Blog do escritor
Xesús Constela

www.xesusconstela.com

info@xesusconstela.com
 CATEGORÍAS
 CUARTO DOS TRASTES
 SALA PARA VISITAS
 SALA DAS PROCURAS
 SALA DOS BLOGS GALEGOS
 NO FAIADO
 ANTERIORES

Da "Conversa" de onte no CIFP Carlos Oroza de Pontevedra
Onte tiven o inmenso pracer de compartir unha longa conversa co alumnado dos ciclos formativos de "Guía información e asistencia turísticas " e "Xestión de aloxamentos turísticos" do CIFP Carlos Oroza de Pontevedra convidado polo Equipo de Normalización Lingüística do Centro, que tan ben leva a profesora de francés Consuelo Vercher.

Falamos (van ser guías turísticos) de como se debe potenciar o noso gran tesouro literario entre a xente que nos visita porque é unha das cousas máis grandes que temos e debemos sentirnos moi orgullosos.

Falamos de como comecei a escribir e por que e dos moitos proxectos de futuro que teño.

Falamos tamén dos sindicalistas que están en folga de fame en Pontevedra en fronte da Audiencia Provincial por defenderen os dereitos dos traballadores neste país na actualidade tan hostil contra o labor sindical.

Falamos do vello e o neno protagonistas de Libro das alquimias e de Lily a d'As humanas proporcións, e de Willy o de Shakespeare destilado, e, como non, de Gordo e Samuel R., que habitan as páxinas de 15.724.

E tamén falamos da pena de morte no mundo, da inxustiza de nacer en Mali na pobreza máis absoluta e viaxar cara a Europa a bordo dunha lanchiña na procura dun soño que non existe.

E tamén da Illa de Sable, que só existe nos mapas...

Foi unha tarde marabillosa!

Grazas a todos os que estabades alí.

Grazas de verdade!
Comentarios (0) - Categoría: Dos meus libros - Publicado o 27-11-2012 20:25
# Ligazón permanente a este artigo
De Vinícius de Moraes: Procura-se um Amigo
Unhas máis que fermosas palabras do gran Vinícius de Moraes recén chegadas do Brasil:

PROCURA-SE UM AMIGO

Não precisa ser homem, basta ser humano, basta ter sentimento, basta ter coração. Precisa saber falar e calar, sobretudo saber ouvir. Tem que gostar de poesia, de madrugada, de pássaro, de sol, da lua, do canto dos ventos e das canções da brisa. Deve ter amor, um grande amor por alguém, ou então sentir falta de não ter esse amor. Deve amar o próximo e respeitar a dor que os passantes levam consigo. Deve guardar segredo sem se sacrificar.

Não é preciso que seja de primeira mão, nem é imprescindível que seja de segunda mão. Pode já ter sido enganado, pois todos os amigos são enganados. Não é preciso que seja puro, nem que seja de todo impuro, mas não deve ser vulgar. Deve ter um ideal e medo de perdê-lo e, no caso de assim não ser, deve sentir o grande vácuo que isso deixa. Tem que ter ressonâncias humanas, seu principal objetivo deve ser o de amigo. Deve sentir pena das pessoas tristes e compreender o imenso vazio dos solitários. Deve gostar de crianças e lastimar as que não puderam nascer.

Procura-se um amigo para gostar dos mesmos gostos, que se comova, quando chamado de amigo. Que saiba conversar de coisas simples, de orvalhos, de grande chuvas e das recordações de infância. Precisa-se de um amigo para não se enlouquecer, para contar o que se viu de belo e triste durante o dia, dos anseios e das realizações, dos sonhos e da realidade. Deve gostar de ruas desertas, de poças de água e de caminhos molhados, de beira de estrada, de mato depois da chuva, de se deitar no capim.

Precisa-se de um amigo que diga que vale a pena viver, não porque a vida é bela, mas porque já se tem um amigo. Precisa-se de um amigo para se parar de chorar. Para não se viver debruçado no passado em busca de memórias perdidas. Que nos bata nos ombros sorrindo ou chorando, mas que nos chame de amigo, para ter-se a consciência de que ainda se vive.
Comentarios (2) - Categoría: De literatura - Publicado o 18-11-2012 14:47
# Ligazón permanente a este artigo
O mergullador da cidade de Paestum

Velaquí a mellor imaxe que trouxen na memoria logo da miña recente viaxe ao sul de Italia, concretamente á rexión de Campania.

Gustoume tanto que agora é o fondo de escritorio do meu computador e tamén a pantalla de inicio do meu móbil!

Nas ruínas do que foi a cidade de Paestum, a antiga Posidonia (onde por certo se ergue o templo mellor conservado do que foi a arquitectura grega clásica) atopei esta fermosa imaxe dun home que se mergulla dende un trampolín nas augas do que podería ser unha lagoa.

Vaia unha imaxe moderna a deste saltador que lembra os atletas dos últimos xogos olímpicos, non si?

Até hai relativamente ben pouco nada (ou case nada) se coñecía da pintura grega porque nada (ou case nada) sobrevivira. Desapareceran os frescos que decoraban os templos, os santuarios ou os palacios. Pero no ano 1968 un grupo de arqueólogos descubriu unha tumba completamente pechada na cidade de Paestum que tiña o seu interior fermosamente decorado.

Ao estar illadas da luz, da humidade e doutras inclemencias (e tamén dos "bárbaros") as pinturas interiores estaban nun estado case perfecto.

E entre elas estaba esta imaxe deste mergullador, que forma parte de toda unha historia que se "narra" nas catro paredes da tumba.

O que máis chamou a miña atención neste fresco do mergullador de Paestum foi a harmonía e a precisión das pinceladas, así como a gran pureza no debuxo deste home que salta quizais cara á eternidade, porque disque a pintura fai alusión á viaxe cara ao Alén.

Consérvase a tumba enteira no Museo Arqueolóxico Nacional de Paestum, que está moi preto do xacemento e paga realmente a pena visitar.
Comentarios (3) - Categoría: Casa Van Gogh - Publicado o 17-11-2012 19:24
# Ligazón permanente a este artigo
De Gustave Caillebotte: Os acoiteladores do parqué

Grazas á miña amiga Julia coñecín este cadro realista do Museo d'Orsay de París.

Abraiante, non si?

Trátase dunha obra de Gustave Caillebotte (París, 1848-Gennevilliers,1894)titulada Os acoiteladores do parqué (Les raboteurs de parquet) pintada no ano 1.875.

(por certo que Caillebotte morreu con só 45 anos!)

Trátase dunha das primeiras representacións do proletariado urbán. Do mesmo xeito que Millet se interesara polos labregos Caillebotte ollou para os traballadores da cidade e as súas condicións de vida. POr iso nos presenta esta escena de obreiros a acoitelaren o parqué dunha casa aparentemente rica.

Nos seus tempos o cadro foi rexeitado pola crítica por presentar un tema tan "vulgar".

Caillebotte virou cara ao impresionismo.

Que estarán a falar eses dous homes da dereita mentres acoitelan o parqué?

Cando pararán por fin para descansar e botar un grolo de viño da botella da que teñen á súa beira?
Comentarios (4) - Categoría: Casa Van Gogh - Publicado o 12-11-2012 18:48
# Ligazón permanente a este artigo
De Mario Benedetti: El autor no lo hizo para mí
Do gran Mario Benedetti, do seu libro El olvido está lleno de memoria (1995), para todos aqueles que aman os libros e a lectura
o poema El autor no lo hizo para mí:

El autor no lo hizo para mí / yo tampoco
lo leo para él / yo y el libro
nos precisamos mutuamente / somos
una pareja despareja /

el libro tiene ojos tacto olfato
hace preguntas y hace señas
puede ser una esponja que me absorbe
o un interlocutor vacío de prejuicios

el libro y yo tenemos un pasado
en común / con frutales seducciones
yo a veces le confisco a madame bovary
y él me despoja de ana karenina /
si nos empalagamos de esos amores yertos
ya somos otros y nos reconciliamos

el libro me provoca / me arranca confesiones
y yo le escribo notas en los márgenes
es una relación casi incestuosa
nos conocemos tanto que no nos aburrimos
él me describe cielos incendiados
y yo se los extingo con lágrimas marinas

no lo hizo para mí / ¿será por eso
que el rostro no me importa? / es un enigma /
yo sólo quiero descifrar el libro
y quedarme en su vida hasta mañana


Pero que grande o Benedetti, sempre!
Comentarios (3) - Categoría: De literatura - Publicado o 11-11-2012 19:41
# Ligazón permanente a este artigo
De Marteen van Heemskerck: O faro de Alexandría
Non podo deixar pasar máis tempo sen incluír ao holandés Marteen van Heemskerck (1498–1574) nesta categoría que titulei de "Casa Van Gogh".

Marteen van Heemskerck dedicou parte da súa produción artística a pintar ou a facer gravados das sete marabillas do mundo antigo, entre elas o Faro de Alexandría que vos achego, e que ten unha gran relevancia na miña novela Libro das alquimias (Galaxia, Vigo 2007)

Marteen van Heemskerck mesmo se converteu nun personaxe máis da novela grazas a este gravado.

Velaquí vos achego o momento en que o pintor aparece na vida do protagonista:

Todo no lenzo semellaba tan real que eu non tardara en escoitar o bater das ondas a amasaren aquelas areas tan suaves e tan brancas, e os chíos das gaivotas que proxectaban a ledicia das súas pequenas sombras pola praia.
O pintor suspirara emocionado.
Oíches algunha vez falar de Paul Gauguin, rapaz?...
Volvera baixar a ollada.
Gauguin, Paul. (París 1848- Autona, Illas Marquesas 1903) Pintor. A súa obra representou a superación do impresionismo. Encheu as súas derradeiras obras con todo o colorido das paisaxes e as mulleres de Tahití, cos seus vestidos cheos de flores, os cabelos morenos e os corpos bronceados...
Eu tamén son amante das cores intensas e quero reflectir a quietude do mar. Quero pintar unha homenaxe á serenidade...
Cheo de orgullo e satisfacción, botárase un pouco cara atrás para poder contemplar a pintura en toda a súa plenitude, en todo o seu esplendor, en toda a súa grandeza.
Retrato de home na praia... Velaquí tes o último cadro do Marteen van Heemskerck! Mar-teen-van-Heems-kerck, recalcara con petulancia.


Non imaxinades canto lle debo a este pintor menor que dalqún xeito intentei rescatar dun inmerecido esquecemento e a quen puxen a falar de novo en pleno século XXI, un pintor a quen a miña ficción narrativa levou a retratar a Hypatia de Alexandría:

Tirou do peto da bata un lapis de carbón e púxose a sacarlle punta coa axuda dunha navalla. Logo pintou varios trazos para encaixar o que había de ser unha nova figura humana. O artista non dixo nada de nada en todo este tempo, gran amante como era da solemnidade do silencio. Tampouco non articulamos palabra nin o vello nin eu. Dedicámonos a observar, sentados nas nosas cadeiras, como a súa man adestrada ía debuxando encol do lenzo os primeiros trazos da faciana dunha muller moi atractiva, unha moza de fermoso nariz, de cabelo moreno moi curto, recatado peiteado, e unha absoluta ausencia de enfeites que puidesen disfrazar a cara, apenas dúas diminutas perlas nos lóbulos das orellas e máis nada. A beleza daquel rostro completábase coa franqueza que reflectían dúas pupilas de negro acibeche que transmitían sinceridade e firmeza na ollada.
Unha vez rematado o retrato Marteen van Heemskerck xirou o corpo e dirixiuse ao vello para comezar a recitar o que semellaban ser os versos dun poema coa suavidade da súa voz máis cándida... Rosa vermella, Rosa orgullosa, triste Rosa dos meus días!... que provocaron que ao ancián se lle alumease a cara cunha ledicia desbordada antes de continuar dicindo... Rosa amada e admirada... Rosa dos máis fondos laídos... Rosa da chuvia de bágoas... Rosa das noites de desvelo... resplandecente Rosa dos meus libros... agachada baixo unha toga de punxentes espiñas... coroada de tenruras... de amores... de orgullo... de sabedoría... Hypatia!... miña querida Hypatia!... miña máis fermosa Rosa de Alexandría!...



Velaquí, para rematar, a descrición do gravado que vos achego en Libro das alquimias:

Colgado ao fondo do estudo tamén estaba o cadro do faro de Alexandría, o gravado que estampara alá polo século dezaseis segundo unha vez o vello me contara, aquela illa coa torre enraizada nos seus penedos, co porto do Heptastadium deitado aos seus pés, ateigado de barcos, pletórico de actividade, e coa cidade detrás, adiviñándose alá ao lonxe, na distancia...

Grazas, Marteen van Heemskerck, por todo canto temos viaxado xuntos a través deste gravado!
Comentarios (0) - Categoría: Casa Van Gogh - Publicado o 11-11-2012 14:12
# Ligazón permanente a este artigo
De Ramon Casas: Patio da antiga cadea de Barcelona
Remexendo no googleartproject descubrín este cadro de Ramon Casas, impresionista catalán e impulsor do modernismo (Barcelona, 1866-1932), titulado Patio da antiga cadea de Barcelona, que forma parte da colección do Museu Nacional d'Art de Catalunya, MNAC.

Viñeron á miña mente moitas preguntas acerca da soidade que se respira nese patio, que supoño cheo de presos (tristes) noutros momentos do día...

Abraiáronme as tonalidades que usou o artista para plasmar esa soidade e tamén esa sensación de tristura e de friaxe, as árbores espidas de follas, as casas que pechan o escenario pola parte de atrás (unha delas coa cheminea a botar fume para nos lembrar que estamos no inverno e non vai nada de calor), o muro grisallo e sucio da cadea, a terra completamente desprovista de herba, mesmo esa garita de vixiancia que se intúe na parte esquerda do cadro...

Non puiden quitar da mente a prisión da miña novela 15.724 no momento en que Samuel R. a abandina derrotado tras da primeira visita a seu irmán:

Unha vez fóra do sinistro edificio respirou fondamente na procura do aire que lle faltara dende o momento da entrada. Cun terríbel sentimento de derrota, a mente ocupada por aqueles berros de Gordo, e na procura dunha explicación a todo canto viña de acontecer, volveu ler o lema das penitenciarías da Patria: PROFESIONALIDADE, EXCELENCIA, HONRADEZ, esculpido na parede gris da fachada.

Veña un grolo, logo, por Ramon Casas!

Por certo, que hai outro cadro de Ramon Casas no que aparece o mesmo patio pero no día da execución dun preso polo garrote vil, pero a obra xa é demoledora! Podedes velo aquí.

O patio retratado tamén se coñecía co nome de Patio dos cordeiros.
Comentarios (3) - Categoría: Casa Van Gogh - Publicado o 08-11-2012 14:13
# Ligazón permanente a este artigo
De Max Klinger: The Walker

Hoxe faloume un compañeiro, Luis, de Max Klinger (Leipzig, 1857 - Großjena, 1920), artista simbolista alemán.

E atopei este cadro fantástico, The Walker, que tanto contido ten en http://www.googleartproject.com.

Decididamente unha desas grandes obras de arte que gardan no seu interior toda a trama dunha historia moi longa, do mesmo xeito que acontecía con aquel cadro que comentei de Edward Hopper, Falcóns nocturnos.

Ollade The Walker por uns instantes.

Parados nun momento case imposíbel entre a realidade e a fantasía, perdidos nunha paisaxe dende logo nada acolledora, un home vese acosado por unha banda e desenfunda unha pistola...

Que hai detrás do muro de ladrillos onde a escena se desenvolve?
Que hai na cabeza de cada un dos homes retratados?
Que vai dicir o primeiro deles que abra a boca para falar?
Que dixo o último que falou?

Que inquedanza!

Veña un grolo por Klinger!

Por certo, que o cadro está no Staatliche Museen de Berlín.

Comentarios (2) - Categoría: Casa Van Gogh - Publicado o 06-11-2012 20:41
# Ligazón permanente a este artigo
De Agustín García Calvo Libre te quiero
Unha homenaxe a Agustín García Calvo, recentemente finado, o seu poema Libre te quiero musicado por amancio Prada.

Velaquí o poema:

Libre te quiero,
como arroyo que brinca
de peña en peña.
Pero no mía.
Grande te quiero,
como monte preñado
de primavera.
Pero no mía.
Buena te quiero,
como pan que no sabe
su masa buena.
Pero no mía.
Alta te quiero,
como chopo que en el cielo
se despereza.
Pero no mía.
Blanca te quiero,
como flor de azahares
sobre la tierra.
Pero no mía.
Pero no mía
ni de Dios ni de nadie
ni tuya siquiera.


Veña un bo grolo por Agustín!

Comentarios (2) - Categoría: De literatura - Publicado o 05-11-2012 20:13
# Ligazón permanente a este artigo
A mellor randeeira do mundo!
Era Meirás (e xa que logo era verán)

Eu tiña dous anos

Mau pai colleu unha corda e unha táboa para facer empanadas

Colgounas da póla dunha árbore da eira de detrás da casa

e construíu para min a mellor randeeira do mundo!

A mellor!

Apenas fica unha fotografía que sempre me acompañou alá onde fun

Apenas fica unha lembranza que moitas veces teima e saír da miña memoria (tal é a súa forza, tal é a súa potencia)

Son as tres cousas máis fermosas daquela miña nenez, daqueles meus primeiros veráns en Meirás, dos que apenas queda un imaxinario case de lenda: o cabaliño de rodas cadradas, esa randeeira de táboa de empanada e un canciño de palleiro que se chamaba Rin e tiña a cor da canela...
Comentarios (4) - Categoría: Do que estou a falar cando falo de min - Publicado o 05-11-2012 18:06
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal