As Campaíñas


La soledad de los números primos, de Paolo Giordano
Con só 26 anos, o licenciado en Física Teórica, Paolo Giordano, acadou un gran éxito con La soledad de los números primos, a súa primeira novela, editada en España por Salamandra. Un éxito máis que merecido, segundo a miña opinión.

Este libro foi un regalo dun amigo, que mo recomendou vivamente. E non me decepcionou, a pesar de que a historia é moi dura, asfixiante. Cóntanos a vida de Alice e Mattia, dúas persoas particulares, estrañas e alleas ás convencións sociais dominantes. Fracasados no seu intento de vivir coma os demais, marcados ambos por dous sucesos ocorridos na súa infancia, arrastran os seus estigmas no percorrer dos anos, desde a adolescencia no colexio, ata a madurez. Incapaces de romper as barreiras da súa infelicidade, incapaces de gozar, nos poñen diante de emocións e sentimentos que tamén forman parte de todos nós, xente normal.

Non hai nada que contar, nada que resaltar nese mundo claustrofóbico dos números primos, que, sen embargo, nos engancha desde o primeiro capítulo. Un libro redondo, cuns personaxes magnificamente construídos a pesar da súa dificultade. Quen non sentiu algunha vez a soidade entre os muros da incomunicación? quen non ten sufrido experiencias traumáticas imposibles de esquecer?


Heladio Anxo
Comentarios (0) - Categoría: Lecturas - Publicado o 03-02-2010 00:51
# Ligazón permanente a este artigo
El niño con el pijama de rayas de Jhon Boyne
NA NOSA BIBLIOTECA


El niño con el pijama de rayas es el libro que mas me ha gustado porque al niño le dan igual las diferencias entre el y los demas, le da igual que su amigo Shmuel sea judío porque es su único y mejor amigo. El protagonista se llama Bruno y tiene 9 años;su amigo se llamaba Shmuel y tenía su misma edad.
Bruno vivía en Berlín pero un día su padre le dijo que se marchaban a Auchviz. Bruno se disgustó mucho.
Cuando ya llevaban bastante tiempo en Auchviz Bruno decidió que iba a explorar y se fué a explorar a lo largo de la valla. Cuando ya llevaba rato caminando se encontró con un niño delgaducho y pálido y desde aquel momento se hicieron muy amigos.
Creo que todos deberían de leerlo porque nos enseña algo muy importante, que no se puede matar así como así.
Esperemos que no se repita algo parecido.


Natalia Camiña
Comentarios (5) - Categoría: Lecturas - Publicado o 27-01-2010 15:07
# Ligazón permanente a este artigo
As serpes cegas, de Hernández Cava e Bartolomé Seguí
NA NOSA BIBLIOTECA


As Serpes Cegas, con guión de Felipe Hernández Cava e debuxos de Bartolomé Seguí, é a primeira banda deseñada editada polo colectivo galego BD Banda na nosa lingua e en castelán, e tamén foi publicada en Francia. Este álbum foi merecedor do Premio Nacional de Cómic 2009, que outorga cada ano o Ministerio de Cultura, despois de ter recibido antes importantes premios.

O cómic narra unha historia negra que comeza e acaba en Nova Iorque en 1939, pasando pola Guerra Civil española (as localizacións son magníficas). Un misterioso home de traxe vermello busca a Ben Koch. Este, á súa vez, tamén quere atopar a outro home. Hai moitas contas que saldar. Nunha sucesión de flashback imos descubrindo, expectantes, porque uns homes andan a procura de outros. Unha historia moi de cine negro que reclama a realización dunha película.

Esta banda deseñada é das mellores que teño lido. Hai unha perfecta conxunción entre o debuxo e o guión, viñetas e texto flúen con naturalidade, animándonos a gozar cada unha con parsimonia pero, á vez, tirando de nós cara adiante, impacientes por coñecer os secretos dos personaxes. Os autores conseguen crear unha historia redonda, á vez que cada capítulo ten por si mesmo unha entidade propia (primeiro saíu publicada por capítulos na revista BD Banda) . En ningún momento decae a acción nin o misterio. Imprescindible.


Heladio Anxo
Comentarios (1) - Categoría: Lecturas - Publicado o 17-01-2010 20:20
# Ligazón permanente a este artigo
Dúas novelas negras
Este Nadal estou lendo case en exclusiva novela negra, un dos meus xéneros preferidos, sobre todo cando quero desconectar. Dúas das que xa rematei forman parte da colección La orilla negra da editorial Belacqva.


La memoria de los muertos, de Gabriel Trujillo Muñoz, é unha curta novela ambientada na fronteira entre México e Estados Unidos, protagonizada polo investigador Miguel Ángel Morgado, o único personaxe limpo dun mundo dominado pola corrupción e a violencia. Morgado terá que remontarse ata o ano 1963 para conseguir aclarar unha serie de asasinatos que só a el lle parecen importarlle. As leis só son un decorado na fronteira, para sobrevivir só te podes fiar do poder das pistolas, sometido a unhas regras de xogo que impoñen uns mafiosos que ao mesmo tempo controlan o poder político. Morgado consigue resolver os crimes, pero a xustiza segue a ser unha utopía na fronteira onde aínda impera a lei do oeste, como en 1963. Só os mortos teñen as respostas.

Hollywood Station é unha novela máis densa e longa ca anterior, que ten como escenario o distrito de Hollywood, en Los Ángeles. O propio autor, Joseph Wambaugh, foi sarxento de policía na mesma cidade, así que coñece moi ben o mundo que escribe. Non hai un personaxe principal nesta novela que nos recorda a excelente serie de televisión Canción Triste de Hill Street, aínda que esta discorre na cidade de Nova Iork, senón hai dous grupos de protagonistas colectivos. O grupo principal fórmano os policías que patrullan a cidade das estrelas nos seus brancos e negros, coa súa vida rutineira, pero non por iso menos atractiva, descrita maxistralmente. O outro grupo fórmano os seres marxinais, delincuentes moitos deles, desde drogadictos na procura das doses que precisan, ata mendigos que viven na rúa, prostitutas e buscavidas cunha pistola na man. Un dos grandes acertos do autor é que consegue individualizar a todos os personaxes, cada un ten a súa personalidade, necesariamente complexa, lonxe da simpleza dunha historia de policías e ladróns. Todo un catálogo de superviventes dun mundo inhumano, nos que só algúns teñen futuro, un futuro cativo que pasa necesariamente por manter a cordura e a bondade, algo case imposible nun mundo de película... de terror.

En definitiva, son dúas novelas que se len co facilidade, cunha escritura lixeira e sinxela, con áxiles diálogos e con humor (negro, claro), e cuxas historias teñen un interese máis que suficiente para entreter e manter a intriga ata o final. Dúas obras máis que recomendables, sobre todo para os amantes do xénero do negro. E, como en todos os bos libros e películas dese xénero, non se sabe onde acaba a realidade e comeza a ficción. Só basta con comparar os feitos narrados coa realidade que reflicten as noticias que chegan procedentes da fronteira entre México e EE UU ou da cidade de LA.

Heladio Anxo



Comentarios (0) - Categoría: Lecturas - Publicado o 05-01-2010 21:02
# Ligazón permanente a este artigo
La insoportable levedad del ser, de Milan Kundera
Milan Kundera é un escritor checo nacido en 1929, cando a actual República Checa aínda era Checoslovaquia. Pertenceu ó Partido Comunista, pero foi expulsado del e máis tarde converteuse nun dos principais críticos do Socialismo. Ademais desta novela, escribiu outras obras interesantes como La broma ou El libro de los amores ridículos. Que eu saiba, non hai aínda edicións en galego da súa obra. A edición que manexei eu foi unha tradución ó castelán da editorial Tusquets.

A novela foi publicada por primeira vez en París en 1984, e en 1987 xa existía a súa adaptación cinematográfica, levada a cabo polo director Philip Kaufman (quen tamén dirixiu outros filmes como Henry & June, baseada nos Diarios da escritora Anaïs Nin). Sen embargo, é curioso observar que na República Checa (a ?patria? de Kundera), La insoportable levedad del ser non se edita ata o ano 2006, sen dúbida debido á polémica figura do autor, amado e aborrecido no seu país.

Simplificando moito a trama, pódese dicir que o argumento da obra xira en torno á vida de Tomás, das súas relacións amorosas (especialmente a que mantén coa súa muller Teresa, quen tamén ten moito protagonismo na novela) e o fulminante descenso na súa carreira por cuestións políticas. Os feitos narrados sitúanse na Checoslovaquia de 1968.

O máis interesante da novela e a cantidade de puntos de vista desde os que pode ser lida e estudada, e como todos eles conteñen varios motivos que se reflicten, igual que os pequenos debuxos que se poden observar nun caleidoscopio, de modo que todo na novela encaixa, coma se fose un puzzle. Neste sentido a novela contén unha trama perfecta, sen embargo o lector non debe esperar ver unha historia contada de xeito tradicional (onde tras o plantexamento segue o desenvolvemento, para desembocar no desenlace). Ó contrario, igual que eses motivos que van e veñen e traspasan toda a novela, a mesma historia (o mesmo argumento) é contada unha e outra vez, interprétase e reinterprétase desde os puntos de vista dos diferentes personaxes e é abordada desde distintos puntos de interese. La insorportable levedad del ser pode ser lida como unha historia de amor máis ou menos tormentosa (ou unha escusa para a reflexión sobre as relacións), como unha recreación da Primavera de Praga (ou unha escusa para a reflexión política), ou directamente, como unha escusa para a reflexión filosófica, pois constantemente latexan na ficción cuestións éticas e metafísicas que todo ser humano acaba plantexándose nalgún momento (¿Qué importancia -ou insignificancia- ten cada unha das nosas actuacións, ou a nosa pasividade? ¿Ata qué punto é ético renunciar á verdade para manterse a salvo de perigos? ¿Ata que punto cada un de nós é igual -ou diferente- ó resto dos homes ou mulleres?).

Penso que cada lector pode sacar dunha obra o que máis lle interese, pero particularmente no caso desta novela, cada lector fará a súa lectura particular e diferirá moito da que faga outra persoa. Canto máis, se se fala da sensación coa que un queda despois de tela lido. No meu caso particular, tratábase dunha re-lectura, moi grata, porque descubrín nela cousas que na primeira pasaron inadvertidas (sen dúbida pola falta de experiencia lectora e vital -experiencias que nunca son suficientes, claro está-). A sensación final foi de satisfacción intelectual (porque moitas reflexións de Kundera me levaban a reflexións personais), e tamén de desencanto e tristeza, con respecto á confianza no ser humano. O episodio que máis me gustou dos narrados foi a terxiversación que, con fins políticos, fixo a prensa do artigo de Tomás, e como a partir dese momento a súa brillante carreira precipítase ata derrubarse, pero el mantén a súa dignidade como persoa por ter cumprido co seu deber moral, aínda opoñéndose a un xigante.
Comentarios (1) - Categoría: Lecturas - Publicado o 31-12-2009 02:31
# Ligazón permanente a este artigo
Memorias de Idhún, de Laura Gallego García
NA NOSA BIBLIOTECA


Memorias de Idhún é unha triloxía de libros de fantasía e aventura publicados pola editorial SM. É unha obra escrita por Laura Gallego, autora tamén de Las hijas de Tara ou Crónicas de la Torre.

Os protagonistas son dous rapaces e unha rapaza: Jack, Victoria e Kirtash. Eles viven unha serie de aventuras fantásticas entre dous mundos: a Terra e Idhún.

Jack é un rapaz que perdeu ós seus pais.Kirtash, un vil asesino mandado por Asrhan, o nigromante decide que o ten que matar. Máis por instinto que por outra cousa...

A raiz do asasinato de seus pais este únese á Resistencia, un grupo de persoas decidido a acabar co malvado conquistador.

Cos compañeiros da Resistencia Jack chega a Idhun, decidido a acabar dunha vez por todas co seu sufrimento. Atópase con problemas,xa que se pelexa con Kirtash polo amor de Victoria... Ti podes seguir lendo, non te arrepentirás.


Vanesa Míguez
Comentarios (0) - Categoría: Lecturas - Publicado o 17-12-2009 20:29
# Ligazón permanente a este artigo
Latitude Austral, de Xavier Alcalá
Latitude Austral, de Xavier Alcalá, publicada por Galaxia en 1991, é unha novela formada por seis relatos encadeados que teñen como protagonistas a galegos e aos seus descendentes na épica aventura da colonización da Patagonia arxentina.

A obra móstranos desde diferentes perspectivas a situación dos emigrantes cara un novo continente, onde tiñan que conquistar novos territorios gañándolle terreo aos indios.

As diversas historias que coñecemos ao longo da obra dan pé a conectar coa vida actual e cos sentimentos que xorden na mesma.

É unha lectura amena e que engancha facilmente ao lector polo cal lla recomendo a todo aquel que lle guste a temática.


Marga


Ficha do autor
Comentarios (0) - Categoría: Lecturas - Publicado o 16-12-2009 16:34
# Ligazón permanente a este artigo
Caminaba un hombre de Otar Chiladze
Caminaba un hombre é unha tradución de 1986 dun libro xeorxiano, da época soviética, na que o lector atopará unha adaptación da lenda do vélaro de ouro e doutros mitos da Grecia clásica, pero agora contados desde outra perspectiva.

E se todo estivese preparado?, se nada fose froito da casualidade?, se todo fose unha escusa do poder, longa e pacientemente preparada para levar a cabo os seus plans? Pois iso parece desprenderse das páxinas desta novela, que nos vai mostrando a loita do ser humano, representado en varios dos personaxes, por seguir adiante coas súas vidas a pesar dos infortunios.

Chama poderosamente a atención o control que exerce o poder e como maquina e prepara os seus plans para cando os necesite. Ante isto, os protagonistas pouco poden facer, salvo tratar de resistir e liberarse, pero a traizón vén sempre dos que están máis próximos, daqueles dos que nunca se espera.

Sorprende tamén a pasividade ou a aceptación da situación or parte dalgúns individuos, que se cadra, por temor a non ser comprendidos, non fan partícipes da súa situación aos demais.

En definitiva, é un libro altamente recomendable, aínda que a tradución ao castelán podería ser mellor, pero isto non lle impedirá ao lector descubrir presonaxes interesantísimos desde o punto de vista psicolóxico e de comportamento, como Bedia, aquel mariñeiro de Vani que observa como o mar os está abandonando sen que el se atreva a contarllo a ninguén, ou Malalo a dos ollos negros, unha prostituta de Babilonia no apoxeo da súa profesión que trata de vencer a morte por medio das súas fillas, ou máis aínda o personaxe de Kusa, sobriño de Farnaoz, un dos protagonistas, un ser vil e rastreiro, sempre ao servizo do poder e que non dubida en vender a quen faga falta.


Xosé Álvarez
Comentarios (0) - Categoría: Lecturas - Publicado o 14-12-2009 13:26
# Ligazón permanente a este artigo
Territorio comanche, de Arturo Pérez Reverte
Territorio comanche é unha novela do famoso escritor Arturo Pérez-Reverte, publicada pola editorial Ollero y Ramos no ano 1994. Foi escrita despois da súa etapa como reporteiro de guerra durante 21 anos (1973-1994), e está adicada ao cámara de TVE, José Luis Márquez, que cubriu o conflito iugoslavo xunto a Pérez Reverte.

É unha obra de ficción, baseada na propia experiencia, con dous protagonistas que son corresponsais de TVE, que están agardando que o exército croata voe unha ponte para frear o avance dos bosnio-musulmáns, mentres recordan acontecementos pasados, nesta e noutras guerras.

No 1996 fíxose unha película baseada neste libro, dirixida por Gerardo Herrero, e protagonizada por Imanol Arias e Carmelo Gómez.

Arturo Perez Reverte neste libro, descríbenos a situacion bastante traxica, á vez que dramatica, que aconteceu nos Balcáns durante a guerra de Iugoslavia.

Nárranos, sobre todo, as dificultades que tiñan os reporteiros internacionais para poder transmitir a tempo as súas reportaxes para as distintas televisións. De maneira moi clara descríbenos o mal que o pasan os reporteiros recén chegados, cando lles toca atoparse con cadáveres nas beiravías, que xa teñen un fedor putrefacto, ou un neno ca cabeza esmagada por un tanque.

Un libro bastante real á vez que moi duro.

Era lo que ellos llamaban territorio comanche en jerga del oficio. Para un reportero en una guerra, ése es el el lugar donde el instinto dice que pares el coche y des media vuelta. El lugar donde los caminos están desiertos y las casas son ruinas chamuscadas; donde siempre parece a punto de anochecer y caminas pegado a las paredes, hacia los tiros que suenan a lo lejos mientras escuchas el ruido de tus pasos sobre los cristales rotos. Territorio comanche es allí donde los oyes crujir bajo tus botas y aunque no ves a nadie sabes que te están mirando. Donde no ves fusiles, pero los fusiles sí te ven a ti.


Jose
Comentarios (0) - Categoría: Lecturas - Publicado o 30-11-2009 20:16
# Ligazón permanente a este artigo
Las chicas de alambre, de J. Sierra y Fabra
Portada da novela
NA NOSA BIBLIOTECA


Jordi Sierra i Fabra, un dos escritores de literatura xuvenil máis coñecidos en España, naceu en Barcelona en 1947. Foi locutor de radio e dirixiu dúas revistas musicais (Disco Exprés e Música I). Actualmente adícase exclusivamente á literatura (cousa que moi poucos autores poden dicir e índice de que os seus libros son moi vendidos). Son moitas as obras de Sierra e Fabra; entre as máis coñecidas están Campos de fresas ou El asesinato de la profesora de lengua.

Las chicas de alambre é unha obra narrativa, unha novela. A primeira edición do texto é de 1999. A edición que manexei eu foi a 15ª (dígoo para que vos fagades unha idea da cantidade de exemplares que se venderon). O libro está escrito en castelán e foi publicado pola editorial Alfaguara.

O argumento da obra xira en torno á investigación que Jon Boix, un xornalista, fai sobre a desaparición de Vania, unha popular top model da que non se sabe nada dende hai dez anos. A medida que Jon vai profundizando na súa reportaxe entra en contacto coas diferentes esferas do mundo da moda e da vida cotiá das modelos, e adéntrase nos moitos tópicos que xiran en torno a este mundo (anorexia, drogas, escándalos, etc.).

A acción ten lugar en distintos lugares do mundo, debido á cantidade de viaxes que ten que facer o protagonista na procura da desaparecida Vania, pero o lugar onde vive e traballa Jon é Barcelona. O autor non profundiza moito na descrición destes lugares, prefire centrarse no glamour que rodea ás modelos e no retrato dalgúns dos personaxes. Dende o meu punto de vista, na novela queda bastante ben reflexada a superficialidade e a beleza do ambiente das pasarelas e revistas. É unha novela bastante sinxela para ler, pois nela abundan os diálogos e non ten un vocabulario difícil. Ademais, o feito de ter unha investigación como fío condutor da trama narrativa facilita que o lector manteña o interés, a curiosidade por saber que foi de Vania, ata o final da obra, e non abandone a lectura pola falta doutros estímulos.

Penso que este libro pode ser lido por rapaces a partir de doce ou trece anos, especialmente se teñen interés pola moda ou polo xornalismo. Non é unha obra mestra da literatura universal (recordemos que non sempre o éxito de vendas garantiza a calidade literaria), pero pode estar ben para afianzar o hábito lector.
Na biblioteca do colexio hai varios exemplares desta novela, sete se non lembro mal.

Comentarios (1) - Categoría: Lecturas - Publicado o 25-11-2009 23:05
# Ligazón permanente a este artigo
Club de Lectura
As Campaíñas
CPI don Aurelio
Cuntis

O meu perfil
cpidonaurelio@gmail.com
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 ANTERIORES
 ARQUIVO
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS

© by Abertal

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0