Warning: getimagesize() [function.getimagesize]: Filename cannot be empty in /var/www/vhosts/blogoteca.com/httpdocs/include/func-blog.php on line 249
<b>Á VOLTAS CO GOLPISMO EN VENEZUELA </b> - <b>A VOZ DA ESQUERDA</b>


    A VOZ DA ESQUERDA


Voceiro de N.E.G.
(NOVA ESQUERDA GALEGA)
Nova Esquerda Galega (NEG) é unha organización que se define como alternativa, socialista, ecoloxista, galeguista, confederal, internacionalista, feminista, altermundista e que se esforza por impulsar as loitas contra toda forma de explotación, opresión e dominación sobre as persoas e a natureza. As mulleres e os homes de Nova Esquerda Galega (NEG) organizámonos politicamente para levar adiante a transformación revolucionaria da sociedade. Nova Esquerda Galega (NEG) procura a construción do socialismo sen renunciar a unha democracia avanzada e participativa, autoxestionaria, libre de explotación, alienación e opresión, onde todo o mundo poida participar dun xeito democrático e autónomo na elección dun novo futuro colectivo.

PULSA SOBRE A BANDEIRA DE NEG PARA SABER MÁIS SOBRE NOVA ESQUERDA GALEGA (NEG)


O meu perfil
aesquerdavigo@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

Á VOLTAS CO GOLPISMO EN VENEZUELA
Juan Carlos Monedero
Juan Carlos Monedero *

(Tradución ao galego para A Voz da Nova Esquerda: Xoel V. S. López).

Pensamos, quizais con inxenuidade, que co triunfo do Presidente Maduro nas últimas eleccións municipais, onde obtivo máis de dez puntos de vantaxe aos candidatos da Mesa da Unidade, a situación en Venezuela camiñaba cara o sosego. Capriles, o candidato derrotado nas presidenciais e electo no estado de Miranda, acudiu o pasado mes de decembro a unha reunión do Presidente cos cargos públicos locais e estatais recentemente elixidos. Recoñeceu a vitoria de Maduro e tamén a súa lexitimidade. Pero aí comezou tamén a fragmentación entre as ringleiras da dereita.

O escenario dunha parte non menor da dereita latinoamericana sempre foi o do golpismo cando estiveron fóra do goberno, e a represión de calquera disidencia ou alternativa cando habitan os palacios presidenciais. Desa actitude, alimentada polos Estados Unidos -para quen todo ao sur do Río Bravo é o seu «patio traseiro»-, xurdiu tamén como resposta a loita armada. O final do goberno sandinista en 1990 marcou o final das saídas violentas desde a esquerda. Fracasou o primeiro levantamento zapatista (triunfou o pacífico e mediático), fracasou Chávez en 1992, fracasou Sendero Luminoso, estancáronse as FARC... Chávez entendeuno e en 1998 fíxose co goberno cambiando os fusís polas urnas. Pero participar nas eleccións non ía tranquilizar á dereita.

Desde o primeiro momento, Chávez converteuse no inimigo dos derrotados (xa para esas eleccións de 1998, Aznar mandou a Moragas, Arriola e, que casualidade, a Correa -o da Gürtel- a axudar nas eleccións á candidata da dereita). Pero do mesmo xeito que o afundimento da URSS en 1991 foi o comezo do fin do Estado social en Europa, a renuncia á loita armada en América Latina veu acompañada do recruar e agravamento do golpismo na dereita do continente. A dereita só acepta a democracia se está no poder. Cando está fóra, válelle todo para recuperalo. En case todas partes. Ou xa non lembramos que Aznar chegou á política mentindo e liscou mentindo?

A extrema dereita venezolana volve ás andadas. Non está disposta a agardar a que unha nova conxuntura lles dea unha oportunidade electoral. Sempre teñen présa. Capriles xa non lles vale e volven á sabotaxe, a poñer mortos nas rúas, á desestabilización, contando como única baza co apoio mercenario de boa parte das empresas de medios de comunicación do mundo e da propia Venezuela (onde o 80% dos medios están en mans da oposición). Como o seu candidato, Capriles, gañou en decembro nas eleccións no estado de Miranda e aceptou o resultado (non semella moi sensato dicir que hai fraude cando ti mesmo fuches elixido), os candidatos dos Estados Unidos volven axitar a bandeira da violencia para intentar acurralar ao goberno de Nicolás Maduro. Os mesmos que xa probaron esa estratexia no breve golpe de 2002. Os mesmos que se se fixesen co poder en Venezuela converterían o país nun cemiterio anexo a un cárcere.

As análises dunha parte da dereita son as que levaron a un sector da mesma, que seguen sen querer entender o apoio popular ao proceso bolivariano, a repetir a estratexia golpista. Ramón Piñango, do IESA e director da ?Unidade de análise de conxuntura?, recomendaba recentemente a Henrique Capriles afastarse de Leopoldo López e do seu plan de regresar á loita na rúa para desestabilizar ao goberno (Plan «Saída»). Nun documento publicado estes días na prensa venezolana facía as seguintes reflexións, entendendo que a anterior estratexia golpista só servira para reforzar máis o apoio popular ao chavismo: ?1. O respaldo popular ao Chavismo segue sendo importante e maioritario; 2. As medidas anunciadas polo Presidente Maduro deron sinais para o pobo que o Goberno esta actuando; 3. O Goberno logrou situar a matriz da responsabilidade do sector privado na escaseza e especulación; 4. Os vínculos de Leopoldo López con Alvaro Uribe e o paramilitarismo creba a relación co Goberno de Santos; 5. O respaldo das Forzas Armadas á revolución é absoluto; 6. A axenda do Plan «Saída» non ten nin terá respaldo popular, o pobo de Venezuela por tradición cultural illa aos violentos; 7. Calquera acción violenta contra o Goberno unifica as forzas Chavistas; 8. A axenda de Leopoldo López non se corresponde con asuntos de política nacional; 9. As accións de Leopoldo López buscan desprazar o liderado de Capriles?.

A prensa internacional volveu a ser cómplice do reiterado intento golpista. Por unha banda, os que manexan unha idea vulgar de xustiza e reparten culpas desde a tentación da inocencia. Son os que falan de «os dous bandos» ou dos «extremistas de ambos os dous lados», coma se fose o mesmo estar no Goberno que ser un golpista. Por outra -os máis-, formando directamente parte da estratexia golpista e acusando ao Goberno de Maduro de ilexítimo. Xa imos sabendo que para a prensa europea iso de gañar as eleccións é unha estupidez cando non as gañan os seus patróns (lembrámonos de Papademos en Grecia e de Monti en Italia? E de Rajoy asumindo que lle dan o mesmo os compromisos electorais que lle levaron á Presidencia do Goberno?).

As acusacións vertidas sobre o goberno bolivariano simplemente se sosteñen cando se coñece a realidade do país. A dereita golpista venezolana está armada, está vinculada co paramilitarismo colombiano e sempre ten como estratexia sementar a rúa de mortos para intentar estreitar o cerco contra o goberno. Como ocorreu en 2002, volven coñecerse conversas previas onde xa se anunciaba que as manifestacións ían terminar con mortos -denunciadas polo Presidente Maduro- ou aparecen, como en tantas outras ocasións, mercenarios contratados para xerar desordes. Pola contra, outros vídeos demostran como a policía bolivariana ten un comportamento ben diferente do que vemos noutros países, incluído España. Sen esquecer que un dos tres mortos era un militante chavista (calquera morto, sexa cal for o seu signo, merece compaixón). Pero esas informacións non aparecen nos medios: non serven para criminalizar a Venezuela.

Claro que existen grupos populares no país caribeño con capacidade de resistir un golpe de Estado (como ocorreu en España en xullo de 1936). Xa quixese a dereita golpista que non existisen. E están ademais os 100.000 kalashnikov que Chávez comprou para armar ás milicias bolivarianas. En América Latina saben que os golpes de Estado organizados desde Estados Unidos son parte da política do continente. Quen queira entrar pola forza en Venezuela, vai atoparse moitísimo pobo en fronte. Teñen ademais -e iso non o soporta a dereita- unhas forzas armadas comprometidas coa súa misión de salvagardar ao pobo e non aos latifundistas e aos grandes empresarios. Teremos que ver que pasaría en Europa se unha forza política como Syriza gaña as eleccións en Grecia. Na América do Sur aprenderon as súas leccións. Allende non morreu en balde.

En Venezuela non hai enfrontamento entre dous bandos nin choques entre «hordas». Hai un Goberno lexítimo e unha minoría que non está disposta a deixarlle gobernar. Claro que en Venezuela hai serios problemas económicos (lembramos que hai unha crise mundial?), non menos serios problemas de seguridade (vinculados a un complexo enredo [ou armazón] de causas onde non é a menor un modelo de consumo que faite crer que se aos 15 anos non tes xa todo es un perdedor) e problemas igualmente graves de xestión administrativa (onde a corrupción endémica do país segue sendo unha materia pendente pese aos arduos intentos do Goberno por atallala). A condición petroleira do país xera problemas estructurais contra os que aínda non se atopou unha solución eficaz, pero de nada axuda a permanente espada de Damocles do golpismo para enfrontar os problemas pendentes. Non estaría de máis que os amigos do golpismo e das revolucións de cores retirasen as súas sucias mans de Venezuela e deixasen ao Goberno gobernar. Non é doado facelo cando un goberno poderoso está sempre poñendo paus nas rodas (lembrámonos en España das dificultades engadidas na loita contra a violencia de ETA pola actitude belixerante de Francia?). Sen xustificacións como as que brindan os violentos, a vía electoral para que a oposición ofreza ao país a súa alternativa faise máis clara conforme os erros do goberno achanden o camiño dos seus opoñentes. Pero non nun escenario de ameaza golpista.



Nas últimas eleccións presidenciais, e aproveitando que Chávez xa non era o candidato, a oposición estivo a piques de volver ao Goberno. A tarefa da oposición debese centrarse en salientar as deficiencias da xestión de Maduro e ir preparando un modelo de país alternativo que convenza ás maiorías. Capriles entendeuno e por iso desmarcouse da vía violenta. Outros, como Leopoldo López ou María Corina Machado, queren sacar a Capriles de xogo e ocupar o seu lugar cunha estratexia de confrontación soñando cun escenario libio ou sirio para Venezuela. Porque o ruído que se fai con Venezuela sempre ten que ver co mesmo: a súa condición de país coas maiores reservas de petróleo do mundo. Unha cobizada peza. Por iso foron onte contra Chávez e van hoxe contra Maduro. Que Venezuela estea nos telexornais non ten nada que ver coa violencia. Ten que ver con que teñen petróleo e non son obedientes aos mandatos do norte.



Xunto a esa loita internacional sempiterna por controlar o petróleo venezolano, outra parte moi importante dos disturbios que acaban de ter lugar no país ten que ver coas pugnas internas dentro da oposición venezolana. Sería importante que todo o país fose consciente de que eses que queren gobernar en Venezuela para substituír ao chavismo non lles importa que compatriotas seus perdan a vida nos enfrontamentos. Porque para esa dereita golpista de Venezuela, como a doutros tantos sitios, a súa única patria sempre é o seu propio interese. A súa democracia é unha pantalla. E do mesmo xeito que celebraron o recente golpe en Honduras ou os constantes intentos de derribar pola forza a Cristina Fernández, a Evo Morais ou a Correa , o seu triunfo sería regresar a Venezuela a unha escura noite da que, chegado o momento, non nos falarían os medios de comunicación. O pobo de Venezuela deu o seu apoio a Maduro. E a obriga de calquera demócrata é facer valer a súa lexitimidade fronte a calquera agresión golpista como a que agora mesmo está sufrindo. Aínda que a presión mediática faga difícil esa tarefa. Os inimigos da democracia non cesan no seu empeño. Que non nos venzan por cansazo.

* Juan Carlos Monedero é un profesor de Ciencia Política, politólogo e escritor.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 19-02-2014 10:30
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0