Blog do escritor
Xesús Constela

www.xesusconstela.com

info@xesusconstela.com
 CATEGORÍAS
 CUARTO DOS TRASTES
 SALA PARA VISITAS
 SALA DAS PROCURAS
 SALA DOS BLOGS GALEGOS
 NO FAIADO
 ANTERIORES

Sidras de xeo
Acabado de chegar de Xixón, do Salón de les sidres de gala, quérovos falar da miña gran descoberta: as sidras de xeo.

As sidras de xeo obtéñense por un método similar ás tradicionais: o prensado das mazás e a súa posterior fermentación.

Mais cunha diferenza substancial: a mazá prensada conxélase completamente e logo se deixa desconxelar moi pouquiño a pouco.

O líquido resultante déixase fermentar e apenas contén auga, simplemente un zume de mazá de alta pureza co que se obtén un produto verdadeiramente singular e realmente delicioso cun sabor semellante (só por poñer un exemplo) ao viño de moscatel.

Convídovos a que probedes (aínda que non é doada de conseguir) unha que se chama Diamantes de Hielo elaborada polo lagar tradicional da Viuda de Angelón no Concello de Nava, en Asturias, que por certo tamén elabora unha sidra de pera fascinante.

Xoias para a boca.

Sidras para soñar.
Comentarios (5) - Categoría: Xeral - Publicado o 28-10-2012 12:24
# Ligazón permanente a este artigo
Salón de les Sidres de Gala
Mañá marcho a Xixón para acompañar ao meu amigo Jesús Armenteros (Sidra de Ribela) no Salón de les sidres de gala.

Xa falaremos!
Comentarios (2) - Categoría: Xeral - Publicado o 25-10-2012 15:15
# Ligazón permanente a este artigo
Proposta para vermos de evitar outra derrota sen paliativos

O de onte, as eleccións ao Parlamento de Galicia, foi unha derrota sen paliativos para a esquerda deste país, ou quizais para o país completo...

Non me corresponde a min, nin o pretendo, facer unha análise pormenorizada dos motivos que levaron a esta derrota.

Pero quixera puntualizar unhas cantas cousiñas que nacen desa rabia que teño no corpo e porque se calo van acabar por dar unhas punzadas inaturábeis no meu estómago.

Velaí van:

1.- A dereita española foi quen de montar co paso dos anos un partido xigante capaz de acabar con todo aquilo que non lle interesa para os seus obxectivos económicos, porque a economía, que non a cultura (non lles interesa nin o máis mínimo) é a base de toda a súa visión do mundo.

2.- Ese partido omnipotente e tamén omnipresente traballa día a día, hora a hora, para ver de levar a cabo eses obxectivos, e estou a falar, por poñer só un exemplo, de militantes que nunca deixan de captar afiliados e facer campaña alá onde van, colexios, asociacións e comunidades veciñais, postos de traballo variados, bares, tabernas... onde sentan cátedra acotío. Velaí a súa verdadeira maquinaria electoral perfectamente engraxada.

3.- Dentro desa maquinaria electoral está, non podía ser doutro xeito, unha rede que semella imbatíbel de medios de comunicación que corean a cada momento as consignas ditadas dende os seus laboratorios de ideas, onde un gran grupo de asalariados escriben decote os guións para espallar a súa visión do mundo.

4.- A maquinaria semella (é) tan eficiente que para calquera votante de dereitas deste país (dende o estremo até iso que chaman "centro") non hai dúbida ningunha no intre de acudir ao seu colexio electoral e escoller unha opción que votar (iso se a tal maquinaria non o leva ao lugar coa papeleta xa pechada no sobre e o carné de identidade na man).

5.- E logo está a esquerda (dende iso que chaman "centro" até os estremos), que en realidade é (somos) maioría neste país.

6.- Esa esquerda non foi quen de construír en todos estes anos de democracia nin a máis mínima maquinaria electoral que puidese combater os excesos da dereita, que son (e serán) moitos, o qie leva á descorazonada poboación aq pensar que David nunca vai poder vencer a Goliat, o cal non é certo.

7.- O votante de esquerda adoita ter toda unha colección de papeletas que poder introducir na urna do colexio electoral. E aquí comeza o problema, porque non importa o número de votos. Segundo a lei electoral vixente o que interesa é obter unhas porcentaxes determinadas para acadar un número determinado de deputados.

8.- E aínda por riba todos os partidos son tan puristas e tan protectores do recuncho ideolóxico no que se moven que semella non haber puntos de encontro posíbeis. En troques de defender o galiñeiro os galos pelean entre eles! Así nunca chegaremos a ningures!

9.- Propoño unha reflexión colectiva que leve a reflexionar (valga a a redundancia) aos dirixentes da(s) esquerda(s) da necesidade verdadeira e urxente de procurar puntos de encontro que non nos fagan dubidar no intre de concorrermos aos colexios electorais, para que poidamos facer coma esa gran dereita fagocitadora de todo canto a rodea... unir forzas para unir votos, así de sinxelo.

10.- Non é momento de laios: cómpre unha sesión de autocrítica por parte dos dirixentes da esquerda e cómpre que nos poñamos todos a tarballar XA! Ou iso ou depedirmos de todo canto levamos tantos anos a soñar!

Comentarios (3) - Categoría: De andar pola casa - Publicado o 22-10-2012 12:56
# Ligazón permanente a este artigo
De Rosalía de Castro: Xan
Hoxe pola mañá tiven o pracer de poder presentar unha conferencia de Francisco Rodríguez para o alumnado do CIFP Carlos Oroza acerca da verdadeira intención da obra de Rosalía de Castro.

Nada máis interesante (e ameno) que escoitar a Francisco Rodríguez falar dun tema (Rosalía e a súa obra) que domina logo de tantos estudos como realizou.

E nada mellor que escoitalo recitar poemas de Rosalía coma o que vos achego (de Follas novas) e cos que conseguiu cativar a rapazada que estaba a escoitalo.

Moitas grazas polas túas palabras, Paco, e moitas grazas por amosares a muller revolucionaria, intelixente e activa que se agacha debaixo de todos os topicazos cos que sempre intentaron agachar as súas verdadeiras dimensión artísticas e ideolóxicas.

XAN

Xan vai coller leña ó monte,
Xan vai a compoñer cestos,
Xan vai a poda-las viñas,
Xan vai a apaña-lo esterco,
e leva o fol ó muíño,
e trai o estrume ó cortello,
e vai á fonte por augua,
e vai á misa cos nenos,
e fái o leito i o caldo...
Xan, en fin, é un Xan compreto,
desos que a cada muller
lle conviña un polo menos.
Pero cando un busca un Xan,
casi sempre atopa un Pedro.

Pepa, a fertunada Pepa,
muller do Xan que sabemos,
mentras seu home traballa,
ela lava os pés no rego,
cátalle as pulgas ó gato,
peitea os longos cabelos,
bótalles millo ás galiñas,
marmura co irmán do crego,
mira se hai ovos no niño,
bota un ollo ós mazanceiros,
e lambe a nata do leite,
e si pode bota un neto
ca comadre, que agachado
traillo en baixo do mantelo.
E cando Xan pola noite
chega cansado e famento,
ela xa o espera antre as mantas,
e ó velo entrar dille quedo:
-Por Dios non barulles moito...
que me estou mesmo morrendo.
-¿Pois que tes, ña mulleriña?
-¿Que hei de ter? Deita eses nenos,
que esta madre roe en min
cal roe un can nun codelo,
i ó cabo ha de dar comigo
nos terrós do simiterio...
-Pois, ña Pepa, toma un trago
de resolio que aquí teño,
e durme, ña mulleriña,
mentras os meniños deito.

De bágoas se enchen os ollos,
de Xan ó ver tales feitos;
mas non temás, que antre mil,
n'hai máis que un anxo antre os demos,
n'hai máis que un atormentado
antre mil que dan tormentos.
Comentarios (2) - Categoría: De literatura - Publicado o 15-10-2012 18:42
# Ligazón permanente a este artigo
De Uxío Novoneyra: Letanía de Galicia
Tempo de eleccións, de incertezas, ou e esperanzas, ou de rabietas, tempo de mensaxes (uns verdadeiros e outros cheos de recortes e mentiras)

Veu á miña cabeza este poema, Letanía de Galicia do gran e único Uxío Novoneyra...

Para termos na cabeza cando vaia mos votar...

GALICIA digo eu ún di GALICIA
GALICIA decimos todos GALICIA
hastr’os que calan din GALICIA
e saben sabemos

GALICIA da door chora á forza
GALICIA da tristura triste á forza
GALICIA do silencio calada á forza
GALICIA da fame emigrante á forza
GALICIA vendada cega á forza
GALICIA tapeada xorda á forza
GALICIA atrelada queda á forza

libre pra servir libre pra servir
libre pra non ser libre pra non ser
libre pra morrer libre pra morrer
libre pra fuxir libre pra fuxir

GALICIA labrega GALICIA nosa
GALICIA mariñeira GALICIA nosa
GALICIA obreira GALICIA nosa
GALICIA irmandiña
GALICIA viva inda

recóllote da TERRA estás mui fonda
recóllote do PUEBLO estás n’il toda
recóllote da HISTORIA estás borrosa
recóllote i érgote no verbo enteiro
no verbo verdadeiro que fala o pueblo
recóllote pros novos que vein con forza
pros que inda non marcou a malla d’argola
pros que saben que ti podes ser outra cousa
pros que saben que o home pode ser outra cousa

sabemos que ti podes ser outra cousa
sabemos que o home pode ser outra cousa
Comentarios (3) - Categoría: De literatura - Publicado o 14-10-2012 14:03
# Ligazón permanente a este artigo
De Malala Yusufzai
Que pode levar a alguén a disparar contra unha rapaza de catorce anos por defender o seu dereito de ir á escola?

Malala Yusufzai subía ao autobús que había levala de regreso a casa á saída da súa escola en Mingora. (A bala cruzou a súa cabeza e está moi grave)

Malala Yusufzai escribía decote un blog dende o ano 2008 no que,coa súa visión dunha nena de 11 anos, retrataba a súa vida nunha zona de Pakistán baixo control dos talibáns, que foron os que pecharon as escolas e prohibiron a música, e o baile e mil cousas máis... ademais de executar a todo aquel e, sobre todo a toda aquela, que non respectaba a lei islámica que impuxeron con toda a dureza de que eran capaces.

Malala quería estudar medicina cando fose maior..

Velaquí o seu pecado: querer, con catorce anos, ser unha muller libre nun país onde as mulleres deben camiñar polo mundo agachadas da sociedade e submisas aos homes.

Unah sociedade medieval que non debería ter cabida no mundo en pleno século XXI.

Vaia dende aquí o meu desexo e que Malala se recupere a pesares da gravidade das feridas provocadas polo balazo dese monstro que lle disparou.

Comentarios (4) - Categoría: Deste noso mundo inxusto - Publicado o 12-10-2012 11:54
# Ligazón permanente a este artigo
Polo dereito a sermos escritoræs en lingua galega
Pronunciamento da Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega (AELG) ante das eleccións ao Parlamento.-

A Asociación de Escritoras e Escritores en Lingua Galega quere facer pública a súa demanda de implicación dos partidos e organizacións políticas que concorren a estas eleccións co obxecto de incluíren nos seus programas de goberno a defensa activa e efectiva dun sistema literario galego e en galego.

Demandamos, dos partidos e organizacións políticas que presentan candidaturas ao Parlamento, que inclúan nos seus programas as xustas reivindicacións do colectivo de escritoras e escritores en lingua galega no referente á irrenunciábel defensa e promoción da lingua e da cultura propias de Galiza en todos os ámbitos de actuación e responsabilidade gobernativa.

A literatura, e o idioma que a expresa, debe ser comprendida como un factor de desenvolvemento sociocultural favorecedor do autocoñecemento como corresponde a Galiza, nación cunha das máis antigas culturas de Europa.

Concibimos a literatura e a lingua galega como creadoras de cidadanía con valores democráticos, como depositarias e defensoras da nosa identidade como pobo, como instrumentos necesarios e irrenunciábeis para conseguirmos maiores espazos de decisión propios, que permitan o desenvolvemento cultural e social en función unicamente dos intereses do pobo galego e que doten a Galiza dun maior status político e xurídico, único xeito de non sermos varridos polo mal vento da globalización, que pretende unha homoxeneización e uniformización dos valores culturais e lingüísticos dos pobos a conta de amolecer e engulir toda diversidade cultural e plural.

Entendemos que a literatura e a lingua consolidan os dereitos dos pobos e son a vacina protectora para a consecución dunha democracia coa suficiente calidade e eficacia como para que mereza ser así chamada, que nos converte en individuos dun pobo cunha cultura e un idioma senlleiros.

Defendémolo nun momento en que, de continuar a asfixia económica programada que está a padecer o tecido cultural da Galiza e tamén as industrias culturais, pode levar á súa invisibilización e, na práctica, á súa ilegalización social.

É por isto que demandamos dotación económica, verdadeiramente comprometida e en clave de aposta de futuro, nos orzamentos da administración galega, posto que a cultura tamén forma parte da economía produtiva do noso país. Asemade, requirimos da administración galega instrumentos de xestión para o achegamento da literatura e polo tanto tamén dos escritores e escritoras á sociedade galega e de xeito transversal, sexa a través do ensino do galego e en galego, así como da visibilización da literatura en galego, desde as actividades de goberno como son o turismo cultural, ou os servizos sociais, até aquelas actividades dirixidas á formación dunha xuventude crítica e educada para o respecto, a paz e a solidariedade.

Como primeiras medidas do novo goberno, solicitamos:

1. Reposición da desaparecida Consellaría de Cultura.
2. Creación dunha Dirección xeral do libro.
3. Creación dun Instituto de promoción da cultura galega no exterior.
4. Participación das escritoras e escritores galegos e od sistema editorial que difunde e amplifica a súa creación nas feiras e mercados internacionais.
5. Apoio ao teatro galego.
6. Promoción para a recuperación da memoria histórica da literatura oral.
7. Recuperación e posta en valor dos Premios Nacionais da Cultura Galega.
8. Elaboración dun plan da lectura.
9. Apoio efectivo aos medios de comunicación en galego.
10. Elaboración dun plan director da cultura galega, e en concreto do libro en galego, que desenvolva a lei do libro na súa condición de industria estratéxica.
11. Restitución do uso do galego no ensino de todas as áreas de coñecemento técnico ou científico (Matemáticas, Física e Química e Tecnoloxía), dada a importancia da escrita e da creación científica no desenvolvemento dunha cultura plena.
12. Expropiación da Igrexa de Bonaval e acceso libre ao espazo público e laico que para as galegas e galegos debe ser o Panteón de Galegos Ilustres.

Así mesmo, trasladamos á cidadanía a nosa preocupación polo progresivo deterioro tanto do prestixio social como do uso oral e escrito da nosa lingua, polo que lles rogamos que, á hora de decidiren a opción política que a vai representar durante os próximos catro anos, preste especial atención ás propostas e intencións ao respecto expresadas nos seus programas electorais.

O Consello Directivo da AELG
11 de outubro de 2012
Comentarios (2) - Categoría: Da lingua de nós - Publicado o 11-10-2012 18:51
# Ligazón permanente a este artigo
O Hotel do Parque en Caldas do Gêres

Só agardo que isto non sexa un símbolo deste Portugal de hoxe esganado polo gran capital (un símbolo de todos nós, quizais, á fin e ao cabo)

Onte tiven o pracer inmenso de pasear pola Vila de Caldas do Gêres, no interior do Parque Nacional da Peneda-Gêres no norde de Portugal.

E din de bruzos con este hotel ruinoso á beira da estrada que serve de entrada á vila: O Hotel do Parque, símbolo dun antigo esplendor de ricachos que acudían ás termas para beberen as augas, descansar e intercambiar conversa.

Hoxe polos seus cuartos camiñan pantasmas (e ratas, supoño). Supoño que se pegamos ben as orellas ás portas para sempre fechadas poderemos oír milleiros de confidencias que haberían deixarnos coa bocas abertas de par en par.

Cantas historias non se poderían escribir de sermos quen de escoitar esas converas!

Cantas!

Como en medio dun neboeiro abriría de novo as súas portas o Hotel de Parque, achegaríase ao noso taxi un conserxe perfeitamente uniformado e collería as nosas equipaxes coa chave do cuarto xa preparada na man...

Pero ao pouco de entrarmos veriamos como ese conserxe non era maís ca unha morea de pó que se iría esluíndo no ar a medida que camiñabamos polo corredor...

Decatariamonos entón de que estabamos atrapados para sempre

pola forza inesgotábel das lembranzas...
Comentarios (4) - Categoría: Fotos feitas co móbil - Publicado o 07-10-2012 11:41
# Ligazón permanente a este artigo
Alepo no corazón

Hoxe o xornal traía esta horrenda fotografía da cidade siria de Alepo, unha fotografía que esperta os meus mais baixos instintos, unha fotografía que atragoa, unha fotografía que abafa, unha fotografía que pon un nó no pensamento...

É tan inxusta a vida, ás veces!

Hai uns días, non moitos, neses edificios esmagados polo peso da violencia había fogares de verdade onde vivían familias de verdade, onde se facían xantares de verdade e ceas de verdade, onde as persoas, nenos, nenas, homes, mulleres, espertaban polas mañás coas mentes cheas de plans (ou non, tanto ten), ou marchaban pola noite a durmir cos corpos cheos de cansazo (ou non, tanto ten tamén)...

Había fogares con ulidos de verdade, malos ou bos, cheiros ou arrecendos, que máis dá, ulidos de vida á fin e ao cabo.

Agora nada hai

Nada.

Desolación, soedade, tristura, amargor...

A fetidez da pólvora pasou pola cidade...

A miseria...

Comentarios (3) - Categoría: Deste noso mundo inxusto - Publicado o 04-10-2012 20:08
# Ligazón permanente a este artigo
De Seán Clárach Mac Domhnaill: Mo Ghile Mear (O meu valente amor)
Seán Clárach Mac Domhnail (1691-1754) foi un poeta irlandés que escribiu un fermosísimo poema de amor titulado Mo Ghile Mear (O meu valente amor), un referente da literatura en lingua irlandesa.

Tiven a inmensa sorte de visitar Irlanda en moitas ocasións e a sorte aínda maior de contar con grandes amigos por esas terras coas que tantas cousas compartimos.

Este mesmo verán que acaba de rematar pasou uns inesquecíbeis días na miña casa de Poio o meu admirado amigo Ger Wolfe coa súa familia e un día falamos deste marabilloso poema escrito para ser cantado e non recitado dentro da tradición aisling.

Na poesía aisling, Irlanda aparécese ao poeta con forma de muller nova ou vella, fermosa ou non. En xeral esta muller chámase Spéirbhean (muller celestial) e fala co poeta para se laiar do estado no que se atopa o pobo irlandés e para predicir que os tempos van cambiar para mellor.

Mo Ghile Mear (O meu valente amor) fala dun lamento da deusa Eire polo pretendente ó trono de Gran Bretaña Charles Edward Stuart, que daquela estaba no exilio.

Velaí vai a estribillo:

Sé mo laoch mo Ghile Mear
‘Sé mo Shaesar, Ghile Mear,
Suan ná séan ní bhfuaireas féin
Ó chuaigh i gcéin mo Ghile Mear.


e unha tradución ao galego (que non é da miña autoría):

El é o meu campión o meu Valente Amor,
É o meu César, un Valente Amor
Non teño descanso nin fortuna
Dende que o meu Valente Amor marchou moi lonxe.
Unha vez fun doncela solteira
Mais agora son unha viúva acabada
O meu consorte está arando nas ondas
Moi lonxe sobre os outeiros.
Cada día estou aturando a constante dor
Chorando amargamente e agromando bágoas,
Porque o meu home deixoume
E non hai novas del, mágoa.
O cuco xa non canta ledo despois do mediodía,
E os ladridos dos cans non se oen nos nogueirais,
Ningunha mañá de verán no neboento val
Dende que o meu home se foi de cabo min.
Valente Amor por un tempo na tristura,
E Irlanda enteira baixo capas negras;
Non teño descanso nin fortuna
Dende que o meu Valente Amor marchou moi lonxe.


Achégovos un video cunha versión de Mary Black, Mary Ann Kennedy, Karan Casey, Karen Matheson, Ailean Dòmhnullach e Iarla Ó Lionáird

Pechade os ollos e deixádevos engaiolar pola música...

Comentarios (3) - Categoría: De literatura - Publicado o 03-10-2012 20:58
# Ligazón permanente a este artigo
1 [2]
© by Abertal