Blog do escritor
Xesús Constela

www.xesusconstela.com

info@xesusconstela.com
 CATEGORÍAS
 CUARTO DOS TRASTES
 SALA PARA VISITAS
 SALA DAS PROCURAS
 SALA DOS BLOGS GALEGOS
 NO FAIADO
 ANTERIORES

Kirmen Uribe: Txoriak neguan (Paxaros en inverno)
Vealquí a tradución ao castelán do poema de Kirmen Uribe do que falaba no post anterior:


Pájaros en invierno

Nuestra misión era salvar a los pájaros,
salvar a aquellos pájaros atrapados en la nieve.

La mayoría los encontrábamos cerca de la playa,
protegidos por el negro mar.

Los pájaros también eran negros.
Los sacábamos de su escondite y los llevábamos
a casa metidos en los bolsillos.
Pájaros diminutos que apenas cabían en nuestras
pequeñas manos de niño.

Luego, los poníamos junto a la calefacción.
Pero los pájaros duraban muy poco.
En dos o tres horas morían.
Nosotros no entendíamos por qué,
no entendíamos porqué eran tan desagradecidos.
Y eso que les dábamos de comer migas de pan
mojadas en leche y les preparábamos la cama
con bufandas de colores.

En vano, se morían enseguida.

Nuestros padres, enfadados,
nos decían que no lleváramos más pájaros a casa,
que se morían por exceso de calor,
y que la naturaleza es sabia
y que llegaría otra vez la primavera
con sus pájaros.

Nosotros dudábamos por un momento,
quizás nuestros padres tendrán razón.
Sin embargo, al día siguiente volvíamos a la playa
una vez más, a salvar a los pájaros,
aún sabiendo que nuestro esfuerzo no tenía sentido,
que era tan inútil como aquellos copos de nieve que caían al mar.

Y los pájaros seguían muriendo,
los pájaros morían.

Comentarios (3) - Categoría: De literatura - Publicado o 14-10-2009 21:06
# Ligazón permanente a este artigo
Chuza! Meneame
3 Comentario(s)
1 Pode ser unha lembranza, pode ser unha metáfora, pode querernos dicir tantas cousas... Ao principio pensei que falaba do Prestige, mira ti, pola negrura do mar, pero despois xa vin que non tiña nada que ver. Os nenos teñen outra ollada, outra forma de entender o mundo, que unhas vec#blgtk08#es ten moito de bo, pola inocencia, e outras non, pola inexperiencia, pero claro, son nenos, e normalmente non perden a tenrura. Lembro agora unha entrada do blog do Paideleo, onde comenta que preguntándolle ao Leo como se chamaba a lúa o neno contestoulle: CHEA. Enorme este Leo...
Comentario por Eva Lozano (14-10-2009 21:26)
2 É a pura verdade, o instinto de ajudar e socorrer.Os olhos das crianças são os mais puros e com ele a vontade de ver seu esforço tr#blgtk08#ansformado em vitória.
Aconchegar, cuidar, é gratificante...
é uma pena que tudo é uma passagem e que crescemos...
Comentario por Solange Couto (14-10-2009 22:43)
3 Supoño que dentro de cada un de nós, máis ou menos oculto, aínda fica moito dos nenos ou nenas que fomos. Teño observado que canto máis conserva unha persoa da súa nenez máis boa persoa é. Ten, non sei, como unha capacidade máis grande para positivizar. #blgtk08#Cando unha persoa se afasta completamene da nocencia da súa infancia está perdida, convértese nun monstro. O poema de Kirmen é un poema que fala do que di Solange: a capacidade para cuidar. Tedes razón: nada como ver o mundo a través dos ollos dun neno!
Comentario por Xesús Constela (15-10-2009 17:49)
Deixa o teu comentario
Nome:
Mail: (Non aparecerá publicado)
URL: (Debe comezar por http://)
Comentario:
© by Abertal