As Campaíñas


Eragon-Eldest de Christopher Paolini
ERAGON é un rapaz de quince anos que cando se atopa de caza encontra unha xema preciosa que cre que sacará á súa familia da pobreza. Cal non é a súa sorpresa cando descobre que é un ovo de dragón! Como uns animais andan en busca del, o seu dragón lévao á forza para poñelo a salvo pero Eragon obrígaa a levalo á terra. Saphira (o seu dragón) moi enfadada, cumpre a palabra del, pero á volta descobren que a familia de Eragon está morta. Xuntos emprenden unha serie de aventuras que os levan a estar máis unidos e a axudarse moito máis do que esperaban.



Na segunda parte, Eragon ten que emprender un longo camiño ata Ellésmera, a cidade dos elfos, para rematar a súa formación como xinete, xa que esta estaba incompleta. Durante a viaxe namórase da voceira do pobo elfo ante os vardenos. Ao chegar a Ellésmera descobren que esta é a princesa dos elfos, e Eragon séntese distanciado dela pola súa alta clase social. De alí a uns meses termina a súa formación cun feito moi importante, que o fai sentirse máis seguro con respecto os seus sentimentos cara Arya e confésalle o seu amor. Pero unha guerra volve separalos e Eragon déixese morrer polo que descobre nesta.




Vanesa M.
Comentarios (2) - Categoría: Lecturas - Publicado o 22-09-2009 20:51
# Ligazón permanente a este artigo
Un verán con Leo Caldas
NA NOSA BIBLIOTECA


Este verán compartín boa parte do meu tempo de lecer co detective Leo Caldas. Leo é un policía da comisaría de Vigo, tamén colaborador do programa de radio 'O Patrulleiro das ondas', que protagoniza as dúas novelas de Domingo Villar: Ollos de auga e A praia dos afogados. Leo recórdame a outros fascinantes personaxes da novela negra, como Montalbano ou Pepe Carvalho, cunha vida privada pouco convencional, solitarios obsesionados coa resolución dos casos que investigan e grandes coñecedores das debilidades humanas. Boa xente na que se pode confiar.

Nas dúas historias a intriga tira de nós, facéndonos pasar as follas case con desesperación, mentres matinamos sobre quen foi o asasino. Eu gocei con esa marabillosa sensación de que me faltaba o tempo para ler, atragoándome coas páxinas ata saber o desenlace. E ao final, coma sempre case sempre cando un libro te posúe, esa sensación de baleiro, de desexar que o libro fose moito máis longo.

Pero non é só saber ?que pasou? o que fai que estes libros sexan moi entretidos e te enganchen, senón que tamén xogan un papel fundamental os personaxes secundarios e os espazos nos que discorre a acción. Se o personaxe de Leo está ben construído, o do seu compañeiro aragonés (aprendiz da idiosincrasia galega), o do seu pai, e o de outros que aparecen na narración teñen tamén unha identidade definida que os fai recoñecibles, verdadeiros. E o mesmo ocorre cos ambientes que se reflicten nas novelas, desde os habituais, coma a radio ou o Elixio, ata aqueles outros que xorden como consecuencia da investigación policial, tan ben reflectidos que sabemos que nós tamén estivemos alí ou coñecemos un lugar moi parecido. De fondo, sempre, a boa comida e a boa música.

A paisaxe, urbana e mariñeira da Ría de Vigo, ten tamén un papel protagonista. Os que coñecemos algo a bisbarra identificamos os escenarios con facilidade, o que é un elemento motivador máis. A pesar de que hai referencias aos desastres urbanísticos (Panxón na segunda novela) Villar consegue resaltar a beleza da Ría de Vigo e algúns dos seus currunchos como Monte Ferro. Supoño que para aqueles que, como me ocorreu a min, se entusiasmen coas investigacións de Leo e co seu mundo, tan próximo, os lugares quedarán xa relacionados no seu maxín aos crimes resoltos polo inspector. Eu, cando visite Vigo penso ir comer cun bo viño a taberna do Elixio e ao Bar Puerto. Pero antes, por favor, outra pescuda de Caldas.


Heladio


Comentarios (1) - Categoría: Lecturas - Publicado o 10-09-2009 20:58
# Ligazón permanente a este artigo
A CLASE, de François Bégaudeau
NA NOSA BIBLIOTECA


A clase é un libro editado por Xerais que acadou moita sona despois de que a película homónima acadase a Palma de Ouro no Festival de Cannes 2008. O seu autor, François Bégaudeau, é un home polifacético, ademais de profesor de Lingua Francesa é xornalista deportivo, escritor, cantante e actor. El mesmo interpretou a película premiada en Cannes. Esta é a súa terceira novela, publicada en Francia no 2006 co título orixinal de Entre le murs, moito máis acaído co seu contido co pouco significante de A clase.

Cóntanos a propia experiencia de François como profesor nun instituto de Secundaria dos arrabaldes de París. A narración é crúa, descarnada. Aparentemente non sucede nada, pero alí se manifestan todos os problemas de convivencia entre os membros dunha comunidade educativa multicultural asfixiada polos muros que limitan o espazo do centro. Non hai acción, non hai progreso, só se nos presentan unha serie de escenas que discorren entre a aula, o patio e a sala de profesores.

Non é fácil de ler, porque estamos acostumados a novelas cun comezo, un desenvolvemento e un desenlace. Aquí non, aquí só hai pequenas historias, cun punto de vista moi persoal. O autor escribe a través dos seus propios ollos e sentimentos, nunha especie de diario sen concesións. Nada resulta divertido nin fascinante, nada nos intriga nin nos entretén. E isto é todo o que ocorre entre os muros dun colexio? Non, non só.

A pesar do pesimismo e do aburrimento 'funcionarial' que destila o libro, a min a resultoume moi interesante e evocador. Lembroume moitos dos momentos que eu mesmo vivín, e vivo, no colexio. Púxome en alerta sobre o perigo de caer na cómoda frustración: 'con este/s alummo/s non hai nada que facer, eu non podo facer nada, a culpa é do sistema e da sociedade, dos pais'. Nunca tiven alumnos con tantas dificultades de integración e de aprendizaxe coma os de François, pero eu tamén teño pasado ás veces máis tempo procurando manter a orde e a atención na clase que transmitindo coñecementos. Cala! Atende! Senta! Fai as actividades! Falta de orde! son exclamacións máis habituais do que sería desexable nunha aula.

En cantas ocasións 'temos durmido mal' e agudizamos os conflitos co alumnado enfrontándonos a eles como se nos ofenderán persoalmente, esquecendo que nós somos os profesores! Cantas veces, por cansazo e/ou impotencia, recorremos aos regulamentos legais para aplicar sancións, que máis que cambiar actitudes serven só para tapar a nosa incapacidade e o noso fracaso como educadores!

A min, as escenas que me pareceron máis ilustrativas foron as da sala de profesores. Aí condénsase o fracaso, nun grupo de persoas simples, fartas de trasfegar co alumnado, sen ilusión, sen ganas nin coñecementos para mellorar o seu traballo, que só teñen en común o espazo que comparten unhas horas ao día. De que falan os profesores? Falan mal dos que eles consideran malos alumnos, da estúpida burocracia, de que non funciona a fotocopiadora, das vacacións, dos castigos... Non falan de como mellorar a convivencia e o ensino, diso a penas hai nada que dicir porque xa se renderon.

Kantara era a seguinte na lista. As opinións comezaron a correr ao longo das mesas en forma de U. -Un trimestre para nada. -Non fai nada, pero nada de nada. -Sobre todo é o comportamento. -É insoportable. -Pasa o tempo a falar seguido. (...) -Daquela que facemos? Advertímolo? Unha aprobación colexiada percorreu a mesa en forma de U e o director agarrou o seu bolígrafo. -Advertencia en traballo ou en conduta? A mesa dividiuse de novo. -Traballo é o mínimo. -Si, traballo. -Econduta tamén. -Si, conduta, é o mínimo. -Traballo e conduta, xa está. O bolígrafo do director estaba suspendido riba do boletín. -Adevertencia en traballo e advertencia en conduta? Unha aprobación colexiada percorreu a mesa e o bolígrafo caeu sobre o boletín. -Advertencia en traballo e en conduta, anotado. Pasamos a Salimata.

Pero eses mesmos profesores son quen de organizar unha colecta e acudir a un xuízo para axudar a familia dun alumno. Porque, entre as persoas que formamos ese mundo surrealista que é un colexio, pasan un montón de cousas positivas, cheas de bos sentimentos froito dunha aprendizaxe compartida. A clase é un bo libro, orixinal, que todos aqueles interesados en coñecer o que acontece detrás dos muros debería ler, pero que non conta toda a realidade. Moitos de nós nos erguemos pola mañá sentíndonos uns privilexiados, contentos de poder ensinar, con gañas de aprender e mellorar e, sobre todo, capaces de botar máis dunha risa cos alumnos e cos compañeiros.




Heladio
Comentarios (1) - Categoría: Lecturas - Publicado o 04-06-2009 20:05
# Ligazón permanente a este artigo
VALS con BASHIR, de Ari Folman y David Polonsky
Vals con Bashir é ao tempo unha película de animación e un cómic (novela gráfica dise agora) realizado coas propias imaxes do filme. Hai xa algún tempo que merquei o libro e resistín a tentación de lelo durante unhas semanas, agardando a facelo seguindo o mesmo proceso de creación. Desgraciadamente, a película non se estreou en Santiago e as espléndidas referencias obrigáronme a lelo sen demora, encantoume. Onte, vin a película en DVD, aínda me gustou máis.

Trata da memoria, de como agochamos no subconsciente os feitos do pasado que non fan difícil vivir o presente. E trata da guerra, cando os seres humanos amosamos o peor do nós mesmos. O protagonista (o mesmo director, Ari Folman) reconstrúe a súa actuación como soldado do exército israelí durante a invasión do Líbano en 1982 e a matanza nos campos de refuxiados palestinos de Sabra e Chatila, apoiándose nas testemuñas doutros compañeiros de armas.

Non hai respiro, nada sobra pero tampouco falta. Isto é a guerra, medo, moito medo, sen heroes, só xente derrotada pola indignidade da violencia que, vinte anos despois, comproban que é imposible fuxir do pasado, que os atormenta.

O cómic, editado por Salamandra, é magnífico, pero a película é excepcional. A animación case mecánica, os colores e, sobre todo, a música e o son, que teñen un papel dramático de primeira orde fannos estremecer. É unha obra (ou dúas) auténtica, verdadeira, redonda e á vez chea de matices, directa ao estómago e á cabeza. A guerra nos converte a todos en vítimas, pero para facer a guerra fan falta soldados, uns séntense heroes e outros, como Ari Folman, miran cara atrás con perplexidade e tristura: onde estaba eu durante a matanza de Sabra e Chatila? Lede o cómic e vede a película, non vos arrepentiredes.


Heladio


Comentarios (0) - Categoría: Lecturas - Publicado o 24-05-2009 13:13
# Ligazón permanente a este artigo
Los pilares de la tierra, de Ken Follett
El amor y la muerte se entrecruzan vibrantemente en este magistral tapiz cuyo centro es la construcción de una catedral gótica. El escritor Ken Follett nos transporta al fascinante mundo de la Edad Media, un convulso período histórico que se erige en el escenario de enconadas pugnas, intrigas y pasiones desenfrenadas. El libro comienza con el ahorcamiento de un extraño personaje cuya verdadera historia no conoceremos hasta el final de la novela, (un millar de páginas más tarde). A partir de aquí se desarrollan varias subtramas que se relacionan y enredan entre sí al igual que los personajes que las protagonizan. A través de los capítulos conoceremos los esfuerzos del prior Philip por gobernar el priorato de Kinnsbridge y construir en él una hermosa catedral, su enemistad con el taimado obispo Warelan, las vicisitudes del maestro constructor Tom Builder y su familia, la historia de amor entre Jack y Aliena, las andanzas del malvado y cruel William Hamleigh?todo ello sazonado con el contexto histórico de la guerra civil entre el rey Stephen y la emperatriz Maud, las disputas entre Henry II y Thomas Becket, y los esbozos arquitectónicos y artísticos que nos acercan un poco más a la complejidad constructiva de una catedral. A pesar de tener más de un millar de páginas, la prosa del libro es bastante ágil, destacando los diálogos y las descripciones a partes iguales. Los personajes parecen responder a una personalidad prefijada, los malos son muy malos y los buenos son muy buenos, no hay término medio entre la bondad y la maldad y todos ellos parecen carecer de profundidad psicológica y de evolución interna. Como desventajas es importante destacar que el lector corre el peligro de perderse ante los inesperados giros y relaciones entrecruzadas entre los diversos personajes de la trama, pero todo ello se resuelve después de haber realizado un pequeño esquema mental. Sinceramente, recomiendo su lectura, eso si, pausada y relajada. Engancha considerablemente, es digno de leer, de juzgar y de valorar.
LOLI COUSO
Comentarios (0) - Categoría: Lecturas - Publicado o 14-05-2009 16:31
# Ligazón permanente a este artigo
La buscadora de perlas, de Jeff Talarigo
Una joven de 19 años se dedica, a pesar de la oposición de su familia, a buscar perlas; un trabajo duro y arriesgado que sin embargo la hace sumamente feliz. Pero su vida da un trágico vuelco cuando contrae la lepra y es recluida en una isla cercana a Nagashima, después de haber sido repudiada por su familia y por el resto de la sociedad. Allí, la joven se ve obligada a cambiar de nombre y olvidar todo su pasado, es entonces cuando decide llamarse Fuji (en honor al monte sagrado) y emprender una nueva vida al servicio de los demás. Así aprende a valorar las cosas más insignificantes, gozando de la amistad del poeta Yami y de la belleza de la isla. Transcurridos veinte años, tras los cuales su espíritu rebelde se mantiene firme, los nuevos progresos médicos determinan que Fuji está curada y que puede abandonar la isla, sin embargo, el mundo que descubre en el exterior no le convence. Es una obra de Jeff Talarigo, escritor estadounidense que ha trabajado como periodista antes de dedicarse a la literatura y a la enseñanza en Japón, donde reside desde inicios de los años 90.La buscadora de perlas es su brillante debut literario y ha sido recomendado por la asociación de los libreros independientes de Estados Unidos. A título personal , deciros que a pesar de la brevedad con la que el escritor conforma el argumento ( creo que podría haberse detenido más en el corazón y el alma de la protagonista )es una obra digna de ser leída y valorada ,pues la protagonista vive una hermosa historia de superación y de dignidad en un hipócrita mundo de desprecios y deshonra.
LOLI COUSO
Comentarios (0) - Categoría: Lecturas - Publicado o 14-05-2009 16:14
# Ligazón permanente a este artigo
Otra idea de Galicia, de Miguel-Anxo Murado
En pouco tempo teño lido dous libros do meu admirado Miguel-Anxo Murado. Xa escribín aquí do magnífico Fin de Século en Palestina e agora vouno facer de Otra idea de Galicia, publicado pola editorial Debate no ano 2008. Son dous libros moi distintos, que teñen en común a escritura limpa, a erudición e a retranca do autor, conseguindo que a lectura sexa sempre áxil, nunca nos decepciona.

Otra idea de Galicia forma parte dunha serie de ensaios sobre as Comunidades ou territorios do Estado español cos que se pretende desmontar algúns dos mitos, dos estereotipos, que reinan no imaxinario colectivo, tanto dentro como fóra deses territorios. Todos tendemos á xeneralizar, a obviar as diferenzas e os matices, cando queremos definir e particularizar a un determinado pobo ou país. Esas xeneralizacións, sen embargo, só son útiles para debates de radio ou de taberna, e carecen de rigor intelectual. É dicir, son mentiras. É moito o que compartimos todos os galegos, pero non existe un carácter galego único. Non somos unha única árbore con moitas gallas, senón moitas árbores distintas que medran distintas e distantes nun espazo común (o mapa de Domingo Fontán), co que todos dunha ou outra maneira nos identificamos (algúns mesmo se caracterizan por desprezar a súa propia condición de galegos, o que é colmo da ignorancia).

Neste libro, Murado non escribe sobre o carácter dos galegos, el sabe ben que non existe, senón que recorre a súa ampla formación histórica para desmontar os tópicos que se teñen acuñado sobre Galicia. A Historia é a única ferramenta que pode axudarnos a comprender o presente. Unha Historia que analizada con criterio xamais é lineal, non hai un único camiño pechado que nos conduce inevitablemente ao presente (a ao futuro), senón que existen moitas corredoiras que levan a moitos camiños e eses a súa vez rematan hoxe en múltiples cruces que inician outros vías, algúns con orixes distantes. A Historia explica o presente pero non o xustifica, e así o entende o autor. Neste libro, de lectura obrigada para todos aqueles que queiran coñecer o noso pasado, non só reafirmar as ideas preconcibidas, atoparemos unha sinxela e evocadora interpretación do pasado de Galicia que nos ilustra sobre o presente.

Nunha entrevista en A Nosa Terra sobre o libro, Murado di: 'Non temos datos para saber desde cando exactamente a xente fai determinado ritual. O que si podemos deducir é que canto máis se defende a ?eternidade? dunha tradición máis probábel é que esta nacera hai pouco tempo. Por exemplo, as romarías naceron logo da recatolización de Galiza, en plena Contrarreforma após o Concilio de Trento (1545-1563). En calquera caso, que as tradicións sexan inventos non significan que non sexan reais. É dicir, se unha sociedade toma por bos trazos de identidade e dálles rango de verosimilitude, ao final eses conceptos inflúen nas súas vidas e na súa autopercepción colectiva. Non hai que esquecer que cada un de nós inventa o seu pasado, reconstruímos o noso pasado, convertemos as lembranzas en mitos. Pois as nacións tamén inventan a súa infancia'.

En definitiva, un libro máis que recomendable (ogallá se publique en galego) que non pretende adoutrinarnos desmontando uns tópicos e reforzando outros, que non pretende adoutrinarnos senón que nos fai formular máis preguntas, que non é un libro de Historia pero que nos ensina a Historia, un libro optimista que rexeita o tópico da decadencia de Galicia e que, ademais, está moi ben escrito.


Heladio
Comentarios (0) - Categoría: Lecturas - Publicado o 10-05-2009 18:09
# Ligazón permanente a este artigo
Crepúsculo, Luna nueva e Eclipse, de Stephenie Meyer
Estes son os primeiros libros da saga de Stephenie Meyer. A autora escolle unha historia que desborda o real do irreal.

Bella,unha rapaza de dezasete anos, decide mudarse a vivir co seu pai porque súa nai volveuse a casar e non é feliz. Os primeiros dias, Bella non sabe que facer,pero en pouco tempo coñece a Edward, un vampiro, ainda que non o sabe.

Cando ela se dá conta de como é el,comeza a saír con el e volvese moi feliz. Pero un dia atopase cun inimigo que ninguén desexaría.


En Luna nueva, Bella vai celebra-lo seu cumpreanos á casa da familia Cullem, a familia de Edward, pero sofre un accidente a causa do cal, o seu amado marcha coa intención de non volver. Cae nunha forte depresión e non é capaz de recuperarse até que comeza a saír co seu amigo Jacob, grazas a quen descobre a verdade sobre Edward. Pero non momento menos sospeitado os recordos sobre o seu antigo mozo volven, facendo que recaia unha vez mais nunha forte depresión que a impulsan a practicar "Salto ao acantilado", un deporte de altísimo resgo que case a mata de non ser por Jacob. A causa diso a irma de Edward, Alice, regresa pensando que morreu e a causa diso, Edward, moi preocupado, chama á súa casa e cando o mellor amigo (Jacob) lle di que o seu pai vai non enterro, pensa que era o enterro da súa amada e decide que o maten para reencontrarse ca súa amada. Bella e a súa irma van detelo correndo o risco de que moitos vampiros acaben coa vida de Bella, aínda así van e deteñen o macabro intento de suicidio de Edward. Despois de todo iso, Bella, decide somete-la súa humanidade a votación, saíndo gañador a súa transformación en "vampira"; aínda en total desacordo, Edward decide que será el quen a transforme se a cambio diso se converte na súa muller.

A historia segue en Eclipse con moitas máis aventuras.


Podedes ver moitos vídeos sobre a película e o libro aquí.




Vanessa Míguez
Comentarios (1) - Categoría: Lecturas - Publicado o 29-04-2009 15:30
# Ligazón permanente a este artigo
El Perfume, de Patrick Süskind
NA NOSA BIBLIOTECA


El sentido del olfato parece tener muy poca importancia en nuestras costumbres cotidianas. El Perfume nos introduce en ese mundo mágico del olfato que eequivale al sentido de las vista, pero mucho más penetrantante y potente.

El protagonista comienza siendo un ser al que le niegan su entrada en la vida y es rechazado por su falta de identidad olfativa.

Poco a poco va descubriendo como puede lograr su entidad personal a través de su fabuloso sentido del olfato. Esto no es suficiente para él. Infatigablemente sigue una frenética investigación de todo tipo de materiales que puedan tener alma, ser percibidos por el olfato.Su falta de sentido moral no pone límites ante ningún tipo de investigación, aunque tenga que extraer el alma de los personas ocasionándole la muerte.

Los personajes que aparecen en esta historia son inmorales y depredadores para sus semejantes.

El valor descriptivo del libro en el tema del olfato es profundo, original y lleno de sentido


Emilia M.
Comentarios (0) - Categoría: Lecturas - Publicado o 29-04-2009 15:29
# Ligazón permanente a este artigo
Toxina, de Robin Cook
El doctor Rim Reggis, divorciado recientemente, está decidido a ser un buen padre. Por ello, no duda en llevar a su hija, Becky, a su restaurante preferido, un local de comida rápida especializado en hamburguesas y fritos. Sin embargo, tras la cena Becky comienza a sentirse mal, y, pocos días después, muere de forma horrible. La autopsia revela que la causa de la muerte se debe a la ingesta de carne contaminada. Así Reggis inicia una cruenta investigación que salpicará no sólo a la industria cárnica americana, sino también al gobierno de Estados Unidos. El autor de este libro es ROBIN COOK: estudió medicina en la Universidad de Columbia y actualmente vive en Florida. Su carrera literaria se ha visto siempre influída por su profesión, y su amplia experiencia en el campo de la medicina le ha convertido en un maestro indiscutible de la literatura de suspense. Consagrado como un gran narrador desde la publicación de su primera novela, consigue convertir todos sus libros en best-sellers. En los últimos años, muchos de ellos han sido, incluso, llevados al cine con gran éxito. A título personal deciros, que este libro os sumirá en una intriga constante desde el principio y os hará pensar seriamente en la calidad de la alimentación actual, pues como bien se especifica en la ?nota final?, uno de los requisitos básicos para alcanzar la felicidad es gozar de buena salud, y el requisito mínimo para una buena salud es el agua potable y la comida sana. Como seres civilizados, los humanos nos hemos esforzado por obtener agua potable desde que empezamos a organizarnos, pero sólo la ingeniería civil moderna ha conseguido soluciones duraderas. Por desgracia, las circunstancias que envuelven el segundo requisito son diametralmente opuestas. Hemos ido perdiendo terreno debido a la demanda de una mayor calidad en los alimentos a menor precio. Y, aunque parezca imposible que en la actualidad alguien pueda fallecer por causa de la E-COLI u otras bacterias similares, la realidad indica que esta bacteria es causa de numerosas muertes (más información en la página del CDC).

LOLI COUSO.
Comentarios (0) - Categoría: Lecturas - Publicado o 29-04-2009 15:20
# Ligazón permanente a este artigo
Club de Lectura
As Campaíñas
CPI don Aurelio
Cuntis

O meu perfil
cpidonaurelio@gmail.com
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 ANTERIORES
 ARQUIVO
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS

© by Abertal

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0