Blog do escritor
Xesús Constela

www.xesusconstela.com

info@xesusconstela.com
 CATEGORÍAS
 CUARTO DOS TRASTES
 SALA PARA VISITAS
 SALA DAS PROCURAS
 SALA DOS BLOGS GALEGOS
 NO FAIADO
 ANTERIORES

Da desaparición de Galicia Hoxe.

Só quero informar da máis que lamentábel desaparición da edición impresa do xornal Galicia Hoxe.

Na súa páxina web dise:
A crise económica e o radical recorte das axudas institucionais converten en inviable o proxecto do único diario en galego // Herdeiro de O Correo Galego, publicouse por primeira vez o 17 de maio de 2003 // Dezanove profesionais, entre periodistas e filólogos, quedan sen traballo // O Grupo Correo Gallego manterá o espírito do xornal na rede dende www.galiciahoxe.com

Vaia dende aquí a miña solidariedade cos empregados que quedan no paro!

Dende a chegada ao poder do presidentiño Núñez Feijoo xa desapareceron as edicións impresas de tres medios escritos integramente na nosa lingua: A Nosa Terra, A peneira e agora Galicia Hoxe.

(Entrementres outros xornais en castelán receben moreas de cartos (de todos nós) en subvencións públicas. Será para pagar favores electorais? Ti fala ben de min e eu págoche o que faga falla)

Un motivo máis para a indignación!
Comentarios (4) - Categoría: Da lingua de nós - Publicado o 29-06-2011 13:51
# Ligazón permanente a este artigo
Do clube de lectura de Ponteareas
Para un escritor non hai nada máis grato ca poder reunirse de cando en vez cos seus lectores para colleitar opinións acerca das cousas que escrebe.

E iso pasoume onte pola tarde na Biblioteca Municipal de Ponteareas, onde tiña unha cita co clube de lectura para comentarmos o meu Shakespeare destilado.

Unha gozada!

Quero enviar os meus agradecementos sinceros a todos os integrantres dese clube de lectores, moi especialmente a Eva Carpente, pola grata xuntanza de onte e por teren escollido a miña novela para ler.

Un grolo por eles todos!

Comentarios (7) - Categoría: Dos meus libros - Publicado o 29-06-2011 13:43
# Ligazón permanente a este artigo
Apanhar o trevo nas manhãs de São João
Só unhas palabriñas para lle desexar a todo o mundo unha moi boa noite de San Xoan.

E mañá xa sabedes: a "Apanhar o trevo!"

Veña un grolo polo lume das fogueiras e polas ceas de amizade!

E polas queimadas!

Apanhar o trevo,
E o trevo no chão,
Apanhar o trevo,
Nas manhãs de São João.

D'sanda, d'sanda à roda
Eu também quero casari,
Sou rapariga nova,
Não me posso demorari.

Apanhar o trevo
Ó Maria, não te encolhas,
Apanhar o trevo
O trevo de quatro folhas.
Quem está bem deixa-se estar
E eu não posso estar melhor;
Estou à beira de quem amo
Não há regalo maior

Apanhar o trevo
Não te encolhas, ó Maria
Apanhar o trevo
Até ao romper do dia.
Apanhar o trevo
O trevo do chão.
Apanhar o trevo
Na manhã de S. João.


Comentarios (4) - Categoría: Diario do verán - Publicado o 23-06-2011 18:48
# Ligazón permanente a este artigo
O libro dos xogos, de Carola Soler
Unha das cousas que máis adoro na vida é andar a remexer entre os libros da miña biblioteca.

Por que?

Porque quizais cada libro me leva a unha época da miña vida que lembro con veradeiro luxo de detalles.

Onte din con este libro dos xogos do que escaneei a portada para volo ensinar: El libro de los juegos de Carola Soler (procurei información acerca dela no Google e atopei isto de 1966 na hemeroteca do xornal ABC) con ilustracións de Maríaa Jesús Lampreave (e terá algo que ver con Chus Lampreave, a actriz, chi lo sá!)

Non lembro moi ben como chegou ás miñas mans cando eu era pequeno. Está editado por Aguilar no ano 1965 e eu nacín no 63. Quizais un agasallo. Supoño que si.

Non imaxinades a cantidade de tardes que botei a xogar con este libriño (en parte inspirador do que aparece no meu Libro das alquimias, ese que tiña as follas amareladas polo paso do tempo e tiña a capacidade de voar).

O libro dos xogos non voa. Asegúrovolo.

Pero ten contidos abondo como para facer soñar.

Velaí vai un exemplo do capítulo de "Xogar en broma":

Ía eu para Guadalaxara e atopei un carro de xitanos.
Pregunteille ao xefe:
- Cantos son vostedes?
E o xefe contestou:
- Eu e máis sete mulleres, e máis os sete nenos de cada unha das sete mulleres, e máis os sete gatiños de cada un dos sete nenos de cada unha das sete mulleres.
Seguimos todos camiñando.
E eu pregunto agora:
- Cantos chegamos a Guadalaxara?
(e non cómpre que mires na páxina 83)


Na páxina 83 estaba a solución.

Que bos momentos pasei na compaña deste libro!
Comentarios (8) - Categoría: Libros antigos da miña biblioteca - Publicado o 19-06-2011 13:04
# Ligazón permanente a este artigo
De Gonçalo M. Tavares: Aprender a rezar na Era da Técnica
Tras este título, Aprender a rezar na Era da Técnica, que me parece magnífico, agáchase unha obra mestra de Gonçalo M. Tavares, de quen xa tiven oportunidade de ler e comentar neste blog a novela Jerusalem.

Ambas as dúas forman parte da tetralogía O Reino, publicada pola editorial lisboeta Caminho.

Gustáronme tanto as dúas que xa encarguei as dúas primeiras novelas (Um homem: Klaus Klump e A Máquina de Joseph Walser) na miña libraría. E xa de antemán, mesmo antes de telas na miña biblioteca sei de certo que me van facer gozar da literatura de alto nivel.

De Gonçalo M. Tavares dixo Enrique Vila-Matas que "é un xenio de inmenso futuro". E eu non teño dúbida ningunha o respecto.

Recomendo a lectura desta Aprender a rezar na Era da Técnica, que narra a vida do Doutor Lenz Buchmann, a súa retorta posición co mundo e a arrevesada forma de se relacionar con todos cantos o arrodean, sexan familia, amigos, compañeiros de partido ou inimigos.

Escrita cun estilo de moi persoal e de moi alto nivel, de seguro que non vai deixar a ninguén indiferente.


Comentarios (2) - Categoría: De literatura - Publicado o 18-06-2011 18:49
# Ligazón permanente a este artigo
De Bernal de Bonaval: A dona que eu am'e tenho por senhor
Pido deculpas pola miña ausencia ao longo destes días.

Retomo a actualización do Tiñádelo que ver logo dun tempo de idas e voltas e fágoo cun poemiña medieval, cunha cantiga de amigo, que sempre me fascinou.

Trátase dunha composición de Bernal de Bonaval, de quen se conservan 19 cantigas.

Como pode ser que un poema do século XIII (nada máis e nada menos) sexa capaz de transmitir todo canto estes versos que vos achego transmiten?

A dona que eu am'e tenho por senhor
amostrade-mi-a, Deus, se vos em prazer for,
se nom dade-mi-a morte.

A que tenh'eu por lume d'estes olhos meus
e por que choram sempre, amostrade-mi-a, Deus,
se nom dade-mi-a morte.

Essa que vós fezestes melhor parecer
de quantas sei, ai Deus!, fazede-mi-a veer,
se nom dade-mi-a morte.

Ai, Deus! qui mi-a fezestes mais ca mim amar,
mostrade-mi-a u possa com ela falar,
se nom dade-mi-a morte.


Por certo, que se queredes escoitar unha versión musicada por Amancio Prada podedes facelo dende aquí.
Comentarios (4) - Categoría: De literatura - Publicado o 17-06-2011 22:12
# Ligazón permanente a este artigo
Dos premios Xerais 2011
Xavier Queipo, a quen ben quero e moito admiro, vén de gañar o premio Xerais de novela coa súa obra Extramunde, que sen dúbida algunha terá moito éxito de lectores que ficaremos abraiados coa maxia sempre innegábel do seu autor.

Veña un grolo enorme por Xavier!

Extendo os meus parabéns a Héctor Carré e Anxo Fariña, gañadores dos premios Fundación Caixa Galicia de Literatura Xuvenil e Merlín de Literatura Infantil, respectivamente.

Un grolo por eles tamén!
Comentarios (1) - Categoría: De literatura - Publicado o 12-06-2011 22:14
# Ligazón permanente a este artigo
De Gary Nadeau: Pizza Verdi
Unha fermosa mañá de sol na que atopei esta xoia, Pizza Verdi de Gary Nadeau, na rede.

As cousas nunca adoitan ser o que parecen!

Comentarios (0) - Categoría: Alfaias en video - Publicado o 12-06-2011 14:11
# Ligazón permanente a este artigo
Waste land: Como facer arte co lixo
Quero convidarvos a verdes Waste land, unha magnífica película documental que narra todo o proceso creativo do fotógrafo brasileiro Vik Muniz, que parte de Nova York cara a Rio de Janeiro para traballar nun proxecto artístico cos recolledores de lixo do vertedoiro de Jardim Gramacho, o maís garnde do mundo.

Waste land é un perfecto achegamento ás vidas miserábeis pero infinitamente dignas das persoas que día e noite traballan entre todos os refugallos da superurbe para ver de sacar diñeiro para vivir.

É unha homenaxe á dignidade dos pobres do Brasil (e do mundo enteiro).

Vik Muniz consegue facer arte no último lugar onde parecería poderse facer e para iso conta coa axuda dos propios recolledores de lixo.

As fotografías que fai, que acadan prezos insospeitados e nin sequera soñados polos recolledores de lixo, son verdadeiras marabillas.

Todo o diñeiro conseguido con elas nas grandes subastas internacionais de arte e en varias exposicións nas mellores salas de América e Europa, así como o diñeiro conseguido coa película (premio do público no Festival de Sundance e candidata aos Óscar na pasada edición) foi destinado a mellorar as condicións de vida dos recolledores de lixo de Jardim Gramacho.

Un grolo enorme por eles e pola súa dignidade e outro pola abraiante iniciativa de Vik Muniz!



Comentarios (2) - Categoría: Alfaias en video - Publicado o 07-06-2011 20:35
# Ligazón permanente a este artigo
Arthur Rimbaud: Sensation
Adoro a poesía de Arthur Rimbaud.

Tanto que a incluín (xunto coa de Baudelaire) no relato "Na fraga" do meu primeiro libro, As humanas proporcións, un relato que por certo levou "Poética" coma título meses antes de estar editado.

(É moi importante o título co que se traballa, é unha especie de segredo entre o autor e obra. Góstame xogar a que é unha confidencia entre os meus personaxes e máis eu)

Nese relato xogo cunha frase de Rimbaud en L’ alchimie du verbe:
J'inventai la couleur des voyelles! - A noir, E blanc, I rouge, O bleu, U vert. -Je réglai la forme et le mouvement de chaque consonne.

Máis adinate convertino nun personaxe secundario, moi secundario, de Libro das alquimias.

E non desboto a posibilidade de volver incluílo nalgún libro maís adiante.

Tal é a miña fascinación tanto pola súa obra como pola súa biografía.

Quixera achegarvos hoxe este poema, que reflicte as miñas ganas de verán:

Sensation
Par les soirs bleus d'été, j'irai dans les sentiers,
Picoté par les blés, fouler l'herbe menue :
Rêveur, j'en sentirai la fraîcheur à mes pieds.
Je laisserai le vent baigner ma tête nue.

Je ne parlerai pas, je ne penserai rien:
Mais l'amour infini me montera dans l'âme,
Et j'irai loin, bien loin, comme un bohémien,
Par la Nature, - heureux comme avec une femme.


Sensación
Nos atardeceres azuis do verán irei polos sendeiros,
Picoteado polos trigos, a pisar a hierba miúda:
Soñador, sentirei a súa frescura baixo os pés.
Deixarei que o vento bañe a miña cabeza espida.

Non falarei nada, non pensarei nada:
Pero o amor infinito ascenderá pola miña alma,
E irei lonxe, moi lonxe, igual que un bohemio,
poa Natureza, feliz coma á beira dunha muller.


Iso quero facer cando veña o verán!

(A foto que achego é de 1871 e o poema de 1870. Fixádevos que novo!)
Comentarios (3) - Categoría: De literatura - Publicado o 06-06-2011 21:19
# Ligazón permanente a este artigo
1 [2]
© by Abertal