Blog do escritor
Xesús Constela

www.xesusconstela.com

info@xesusconstela.com
 CATEGORÍAS
 CUARTO DOS TRASTES
 SALA PARA VISITAS
 SALA DAS PROCURAS
 SALA DOS BLOGS GALEGOS
 NO FAIADO
 ANTERIORES

Entrevista para a revista Qué leer
Velaquí a entrevista que me fixo Ramón Nicolás para a revista Qué leer, nº 191:

XESÚS CONSTELA: NADA MORRERÁ XAMÁIS SE ESTÁ DENTRO DUN LIBRO

XESÚS CONSTELA, TRAS PUBLICAR ESTE ANO 15.724, ANUNCIA A TRADUCIÓN AO CASTELÁN DA SÚA NOVELA SHAKESPEARE DESTILADO. FALAMOS SOBRE ESTES TÍTULOS E SOBRE A SÚA TRAXECTORIA LITERARIA.

Xesús Constela (Ferrol, 1963), licenciado en Filoloxía Inglesa e profesor nun instituto de secundaria en Poio, onde vive, conseguiu a XV edición do Premio Torrente Ballester, e o recoñecemento da Asociación Española de Críticos Literarios na modalidade de narrativa en galego, co libro As humanas proporcións (2004). A este título seguiu a novela Libro das alquimias (2007) e en 2008 vería a luz Shakespeare destilado (próximamente traducido ao castelán en Pulp Books), unha proposta narrativa coa que alcanzou no seu día o premio de Novela Manuel García Barros. A súa última novela é 15.724.

-Que permanece en vostede, como autor, desde os primeiros pasos naquela revista artesanal salmantina dos oitenta até hoxe?
-Permanecen inalterables as miñas ganas de (re)interpretar a realidade e o meu desexo de plasmar esa (re)interpretación sobre un papel. Actúo como unha especie de filtro, permítaseme a comparación: capto a realidade, ou quizais a absorbo, que sei eu, para despois transformala, ou procesala, ao meu xeito, e finalmente liberala en forma de palabras escritas, de literatura, á fin e ao cabo.

-Os premios outorgados o seu primeiro libro, supuxeron o apoio necesario para seguir?
-Os relatos que conforman ese libro non só foron capaces de abrirme o camiño; tamén me indicaron dun xeito moi claro e moi concisa o camiño polo que debía seguir. Gozaron dunha importancia radical na miña vida.

- No seu Libro das alquimias hai moito de metaliteratura…
-Libro das alquimias está habitado por libros que están vivos e bibliotecas que se viron obrigadas a aprender a sobrevivir. Da man dos dous protagonistas, ese neno e ese vello anónimos a conciencia, ao lector convídaselle a camiñar entre libros e bibliotecas, a convivir cos seus inimigos e os seus defensores, e iso é posible por obra e graza das palabras escritas. Nada morrerá xamais se está dentro dun libro que un lector pode coller entre as súas mans…

-A fonte das súas creacións é sempre a realidade procesada… Tamén en Shakespeare destilado?
-É precisamente en Shakespeare destilado onde dun modo máis consciente intentei plasmar a miña visión da creación literaria: Willy, o protagonista alcohólico e admirador dos sonetos de Shakespeare que (re)interpreta, coma min, ao seu xeito, constrúe unha maqueta (o escenario) no salón da súa casa e sobre ela ve aparecer a uns personaxes (Susanna, o Inspector…), que se verán inmersos nunha trama de intriga (e sexo e amor e desamor) que ocupa a segunda parte da novela; todo iso condimentado con grandes doses de ironía e de gin tonics. Neste libro, un longo monólogo que zumega humor polos catro custados, a literatura bébese, procésase estomacalmente e vomítase.

-De 15.724, a súa última novela, destaco persoalmente ese alegato contra a pena de morte e a reflexión sobre as fronteiras entre a cordura e a tolemia…
-A pena de morte é algo que me repugna no máis fondo porque de ningún xeito podo compartir a idea de que unha institución poida ser quen decida cando debe finalizar a vida dun ser humano, independientemente do delito que poida cometer, e 15.724 responde a un desexo de expresar esa repugnancia. E aínda me repugna máis cando o condenado é unha persoa que vive nun mundo propio que ninguén intentou comprender xamais, unha persoa a quen a sociedade deixou de lado… Resultoume duro facelo pero… tiña que dicilo!

Ramón Nicolás
Comentarios (0) - Categoría: Dos meus libros - Publicado o 13-10-2013 20:18
# Ligazón permanente a este artigo
Edith Piaf: Non, je ne regrette rien
Non podo evitar achegarvos este vídeo no 50 cabodano da morte de Edith Piaf.

Non, je ne regrette rien

Non, rien de rien, non, je ne regrette rien
Ni le bien qu'on m'a fait, ni le mal
Tout ca m'est bien egal
Non, rien de rien, non, je ne regrette rien
C'est paye, balaye, oublie, je me fous du passe
Avec mes souvenirs j'ai allume le feu
Mes shagrins, mes plaisirs,
Je n'ai plus besoin d'eux
Balaye les amours avec leurs tremolos
Balaye pour toujours
Je reparas a zero
Non, rien de rien, non, je ne regrette rien
Ni le bien qu'on m'a fait, ni le mal
Tout ca m'est bien egal
Non, rien de rien, non, je ne regrette rien
Car ma vie, car me joies
Aujourd'hui ca commence avec toi



Comentarios (0) - Categoría: Sala de música - Publicado o 10-10-2013 20:01
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal