Warning: getimagesize() [function.getimagesize]: Filename cannot be empty in /var/www/vhosts/blogoteca.com/httpdocs/include/func-blog.php on line 249
38 aniversario do fusilamento de Txiki, Otaegi, Sanchez-Bravo, García Sanz y Xosé Humberto Baena - <b>A VOZ DA ESQUERDA</b>


    A VOZ DA ESQUERDA


Voceiro de N.E.G.
(NOVA ESQUERDA GALEGA)
Nova Esquerda Galega (NEG) é unha organización que se define como alternativa, socialista, ecoloxista, galeguista, confederal, internacionalista, feminista, altermundista e que se esforza por impulsar as loitas contra toda forma de explotación, opresión e dominación sobre as persoas e a natureza. As mulleres e os homes de Nova Esquerda Galega (NEG) organizámonos politicamente para levar adiante a transformación revolucionaria da sociedade. Nova Esquerda Galega (NEG) procura a construción do socialismo sen renunciar a unha democracia avanzada e participativa, autoxestionaria, libre de explotación, alienación e opresión, onde todo o mundo poida participar dun xeito democrático e autónomo na elección dun novo futuro colectivo.

PULSA SOBRE A BANDEIRA DE NEG PARA SABER MÁIS SOBRE NOVA ESQUERDA GALEGA (NEG)


O meu perfil
aesquerdavigo@gmail.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

38 aniversario do fusilamento de Txiki, Otaegi, Sanchez-Bravo, García Sanz y Xosé Humberto Baena
Xosé Humberto Baena AlonsoFonte: Productora do Documental Setembro do 75

http://info.nodo50.org/Homenaje-a-Xose-Humberto-Baena-en.html

Xosé Humberto Baena Alonso, nado en Vigo en 1950. Estudante de filosofía e letras da Universidade de Santiago de Compostela, foi detido unha primeira vez por reivindicar os dereitos dos estudantes e foi absolto. Participou na mobilización estudantil de 1970 polo que foi xulgado polo Tribunal de Orde Pública. Foi membro galego do Partido Comunista de España (marxista-leninista) e integrante dos FRAP. En 1974 participou no lanzamento de cócteles molotov contra unha sucursal do Banco de Bilbao en Vigo en protesta pola execución de Salvador Puig Antich.
Foi detido de novo o 22 de xullo de 1975 baixo a falsa acusación de asasinato. Para o réxime franquista X. H. Baena era o autor do atentado a un policía en Madrid. Foi condenado a morte e executado o 27 de setembro de 1975.
Antes do fusilamento de Xosé Humberto Beana, o seu pai Francisco Baena Fernando escribiu unha carta ao entón Príncipe de España, Don Juan Carlos I, pedindo o seu amparo e comprensión: necesitaba a súa intercesión, para evitar a execución. A resposta non se fixo esperar, nunha carta asinada polo entón Xefe da Casa Real, Xeral Alfonso Armada: aquela petición excedía as atribucións da institución e do Príncipe, recoñecéndose incapaz de axudalo.
Tralos fusilamentos do día 27 de setembro de 1975, o pai de Xosé Humberto, convencido da súa inocencia, decidiu que debía demostrar a inxustiza daquela sentenza. Por unha banda, pretendía descubrir as posíbeis probas que lle exculparan. Por outra, procurar o amparo nalgunha institución do Estado, que recoñecese as flagrantes ilegalidades e deficiencias existentes, desde a detención á execución.
Aínda que as súas intencións eran desatinadas nunha ditadura, en poucas semanas pareceu coma se a historia se puxese do seu lado. Dous meses despois, coa morte de Franco os rumores sobre un posíbel cambio de réxime xurdiron por todas partes. A ?democracia? convertíase na gran esperanza da familia Baena. Porén, a transcendencia pública que tiveron o proceso xudicial e o fusilamento nunha cidade pequena como Vigo, obrigou á familia Baena a vivir rodeada dun incómodo medo e certa marxinación. Ser familiares dun condenado por terrorismo era motivo suficiente para sufrir o desprezo ou os comentarios a media voz.
Aínda que a transición á democracia seguía o seu curso e a ditadura parecía estar liquidada (con cambios importantes como a legalización do PCE, o referendo da Constitución ou as primeiras eleccións xerais), o complexo e fráxil escenario político e social impediu que a loita emprendida por Fernando Baena puidese concretarse dalgún modo. Aínda habería que esperar un pouco máis, pensaba.
Os anos pasaron, e aínda que a ?democracia? quedou establecida, a inestabilidade do país era evidente por mor da delicada situación económica, un exército remiso a perder o seu poder, e por imparábel actividade armada de ETA. Nese contexto, parecía imposíbel que aquela procura de xustiza avanzase.
En 1982 Francisco Baena falecía sen ver avance ningún na súa loita. A testemuña recolleríaa a súa esposa, Estrella Alonso, quen seguiu procurando xustiza para aqueles consellos de guerra de 1975. Até o momento do seu falecemento no ano 2003, non recibiu noticia ningunha respecto diso.
Desde entón é Flor Baena quen loita porque algunha institución recoñeza a inocencia do seu irmán e anule o proceso. Até hai poucos anos, a familia Baena non atopou nunca apoios, nin públicos nin institucionais, e si ameazas e presións para que abandonase a súa reivindicación.
Os avogados da familia Baena presentaron en 2002 un recurso ao Tribunal Constitucional, onde se esixía que aquel consello de guerra de 1975 fose declarado nulo, recoñecendo a inocencia de Xosé Humberto.
A resposta do Tribunal Constitucional en 2004, como noutras denuncias que se refiren á ilegalidade dos procesos xudiciais do franquismo, alude á falta de lexitimidade de devandita institución para valorar procesos que se desenvolveron antes de ser asinada a Constitución en 1978, que outorga os seus poderes a devandito Tribunal.
Ante esta negativa, que resolvía definitivamente a loita xudicial no Estado español, o novo obxectivo foi o Tribunal de Dereitos Humanos de Estrasburgo. Respecto dun escrito das mesmas características, a resposta tamén foi similar. Este Tribunal non atopa entre as súas atribucións valorar a lexitimidade e legalidade dun proceso xudicial no Estado español, porque en 1975 -devandito Estado- aínda non asinara a declaración dos dereitos humanos. [...]
[...] Segundo a Declaración Universal dos dereitos Humanos e o Pacto Internacional de Dereitos Civís e Políticos, amparados pola ONU (que o Estado español acepta, apoia, recoñece e utiliza), non poden existir amnistías de ningún tipo en situacións de violacións graves dos dereitos humanos. E a pena de morte é a máis grave de todas elas.
Ante estes graves delitos, esíxese polo dereito internacional ás autoridades de cada Estado o dereito á verdade, a reparación e a xustiza.
Dereito á verdade: as vítimas e as súas familias teñen o dereito imprescritíbel a coñecer a verdade. Os Estados deben adoptar as medidas axeitadas para facer efectivo este dereito, incluídas as necesarias para garantir o funcionamento independente e eficaz do poder xudicial, para facer efectivo o dereito a saber.
Dereito á xustiza: toda vítima dunha violación manifesta das normas internacionais de dereitos humanos ou dunha violación grave do dereito internacional humanitario, ten dereito a un recurso xudicial efectivo.
Dereito á reparación: As vítimas de violacións manifestas das normas internacionais de dereitos humanos e de violacións graves do dereito internacional humanitario teñen dereito a interpoñer recursos e obter reparacións. A reparación ten que ser proporcional á gravidade das violacións e ao dano sufrido. [...]
Desde o ano 2001, Amnistía Internacional da cidade de Vigo apoia a loita de Flor Baena para esclarecer os feitos que desembocaron no fusilamento do seu irmán en 1975.
Realizáronse actos de apoio e presentado comunicados de prensa, téñense promovido mocións no concello de Vigo e escritos e cartas cada ano ao presidente do Goberno, a responsábeis do poder xudicial (xuíces e fiscais), e a moitos líderes políticos. Todo iso, buscando comprensión ou apoio. Como resposta, só obtiveron difusas promesas que nunca se cumpriron.
Flor Baena seguirá a súa loita, apoiándose nalgunhas das reivindicacións que Amnistía Internacional esixe ao goberno español:
Cumprir as recomendacións do Comité de Dereitos Humanos de Nacións Unidas de outubro de 2008, que inclúe: ?prever a creación dunha comisión de expertos independentes encargada de restablecer a verdade histórica sobre as violacións dos dereitos humanos cometidas durante a guerra civil e a ditadura?.
Non opoñer, ante denuncias en sé xudicial, mecanismos de impunidade incompatíbeis co dereito internacional, e eliminar da lexislación española as disposicións sobre amnistía cuxa aplicación puidese pretenderse para impedir a obrigación de investigar crimes contra a humanidade.
Adoptar as medidas necesarias para que as vítimas de graves abusos contra os dereitos humanos poidan exercer o seu dereito á reparación de xeito compatíbel coas normas internacionais.
As intencións da familia Baena, desde hai trinta e cinco anos, son que aqueles xuízos de 1975 sexan declarados nulos e ilegais, as sentenzas condenatorias revogadas, e que se recoñeza a inocencia de todos os acusados.
-Fragmentos extraídos do comunicado de prensa de Amnistía Internacional de Vigo, nº 261208, con data 26 de decembro de 2008.

Derradeira carta de Humberto Baena aos seus pais:
"Papá, mamá: Executaranme mañá de mañá. Quero darvos ánimos. Pensade que eu morro pero que a vida segue. Lembro que na túa derradeira visita, papá, dixéchesme que fose valente, como un bo galego. Funo, asegúrocho. Cando me fusilen mañá pedirei que non me tapen os ollos, para ver a morte de fronte. Sinto ter que deixarvos. Síntoo por vós que sodes vellos e sei que me queredes moito, como eu vos quero a vós. Non por min. Pero tendes que consolarvos pensando que tedes moitos fillos, que todo o pobo é o voso fillo, cando menos eu así volo pido. Lembrades o que dixen no xuízo? Que a miña morte sexa a derradeira que dicte un tribunal militar. Ese era o meu desexo. Pero teño a seguridade de que haberá moitas máis. Mala sorte! Canto sinto morrer sen poder darvos nin sequera o meu último abrazo! Pero non vos preocupedes, cada vez que abracedes a Fernando, o neno de Mary, ou a Manolo facervos á idea de que eu continúo neles. Ademais, eu estarei sempre convosco, asegúrovolo. Unha semana máis e cumpriría 25 anos. Morro novo pero estou contento e convencido. Facede todo o posíbel para levarme a Vigo. Como os nichos da familia están ocupados, enterrádeme, se podedes, no cemiterio civil, á beira da tumba de Ricardo Mella. Nada máis. Un abrazo moi forte, o derradeiro. Adeus papá, adeus mamá. O voso fillo Xosé Humberto?
Kaos en la Red
Comentarios (1) - Categoría: Xeral - Publicado o 25-09-2013 12:25
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
1 Comentario(s)
1 E nos sempre con#blgtk08# tigo Xoxe.....
Comentario por Juan M Duran (26-09-2013 15:29)
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0