A. C. Irmáns Suárez Picallo - Sada


Este blogue nace co obxecto de difundir a actividade da A. C. Irmáns Suárez Picallo, así como de recuperar e por a disposición do público diversos materiais de interese sobre o noso pasado,ao tempo que damos a coñecer os artigos escritos por Ramón Suárez Picallo e outros autores sadenses.
Estruturamos o blogue en varias seccións, nas que terán cabida noticias de actualidade sobre as nosas actuacións, artigos, textos históricos, fotografías...


Visitas (desde o 05/08/2010)





Únete a nós!
comisionsuarezpicallo@gmail.com
 CATEGORÍAS
 GALERÍAS FOTOGRÁFICAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGUES GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

ATA SEMPRE, SEÑOR DOS CACHARRIÑOS!!, por Xosé Lois García
Reproducimos un texto que Xosé Lois García ven de publicar no diario electrónico Galicia Hoxe, lembrando a Isaac Díaz Pardo.


ATA SEMPRE, SEÑOR DOS CACHARRIÑOS!!


Moitos aínda non saben ?outros si- que Galiza, en desfeita e excluída de súa misión histórica, é como un montón de partículas espalladas e en desorde, que precisa de persoas que a normalicen, recompondo ese crebacabezas. Procurar articular todos eses cacharriños diseminados, non deixa de ser un acto de patriotismo e determinismo para reconstruír algo, inevitablemente esencial, como é a nación galega.
Isaac Díaz Pardo, posicionouse nesa idea fundamental de recoller as esencias dunha Galiza plena; de converterse en buscador de tesouros perdidos e esquecidos, de dar vida á materia e confabularse con ela, ata tal punto de convertela en tótem ancestral de referencia onde emerxan presentes e futuros. Todo ese portento de figuras onde Galiza é un clamor de restitución, que cerámicas de Sargadelos (creada, proxectada e dirixida por Díaz Pardo) sintetiza ese amplo labor de deseño e de rexistros identitarios que endexamais se tiñan culminado en Galiza.
A loita pola dignidade dun pobo maniféstase en toda a obra artística e cultural que Isaac culminou con moitas dificultades pero coa valentía e dignidade que lle deparaba. El recolleu a testemuña e a exemplaridade de Castelao e doutros xenerosos patriotas que loitaron contra a espoliación de Galiza. En cada pulsación e pegada de Díaz Pardo está ese humanismo esclarecedor de axuntar forzas, ideas, irmandades para recoller eses cachos de formas en desorde e reconstruílos para fomentar a grande obra e ver os nosos cacharriños exercendo identidade.
Durante estes días seguín os acontecementos do pasamento do amigo Isaac por internet. Causoume aversión a presenza no enterro de José Luis Vázquez o que despoxou da dirección de Sargadelos a un nonaxenario, o que o perseguiu xudicialmente e o asediou no seu último reduto no IGI, do que tivo que saír con todas esas caixas desmanteladas. Vaia o lector ás hemerotecas e consulte os xornais do 7 e do 8 de xaneiro de 2010 e verá a patética imaxe do ancián Isaac Díaz Pardo en medio dese desorde de vultos. Manda carallo coa hipocrisía! Qué valor teñen algúns de presentarse tan cinicamente nos actos fúnebres de súas vítimas, como se as falcatruadas non tivesen un reparo moral de quen foi agredido nos últimos días da súa vida.
Hai palabras que causan náuseas, como as do virrei da Xunta de Galicia, Sr. Feijóo: ?Estou orgulloso de compartir patria con Isaac Díaz Pardo?. Non, Sr. Feijóo! A patria material, espiritual, emocional e defendida por Díaz Pardo nunca pode ser a súa. Hai palabras que ofenden e supuran desa carnaza de pensamento único, de patria única e estatal, de falsear os feitos. Os seus feitos e dos que o acompañan no desgoberno de Galiza conmoven. Lembra, cando vostede tomou posesión da presidencia da Xunta de Galicia en abril de 2009, como fulminou da Radio Galega a Isaac Díaz Pardo e Avelino Pousa Antelo, que mantiñan unha tertulia semanal no ente autonómico, sen dar explicacións desa exclusión. Tal vez foron recriminados por facer patria verdadeira, que en nada se semella á súa.
O Sr. Feijóo, no velorio, ateigado de protocolo e cos seus oito machos de partido, ante o laio de Pousa Antelo de: ?Quen coidará de min agora?, Feijóo saíulle ao paso: ?A súa muller?. Esta referencia non pode ser tomada como un simple desliz ou anécdota. Coido que é froito dunha enorme insensibilidade de ignorar que Avelino, de 98 anos, é viúvo desde fai vinte. Isto o sabe Xan e Pericán. Por tanto, a vida, a acción dun vello galeguista como Pousa Antelo, un dos nosos ?bos e xenerosos? patriotas, non está na axenda que debía albiscar, aínda que fora de esguello o presidente da Xunta.
O señor dos cacharriños fóísenos para o útero da terra simples, refeita e xenerosa, coa dignidade e a integridade dun home directo, que nunca utilizou bisturí ou máscara para proclamar albores e deostar aos que dilaceran a patria común dos galegos. Esa orfandade que sentimos por Díaz Pardo a soubo proclamar Xosé Manuel Beiras: ?Parece unha coincidencia fatal no proceso de descomposición política deste país. Morre Isaac cando os nazinecios que agriden ao idioma confíaselles a cultura de Galiza?.
Tamén Xesús Alonso Montero, na despedida civil en Boisaca, concorreu: ?Queda o barco sen patrón, quedamos os mariñeiros pero marchou o patrón de Galiza?. Marchouse o patrón do barco e deixoulle a seus mariñeiros todas as cartas náuticas para ben vogar e sempre coa palabra útil, coa cal sempre nos despedía: ?Adiante!?
Comentarios (0) - Categoría: ISAAC DÍAZ PARDO - Publicado o 11-01-2012 21:55
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
Deixa o teu comentario
Nome:
Correo electrónico: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal

Warning: Unknown: Your script possibly relies on a session side-effect which existed until PHP 4.2.3. Please be advised that the session extension does not consider global variables as a source of data, unless register_globals is enabled. You can disable this functionality and this warning by setting session.bug_compat_42 or session.bug_compat_warn to off, respectively in Unknown on line 0