As Campaíñas


El arte de volar, de Altarriba e Kim
NA NOSA BIBLIOTECA


Todo comezou no ano 2001, cando o pai de Antonio Altarriba suicidouse aos noventa anos nunha Residencia da Rioja. Antonio decidiu, a partir dos escritos do seu pai elaborar un guión que máis tarde ofreceu ao debuxante Kim, coñecido sobre todo pola parodia dos fascistas que publica El Jueves: Martínez en Facha. Desde o ano 2006 Kim comezou a debuxar ?El arte de volar? que sería publicado por Edicions de Ponent no 2009.

Ultimamente teño moita sorte coas bandas deseñadas que leo, son dunha calidade impresionante, tanto literaria como artística. ?El arte de volar? é un cómic realmente impresionante, imprescindible polo que conta e por como o conta. Desde a primeira a última viñeta engánchate, malla en ti cunha forza irresistible, rompendo con calquera defensa ou distancia que pretendas opoñer a intensa e desesperanzada vida do seu protagonista.

É a historia de vida dunha persoa, pero tamén o reflexo descarnado, case cruel, das miserias que tiveron que sufrir os españois derrotados polo fascismo. Os seus desexos dun mundo mellor, a súa ansia de voar, viuse esmagada pola aguia do franquismo, sumíndoos na amargura dunha existencia mediocre imprescindible para sobrevivir.

A Historia e a vida do protagonista forman unha unidade que os autores conseguen expresar á perfección. A pobreza do mundo rural, a ilusión da II República, os desastres da Guerra Civil e do exilio, e a castración franquista non son un escenario neutro de fondo, senón que penetran na biografía de Antonio condicionando ata a medula, ata o corazón, calquera posibilidade de vivir, de ser feliz. Hai amor e hai humor (pouco) pero non é posible adaptarse a un mundo hipócrita, inxusto. Só ao final pode voar.

É unha obra redonda, magnífica, que acaba de recibir o Premio Nacional de Cómic de Catalunya (seguro que non é último) e que mesmo se compara, con razón, con Maus, o cómic por antonomasia do Holocausto nazi. Imprescindible para saber Historia, imprescindible para saber da vida.


El Arte de Volar from polinomio on Vimeo.



Heladio
Comentarios (0) - Categoría: Lecturas - Publicado o 09-04-2010 22:53
# Ligazón permanente a este artigo
La chica Einstein, de Philip Sington,
NA NOSA BIBLIOTECA


Nestas vacacións de Semana Santa acompañoume La chica Einstein, axudándome a superar as inclemencias do tempo. É unha novela fundamentalmente de intriga que te engancha desde o principio. Pero arredor da intriga central: quen é realmente 'la chica Einstein'? discorre unha historia de amor no escenario convulso do Berlín de 1933 (nese ano Hitler chega ao poder). Está excelentemente documentada desde o punto de vista histórico e a mistura de personaxes e situacións reais co argumento inventado polo autor fíase con naturalidade.

Unha novela máis que recomendable para todos aqueles que gozan co suspense, pero tamén para todos aqueles que saben saborear con paciencia unha boa historia ben contada.

Heladio



Las miserias de lo oculto


JOSÉ MANUEL SÁNCHEZ RON

BABELIA - 20-03-2010
En 1987, Princeton University Press publicaba el primer volumen de The Collected Papers of Albert Einstein. Contenían una sorpresa: 51 cartas que Albert Einstein y Mileva Maric, su futura esposa (se casaron en 1903), intercambiaron entre 1897 y 1902. Habían sido puestas poco antes a disposición de los editores por los herederos de uno de los dos hijos de Einstein y Maric, Hans Albert (1904-1973). La correspondencia valía su peso en oro (y no es metáfora: en noviembre de 1996, Christie's de Nueva York las vendió por 442.500 dólares). Las misivas que se intercambiaron los dos enamorados permitían conocer detalles preciosos acerca de las lecturas e ideas de Albert, todavía lejos de su explosión creadora de 1905. Pero la gran noticia residía en un dominio más íntimo: las cartas mostraban que en algún momento a comienzos de 1902 Mileva tuvo una hija de Albert, denominada en sus escritos "Lieserl", de cuya existencia no se había tenido noticia antes.
Por entonces, la "hija desconocida" de Einstein podía estar aún viva. Se hicieron esfuerzos por encontrarla, por averiguar si había sido dada en adopción o si había muerto al poco de nacer. Hasta la fecha no existen respuestas a estas preguntas... salvo las imaginadas, como en esta excelente novela de Philip Sington, La chica Einstein.
Como el título sugiere, Sington da vida a "Lieserl", convirtiéndola en uno de los dos personajes centrales de su novela (el otro es un psiquiatra). Aunque importantes, no son éstos, naturalmente, los únicos mimbres en que se basa esta entretenida historia, que busca combinar elementos narrativos tan viejos como la humanidad: el misterio y el amor. Así, también desempeñan papeles destacados en ella el momento histórico en el que se sitúa la trama (el de la Alemania nazi), la teoría de la relatividad general einsteniana y personajes reales. Además de Einstein y Mileva, aparecen dos que merece la pena mencionar: Max von Laue, un físico de Berlín muy apreciado por Einstein, y el otro hijo de Einstein y Maric, Eduard (1910-1965).
Tras el divorcio de sus padres, Eduard, un joven intelectualmente muy dotado, padeció trastornos emocionales. En 1932 sufrió un ataque de esquizofrenia, siendo internado en un centro psiquiátrico, la clínica Burghölzli de Zúrich (que aparece en La chica Einstein). Inicialmente no se quedó allí, pero el año siguiente volvió a ser ingresado, finalmente de forma permanente. Einstein, ya un exiliado de la Alemania nazi, visitó a Eduard por última vez en mayo de 1933, cuando hizo una breve visita a Suiza desde su refugio en Bélgica, Le Coq sur Mer (que también se menciona en la novela), pocos meses antes de viajar a Estados Unidos, país que ya nunca abandonó.
Para cualquiera que se haya acercado a la biografía de Einstein, la figura de Eduard y las relaciones que mantuvo con su padre constituyen motivo de interés. Recordemos que un esquizofrénico no es una persona que viva permanentemente alienada del mundo. Con frecuencia son personas conscientes y sensibles, así que: ¿qué pensó Eduard del comportamiento que tuvo con él su mundialmente famoso progenitor? Desgraciadamente, no sabemos mucho de esto. Carl Seelig (1894- 1962), un adinerado escritor y crítico de arte suizo que publicó en 1952 una magnífica biografía de Einstein, debió saber bastante, ya que para obtener más información sobre Einstein, y con el permiso de éste, visitó en la clínica a Eduard y, siendo como era un hombre compasivo, hizo lo que el gran físico nunca quiso hacer: continuó visitando hasta su propia muerte a Eduard. Sin embargo, apenas dejó constancia en su biografía, o en otros lugares, de lo que supo.
¿Qué nos queda, por tanto? Callar o imaginar. Y en este punto surge, salvadora o pecadora, la literatura, que no se ve constreñida por la carencia de datos factuales, circunstancia que Sington ha aprovechado bien. La caracterización que ha construido de la personalidad y pensamientos de Eduard es uno de los aspectos más logrados y sugerentes de su novela, o al menos los que los interesados en el mundo de Albert Einstein más apreciarán. Y aunque de ellos sí dispongamos de mucha más información, las personalidades de que ha dotado a Einstein y a Maric, menos convencionales que las al uso habitualmente, no dejan de tener sus elementos de plausibilidad. Las miserias de "lo oculto", que sabemos no escasearon en la vida de Einstein (y no sólo con su misteriosa y perdida hija), toman así protagonismo en su biografía, aunque sea en la ficción.

Comentarios (2) - Categoría: Recomendacións - Publicado o 24-03-2010 12:54
# Ligazón permanente a este artigo
Tokio Blues, de Haruki Murakami
NA NOSA BIBLIOTECA


Tokio blues é o título en español desta novela editada por Tusquets. O seu autor é o afamado Haruki Murakami. O ano pasado recolleu no IES Rosalía de Castro de Santiago o premio S. Clemente, outorgado polo alumnado dese e outros catro centro galegos, pola súa obra Kafka en la orilla, como mellor novela en lingua estranxeira. Outra das súas novelas de éxito é Do que estou a falar cando falo de correr (Galaxia).

Achegueime a Tokio blues con receo, xa que os poucos achegamentos que teño feito á literatura xaponesa non me resultaron moi satisfactorios, pero teño que recoñecer que a historia narrada por Toru Watanabe enganchoume desde o principio, producíndome unha constante inquietude, un permanente vaivén entre o frío e a calor, entre a rutina e a paixón.

Porque o que conta non parece extraordinario, non é máis que vida cotiá dun estudante ao final da súa adolescencia en Toquio, pero detrás da vulgaridade da normalidade late o irremediable desexo de amar que todos sentimos e que, como lle ocorre aos protagonistas, nos conduce moitas veces ao desencanto, á frustración por non ser capaces de ser felices. É aquí, nesa capacidade de moverse no fío entre o insignificante e os máis profundos sentimentos onde o autor se manexa con mestría. As escenas de sexo son o paradigma desa dualidade, descritas sen adornos, crúas, sempre nos deixan o sabor da súa necesidade. Abonda con ter alguén disposto a agarimar a túa pel.

É un drama, con personaxes que loitan por sobrevivir (e ás veces non o conseguen), por non ceder á dor de vivir e ao peso do pasado, pero o autor é quen de darnos moitos respiros de humor e, creo, rematar cunha mensaxe optimista, podemos vivir e gozar, convivir coa angustia, a soidade e o medo, sen caer na desesperación. Só temos que recoñecer que somos vulnerables e necesitamos aos demais. Non os deixemos escapar.
Comentarios (0) - Categoría: Lecturas - Publicado o 10-03-2010 01:13
# Ligazón permanente a este artigo
Mulleres que escriben
Comentarios (1) - Categoría: Eventos - Publicado o 05-03-2010 20:05
# Ligazón permanente a este artigo
Middlesex, de Jeffrey Eugenides
Jeffrey Eugenides (1960) é un novelista estadounidense de ascendencia grega, autor de The Virgin Suicides (Las vírgenes suicidas, Anagrama) e desta segunda novela súa, Middlesex, coa que gañou o Premio Pulitzer. Poucos detalles se saben da súa vida, pois é un autor reacio a facer declaracións sobre sí mesmo. A obra orixinal está escrita en inglés, a primeira edición española é de 2003 (Editorial Anagrama, con tradución de Benito Gómez Ibáñez).
Middlesex é unha novela rara. O mesmo narrador califica o relato como ?esta narración singular y fuera de lo común?, rexeitando explicar con detalle asuntos que puidesen semellar moi habituais. Polo contrario, a atención pretende centrarse nos feitos extraordinarios, singulares. Non está exenta de ironía esta declaración do narrador e pode observarse non só en afirmacións explícitas como a citada, senón tamén na actitude coa que encara o relato: hai na voz do narrador o reflexo dunha mirada pretendidamente fría e distanciada que analiza dende un obxectivismo cuasi-científico os feitos que se narran. Feitos que, si, poden considerarse pouco comúns (o relato podería resumirse como a historia de como a práctica reiterada da endogamia nunha familia dá lugar ó nacemento dun hermafrodita, Cal, o protagonista da novela); pero non tanto, como comprobará o lector ó recoñecer no relato do extraordinario o reflexo do máis común. Esta actitude de distanciamento no narrador, esta ironía, é como unha rede: a mesma historia, nas mans dun autor con menos gusto, sería un culebrón folletinesco, ben estrano, por certo. Ó comezar a ler é o primeiro que chama a atención, e mesmo retrae un pouco, ata que comeza a debuxarse a historia coa que o Cal adulto trata de explicar a súa condición. Esta historia é a historia da súa familia, e arranca en Turquía, nos anos 20, coa paixón secreta dos seus avós (primos pero tamén irmáns), quen, ó emigrar ós Estados Unidos, libres das miradas dos coñecidos, poden casar. A tortura comeza para Desdémona cando, ó quedar embarazada, escoita por primeira vez falar dos problemas que poden ter os fillos dunha unión endogámica. Os remordementos da avoa son grandes e, a pesar da vontade que pon en evitar que estes problemas se dean na súa familia, non pode facer nada cando o seu fillo Milton casa coa súa prima Tessie, os pais de Cal, que nace sendo Calliope, unha nena (a pesar de que as predicións que a avoa fixera cunha culler dicían que ía ser un neno) que ó chegar ós catorce anos resulta ser outra cousa (un monstruo, según o dicionario e a ciencia dos anos 70). Resístome á tentación de contar aquí o capítulo final, porque sei que a moitos lectores non lles gusta que lles conten o final das historias, pero si direi que nel está a clave da interpretación da novela, a luz do misterio e a solución dos problemas, e que sen mencionalo o comentario está incompleto. En suma, que, por raro que pareza, á súa maneira Middlesex ten un happy-end moi americano, común pero pouco común.
O que máis me gustou da obra foi o retrato dalgúns personaxes, como Lefty (o avó, elegante e decadente ata o último día) ou Capítulo Once, o irmán de Cal (non cheguei a saber por que o chamaron así). Tamén me gustou o relato do primeiro amor de Calliope cunha rapaza á que lle chama o ?Oscuro Objeto? (noutra mostra de ironía do narrador). O personaxe de Desdémona tamén é interesante, pero máis polo papel que ten na novela que por outra cousa.
Middlesex, en resume, é unha novela na que custa entrar, pero da que custa saír. Recomendaría a súa lectura a un lector esixente e disposto a explorar un pouco máis alá dos convencionalismos literarios.

Comentarios (1) - Categoría: Lecturas - Publicado o 28-02-2010 02:40
# Ligazón permanente a este artigo
Orgullos@s do galego

Orgullos@s do galego from Coordinadora Galega ENDL on Vimeo.



En galego, proba e verás from Coordinadora Galega ENDL on Vimeo.

Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 24-02-2010 20:11
# Ligazón permanente a este artigo
Microrelatos
María e Heladio participaron no I Concurso de MicroRelatos Vespalaconianos organizado polo Scutre Clú en colaboración coa web latri.ca, organizado co gallo da extraordinaria Festa do Lacón celebrada en Cuntis.

Estes son os dous relatos. Un deles foi o gañador, cal? Cal escribiu María e cal Heladio?

O Patrulleiro das Ondas leu o anónimo: "Se queres resolver o misterio da mosca do xamón as claves son: VESPA LACÓN'. Mirou no Jujel, todas as pistas conducían a Cuntis. Sería quen de evitar o crime?

Cando chegou, ía a pé. Ó saír -trala inxestión dunha excesiva cantidade de gasolina- pareceulle que ó vespalacón lle sairan rodas.
Comentarios (0) - Categoría: Xeral - Publicado o 24-02-2010 13:11
# Ligazón permanente a este artigo
Guías de lectura: Atopándose co outro
Propostas de lectura e filmes que axudan a convivir, a coñecer ao 'outro'. Para nenos e nenas e para mozas e mozos.


Comentarios (3) - Categoría: Guías de lectura - Publicado o 18-02-2010 21:55
# Ligazón permanente a este artigo
A nosa imaxe: o carnet

Grazas ao talento de Hortensia, a profesora de Plástica, xa temos imaxes que nos identifican.
Comentarios (1) - Categoría: Xeral - Publicado o 10-02-2010 01:21
# Ligazón permanente a este artigo
A banda sen futuro, o amor adolescente
Así escribe sobre o amor Marilar Aleixandre, por boca da súa protagonista, en A banda sen futuro, premio Lazarillo 1999.


(...) eu andaba medio namorada de Guillemo, o irmán de Nati, non porque fose especialmente guapo -un tío delgada e moreno, ten bonitas mans; é o máis que pode dicirse del no físico-, senón polo ben que falaba e porque escribía poemas, poemas sobre a cidade, duros como letras de rock, poemas de amor -non para min, a insignificante amiga da súa irmá pequena- que Nati me deixaba ler e eu copiaba ás escondidas:


déixame entrar en ti
baixo a túa pel
como o bicho da raña.
Son unha enfermidade

Aráñame, prende no meu ventre
sarabullos e ronchas,
anoa as miñas tripas
cos vermes da infancia


(...)

Pax. 67
Comentarios (0) - Categoría: Eventos - Publicado o 08-02-2010 00:30
# Ligazón permanente a este artigo
Club de Lectura
As Campaíñas
CPI don Aurelio
Cuntis

O meu perfil
cpidonaurelio@gmail.com
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 ANTERIORES
 ARQUIVO
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS

© by Abertal

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0