que se daba o carácter de test: o salario mínimo. Durante a campaña, Angela Merkel expresara todo o mal que encontraba nesta proposta defendida polo SPD. Para a chanceler, non podía máis que resultar nocivo para a competitividade das empresas alemás e a boa saúde da economía e o emprego. Anunciando no acordo de que será instaurado un salario mínimo de 8,5 euros a hora en Alemaña, Angela Merkel parece pois facer unha concesión inmensa.

Pero hai un subtexto. Se hai verdadeiramente salario mínimo, este non será instaurado definitivamente máis que o 1 de xaneiro de 2017. Entrementres, a nova coalición pretende favorecer o diálogo entre patronal e sindicatos co fin de chegar a acordos sobre o salario mínimo por rama ou sector. Está xa previsto tamén que certos empregos, como os de tempada ou no sector agro-alimentario por exemplo, permanezan de todos os xeitos inferiores ao salario mínimo.

Compréndese a prudencia de certos electos do SPD que demandan xa aclaracións en particular sobre os nomeamentos. «Non ten a mesma significación se é a CDU ou somos nós quen temos o ministerio de traballo», sinala Michael Roth, secretario xeral do SPD do Land de Hesse. Tendo en conta os termos do acordo sobre o salario mínimo, a proposta pode ser enteiramente desviada, baleirada do seu contido ou ao contrario reforzada, en función da personalidade que ocupe o posto.

Polo momento, os dous partidos negáronse a dar as menores indicacións sobre a distribución dos postos. Semella algo xa decidido que a CDU e o SPD terán cada un sete ministerios e a CSU (dereita bávara) tres. Angela Merkel será chanceler. Sigmar Gabriel debería ter a vicepresidencia. E Wolfgang Schauble, home ineludible para a chanceler, está considerado como inamovible: debería volver ás súas funcións no ministerio de finanzas.

O outro gran tema social eran as xubilacións. A CSU defendía con forza un aumento das xubilacións para as mulleres que abandonasen o seu emprego para educar aos seus fillos, ou que estiveran máis expostas a un traballo precario. Pola súa banda, o SPD quería obter que os asalariados que houbesen cotizado 45 anos puidesen xubilarse aos 63 en lugar dos 67 anos, sen ser sancionados cun desconto. Satisfíxose aos dous partidos. En fin, cando as grandes cidades alemás descobren a especulación inmobiliaria, a coalición comprometeuse a proseguir a súa política de control do prezo dos alugueiros e a poñer un teito aos aumentos do 15% en catro anos.

?Poñer o acento nas xubilacións máis que na educación, apoiar ás nais xubiladas máis que axudar ás nais novas, controlar os alugueiros máis que desenvolver a vivenda social -nunha palabra facer unha política directamente dirixida á maioría de persoas de idade- é significativo. Alemaña pode parecer o home forte de Europa pero as súas debilidades son evidentes. Alemaña envellece e encolle?, comenta Alan Posener do diario inglés The Guardian (25/11/2013).

A única innovación política é o compromiso da coalición de autorizar aos fillos de pais inmigrantes, nacidos en Alemaña pero que non teñen a nacionalidade dun país da Unión, a ter unha dobre nacionalidade. Hoxe, son obrigados a elixir entre as dúas nacionalidades aos 23 anos. Pero é certo que certos medios patronais apoiaban esta medida proposta polo SPD.

Europa, a gran ausente

Os medios patronais igual que numerosos «expertos» inquiétanse xa por estes «tolos gastos» e o futuro derrapaxe das finanzas públicas. ?Alemaña non vai ser xa un modelo para Europa?, advirten. ?O maior problema é a asociación de regras máis estritas no mercado de traballo, o desbaldo na idade da xubilación e a instauración de novas vantaxes para os xubilados?, sostén Clemens Fuest, director do Centro Europeo para a Investigación Económica. ?Isto vai conducir a unha suba das cargas da seguridade social e a reducir o emprego nun momento en que temos necesidade de máis emprego? di tallantemente.

Os sinais de alarma sobre o desmantelamento do modelo alemán son, con todo, algo que hai que relativizar vistas as cifras suscitadas. Os dous partidos cifraron os novos gastos públicos referidos á vez ao social, as infraestructuras e a enerxía, e o relanzamento do investimento e da investigación, en 23 milleiros de euros suplementarios. Isto representa o 0,6% do PIB alemán.


Os esforzos por un relanzamento de Alemaña que o FMI e os Estados Unidos defendían para arrastrar a toda a zona euro corren o risco de non aparecer. Tanto máis na medida en que Angela Merkel e Sigmar Gabriel confirmaron a súa intención de defender absolutamente a ?virtude? orzamentaria alemá. Os dous partidos comprometéronse a non facer ningún aumento de impostos, a realizar un equilibrio orzamentario desde 2014 e un excedente posteriormente, e finalmente, a non recorrer a ningún endebedamento suplementario, e ata a diminuílo en canto sexa posible.

Pero a continuidade máis rechamante corresponde a Europa. A proba? Case non se trata no acordo CDU-SPD. Numerosos xornalistas inquietáronse pola ausencia de referencia a Europa, coma se a crise europea non existise, coma se novos perigos non emerxeran. Isto non é por casualidade, os dous partidos están pouco máis ou menos de acordo en todo: a regra alemá debe impoñerse a todos.

Malia as declaracións públicas de varios dirixentes do SPD, os que negociaron con Angela Merkel comparten a súa análise sobre a organización de Europa. Nin falar de compartir as débedas dos países ou de crear eurobonos, senón que cada país debe seguir sendo responsable dos seus compromisos pasados. Para harmonizar a zona euro, cada país debe proseguir as súas reformas estructurais. Nin falar tampouco de axudar a un país sen un plan de austeridade e medidas cifradas. Ata si o FMI retírase do proceso dos rescates europeos, os métodos da Troika deben continuar aplicándose.

En fin, a unión bancaria, para os dous partidos, non pode facerse máis que segundo o esquema xa acordado por Alemaña: cada país debe supervisar os seus bancos e asumir o seu rescate eventual. En caso de creba bancarias, o proceso experimentado en Chipre debe aplicarse: os accionistas, os posuidores de obrigacións e tamén os depositarios deben facerse cargo das perdas antes de toda axuda pública.

O enfado creado por este programa pode chegar moito máis alá da base do SPD. Todo o que queda da socialdemocracia europea ve afundir as súas esperanzas. Se se forma a gran coalición desexada por Angela Merkel, os proxectos de reunir as forzas socialdemócratas para propoñer unha política diferente nas eleccións europeas veranse arruinados. Como dicían? There is non alternative. Non é a demostración que quere facer Angela Merkel?

_________________________________________________
* O Partido Socialdemócrata de Alemania (SPD, do alemán Sozialdemokratische Partei Deutschlands), é un partido político alemán fundado en 1875 trala unión do Partido de Eisenach encabezado por Liebkecht e Bebel (1869) e a Unión Xeral de Traballadores Alemáns fundada por Lasalle en 1863. O SPD defende posicións de centro-esquerda e forma parte do Partido Socialista Europeo (PSE).

Entre as personalidades históricas máis importantes do partido destacan Friedrich Ebert, o primeiro presidente da República de Weimar (1919-25), e os chanceleres federais Willy Brandt (1969-74), Helmut Schmidt (1974-82) e Gerhard Schröder (1998-2005). O actual presidente do SPD é Sigmar Gabriel.
_________________________________________________

http://alencontre.org/europe/allemagne/allemagne-un-accord-gouvernemental-de-type-helvetique.html


Tradución ao castelán: Faustino Eguberri para VIENTO SUR
Tradución ao galego: Ana María Rodríguez Malvar para A VOZ DA NOVA ESQUERDA
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 03-12-2013 11:55
# Ligazón permanente a este artigo
Declaración de apoio ás traballadoras dos centros cívicos de Vigo.
Centro Cívico de VigoAnte a inminente resolución xudicial facemos unha declaración, asinada polas forzas políticas e sociais de Vigo, en apoio das traballadoras dos centros cívicos. As forzas políticas, sindicais, veciñais, culturais e demais movementos sociais asinantes da presente declaración apoiamos as xustas mobilizacións das traballadoras despedidas dos Centros Cívicos de Vigo (Casco Vello, Coruxo, Teis e Saiáns) e denunciamos o atropelo e a arbitrariedade levadas adiante polo Concello de Vigo cando decidiu prescindir dalgunhas traballadoras dos centros cívicos municipais. O Alcalde, Abel Caballero, resolveu facer efectivo o despedimento de varias traballadoras que levaban máis de dez anos nos devanditos postos de traballo e que están dispostas a defender os seus dereitos laborais nos tribunais, actitude non perdoada dende o Concello que agardou á fin da concesión para tomar as represalias legais posíbeis. A cidadanía de Vigo e o conxunto dos usuarios dos Centros Cívicos teñen dereito a seguir contando cun servizo axeitado e de calidade e por iso pensamos que non é admisíbel que se produzan estes despedimentos inxustificados. Por outra banda, as forzas asinantes achamos que as novas contratacións de persoal, tras o cambio da empresa concesionaria, realizaranse en peores condicións que as anteriores. Queremos manifestar a nosa solidariedade coas traballadoras despedidas e proclamar a necesidade de garantir a seguridade e estabilidade laboral en todas as contratacións que realice o Concello de Vigo e empresas adxudicatarias.

Confederación Intersindical Galega (CIG), Central Unitaria de Traballadores/as (CUT) , Nova Esquerda Galega (NEG) , ANOVA, Compromiso por Galicia (CxG), Fronte Popular Galega (FPG), Federación de Asociacións de Veciños de Vigo ?Eduardo Chao?, Hermandad Obrera de Acción Católica (HOAC), Partido Humanista (PH), Construyendo La Izquierda ? Alternativa Socialista (CLI-AS), Izquierda Socialista Vigo (IS-V).

Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 03-12-2013 11:11
# Ligazón permanente a este artigo
Entrevista a Javier Caso de La IZQUIERDA
Javier Caso Iglesias
http://compromisolaizquierda.blogspot.com.é/2013/11/interviu-express-javier-caso-de-a.html

A «Interviu Express» consta de cinco preguntas de socato ao noso entrevistado, nesa ocasión seranlle formuladas a Javier Caso de LA IZQUIERDA. Son as seguintes:

Por que te chaman o ideólogo de LA IZQUIERDA?

Eu non son ningún ideólogo de nada, simplemente un cidadán que ten as ideas moi claras sobre o que toca e hai que facer neste momento histórico no que vivimos; e o que toca facer é despregar, por parte da esquerda alternativa deste país, políticas de amplos consensos que sexan capaces de agrupar ao conxunto das forzas transformadoras e do ecoloxismo político co obxectivo de terminar cunha fase caracterizada por un bipartidismo austericida que recorta dereitos e prestacións sociais ao dictado da Troika e dos mercados financeiros-especulativos. Para conseguir este fin temos que facer moita pedagoxía política no seo das organizacións da esquerda e do ecoloxismo político co obxectivo de que sumen xuntas. Máis que ideolóxico este é un traballo «praxeolóxico».

Será posible conformar unha verdadeira Fronte Ampla, Cidadán e Popular, sen exclusións?

A fórmula é moi simple, o único que esixe é coherencia e deixarse de hexemonismos; ANOVA e AGE estano demostrando en Galicia. Trátase dun simple acordo de acción política e institucional de mínimos. Traballar en todo aquilo no que se estea de acordo e se existe desacordo nalgunha cuestión puntual cada organización manterá a súa propia liña de actuación tanto no político como no institucional. O importante nestes casos é tratar de consensuar a maior parte das cuestións posibles e no resto moita tolerancia. A ESQUERDA PLURAL xa o fai a nivel europeo ata no relativo á adscrición de grupos parlamentarios. O importante non son as etiquetas ou bandeiras baixo as que cada cal se signifíca, senón que todos rememos na mesma dirección cunha idéntica folla de ruta que previamente sexa consensuada amplamente por todos/as.

E como se consegue consensuar unha mesma folla de ruta?


Cunha metodoloxía de relación diferente á que veu usando a esquerda política tradicional durante o século XX. No século XX a consigna no interno e organizativo das organizacións progresistas era "bolchevique", ou sexa, intentar conquistar á metade máis un dos membros dun partido para impoñer as ideas dunha parte ao conxunto da organización. O que eu chamo a vota-botacracia (http://goo.gl/5k5lLV), isto é, a utilización do mecanismo do voto para botar (excluír) das decisións a unha parte importante da organización. E a esta imposición dos criterios dunha parte á totalidade chamábano, equivocadamente, democracia. En realidade era unha poliarquía, non unha democracia. A democracia require o respecto e o recoñecemento do outro, non a súa exclusión. A democracia só se constrúe a través do consenso, pois o todo é moito máis que a suma das súas partes. O todo democrático multiplica, mentres que a poliarquía, como máximo, agrega; na súa acepción gregaria, isto é, fai seguir cegamente ideas e iniciativas alleas.

É o actual o momento da democracia como modelo de relación?

É o momento de dar a cada cal o que demanda. E esa demanda é que o modelo de relación entre as organizacións e persoas que pertencen a unha mesma clase social, neste caso a desfavorecida por estar desposuída dos medios de produción e da capacidade de decisión sobre os devanditos medios, ten que ser plenamente democrático. Os de abaixo temos que organizármonos dun xeito democrático, pois iso é o que todos/as desexamos neste momento por ser o máis operativo. Entendemos, como adoitaba dicer o filósofo José Ortega y Gasset, que "toda verdade ignorada prepara a súa vinganza"; e xa non queremos ignorarnos pois non desexamos «vendettas» entre nós, senón plena harmonía para alcanzar o común obxectivo de terminar con toda forma de dominación e emanciparnos de todo tipo de escravitude, tamén da escravitude asalariada e precarizada na que vivimos.

Ás eleccións europeas irá toda a esquerda e o ecoloxismo político unido?

É o que se debería de conseguir. Moitas organizacións téñeno moi claro ou conseguimos artellar unha Fronte Ampla non excluínte ou haberá unha abstención moi ampla e activa. A cidadanía non quere ser enganada de novo, é obvio que non vai amparar cos seus votos a pugna por que a cremalleira de nomenclaturas partitocráticas leve nas candidaturas electorais máis dentes dun lado que doutro. Neste sentido xa se vai entendendo que non son as nomenclaturas as que teñen que estar nas candidaturas, senón aquelas persoas que, a través de primarias cidadás abertas, decida o pobo soberano. Pola miña banda estou confiado en que ás eleccións europeas seremos capaces de presentar unha candidatura unitaria de toda a esquerda e o ecoloxismo político; e non só ás eleccións europeas, deberiamos ser capaces de facer o mesmo para as próximas autonómicas e municipais e as xerais que virán despois. Ao bipartidismo austericida que recorta dereitos e prestacións sociais ao dictado da Troika e dos mercados financeiros-especulativos hai que situalo no lugar no que merece estar, no cubo de lixo da historia.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 02-12-2013 12:50
# Ligazón permanente a este artigo
A voltas co nepotismo
Por: Óscar Lomba

http://praza.com/opinion/1501/a-voltas-co-nepotismo/

Nepotismo (do latín «nepos», neto, sobriño ou descendente) é unha forma de corrupción na cal un cargo público utiliza a súa posición para conceder empregos públicos ás persoas conectadas a el por lazos familiares ou de amizade, de xeito que outras, que posúen unha mellor formación, quedan privadas do acceso ao devandito posto.

A palabra «nepotismo» xurdiu para expresar as relacións de concesión de privilexios entre o Papa e os seus familiares. No período do Renacemento, os papas e outras autoridades da Igrexa Católica, por non ter fillos, protexían aos seus sobriños, nomeándoos ou propoñéndoos para cargos importantes dentro da Igrexa.

Actualmente, o nepotismo é amplamente condenado na esfera política mundial, sendo asociado á corrupción e considerado un cancro da democracia. O maior nepotista da historia quizais foi Napoleón Bonaparte, unha vez que nomeou a tres dos seus irmáns como reis nos países por el conquistados.

O Artigo 103.1. da Constitución Española de 1978 di textualmente que «a Administración Pública serve con obxectividade os intereses xerais e actúa de acordo cos principios de eficacia, xerarquía, descentralización e coordinación, con sometemento pleno á lei e ao dereito». E o artigo 103.3. afirma que «a lei regulamentará o estatuto dos funcionarios públicos, o acceso á función pública de acordo cos principios de mérito e capacidade, as peculiaridades do exercicio do seu dereito á sindicación, o sistema de incompatibilidades e as garantías para a imparcialidade no exercicio das súas funcións».

Por medio destes artigos, queda explícito o carácter inconstitucional do nepotismo. Porén, entendo que iso non impide que se elaboren outras normas contra esta lacra para reforzar a prohibición desta práctica. De todas maneiras é importante salientar que aínda que o nepotismo non sexa un crime grave debe ser combatido. Opino que, cando queda comprobada a comisión desa práctica, o responsábel público debería quedar suxeito á acción xudicial por ese acto de improbidade administrativa, o que á súa vez debería incluír desde o resarcimento integral do dano ao erario público ata a perda da súa condición de responsábel público e todos os dereitos políticos inherentes a devandito cargo.
Por todo o exposto, entendo que os 21 casos de «enchufismo», que son noticia estes días en Vigo, non deberían quedar impunes.


* Óscar Lomba é avogado.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 26-11-2013 13:15
# Ligazón permanente a este artigo
Nepotismo municipal
Por: Óscar Lomba *

http://www.lavozdegalicia.es/noticia/vigo/2013/12/04/nepotismo-municipal/0003_201312V4C12993.htm

http://www.galiciaconfidencial.com/nova/16731.html

O nepotismo municipal é o apoio, favor ou privilexio de que gozan os parentes e amigos de determinados políticos, cunha relaxada ética, que ocupan cargos públicos nunha corporación local, como alcalde, concelleiro ou calquera outro.
Na nosa cidade este mal está profundamente enraizado e, indubidabelmente, é causa ou motivo de moitos dos problemas que afectan ao sector público, porque, xeralmente, os parentes e amigos dos devanditos políticos válense da influencia ou da intervención directa destes para obter prerrogativas, privilexios, prebendas, empregos e demais beneficios, o que redunda en corrupción e abuso de poder.
Baixo o nepotismo, o que impera son os vínculos de sangue, de afinidade ou de amizade, e non o mérito, a excelencia e a honorabilidade. Logo, quen obteñen os contratos, as concesións, os postos, os favores e as vantaxes non son os que teñen a capacidade, a experiencia, a aptitude, o talento, o coñecemento e a ética, senón os que teñen o privilexio de ser parentes, amigos ou achegados ao político influinte ou con poder.
Vemos, entón, como os cónxuxes, fillos, irmáns, pais, curmáns, tíos, sobriños, fillos putativos, fillastros, afillados, xenros, cuñados e resto da familia ou amizades, dos políticos que acceden ao poder local (Concellos, deputacións, empresas municipais, contratas...) son os primeiros en ocupar cargos importantes, en obter substanciosos contratos e concesións, en participar de escuras e amañadas negociacións e en ter acceso a información privilexiada que lles permite lucrarse con vantaxes incomparábeis.
Moitos «clans» entronízanse no seo dos propios partidos por mor deste sistema tan pouco transparente e pola escasa democracia interna coa que contan as organizacións clásicas que monopolizan, desde hai anos, o poder dos concellos (Partido Popular, PSOE e BNG). Distribúen entre os membros da camarilla os postos nas candidaturas que mellor serven aos intereses do fato de membros da «elite» e, se chegan ao poder, repártense as mellores talladas da torta ou do pastel municipal.
O obxectivo destas «camarillas» é a rapina e o desfalco a base da cousa pública, mais tamén procuran a súa auto-perpetuación. E iso conségueno tras apoderarse do aparello do partido grazas á caterva de «lacaios» e «militantes incondicionais» que sempre os apoian, probabelmente buscando algunha migalla sobrante. O obxectivo de todos eles é aproveitarse, sacar tallada e enriquecerse ao máximo e no menor tempo posíbel. Impórtalles un pemento o interese xeral e o ben común. Só queren encher os petos.
En fin, caen como praga sobre as arcas da corporación e, nun chiscar de ollos, escangallan a cidade logo de fartarse de chuchar, como vampiros, o erario municipal.
Ao que os critica ou os denuncia terminan marxinándoo, denigrándoo ou intimidándoo, a el ou á súa familia. Confunden a institución municipal coa súa propia casa e os recursos públicos co seu propio patrimonio. Compran vontades e votos, pero non poderán mercar nunca a dignidade das persoas honradas e decentes.

* Óscar Lomba é avogado.









Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 26-11-2013 11:34
# Ligazón permanente a este artigo
Enchufismo Municipal
Por Óscar Lomba *

http://www.lavozdegalicia.es/noticia/vigo/2013/11/27/enchufismo-municipal/0003_201311V27C12993.htm

A cidadanía viguesa presencia abraiada a sucesión de informacións sobre presuntas contratacións irregulares e posibles casos de enchufismo no Concello de Vigo. Semella que este asunto está moi presenta nas charlas de café que están cheas de alusións a tal ou cal conduta dun determinado político que «enchufa» á súa filla, á súa irmá, á súa esposa, ao cuñado, ao primo segundo da súa irmá a «traballar» nesta ou naqueloutra contrata.
As devanditas prácticas de corrupción branca ou de baixa intensidade son as que xeran o caldo de cultivo para que as grandes «quenllas de pescozo branco» atopen augas cálidas para nadar, sempre prestas a cazar subvencións ou a premiar a achegados e coñecidos con postos destacados nos que poidan ?vivir do conto? mentres miles de parados vigueses ollan estupefactos a dantesca danza de vaidades que aniña na nosa institución municipal. E case ninguén ergue a voz. A cidadanía limítase a seguir malvivindo, a obviar o que xamais debería ser permitido, a pensar que, quizais, cun endebedamento permanente, un orzamento municipal dilapidado continuamente nuns insignificantes concertos en Castrelos, unhas poucas becas de inglés e unhas cantas humanizacións cada lexislatura fornécese «pan e circo» dabondo para aguantar ata as vindeiras eleccións, ata que o trampolín municipal axude a catapultar ao Alcalde ata a seguinte Corporación, ata que a paciencia dos 33.600 sufridos desempregados aguante, ata que as mangas da chaqueta propia cedan ao peso das esmolas coas que se compran os espíritos minguados pero oprimidos que terminan servindo irremisiblemente a detestables intereses privados.
Esa corrupción, denominada corrupción branca ou de baixa intensidade, é tan nociva como unha doenza patóxena. Deste xeito o enchufismo podería ser equiparado cos primeiros síntomas dunha enfermidade infecciosa que está empezoñando ao conxunto do corpo social vigués e está debuxando novos espazos de desilusión e desesperanza. A sociedade civil e a xustiza deben artellar respostas axeitadas para parar e eliminar de raíz esta corrupción branca, antes de que sexa demasiado tarde.


* Óscar Lomba é avogado e militante de ANOVA

Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 26-11-2013 11:19
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0