Convídovos a lerdes un fermoso poema no que identifica África cunha muller negra... ou ao revés... quen sabe?
En parte nisto reside a fermosura do poema.
É o xeito de entender un poema tan pegado á terra.
Muller espida, muller negra,
vestida coa túa cor que é vida, coa túa forma que é beleza.
Medrei á túa sombra; a dozura das túas mans era coma unha fita polos meus ollos
e resulta que agora,
no medio do verán, no corazón do mediodía, te descubro, dende o alto dun outeiro calcinado,
Terra prometida.
A túa beleza sacúdeme en pleno corazón, coma un lóstrego de aguia.
Muller espida, muller escura.
Froito maduro da carne preta, escuros éxtases do viño tinto, boca que troca en lírica a miña boca,
sabana de horizontes purísimos, sabana estremecida nas caricias ferventes do vento de levante,
tam-tam esculpido que retumba golpeado polos dedos vencedores;
a túa voz grave de contralto é o canto espiritual da ben amada.
(...)
Muller espida, muller negra,
eu canto a túa beleza que pasa, forma que fixo no eterno,
antes de que o destino envexoso te transforme en cinzas que alimentan as raíces da terra.
As margaridas a sorrir fachendosas aínda que molladas (a auga non só serve para chorar, a quen se lle ocorrería semellante idea?)
A glicinia a pintar no ceo a valentía dos seus primeiros acios de flores púrpuras
A miña querida maceira salvaxe rodeada de continuo de avespas a chucharen os segredos agachados no interior das corolas das súas floriñas brancas (un paraíso de ulidos)
Un intento da primavera para reconstrírse unha vez máis
Ides permitir que non revele por agora o título nin o contido. Seredes vós, lectores, quen o descubrades.
Logo virán as vosas opinións, lectores, cando a teñades na man unha vez publicada, cando vos deitedes no voso sofá favorito ou, quen sabe, qizais enriba da toalla nunha praia baixo dun parasol porque o verán terá chegado, ou tapados cunha manta á calor da lareira (ou dunha estufa eléctrica) porque estaremos xa no inverno e os meses terán transcorrido (Ai do tempo implacábel sempre no seu paso!).
Vós teredes a última palabra.
Vós e os críticos, que se entregan á descodificación daquilo que os autores codificamos nos nosos escritos.
Até agora o traballo foi longo, moi longo, e foi solitario e calado, e tamén silencioso...
Velaquí vai unha foto tomada onte por un personaxe anónimo nun restaurante de Catoira.
O reparto:
Por orde de aparición na imaxe, de esquerda a dereita: eu mesmo, Xesús Constela, Xosé Monteagudo, “un tipo listo” e con moitas palabras aínda por dicir, Anxos Sumai, amiga sempre de garda, que viña de plantar patacas con súa nai (a escritora na terra), Antón Riveiro Coello, o autor coas mans máis suaves no noso sistema literario (segundo puidemos descubrir e mesmo fotografar), e Adolfo Caamaño, grande e soberano, cos petos da alma sempre ateigados de historias.
Os vasos da mesa aínda estaban baleiros e as cartas co menú seguían sen abrir…
Era apenas o comezo dunha tarde (moi longa e moi fermosa, desas que se lembran por moito tempo) na que a conversa e as risas aboiaron por riba, por baixo e polas beiras todas de nós. A Sumai mesmo chanceou sobre moderar un diálogo que nunca se deixaría moderar. (Como tentar canalizar a forza dun río embravecido)
Pode que fose o licor café, pode que o tempo que levabamos sen nos xuntar todos. Que sei eu? Cantas cousas se poden falar!
A chuvia teimuda mantívonos encerrados debaixo dun velador de plástico branco macerados en humidade e palabras. Nada de pasear polas Torres do Oeste. Imposíbel! A meteoroloxía obrigounos a falar sentados arredor dunhas mesas de terraza ateigadas de cuncas e vasos de continuo baleiros e de continuo cheos (reloxos que marcaron o paso do tempo, que se evaporou sen nos decatar)
Só faltou que o Riveiro Coello collese unha guitarra que había no bar e se puxese a tocar.
Sabíao dende antes de coller o tren con Adolfo na estación de Pontevedra: Non foi a literatura quen nos convocou (que podería ter sido).
Prodúceme mágoa pensar que por mor das diferentes adaptacións infantís e xuvenís desa 1ª parte na que se fala da viaxe de Gulliver a Lilliput o libro de Swift, mestre da ironía, poida ás veces pasar por un libro para nenos.
Nada máis lonxe da realidade.
Jonathan Swift pretendía, e conseguiuno, facer un retrato irónico da sociedade da súa época (non moi diferente da nosa, non vaiades pensar) cos seus defectos, as súas taras e as súas lacras.
Por iso creou ese fantástico personaxe do capitán Lemuel Gulliver, que cada vez que se bota ao mar se atopa en situacións singulares que xiran arredor dun paradoxo: Na terra de Lilliput é un xigante entre ananos, en Brobdingnag un anano entre xigantes, e un ser humano avergoñdo da súa condición nunha terra poboada por cabalos sabios que son máis humanos cós propios homes.
Eu gosto especialmente da segunda parte e recoméndovos a súa lectura. É grandiosa unha escena na que o capitán Gulliver está enriba dunha mesa na que un grupo de xigantes da terra de Brobdingnag celebran un banquete. O protagonista comenta aterrado o feos que son con eses repugnantes poros abertos na súa pel. (Son os ricos e os seus defectos vistos polos que se atopan por debaicxo deles) Gulliver non é para eles nada máis ca un pequeno xoguete.
TEÑO SAUDADE, ás veces, da miña propia voz cando era un meniño, da miña mente aínda non domada, dos meus risos, dos xogos na rúa, da complicidade dunhas amizades que semellaban eternas, infindas.
TEÑO SAUDADE da primeira vez que amei e me sentín poeta capaz de cantar o amor nos máis abraiantes poemas que nunca deica entón se escribiran.
TEÑO SAUDADE das revolucións polas que tanto loitei na mocidade e nunca chegaron. (Como se pode ter saudade de algo que non foi?), das longas conversas onde se debatía o devir do mundo e a necesidade de cambialo todo, que nada valía, que todo era caducidade.
TEÑO SAUDADE da fraxilidade das ideas, das palabras, dos conceptos, das consignas, que escachan cando caen ao chan fráxiles coma pequenas alfaias.
TEÑO SAUDADE da ilusión nos ollos, da forza do berro, da loita pola reafirmación de min mesmo.
TEÑO SAUDADE das ganas de abranguer o futuro cos brazos abertos, nunha aperta forte coma esas que se dan na adolescencia.
TEÑO SAUDADE do día en que aprendín a amar de verdade e para sempre.
TEÑO SAUDADE daqueles días en que vin agromar as pegadas que quero deixar no mundo cando marche, a miña humilde pero amada herdanza, o meu agasallo para a humanidade.
TEÑO SAUDADE das súas incertezas da vida cotiá porque ás veces penso que grazas a elas recupero un pouquichiño da nenez e da mocidade.
TEÑO SAUDADE, en fin, do futuro, se é que do futuro se pode ter saudade.
Xa trouxen a 
Que vexo máis aló do cristal da miña fiestra?
Veño de rematar unha novela.
Velaquí vai unha foto tomada onte por un personaxe anónimo nun restaurante de 
Se non tedes lido 
TEÑO SAUDADE, ás veces, da miña propia voz cando era un meniño, da miña mente aínda non domada, dos meus risos, dos xogos na rúa, da complicidade dunhas amizades que semellaban eternas, infindas.
Mañá xoves 24 de marzo ás oito do serán, nun acto organizado polo Ateneo de Pontevedra, o gran amigo