As Campaíñas


Si el hombre pudiera decir, de Luis Cernuda
Nada máis apropiado para ir preparando a atmósfera de San Valentín que ir lendo poemas amorosos. Hai moitos, e moi bos, pero entre todos os bos escollo este, que ten versos que non son sinxelos de esquecer. É un texto do poeta sevillano Luis Cernuda (1904-1963), autor de valiosísimos poemarios, como La realidad y el deseo, por mencionar un. Ademais, atopei en Youtube un bo recitado (cousa ben escasa), e acompañado de fermosas imaxes, polo que recomendo facer unha primeira lectura silenciosa do texto e logo escoitar o recitado botándolle un ollo ó poema.


Si el hombre pudiera decir lo que ama,
si el hombre pudiera levantar su amor por el cielo
como una nube en la luz;
si como muros que se derrumban,
para saludar la verdad erguida en medio,
pudiera derrumbar su cuerpo, dejando solo la verdad de su amor,
la verdad de sí mismo,
que no se llama gloria, fortuna o ambición,
sino amor o deseo,
yo sería aquel que imaginaba;
aquel que con su lengua, sus ojos y sus manos
proclama ante los hombres la verdad ignorada,
la verdad de su amor verdadero.

Libertad no conozco sino la libertad de estar preso en alguien
cuyo nombre no puedo oír sin escalofrío;
alguien por quien me olvido de esta existencia mezquina,
por quien el día y la noche son para mí lo que quiera,
y mi cuerpo y espíritu flotan en su cuerpo y espíritu
como leños perdidos que el mar anega o levanta
libremente, con la libertad del amor,
la única libertad que me exalta,
la única libertad por que muero.

Tú justificas mi existencia:
si no te conozco, no he vivido;
si muero sin conocerte, no muero, porque no he vivido.






Comentarios (2) - Categoría: Eventos - Publicado o 05-02-2010 00:30
# Ligazón permanente a este artigo
El diario azul de Carlota, de Gemma Lienas
NA NOSA BIBLIOTECA


Este libro foi escrito por Gemma Lienas, que naceu en Barcelona no ano 1951, é escritora, colabora habitualmente non medios de comunicación radiofónicos e da clases de posgrao de escritura narrativa na Universidade de Barcelona. Entre outros moitos libros, escribiu El diario violeta de Carlota, El diario rojo de Carlota, Eres galáctica Carlota e Así es la vida Carlota.

Este libro está escrito en prosa. Publicouse en marzo de 2006, está escrito en galego, que foi traducido do castelán.

Esta novela trata dunha rapaza chamada Carlota (como o seu título indica) que nos fala da violencia de xénero e da violencia infantil. A súa amiga Mireya é maltratada polo seu mozo, aínda que ela non se daba de conta porque eran maltratos psicolóxicos e facía sentir fatal, botáballe a culpa de todo, insultaba.. e ela acabouno por crer.

O que máis me sorprendeu deste libro, é que cada dia presenciamos miles de casos de violencia (sexa de xénero ou infantil) e non nos damos de conta (sexamos agresores,vítimas ou espectadores do suceso).

Este libro recoméndollo a tódolos mozos e mozas ( e os que non son tan mozos/as) para que reflexionen sobre a súa actitude e aprendan ver o mundo con outros ollos.


Carmen Miranda
Comentarios (0) - Categoría: Lecturas - Publicado o 03-02-2010 14:34
# Ligazón permanente a este artigo
La soledad de los números primos, de Paolo Giordano
Con só 26 anos, o licenciado en Física Teórica, Paolo Giordano, acadou un gran éxito con La soledad de los números primos, a súa primeira novela, editada en España por Salamandra. Un éxito máis que merecido, segundo a miña opinión.

Este libro foi un regalo dun amigo, que mo recomendou vivamente. E non me decepcionou, a pesar de que a historia é moi dura, asfixiante. Cóntanos a vida de Alice e Mattia, dúas persoas particulares, estrañas e alleas ás convencións sociais dominantes. Fracasados no seu intento de vivir coma os demais, marcados ambos por dous sucesos ocorridos na súa infancia, arrastran os seus estigmas no percorrer dos anos, desde a adolescencia no colexio, ata a madurez. Incapaces de romper as barreiras da súa infelicidade, incapaces de gozar, nos poñen diante de emocións e sentimentos que tamén forman parte de todos nós, xente normal.

Non hai nada que contar, nada que resaltar nese mundo claustrofóbico dos números primos, que, sen embargo, nos engancha desde o primeiro capítulo. Un libro redondo, cuns personaxes magnificamente construídos a pesar da súa dificultade. Quen non sentiu algunha vez a soidade entre os muros da incomunicación? quen non ten sufrido experiencias traumáticas imposibles de esquecer?


Heladio Anxo
Comentarios (0) - Categoría: Lecturas - Publicado o 03-02-2010 00:51
# Ligazón permanente a este artigo
El niño con el pijama de rayas de Jhon Boyne
NA NOSA BIBLIOTECA


El niño con el pijama de rayas es el libro que mas me ha gustado porque al niño le dan igual las diferencias entre el y los demas, le da igual que su amigo Shmuel sea judío porque es su único y mejor amigo. El protagonista se llama Bruno y tiene 9 años;su amigo se llamaba Shmuel y tenía su misma edad.
Bruno vivía en Berlín pero un día su padre le dijo que se marchaban a Auchviz. Bruno se disgustó mucho.
Cuando ya llevaban bastante tiempo en Auchviz Bruno decidió que iba a explorar y se fué a explorar a lo largo de la valla. Cuando ya llevaba rato caminando se encontró con un niño delgaducho y pálido y desde aquel momento se hicieron muy amigos.
Creo que todos deberían de leerlo porque nos enseña algo muy importante, que no se puede matar así como así.
Esperemos que no se repita algo parecido.


Natalia Camiña
Comentarios (5) - Categoría: Lecturas - Publicado o 27-01-2010 15:07
# Ligazón permanente a este artigo
Unha xornada na Biblioteca Municipal Blanco Torres
O pasado mércores 20 de xaneiro realizamos a sesión semanal do Club na Biblioteca Municipal, grazas a amabilidade do seu responsable, Mario Touceda.

A Biblioteca atópase no centro de Cuntis, formando parte da Casa de Cultura Blanco Torres. O edificio foi unha Casa Grande dos Castro, pasando máis tarde a albergar os bañistas pobres (Hospitalillo). A restauración do edificio foi moi atinada. Mantivéronse os volumes, coas súas recias paredes, e subiuse o tellado para crear unha ventá superior continua que fai moito máis agradábel o espazo interior. Esta reforma creou algunha polémica, pero se nos antolla imprescindible para gozar da luz natural nun lugar destinado á lectura.

Fomos recibidos por Mario, que se sorprendeu do número de membros do club, e despois ollamos algún libro, falamos e mesmo algúns contaron uns chistes moi graciosos. En definitiva, unha nova xornada de pracenteira convivencia no club, que aínda se viu potenciada pola fermosura do espazo que nos acolleu.

Comentarios (0) - Categoría: Actividades - Publicado o 26-01-2010 21:07
# Ligazón permanente a este artigo
As serpes cegas, de Hernández Cava e Bartolomé Seguí
NA NOSA BIBLIOTECA


As Serpes Cegas, con guión de Felipe Hernández Cava e debuxos de Bartolomé Seguí, é a primeira banda deseñada editada polo colectivo galego BD Banda na nosa lingua e en castelán, e tamén foi publicada en Francia. Este álbum foi merecedor do Premio Nacional de Cómic 2009, que outorga cada ano o Ministerio de Cultura, despois de ter recibido antes importantes premios.

O cómic narra unha historia negra que comeza e acaba en Nova Iorque en 1939, pasando pola Guerra Civil española (as localizacións son magníficas). Un misterioso home de traxe vermello busca a Ben Koch. Este, á súa vez, tamén quere atopar a outro home. Hai moitas contas que saldar. Nunha sucesión de flashback imos descubrindo, expectantes, porque uns homes andan a procura de outros. Unha historia moi de cine negro que reclama a realización dunha película.

Esta banda deseñada é das mellores que teño lido. Hai unha perfecta conxunción entre o debuxo e o guión, viñetas e texto flúen con naturalidade, animándonos a gozar cada unha con parsimonia pero, á vez, tirando de nós cara adiante, impacientes por coñecer os secretos dos personaxes. Os autores conseguen crear unha historia redonda, á vez que cada capítulo ten por si mesmo unha entidade propia (primeiro saíu publicada por capítulos na revista BD Banda) . En ningún momento decae a acción nin o misterio. Imprescindible.


Heladio Anxo
Comentarios (1) - Categoría: Lecturas - Publicado o 17-01-2010 20:20
# Ligazón permanente a este artigo
Dúas novelas negras
Este Nadal estou lendo case en exclusiva novela negra, un dos meus xéneros preferidos, sobre todo cando quero desconectar. Dúas das que xa rematei forman parte da colección La orilla negra da editorial Belacqva.


La memoria de los muertos, de Gabriel Trujillo Muñoz, é unha curta novela ambientada na fronteira entre México e Estados Unidos, protagonizada polo investigador Miguel Ángel Morgado, o único personaxe limpo dun mundo dominado pola corrupción e a violencia. Morgado terá que remontarse ata o ano 1963 para conseguir aclarar unha serie de asasinatos que só a el lle parecen importarlle. As leis só son un decorado na fronteira, para sobrevivir só te podes fiar do poder das pistolas, sometido a unhas regras de xogo que impoñen uns mafiosos que ao mesmo tempo controlan o poder político. Morgado consigue resolver os crimes, pero a xustiza segue a ser unha utopía na fronteira onde aínda impera a lei do oeste, como en 1963. Só os mortos teñen as respostas.

Hollywood Station é unha novela máis densa e longa ca anterior, que ten como escenario o distrito de Hollywood, en Los Ángeles. O propio autor, Joseph Wambaugh, foi sarxento de policía na mesma cidade, así que coñece moi ben o mundo que escribe. Non hai un personaxe principal nesta novela que nos recorda a excelente serie de televisión Canción Triste de Hill Street, aínda que esta discorre na cidade de Nova Iork, senón hai dous grupos de protagonistas colectivos. O grupo principal fórmano os policías que patrullan a cidade das estrelas nos seus brancos e negros, coa súa vida rutineira, pero non por iso menos atractiva, descrita maxistralmente. O outro grupo fórmano os seres marxinais, delincuentes moitos deles, desde drogadictos na procura das doses que precisan, ata mendigos que viven na rúa, prostitutas e buscavidas cunha pistola na man. Un dos grandes acertos do autor é que consegue individualizar a todos os personaxes, cada un ten a súa personalidade, necesariamente complexa, lonxe da simpleza dunha historia de policías e ladróns. Todo un catálogo de superviventes dun mundo inhumano, nos que só algúns teñen futuro, un futuro cativo que pasa necesariamente por manter a cordura e a bondade, algo case imposible nun mundo de película... de terror.

En definitiva, son dúas novelas que se len co facilidade, cunha escritura lixeira e sinxela, con áxiles diálogos e con humor (negro, claro), e cuxas historias teñen un interese máis que suficiente para entreter e manter a intriga ata o final. Dúas obras máis que recomendables, sobre todo para os amantes do xénero do negro. E, como en todos os bos libros e películas dese xénero, non se sabe onde acaba a realidade e comeza a ficción. Só basta con comparar os feitos narrados coa realidade que reflicten as noticias que chegan procedentes da fronteira entre México e EE UU ou da cidade de LA.

Heladio Anxo



Comentarios (0) - Categoría: Lecturas - Publicado o 05-01-2010 21:02
# Ligazón permanente a este artigo
La insoportable levedad del ser, de Milan Kundera
Milan Kundera é un escritor checo nacido en 1929, cando a actual República Checa aínda era Checoslovaquia. Pertenceu ó Partido Comunista, pero foi expulsado del e máis tarde converteuse nun dos principais críticos do Socialismo. Ademais desta novela, escribiu outras obras interesantes como La broma ou El libro de los amores ridículos. Que eu saiba, non hai aínda edicións en galego da súa obra. A edición que manexei eu foi unha tradución ó castelán da editorial Tusquets.

A novela foi publicada por primeira vez en París en 1984, e en 1987 xa existía a súa adaptación cinematográfica, levada a cabo polo director Philip Kaufman (quen tamén dirixiu outros filmes como Henry & June, baseada nos Diarios da escritora Anaïs Nin). Sen embargo, é curioso observar que na República Checa (a ?patria? de Kundera), La insoportable levedad del ser non se edita ata o ano 2006, sen dúbida debido á polémica figura do autor, amado e aborrecido no seu país.

Simplificando moito a trama, pódese dicir que o argumento da obra xira en torno á vida de Tomás, das súas relacións amorosas (especialmente a que mantén coa súa muller Teresa, quen tamén ten moito protagonismo na novela) e o fulminante descenso na súa carreira por cuestións políticas. Os feitos narrados sitúanse na Checoslovaquia de 1968.

O máis interesante da novela e a cantidade de puntos de vista desde os que pode ser lida e estudada, e como todos eles conteñen varios motivos que se reflicten, igual que os pequenos debuxos que se poden observar nun caleidoscopio, de modo que todo na novela encaixa, coma se fose un puzzle. Neste sentido a novela contén unha trama perfecta, sen embargo o lector non debe esperar ver unha historia contada de xeito tradicional (onde tras o plantexamento segue o desenvolvemento, para desembocar no desenlace). Ó contrario, igual que eses motivos que van e veñen e traspasan toda a novela, a mesma historia (o mesmo argumento) é contada unha e outra vez, interprétase e reinterprétase desde os puntos de vista dos diferentes personaxes e é abordada desde distintos puntos de interese. La insorportable levedad del ser pode ser lida como unha historia de amor máis ou menos tormentosa (ou unha escusa para a reflexión sobre as relacións), como unha recreación da Primavera de Praga (ou unha escusa para a reflexión política), ou directamente, como unha escusa para a reflexión filosófica, pois constantemente latexan na ficción cuestións éticas e metafísicas que todo ser humano acaba plantexándose nalgún momento (¿Qué importancia -ou insignificancia- ten cada unha das nosas actuacións, ou a nosa pasividade? ¿Ata qué punto é ético renunciar á verdade para manterse a salvo de perigos? ¿Ata que punto cada un de nós é igual -ou diferente- ó resto dos homes ou mulleres?).

Penso que cada lector pode sacar dunha obra o que máis lle interese, pero particularmente no caso desta novela, cada lector fará a súa lectura particular e diferirá moito da que faga outra persoa. Canto máis, se se fala da sensación coa que un queda despois de tela lido. No meu caso particular, tratábase dunha re-lectura, moi grata, porque descubrín nela cousas que na primeira pasaron inadvertidas (sen dúbida pola falta de experiencia lectora e vital -experiencias que nunca son suficientes, claro está-). A sensación final foi de satisfacción intelectual (porque moitas reflexións de Kundera me levaban a reflexións personais), e tamén de desencanto e tristeza, con respecto á confianza no ser humano. O episodio que máis me gustou dos narrados foi a terxiversación que, con fins políticos, fixo a prensa do artigo de Tomás, e como a partir dese momento a súa brillante carreira precipítase ata derrubarse, pero el mantén a súa dignidade como persoa por ter cumprido co seu deber moral, aínda opoñéndose a un xigante.
Comentarios (1) - Categoría: Lecturas - Publicado o 31-12-2009 02:31
# Ligazón permanente a este artigo
A viñeta dixitalízase
Continental Games e Costa Oeste desenvolven o primeiro Imotion Cómic, un novo formato interactivo e multimedia para ver historietas no Iphone e no iPod Touch

Galicia Hoxe. SANTIAGO

O primeiro IMotion Cómic, un novo formato interactivo e multimedia en formato Iphone e iPod Touch e desenvolvido por Continental Games e Costa Oeste en Galicia, poderá descargarse na segunda quincena de xaneiro na plataforma AppStore, coa que chegará a 50 millóns de persoas en todo o mundo directamente e sen intermediarios.

Así o destacou onte o director da área de videoxogos de Continental, Carlos Fernández, que participou na presentación en Santiago da aplicación, baseada nun formato de cómic "interactivo", narrado e con efectos que "non ten precedentes no ámbito internacional". Na tecnoloxía participou tamén unha spin-off da Universidade de Santiago, Paralaxe Multimedia and Virtual System.

O produto, deseñado en Galicia, estrearase coa dixitalización da obra Quotidiania Delirante, do debuxante Miguelanxo Prado, que será distribuída en máis de 70 países e entre 50 millóns de persoas grazas ao AppStore, unha aplicación para Iphone e iPod Touch que permite descargar da rede "sen necesidade de intermediarios".

Neste formato, ao cómic dixitalizado engadiránselle animacións coidadosamente deseñadas, opcións de idioma para os textos, efectos especiais, banda sonora e narración, aínda que "respectando a esencia do cómic".

Para o lanzamento mundial do iMotion Cómic, Continental distribuirá na segunda quincena de xaneiro a través do AppStore a primeira das 40 historias da Quotidiania Delirante, que poderá descargarse de xeito gratuíto e que contará con narración en inglés e textos en galego, castelán, inglés e francés.

A continuación, a empresa ten xa preparadas para lanzar as dúas seguintes historias, aínda que prevé nun futuro ir ampliando as posibilidades de idioma tanto en texto coma en audio.

O resto da obra está previsto lanzala en paquetes de dúas ou tres historias. Para o autor da obra, o debuxante galego Miguelanxo Prado, Quotidiania Delirante adaptarase ben a este formato, ao tratarse de "historias concretas e curtas" con "contido humorístico".

Ademais, eloxiou o "enorme potencial" deste novo formato e apostou por "ir adecuando" os contidos dos cómic a "este tipo de dispositivos" no futuro.

POSIBILIDADES
Crear "unha industria punteira"

O presidente do Grupo Continental, Pancho Casal, remarcou a "oportunidade" que representa este formato de "crear dende Galicia unha industria punteira". Ademais, indicou, Continental lanzará tamén a ferramenta que lles posibilitará aos creadores transformar calquera cómic a este formato. O maior reto, comentaron os creadores, foi conservar a secuencialidade e o ritmo e deseñar unha ferramenta para usuarios que non teñan coñecemento ningún. O IMotion Comic conta con indicadores de navegación que permitirán pasar de páxina de modo automático ou manual, ademais de dispoñer de elementos animados e secuencialidade nos bocadillos que marcan a orde de lectura e xeran diálogos amplos nunha soa viñeta.
Comentarios (0) - Categoría: Recomendacións - Publicado o 30-12-2009 19:58
# Ligazón permanente a este artigo
El ratón que vende más que Larsson
NA NOSA BIBLIOTECA


AMELIA CASTILLA, El País 19/12/2009

El periodista Gerónimo Stilton ha vendido en España más de cuatro millones de ejemplares de sus aventuras


Vive en Ratonia y dirige El Eco del Roedor, el diario más leído en la isla de los ratones. Es torpe, nada agresivo, mal deportista, sociable, optimista y aventurero. A Gerónimo Stilton le gustan la música clásica y la cocina de toda la vida. Acompañado de su hermana Tea o de su primo Trampita, se embarca en líos de piratería, entra en castillos malditos y se atreve a narrar clásicos como La isla del tesoro. Traducido a casi todos los idiomas, este roedor, vestido como un señor mayor, de americana y corbata, se ha convertido en el último gran fenómeno editorial. Sólo en España ha vendido más de cuatro millones de ejemplares de los 38 títulos de sus aventuras más las colecciones de libros especiales. Los datos sitúan al periodista roedor por encima de Stieg Larsson, de cuya trilogía se han vendido 3.200.000 copias en castellano. Marta Vilagut, editora infantil de Destino, la misma empresa en la que publica el autor sueco, no oculta su satisfacción por la acogida entre los niños de su nueva mascota. "Se trata de uno de los grandes fenómenos de las letras, surgido un poco en la estela de Harry Potter aunque, en esta ocasión, se trate de niños de entre 8 y 12 años", cuenta la editora desde su despacho de Barcelona. "Como con la lectura del aprendiz de mago, seguir las aventuras de Stilton se convierte en un elemento identificativo que les hace gregarios y eso al público infantil le gusta".

El roedor cuenta con página web (www.clubgeronimostilton.es) y con un club en el que hay registrados 25.000 socios que participan en las actividades propuestas. Como con cualquier otra moda, los niños han stiltonizado sus habitaciones y ya se emite una serie de dibujos animados. Ojeando sus aventuras entre los dragones o en el antiguo Egipto se descubre que Stilton habla un lenguaje bien estructurado y muy cercano a los pequeños, pero Vilagut aporta que una de las claves del éxito podría buscarse en una grafía "totalmente nueva". El aspecto formal de los libros no se ajusta a los cánones establecidos. Las ilustraciones se acompañan de caligrafías de varios tipos y colores que se combinan con textos que interrumpen la historia para aportar nuevos datos, elementos interactivos, como los olores, y preguntas que hay que contestar por escrito en el propio libro para poder continuar con la aventura central.

Hasta no hace mucho el nombre de la autora de las aventuras de Stilton se mantenía en secreto. Edizioni Piemme de Milán trató de mantener la ficción a toda costa. Para completar el cuento, todos los libros van firmados por el ratón y desde 2003, en que se publicó el primer título, Mi nombre es Stilton, un roedor acude a las presentaciones y concede entrevistas como haría cualquier autor. "No resultaba nada chirriante, el ratón se mostraba de lo más ingenioso", recuerda divertida Ana Escarbajal, propietaria de una céntrica librería cartagenera. Acostumbrada a moverse entre libros desde que acompañaba a su padre en el negocio, la librera se dio cuenta al instante de que se encontraba ante un nuevo fenómeno literario. Cuando se editó el primer volumen de la saga, convocó, dentro de las actividades de la librería, al roedor para que acudiera a presentar el título. "La sala de actos de la librería se llenó de niños, acompañados de sus padres, algo nada habitual y aquí se programan muchas actividades". No es la primera vez que un roedor atrapa a los niños. Precedido por Topo Gigio y Mickey Mouse, el ratón, un animal que en la vida real provoca cierto repelús, triunfa, sin embargo, en el universo infantil, algo que la librera achaca a la "infinita capacidad de los niños para imaginar y aprender cosas nuevas con rapidez asombrosa".

Pero la fantasía infantil no pudo impedir que, finalmente, se desvelara el nombre de la autora de Stilton: Elisabetta Dami, hija de un editor italiano, una auténtica dama y una mujer elegante, según la descripción de la editora española. Stilton como personaje nació en un hospital. Dami, que suele acudir a los centros sanitarios para entretener a los niños enfermos, comprobó que el relato de las aventuras del ratón, al que puso el nombre de su queso favorito, mantenía la atención de los críos. Tras darle muchas vueltas, pensó que quizá no sería mala idea publicar sus aventuras. La editorial, propiedad de su padre, no acababa de verlo y llevó la idea a la competencia, donde el proyecto fue bien acogido. Con su participación en el negocio se iniciaron los primeros títulos. La autora, que prácticamente se niega a dar entrevistas y contesta a los correos electrónicos alegando que se encuentra fuera buscando nuevos escenarios, documenta al máximo sus historias. Desde la sede catalana puntualizan que suele viajar hasta los países en los que se desarrollan las aventuras, mientras un equipo de dibujantes ilustra los textos.

Contado así suena a cuento con final feliz, pero Vilagut alega que no fue tarea fácil conseguirlo. "Hay best sellers silenciados por la prensa y, en este caso, no podemos hablar de un éxito inesperado, nos llevó más de dos años darlo a conocer. Como con otros títulos, el gran handicap fue conseguir la mancha amarilla (que el libro se viera en el punto de venta)", añade. Ahora las tornas han cambiado. Si para muchos niños que les regalen un libro suele ser un peñazo, para esos a los que les gusta un poco la lectura, optar por algunos de los títulos del roedor constituye siempre un acierto. "Stilton posee todos los elementos para fascinar", aclara Vilagut. Con cierta periodicidad, los nuevos libros de Stilton aterrizan en las librerías y los más pequeños los devoran en tiempo récord. Además, los 38 títulos de sus aventuras comparten escaparate con otras colecciones, como los libros especiales del roedor editados en tapa dura. Y no hace mucho Tea Stilton, la hermana del ratón, irrumpió en el mercado protagonizando una nueva colección, que ya lleva cuatro entregas. El filón parece inacabable: Planeta ha publicado una edición de cómic y, en la mejor línea anglosajona, se acaba de inaugurar la colección grandes historias, de la que ya se ha editado La isla del tesoro, una versión del clásico narrada por el roedor, pero que tendrá nuevas entregas como La vuelta al mundo en ochenta días. Como novedad, en los próximos meses se anuncia el lanzamiento de otra nueva serie, protagonizada por Metomentodo Quesoso.

Desde que Stilton se presentó en 2003, desde prensa a marketing de la editorial, pasando por realización y edición... todos -"todas, que la mayoría somos mujeres"- tienen cosas que contar, pero quizá de entre las situaciones chocantes (firmas en ferias, actos en librerías, visitas a hospitales, fiesta de autores de Planeta...) las que más "nos han impactado han sido las cartas y e-mails de muchísimos padres agradecidos de que sus hijos e hijas se hayan convertido en lectores con Gerónimo Stilton".
Comentarios (3) - Categoría: Ler - Publicado o 23-12-2009 20:08
# Ligazón permanente a este artigo
[1] ... [7] [8] [9] 10 [11] [12] [13] ... [21]
Club de Lectura
As Campaíñas
CPI don Aurelio
Cuntis

O meu perfil
cpidonaurelio@gmail.com
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 ANTERIORES
 ARQUIVO
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS

© by Abertal

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0