Blog do escritor
Xesús Constela

www.xesusconstela.com

info@xesusconstela.com
 CATEGORÍAS
 CUARTO DOS TRASTES
 SALA PARA VISITAS
 SALA DAS PROCURAS
 SALA DOS BLOGS GALEGOS
 NO FAIADO
 ANTERIORES

As tres BBB ou La casa de los novios
hai portas que son coma o túnel do tempo

fóra chove, dentro vai calor

ou ao contrario, choverá no interior mentres suamos no exterior?

cantos pasos atrás darán as agullas dos reloxos cando crucemos esa reixa estea aberta e poidamos internarnos no escuro bandullo do pasado?

hai lugares que se resisten a esmorecer (se non naceron xa esmorecidos)

Onte, na cidade de Vigo, co gran Anxo Cabada (a quen agradezo o roteiro que me fixo polas ruínas e tamén polas belezas da cidade) estivemos a nos deixar levar polo maxín ás portas desta tenda da rúa Policarpo Sanz.

Las tres BBB ou tamén La casa de los novios...

Dos noivos cadáver quizais?

Ai do tempo, que caprichoso!

(Por certo, que a foto é de Anxo Cabada)
Comentarios (2) - Categoría: Pequenas reflexións case furtivas - Publicado o 29-09-2012 14:02
# Ligazón permanente a este artigo
Ondas na praia do Norte



(Estas ondas da Praia do Norte, que tiñan unha forza que nos fixo pasar un bo tempo a fitalas ensumidos en nós mesmos, conxelounas Maca para sempre no tempo dende o faro de Nazaré e saiulle esta fotografía que ben podería ser un cadro ao óleo. Non canso de mirala. Nunca cansarei.)


o vento sopraba ben forte

esfiañaba o ar

tinguia a atmosfera de arrecendos salgados

milleiros de sabores

pero que pequenos eramos...

pero que pequenos...
Comentarios (2) - Categoría: Pequenas reflexións case furtivas - Publicado o 18-06-2012 19:30
# Ligazón permanente a este artigo
Dos libros nos andeis das librarías
Velaquí unha fotografía que fixo meu fillo nunha libraría da cidade de Vigo hoxe pola mañá: a miña novela 15.724 comparte andel con Agustín Fernández Paz, Pere Tobaruela e Valentín Paz Andrade...

Vaia honra, non?

Imaxinades que pasaría se de verdade, tal como conto no meu Libro das alquimias os libros tivesen a capacidade de voar?

E se puidesen tamén falar?

Que lle contaría o protagonista de 15.724, Samuel R. aos personaxes dos outros libros cos que compartiría conversa?

De seguro que cando o último empregado sae desa libraría de Vigo e fecha a porta até a mañá seguinte os libros dos andeis todos comezan unhas conversas que nos deixarían abraiados a nós, os seus autores.

Canto daría por poder escoitalas!
Comentarios (0) - Categoría: Pequenas reflexións case furtivas - Publicado o 02-06-2012 18:58
# Ligazón permanente a este artigo
Dos soños de dous amigos
Dous amigos veñen de dicirme que soñaron comigo nos últimos días (o cal é unha honra!)

Un soñou que eu aparecía por riba dun outeiro nunha noite moi escura na que no ceo brilaban dúas lúas xemelgas (coma na novela de Murakami)...

O outro contoume que nunha libraría de París dixéranlle que non era posíbel que eu acabara de publicar un libro porque Xesús Constela xa non vivía na Finlandia.
Polo visto Xesús Constela fixera crer a todo o mundo alá na Finlandia que morrera nun accidente de tráfico...
E agora estaba agachado por estes lares para publicar en galego!

Que retorto, pero que delicioso, é o mundo dos soños e do subconsciente.

Bendito sexas, Sigmund Freud!

Marcho para Finlandia...
Veña un grolo polas súas dúas lúas!

Comentarios (5) - Categoría: Pequenas reflexións case furtivas - Publicado o 25-05-2012 13:20
# Ligazón permanente a este artigo
Benvido sexas outono
XA

CASE

NON

QUEDAN

FOLLAS

NAS

ÁRBORES

DA

CASA

BENVIDO

SEXAS

OUTONO

UNHA

VEZ

MÁIS

TES A PORTA ABERTA

SEMPRE
Comentarios (2) - Categoría: Pequenas reflexións case furtivas - Publicado o 18-11-2011 17:06
# Ligazón permanente a este artigo
Ferrol, a cidade barco.
Quixera achegarvos o texto que escribín acerca de Ferrol para a exposición Vilagrafías de Anxo Cabada (A foto que acompaña esta entrada non é súa, por certo. Trátase dunha postal)

Se algunha vez, decaídos, damos en pensar que Ferrol non é nada máis ca un vello soño perdido, unha andrómena, unha entelequia, axiña a cidade aparece deitada a carón do mar, espida e enteira, orgullosa de si mesma, tan viva e tan real coma o barco que é, á procura de singraduras imposíbeis, agachados nós nas engrenaxes da súa maquinaria.
Non se deixa almacenar inservíbel, a cidade barco, na maleta do esquecemento.
Non se agacha tampouco no baúl da desidia, nin se abandona no caixón da desesperanza.
Albíscase sempre na lonxanía entre esqueletos de edificios arruinados (Seica non podedes oír os seus laios fosilizados?)
Ai da cidade reconvertida e volta a reconverter, unha vez, e outra, e outra máis, tantas que as veces xa nada parecemos lembrar do seu ilustre pasado de estaleiros grandiosos e de insignes mareantes.
Debaixo das lousas máis antigas, nesas rúas perfectamente paralelas e tantas veces camiñadas, sempre se pode sentir o calado correr do seu sangue. (Porque a cidade está viva, tan viva coma cada un dos homes e as mulleres que abren os ollos pola mañá cediño para asistiren ao traballo, tan viva coma cada neno e cada nena que camiña cara á escola con rapidez no paso, tan viva coma cada persoa que afronta o día sen outra perspectiva que ir facer cola nas oficinas de emprego. Ai da cidade tantas veces reconvertida en almacén de parados!)
E cando a luz do sol esmorece e nas beiras todas da ría comezan a acenderse as casas, a cidade barco transfórmase nunha coreografía de formas cambiantes, as luces todas reflectidas no mar, estiradas sen preguiza na auga coma árbores a apertaren a terra coa forza do seu raizame.
Non.
Non é un soño.
Non é andrómena nin entelequia.
Ferrol é a cidade barco.



Comentarios (4) - Categoría: Pequenas reflexións case furtivas - Publicado o 11-07-2011 21:37
# Ligazón permanente a este artigo
De Xavi, unha das miñas tartarugas

Velaí vos fai unha imaxe de Xavi, unha das miñas tres tartarugas.

As outras dúas, Aquiles e Bicharita, son de orellas vermellas (viven na auga dun estanque que lles construímos na parte de atrás da casa) e orixinarias de Florida aínda que nacidas en Ferrol hai máis de vinte anos.

Xavi viaxou connosco a Poio dende a cidade tunisiana de Monastir na compaña dunha súa parella, Noelia, agora tristemente morta.

Xavi réxese por unhas circunstancias espazo temporais diferentes das nosas.

Non coñece de présas nin angustias polo tempo que chega ou marcha, que sobra ou falta, que aparece ou se vai.

O seu paraíso é un paraíso accesíbel e non soñado (coma son os nosos paríosos).

O de Xavi consiste nunha boa ración de "dentes de león" para comer e un bo lugar para pasar a noite... e o invderno enteiro... a durmis.

No meu xardín abonda o "dente de león" e hai milleiros de lugares para facer un furado na terra e poder boarse a durmir...

Ás veces Xavi dáme envexa.

Moita.
Comentarios (5) - Categoría: Pequenas reflexións case furtivas - Publicado o 14-05-2011 19:09
# Ligazón permanente a este artigo
As partes da flor
Quizais pola calor e a luz do día...

Quizais polo intenso arrecendo de xasmín que se respiraba ao mediodía no xardín da miña casa...

hoxe veume á cabeza a imaxe dunha das miñas primeiras mestras cando au debía de ter como cinco anos e estaba aínda no que hoxendía é a educación infantil.

Chamábase Tere (Señorita Tere).

Un día pintou no encerado unha flor enorme con moitas cores para nos explicar cales eran as súas partes.

Xa sabedes, aquilo de pistilo, corola, cáliz, pétalos, sépalos e todo iso tan difícil para a mente dun meniño pequeno como eu era daquela.

Imaxinade a capacidade daquela Señorita Tere para entrar na mente dos nenos que nunca se me borrou da cabeza a imaxe daquela flor.

Explicou tan ben aquilo dos insectos a entrar nas flores atraídos polo seu aroma...

que sempre desexei ser un deses insectos!

Quixera dende aquí facer unha homenaxe a todos e eses mestres e a todas esas mestras que igual que a miña querida Señorita Tere son capaces de entrar con forza e con moitos agarimo nas mentes dos seus alumnos.

Grazas, Señorita Tere.

E grazas, flores polos vosos aromas!
Comentarios (4) - Categoría: Pequenas reflexións case furtivas - Publicado o 03-04-2011 21:25
# Ligazón permanente a este artigo
Máis aló da miña fiestra
Que vexo máis aló do cristal da miña fiestra?

A chuvia teimuda a mollar o campo paseniño

As margaridas a sorrir fachendosas aínda que molladas (a auga non só serve para chorar, a quen se lle ocorrería semellante idea?)

A glicinia a pintar no ceo a valentía dos seus primeiros acios de flores púrpuras

A miña querida maceira salvaxe rodeada de continuo de avespas a chucharen os segredos agachados no interior das corolas das súas floriñas brancas (un paraíso de ulidos)

Un intento da primavera para reconstrírse unha vez máis

(poderosa ela)

Todo iso máis aló da miña fiestra



Comentarios (5) - Categoría: Pequenas reflexións case furtivas - Publicado o 30-03-2011 12:44
# Ligazón permanente a este artigo
Das saudades da vida
TEÑO SAUDADE, ás veces, da miña propia voz cando era un meniño, da miña mente aínda non domada, dos meus risos, dos xogos na rúa, da complicidade dunhas amizades que semellaban eternas, infindas.

TEÑO SAUDADE da primeira vez que amei e me sentín poeta capaz de cantar o amor nos máis abraiantes poemas que nunca deica entón se escribiran.

TEÑO SAUDADE das revolucións polas que tanto loitei na mocidade e nunca chegaron. (Como se pode ter saudade de algo que non foi?), das longas conversas onde se debatía o devir do mundo e a necesidade de cambialo todo, que nada valía, que todo era caducidade.

TEÑO SAUDADE da fraxilidade das ideas, das palabras, dos conceptos, das consignas, que escachan cando caen ao chan fráxiles coma pequenas alfaias.

TEÑO SAUDADE da ilusión nos ollos, da forza do berro, da loita pola reafirmación de min mesmo.

TEÑO SAUDADE das ganas de abranguer o futuro cos brazos abertos, nunha aperta forte coma esas que se dan na adolescencia.

TEÑO SAUDADE do día en que aprendín a amar de verdade e para sempre.

TEÑO SAUDADE daqueles días en que vin agromar as pegadas que quero deixar no mundo cando marche, a miña humilde pero amada herdanza, o meu agasallo para a humanidade.

TEÑO SAUDADE das súas incertezas da vida cotiá porque ás veces penso que grazas a elas recupero un pouquichiño da nenez e da mocidade.

TEÑO SAUDADE, en fin, do futuro, se é que do futuro se pode ter saudade.
Comentarios (8) - Categoría: Pequenas reflexións case furtivas - Publicado o 25-03-2011 17:30
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal