As Campaíñas


Déixao medrar, de Xurxo Gómez Silvestre
NA NOSA BIBLIOTECA


Este libro, con ilustracións de Creus Dalgà e editado na Colección Merlín por Xerais no ano 2000.

trata de Paio, un rapaz de catorce anos que é moi bo xogando ó fútbol. O pai presióanao para que chegue a ser unha estrela, mentres que a súa nai (e o adestrador) só queren que se divirta xogando. Polo medio anda tamén unha rapaza, Ana, da que Paio se namora. O problema xorde cando un equipo dos grandes quere fichar a Paio.

Recomendamos este libro porque é facil de ler e moi entretido. Ademais o protagonista é un rapaz coma nós, o cal nos fai sentilo como cercano.


Noelia e Diego</div>
Comentarios (2) - Categoría: Lecturas - Publicado o 18-11-2010 00:19
# Ligazón permanente a este artigo
Cuntis en O coitelo en novembro, de Marilar Aleixandre
O último libro de Marilar Aleixandre é unha novela chea de relatos que nos levan polo tempo e o espazo seguindo os sentimentos duns personaxes magnificamente retratados en episodios aparentemente banais pero cheos de profundidade. Un no número deses relatos son magníficos, entretidos, evocadores. Entre eles está Hospicianos, onde o balneario de Cuntis ten un papel principal, escenario dun amor prohibido que a todos satisfai:

(...)
- Creo que en Cuntis teñen unhas curas novas. Desde que está de director o doutor Venancio Castro disque fan marabillas.
(...) En Santiago colleu outro coche de liña e chegou a Cuntis ás seis da tarde.
Venancio deu grandes mostras de alegría e aseguroulle que estaba convidado a todas as curas, non cobraban aos colegas. Faltaría máis!
- Por certo, teño unha paciente tomando as augas aquí. A señora Freire.
- É paciente túa? Parece gozar de boa saúde. Anda paseando todo o día. Agora mesmo debe estar no parque, onda o río.
- Agora? Se está orballando...
- Que queres? Quen entende as mulleres!
Manuel deixou as cousas no cuarto, colleu un paraugas e saíu ao parque. Semellaba baleiro, os grandes carballos, as catalpas e outras árbores exóticas os seus únicos habitantes. Camiñou polos paseos e estaba a piques de dar volta cando albiscou, preto do río, unha figura envolta nun mantón, desafiando a chuvia.
- Madalena!
Un intre despois estaba xunto a ela, amparándoa da chuvia co paraguas.
- Que tolada! Pasear coa chuvia!
- Só orballo -dixo ela.
El non explicou que facía en Cuntis e ela non llo preguntou, unicamente sorriu co seu sorriso misterioso.
(...)
Comentarios (1) - Categoría: Lecturas - Publicado o 01-11-2010 23:40
# Ligazón permanente a este artigo
A Cidade en chamas, de Ariel e Joaquín Dorfman
NA NOSA BIBLIOTECA


A cidade en chamas é unha novela xuvenil escrita por Ariel Dorfman en colaboración co seu fillo Joaquín. Publicada por Xerais no 2005 na colección Fóra de Xogo.

O protagonista desta particular historia é un adolescente, Heller, vive cos seus avós e percorre a cidade de Nova York na súa bicicleta durante o verán do 2000 traballando para axencia Noticias Suaves. El é o encargado de anunciar as novas máis tristes, para o que ten unha habilidade especial convertendo as desgrazas anunciadas nunha mensaxe de esperanza. Ao tempo que fai o seu Tour entre o tráfico da gran cidade Heller efectúa a súa propia viaxe cara a madurez a través da súa relación cos inmigrantes que constitúen a súa principal clientela. Con eles descubre a amizade e o amor, as pancas que o liberan dos medos e erros da adolescencia e lle permiten aceptarse a si mesmo e comprender a ausencia dos seus pais.

Gustoume moito este libro. Achegueime a el pola orixinalidade da súa temática, pero con certas prevencións pola súa cualificación como ?xuvenil?. Uns temores infundados, é das poucas novelas recomendables para mozos e maiores, fácil de ler e con moita acción. O protagonista é un rapaz, pero a súa historia non é infantil; é tenra, é sensible, pero tamén crúa, realista. Heller non é ningún modelo, é inseguro, ás veces caprichoso, pero capaz de comprender. Para conseguir a pedalada axeitada, para atopar a tranquilidade vital ten que caer moitas veces da bicicleta, e volver a levantarse, coa axuda dos demais. Así, cun equipo de xente que te quere e aos que querer, nós, como Heller, seremos quen de gozar de cada unha das etapas do Gran Tour, da vida.


Eladio Anxo
Comentarios (5) - Categoría: Lecturas - Publicado o 16-06-2010 23:14
# Ligazón permanente a este artigo
Pedro y yo, de Judd Winick
NA NOSA BIBLIOTECA


Pedro y yo é unha novela gráfica do autor estadounidense Judd Winick, editada en España por Astiberri o ano 2008. Cóntanos unha historia real, autobiográfica, que lle ocorreu ao autor cando coincidiu con Pedro Zamora nun programa tipo Gran Hermano.

Pedro Zamora é un cubano que abandonou a illa xunto a súa familia no ano 1980 (marielitos). Ao 17 anos descubre que é portador do VIH, o que cambia radicalmente a súa vida. Consegue reaccionar e superar a depresión converténdose nun activista da loita contra a SIDA, percorrendo Estados Unidos impartindo charlas para previr a enfermidade.

En 1993, Winick e Zamora coinciden no reality "The Real World San Francisco". Comparten habitación mentres son filmados durante seis meses. Judd tivo que vencer moitas dúbidas e prexuízos ata que entre eles xorde unha sólida e profunda amizade. O 11 de novembro de 1994 Pedro faleceu; tiña 22 anos e pesaba 42 quilos.

En homenaxe a Pedro e a súa relación con el Winick debuxou este cómic, onde non só conta a etapa que compartiron unha vida televisada, senón que percorre tamén as vidas de ambos, antes e despois. Unha obra chea de sensibilidade, descarnada, pero, ao tempo, non carente de humor. Un canto a amizade e á solidariedade. Unha invitación a rachar cos medos e supersticións que non impiden gozar do outro. Judd foi quen de querer a Pedro, enchéndose de vida. Lendo esta banda deseñada nós tamén gañaremos valentía e pulos para facernos mellores coñecendo aos que nos rodean, moitas veces rexeitados por ignorancia, irracionalmente.


Eladio Anxo
Comentarios (0) - Categoría: Lecturas - Publicado o 08-06-2010 20:25
# Ligazón permanente a este artigo
El árbol de la ciencia, de Pío Baroja.
Adán proba o froito da árbore da ciencia
El árbol de la ciencia é unha novela difícil de reseñar, pois ó ser lectura obrigatoria moi frecuentemente nos bacharelatos, case todo o que se pode dicir dela que sexa de interés para os estudantes, xa está dito. Por iso esta reseña só quere ser unha presentación da obra a todos aqueles que non a coñezan e, sobre todo, unha opinión personal.

Comezarei dicindo que toda persoa medianamente cultivada debe ler este libro ó chegar a unha idade. Convén lela a partir dos dezaséis ou dezasete anos (pois é unha novela dura, sen piedade). Se un non leu este libro na adolescencia ou na primeira xuventude, xa se perdeu algo importante. A Andrés Hurtado, igual que ó Raskólnikov de Crime e castigo, hai que coñecelo coa mesma idade que el ten. A aproximación a esta novela na idade adulta pode ser mellor ou peor aproveitada dependendo da vontade que o lector teña de abrir os ollos a realidade. As realidades que se retratan nela son duras e rabiosamente actuais (a pesar de que a acción transcorre a finais do século XIX e principios do século XX), e precisan un lector disposto a plantexarse cuestións de peso, cousa pouco frecuente a partir de certa idade, en que é tan difícil saír da comodidade duramente conquistada.

Moitas veces se di que Pío Baroja improvisaba ó escribir, que deixaba ás súas novelas medrar espontaneamente; pero tamén se di que El árbol de la ciencia é unha excepción a este costume. Efectivamente, El árbol de la ciencia ten unha estrutura moi definida (non a explicarei aquí, pois o explicala supón desvelar feitos importantes da historia), en torno á cal se plantexa o argumento, que non é outro que o relato da vida de Andrés Hurtado a partir de que, ó comezar a estudar na facultade, ingresa na idade adulta. A través dos ollos de Andrés, que vive, traballa e frecuenta diversos lugares, ambientes e tipos de xente, Baroja ofrece unha crítica da decadente España finisecular. Esta crítica da situación patria é característica da Xeración do 98 española, como tamén o é o espíritu filosófico da novela, deudora da obra de Schopenhauer. A visión da natureza como unha forza indomable e aniquiladora que somete ó ser humano á súa vontade sen que el poida facer nada é, por exemplo, unha das bases do pensamento deste filósofo. Andrés, que probou o froito da árbore da ciencia do ben e do mal (o coñecemento), está envenenado e non só non desexa integrarse con alegría nun mundo dominado por tan terribles leis -as da natureza-, senón que loita por manterse afastado delas. Como é natural, a loita está perdida de antemán, pois nin un home só, nin toda a humanidade, pode alterar o peso das leis naturais. Unha dolorosa lección de humildade, saber que un home non pode ter maiores aspiracións no mundo ca unha cucaracha.

A tese da novela, tristemente, é universal, e por iso merece a pena ler este libro ós dezaoito anos, e relelo cada vez que un esquece as súas ensinanzas.


Comentarios (0) - Categoría: Lecturas - Publicado o 18-05-2010 00:34
# Ligazón permanente a este artigo
Dúas novelas para non durmir
>

NA NOSA BIBLIOTECA

















Nesta ocasión -sen que sente precedente- vou falar de dúas novelas que van interesar ós queridos alumnos. Trátase das lecturas deste trimestre para a clase de Castelán en 1º e 2º de ESO: El caso del artista cruel, de Elia Barceló, e El príncipe de la niebla, de Carlos Ruiz Zafón. Debo dicir que esta última novela animeime a lela pola recomendación dunha rapaza do club, e non me decepcionou en absoluto, todo o contrario.
Tanto Barceló (autora de Cordeluna, unha fantástica historia romántica onde se entrecruzan o mundo medieval e o século XXI, máis recomendable a partir de 3º da ESO) como Ruiz Zafón (o autor de La sombra del viento, moito máis coñecido porque tamén publica para adultos), son dúas figuras importantes no panorama da literatura xuvenil en castelán.
O que máis me gustou de ambas novelas é que están ben escritas: nelas existe algo máis que a simple corrección que é frecuente atopar nas novelas para mozos. No caso da obra de Barceló non me sorprendeu moito, porque xa coñecía Cordeluna; pero si me sorprendeu bastante o estilo de Zafón, ó que -teño que admitilo- me acheguei con certo recelo debido a que os autores superventas, en principio, me inspiran desconfianza. Pero debo dicir que ten a facultade de explotar ó máximo o poder da connotación, de crear un ambiente coas palabras, de facer soñar elexindo as evocacións adecuadas.
As dúas novelas teñen unha trama moi ben elaborada. Con isto quero dicir que a historia, o relato, está moi ben planificado; e ademais destacan polo seu bo manexo da intriga e do interés. As dúas coronaron con éxito a difícil tarea de quitarme o sono un par de días, cousa que unha novela para adolescentes non lograra dende que era eu a adolescente (é dicir, dende hai máis que un par de días).
El caso del artista cruel é unha historia policiaca protagonizada por unha rapaza española que estudia en Innsbruck. Ademais da intriga, ten bastante interés a mirada da protagonista sobre Austria e os seus costumes, así coma o achegamento (moi tímido) á parafernalia do mundo da arte como negocio.
El príncipe de la niebla é unha historia de pantasmas, entre o real e o sobrenatural, onde o máis destacado é a recreación de ambientes e a utilización de símbolos. É un relato sinxelo, pero redondo: poucos elementos para un excelente resultado.

Recomendo encarecidamente ambas novelas a todos os alumnos de Secundaria: a primeira, para os que teñan preferencia polas historias verosímiles; a segunda, para quen non lle teña medo á fantasía.
Comentarios (2) - Categoría: Lecturas - Publicado o 14-04-2010 23:05
# Ligazón permanente a este artigo
El arte de volar, de Altarriba e Kim
NA NOSA BIBLIOTECA


Todo comezou no ano 2001, cando o pai de Antonio Altarriba suicidouse aos noventa anos nunha Residencia da Rioja. Antonio decidiu, a partir dos escritos do seu pai elaborar un guión que máis tarde ofreceu ao debuxante Kim, coñecido sobre todo pola parodia dos fascistas que publica El Jueves: Martínez en Facha. Desde o ano 2006 Kim comezou a debuxar ?El arte de volar? que sería publicado por Edicions de Ponent no 2009.

Ultimamente teño moita sorte coas bandas deseñadas que leo, son dunha calidade impresionante, tanto literaria como artística. ?El arte de volar? é un cómic realmente impresionante, imprescindible polo que conta e por como o conta. Desde a primeira a última viñeta engánchate, malla en ti cunha forza irresistible, rompendo con calquera defensa ou distancia que pretendas opoñer a intensa e desesperanzada vida do seu protagonista.

É a historia de vida dunha persoa, pero tamén o reflexo descarnado, case cruel, das miserias que tiveron que sufrir os españois derrotados polo fascismo. Os seus desexos dun mundo mellor, a súa ansia de voar, viuse esmagada pola aguia do franquismo, sumíndoos na amargura dunha existencia mediocre imprescindible para sobrevivir.

A Historia e a vida do protagonista forman unha unidade que os autores conseguen expresar á perfección. A pobreza do mundo rural, a ilusión da II República, os desastres da Guerra Civil e do exilio, e a castración franquista non son un escenario neutro de fondo, senón que penetran na biografía de Antonio condicionando ata a medula, ata o corazón, calquera posibilidade de vivir, de ser feliz. Hai amor e hai humor (pouco) pero non é posible adaptarse a un mundo hipócrita, inxusto. Só ao final pode voar.

É unha obra redonda, magnífica, que acaba de recibir o Premio Nacional de Cómic de Catalunya (seguro que non é último) e que mesmo se compara, con razón, con Maus, o cómic por antonomasia do Holocausto nazi. Imprescindible para saber Historia, imprescindible para saber da vida.


El Arte de Volar from polinomio on Vimeo.



Heladio
Comentarios (0) - Categoría: Lecturas - Publicado o 09-04-2010 22:53
# Ligazón permanente a este artigo
Tokio Blues, de Haruki Murakami
NA NOSA BIBLIOTECA


Tokio blues é o título en español desta novela editada por Tusquets. O seu autor é o afamado Haruki Murakami. O ano pasado recolleu no IES Rosalía de Castro de Santiago o premio S. Clemente, outorgado polo alumnado dese e outros catro centro galegos, pola súa obra Kafka en la orilla, como mellor novela en lingua estranxeira. Outra das súas novelas de éxito é Do que estou a falar cando falo de correr (Galaxia).

Achegueime a Tokio blues con receo, xa que os poucos achegamentos que teño feito á literatura xaponesa non me resultaron moi satisfactorios, pero teño que recoñecer que a historia narrada por Toru Watanabe enganchoume desde o principio, producíndome unha constante inquietude, un permanente vaivén entre o frío e a calor, entre a rutina e a paixón.

Porque o que conta non parece extraordinario, non é máis que vida cotiá dun estudante ao final da súa adolescencia en Toquio, pero detrás da vulgaridade da normalidade late o irremediable desexo de amar que todos sentimos e que, como lle ocorre aos protagonistas, nos conduce moitas veces ao desencanto, á frustración por non ser capaces de ser felices. É aquí, nesa capacidade de moverse no fío entre o insignificante e os máis profundos sentimentos onde o autor se manexa con mestría. As escenas de sexo son o paradigma desa dualidade, descritas sen adornos, crúas, sempre nos deixan o sabor da súa necesidade. Abonda con ter alguén disposto a agarimar a túa pel.

É un drama, con personaxes que loitan por sobrevivir (e ás veces non o conseguen), por non ceder á dor de vivir e ao peso do pasado, pero o autor é quen de darnos moitos respiros de humor e, creo, rematar cunha mensaxe optimista, podemos vivir e gozar, convivir coa angustia, a soidade e o medo, sen caer na desesperación. Só temos que recoñecer que somos vulnerables e necesitamos aos demais. Non os deixemos escapar.
Comentarios (0) - Categoría: Lecturas - Publicado o 10-03-2010 01:13
# Ligazón permanente a este artigo
Middlesex, de Jeffrey Eugenides
Jeffrey Eugenides (1960) é un novelista estadounidense de ascendencia grega, autor de The Virgin Suicides (Las vírgenes suicidas, Anagrama) e desta segunda novela súa, Middlesex, coa que gañou o Premio Pulitzer. Poucos detalles se saben da súa vida, pois é un autor reacio a facer declaracións sobre sí mesmo. A obra orixinal está escrita en inglés, a primeira edición española é de 2003 (Editorial Anagrama, con tradución de Benito Gómez Ibáñez).
Middlesex é unha novela rara. O mesmo narrador califica o relato como ?esta narración singular y fuera de lo común?, rexeitando explicar con detalle asuntos que puidesen semellar moi habituais. Polo contrario, a atención pretende centrarse nos feitos extraordinarios, singulares. Non está exenta de ironía esta declaración do narrador e pode observarse non só en afirmacións explícitas como a citada, senón tamén na actitude coa que encara o relato: hai na voz do narrador o reflexo dunha mirada pretendidamente fría e distanciada que analiza dende un obxectivismo cuasi-científico os feitos que se narran. Feitos que, si, poden considerarse pouco comúns (o relato podería resumirse como a historia de como a práctica reiterada da endogamia nunha familia dá lugar ó nacemento dun hermafrodita, Cal, o protagonista da novela); pero non tanto, como comprobará o lector ó recoñecer no relato do extraordinario o reflexo do máis común. Esta actitude de distanciamento no narrador, esta ironía, é como unha rede: a mesma historia, nas mans dun autor con menos gusto, sería un culebrón folletinesco, ben estrano, por certo. Ó comezar a ler é o primeiro que chama a atención, e mesmo retrae un pouco, ata que comeza a debuxarse a historia coa que o Cal adulto trata de explicar a súa condición. Esta historia é a historia da súa familia, e arranca en Turquía, nos anos 20, coa paixón secreta dos seus avós (primos pero tamén irmáns), quen, ó emigrar ós Estados Unidos, libres das miradas dos coñecidos, poden casar. A tortura comeza para Desdémona cando, ó quedar embarazada, escoita por primeira vez falar dos problemas que poden ter os fillos dunha unión endogámica. Os remordementos da avoa son grandes e, a pesar da vontade que pon en evitar que estes problemas se dean na súa familia, non pode facer nada cando o seu fillo Milton casa coa súa prima Tessie, os pais de Cal, que nace sendo Calliope, unha nena (a pesar de que as predicións que a avoa fixera cunha culler dicían que ía ser un neno) que ó chegar ós catorce anos resulta ser outra cousa (un monstruo, según o dicionario e a ciencia dos anos 70). Resístome á tentación de contar aquí o capítulo final, porque sei que a moitos lectores non lles gusta que lles conten o final das historias, pero si direi que nel está a clave da interpretación da novela, a luz do misterio e a solución dos problemas, e que sen mencionalo o comentario está incompleto. En suma, que, por raro que pareza, á súa maneira Middlesex ten un happy-end moi americano, común pero pouco común.
O que máis me gustou da obra foi o retrato dalgúns personaxes, como Lefty (o avó, elegante e decadente ata o último día) ou Capítulo Once, o irmán de Cal (non cheguei a saber por que o chamaron así). Tamén me gustou o relato do primeiro amor de Calliope cunha rapaza á que lle chama o ?Oscuro Objeto? (noutra mostra de ironía do narrador). O personaxe de Desdémona tamén é interesante, pero máis polo papel que ten na novela que por outra cousa.
Middlesex, en resume, é unha novela na que custa entrar, pero da que custa saír. Recomendaría a súa lectura a un lector esixente e disposto a explorar un pouco máis alá dos convencionalismos literarios.

Comentarios (1) - Categoría: Lecturas - Publicado o 28-02-2010 02:40
# Ligazón permanente a este artigo
El diario azul de Carlota, de Gemma Lienas
NA NOSA BIBLIOTECA


Este libro foi escrito por Gemma Lienas, que naceu en Barcelona no ano 1951, é escritora, colabora habitualmente non medios de comunicación radiofónicos e da clases de posgrao de escritura narrativa na Universidade de Barcelona. Entre outros moitos libros, escribiu El diario violeta de Carlota, El diario rojo de Carlota, Eres galáctica Carlota e Así es la vida Carlota.

Este libro está escrito en prosa. Publicouse en marzo de 2006, está escrito en galego, que foi traducido do castelán.

Esta novela trata dunha rapaza chamada Carlota (como o seu título indica) que nos fala da violencia de xénero e da violencia infantil. A súa amiga Mireya é maltratada polo seu mozo, aínda que ela non se daba de conta porque eran maltratos psicolóxicos e facía sentir fatal, botáballe a culpa de todo, insultaba.. e ela acabouno por crer.

O que máis me sorprendeu deste libro, é que cada dia presenciamos miles de casos de violencia (sexa de xénero ou infantil) e non nos damos de conta (sexamos agresores,vítimas ou espectadores do suceso).

Este libro recoméndollo a tódolos mozos e mozas ( e os que non son tan mozos/as) para que reflexionen sobre a súa actitude e aprendan ver o mundo con outros ollos.


Carmen Miranda
Comentarios (0) - Categoría: Lecturas - Publicado o 03-02-2010 14:34
# Ligazón permanente a este artigo
Club de Lectura
As Campaíñas
CPI don Aurelio
Cuntis

O meu perfil
cpidonaurelio@gmail.com
 CATEGORÍAS
 FOTOBLOGOTECA
 RECOMENDADOS
 ANTERIORES
 ARQUIVO
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS

© by Abertal

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0