Blog do escritor
Xesús Constela

www.xesusconstela.com

info@xesusconstela.com
 CATEGORÍAS
 CUARTO DOS TRASTES
 SALA PARA VISITAS
 SALA DAS PROCURAS
 SALA DOS BLOGS GALEGOS
 NO FAIADO
 ANTERIORES

Unha viaxe ao cráter Endeavour (Marte)
O recuncho que hoxe vos convido a visitar non está neste mundo noso, senón fóra del.

Exactamente en Marte.

Ollade ben a fotografía feita polo robot Opportunity...

Nese cráter inmenso aínda non puxo o pé ningún humano!

É un inmenso territorio virxe e inexplorado.

Unha vez fun cos meus fillos nunha balsa de remos inflábel até a Illa de Tambo dende a praia de Chancelas aproveitando a marea baixa.

A auga estaba moi calma e o camiño até Tambo foi coma un esvarar nun mar de tranquilidade. Levounos tempo pero chegamos felices da nosa aventura (tanto eles coma min).

Desembarcamos na única praia que ten a illa, unha caliña fermosísima...

E como era de esperar non había ninguén.

Na area apenas estaban marcadas as pegadas de dúas gaivotas que xa tamén abandonaran o lugar.

Foi como vivir un soño.

Nunca antes víramos unha praia sen pegadas de humanos.

Era como terreo virxe.

Marte ten que ser así!

Pero durou pouco a nosa aventura en Tambo. Ao pouco de chegarmos, uns quince minutos despois apareceu por alí unha parella de militares que nos botaron de moi malos modos.

Sempre ten que estar a NASA a amolar!


Comentarios (4) - Categoría: Recunchos do mundo - Publicado o 27-05-2012 14:03
# Ligazón permanente a este artigo
Peter's Pool (Malta)
Se hoxe ollo o ceo de Poio todo indica que vai chover outra vez...

Por iso propoño unha viaxe ao sur da Illa de Malta, a onde viaxei o verán pasado, a un lugar preto da fermosa vila de pescadores de de Marxaxlokk que se chama Peter's Pool.

Trátase dun deses lugares inde o mar traballou a costa a conciencia ao longo de moitos anos, moitísimos, até penetrar na terra por debaixo do cantil.

Non hai praia nin nada que se lle pareza.

A única area é a do fondo do mar, que lle dá á auga unha cor turquesa fascinante.

E non hai ningún xeito de mergullarse pouquiño a pouco: hai que botarse á auga dende a beira da rocha.

Non é un lugar doado de encontrar e por iso (afortunadamente) está fóra dos circuitos turísticos (o cal é de agradecer nunha illa que vive do trurismo).

Se vos achegades a Peter's Pool á hora do solpor asegúrovos que o sol pinta a rocha calcárea dunhas cores abraiantes.

Un lugar onde paga a pena perderse!
Comentarios (1) - Categoría: Recunchos do mundo - Publicado o 18-05-2012 18:34
# Ligazón permanente a este artigo
O canal de Beagle
Ollade esta fermoa fotografía que me sorprendeu hoxe na bandexa de entrada da miña caixa de correo.

Enviouma a miña amiga Anxos Sumai dende o outro lado do mundo, dende o estremo máis austral de América.

Trátase do canal de Beagle.

A foto está tomada dende unha avioneta a sobrevolalo.

Ollade ese ceo tapado por unhas nubes mestas que o converten nun extenso catálogo de tonalidades grisallas (algunha vez tiñades imaxinado que esa cor puidese diversificarse de tal xeito?)

O canal semella un camiño que conduce a destinos incertos, unha senda indescifrábel que que se abre entre auga, terra e ar.

Dan ganas de botarse a navegar.

Unha foto ben fermosa, non si?

Comentarios (5) - Categoría: Recunchos do mundo - Publicado o 08-02-2011 18:06
# Ligazón permanente a este artigo
As cortidorías de Marrakech (Marrocos)
Este que vos achego é un dos recunchos do mundo que puiden visitar e me deixou realmente impactado.

Para chegar a estas cortidorías da cidade de Marrakech cómpre primeiro saír dos lindeiros da cidade, achegarse a esa parte que ninguén quere visitar, onde ninguén desexa vivir.

Tal é o cheiro que se respira!

(Un dos ingredientes utilizados no proceso é ácido sulfúrico)

Para entrar cómpre levar debaixo do nariz algo que poida contrarrestar o ulido que desprenden as peles metidas en líquidos que semellan putrefactos.

É un traballo que ninguén quere: estar metido todos os días neses líquidos nauseabundos até os xeonllos.

E comer nunha casa que ten o mesmo cheiro...

E durmir nela...

Por un salario tan malo como o propio ar que se respira.

Chamáronme a atención uns nenos a bañarse nunha poza de auga porcallenta completamente alleos á miseria do lugar onde se atopaban. Estábano a pasar moi ben, parecía.

Son pequenos traballadores das cortidorías, fillos á súa vez de familias que traballan alí...

E non precisamente por desexo.

Comentarios (4) - Categoría: Recunchos do mundo - Publicado o 24-01-2011 21:03
# Ligazón permanente a este artigo
Ksar Hadada, Tunisia
Tiven ocasión de facer dúas viaxes a Tunisia.

Na primeira, hai xa máis de vinte anos, percorrín o norde do país e na segunda, hai catro, o sul.

E nas dúas viaxes tiven ocasión de comprobar a enorme hospitalidade dos tunecinos, un pobo que ao longo de moitos anos aturou unha ditadura que toda Europa apoiou de xeito incondicional.

Hoxe a Tunisia está envolta nunha das meirandes incertezas políticas: o pobo, igual que aconteceu naquel sempre memorábel 25 de avril portugués, vén de derrocar o ditador Ben Alí, que tivo que escapar do país para pedir asilo en Arabia Saudí.

Pero os seus seguidores andan a provocar o caos polo país adiante, sobre todo na capital e arredores, como modo de vinganza.

Hai violencia, hai sangue, hai feridos...

Achégovos unha fotografía feita en Ksar Hadada, unha vila de adobe que servía de lugar de encontro de pastores e gandeiros, un punto na entrada ao deserto do Sahara onde podían gardar o gran dos seus cultivos e onde podían quedar a vivir ao longo do tempo que puidesen precisar para poderen comerciar.

O lugar, por certo, serviu de decorado para unha das películas da Guerra das Galaxias: The Phantom Menace.

Tales son a súa beleza e a súa singularidade.

Tráioo hoxe aquí por ser punto de encontro e de diálogo, as dúas cousas que nestes momentos necesita a sociedade tunecina, quen desexo o mellor dos futuros.

Adante, amigos, e que nada se vos torza!

Noraboa por derrotardes o ditador!
Comentarios (3) - Categoría: Recunchos do mundo - Publicado o 17-01-2011 13:47
# Ligazón permanente a este artigo
Stromboli, Sicilia. Italia.
A illa de Stromboli, no arquipélago das Eolias, no mar Tirreno, ao norde de Sicilia, é un deses lugares que ben merece o calificativo de singular.

Pasear cando chega a noite polas súas rúas empinadas e polo labirinto dos seus calexos é unha experiencia inesquecíbel porque non hai máis iluminación que a da lúa e a das lámpadas das casas privadas.

Stromboli é un volcán que xorde en medio do mar e acolle nas súas abas unha aldeíña de nome Ginostra e unha vila moi pequena chamada Scari. A única comunicación entre ambas as dúas é por barco. En Stromboli non hai estradas, só camiños que ascenden cara ao cráter do volcán, sempre activo e sempre a botar lavas incandescentes que
caen cara ao mar monte abaixo por un lugar chamado Sciara del Fuoco (O camiño do lume), unha sorte de "duna" xigante feita de cinzas e lava seca.

As continuas explosións do volcán éscoitanse perfectamente dende o mar e ir até a Sciara del Fuoco en barco pola noite é unha experiencia abraiante, aínda que non tanto como subir até o borde do cráter logo de varias horas de camiño monte arriba.

Pegado á costa sur hai un illote que se chama Strombolicchio que é o cumio doutro volcán agora inactivo, que se pode ver dende unha marabillosa praia de areas negras.

Na illa de Stromboli rodou Roberto Rossellini a película do mesmo nome no ano 1949, protagonizada por Ingrid Bergman. (Aínda queda xente na illa que lembra o escándalo que causou a relación entre actriz e director porque Rosselini estaba casado.)

Stromboli é un deses recunchos do mundo que paga a pena visitar.

Achégovos un vídeo con algunhas escenas da película de Rosselini:



Comentarios (2) - Categoría: Recunchos do mundo - Publicado o 15-06-2010 18:25
# Ligazón permanente a este artigo
Corta Atalaya, Huelva. España.
Corta Atalaya, no concello de Minas de Río Tinto, na provincia andaluza de Huelva, é un dos lugares maís abraiantes que visitei nunca na Península Ibérica.

Unha compañía inglesa (Rio Tinto Company) extraía mineral desta xigantesca mina a ceo aberto que foi o motor industrial da zona até que ficou abandonada hai arredor de vinte anos, supoño que porque xa non habia máis mineral para extraer.

A paisaxe é singular a máis non poder, especialmente polas dimensións do oco aberto na terra. Para que vos fagades unha idea aproximada do seu tamaño, cada un dos chanzos que se ven no terreo é unha estrada pola que circulaban camións de gran tonelaxe e mesmo un ferrocarril. Hai unha locomotora estacionada na parte maís baixa que só se ve realmente se se usan prismáticos.

Agora as visitas ao lugar, que teñen que ser guiadas polo perigo que suporía que a xente entrase pola súa conta, están organizadas polo Parque Minero de Riotinto, que tamén dispón dun fermoso museo onde se conta a historia da minería no lugar dende os lonxanos tempos dos romanos, cando eran meniños pequenos quen entraban nas galerías pola dificultade de entrar unha persoa grande!

Ademais de Corta Atalaya e do museo a paisaxe da zona é tan singular que paga a pena a visita aínda que só sexa para ver como baixa polo monte un río (o Tinto) que ten as augas completamente vermellas e tingue desa cor as pedras e a terra. Máis ou menos é das tonalidades desa auga que se pode ver na fotografía no fondo da mina.

Moitas veces a industria é quen de esculpir a paisaxe até convertela nalgo fermoso.

Corta Atalaya é un deses lugares que deixa abraiado ao visitante e que permite deixar voar a imaxinación.
Comentarios (5) - Categoría: Recunchos do mundo - Publicado o 16-03-2010 20:19
# Ligazón permanente a este artigo
Do "cenote" de Dzinup (Yucatán, México)
Cheguei a este impresionante lugar por medio dun taxista a quen preguntei cal era o "cenote" máis fermosos que se podía visitar na Península de Yucatán (México).

Dzinup, de fermoso nome maia, atópase preto da cidade de Valladolid (vaia unha teima dos colonizadores de repetir os nomes dos seus lugares de orixe nas terras conquistadas, o mesmo aconteceu cos británicos, que encheron o mundo de topónimos das súas illas)

Un meniño de arredor de sete anos, de nome Antonio, nunca o esquecerei ("Antonio le cuida su carro, Antonio le cuida su carro... corría á miña beira cando cheguei á aldea) contoume a lenda da descuberta do cenote, unha lenda que aprendera de memoria para contárllela a todo canto por alí aparecese a cambio dun peso.

Un cazador maia saíu ao monte a cazar venados pero atopou un xabarín.
Disparoulle.
Pero non o matou.
O xabarín meteuse por un furado e o cazador foi detrás.
Como o furado era moi pequeno houbo abrilo co seu machete e... atopou unha lagoa inmensa soterrada!
Púxolle o nome de Dzinup, que´, non podía ser doutro xeito, en maia significa xabarín.

Esta é a historia que me contou "Antonio le cuida su carro", a mesma historia que conta a todos cantos aparecen por alí en carro.

Se non fose por aquel taxista de Valladolid nunca tería atopado este verdadeiro tesouro agachado baixo a terra e afastado completamente das rotas turísticas da Península de Yucatán.

Sabedes o refrrescante que foi darse un baño nas escuras augas do "cenote" apenas rachadas por un feixe de luminosidade que entra polo furado da cúpula da cova? É a única luz que entra na caverna e posibilita que o visitante poida ver unha multitude de peixiños negros a nadar na frescura das augas.

Foi o baño máis orixinal que tomei na vida.

Asegúroo.

Se existen lugares máxicos o "cenote" de Dzinup é un deles.

Non teño dúbida ningunha.

Veña un grolo por Antonio-le-cuida-su-carro e por todos os meniños de América Latina que non gozan dunha escolarización axeitada.

Veña un grolo por eles todos!
Comentarios (7) - Categoría: Recunchos do mundo - Publicado o 13-02-2010 11:25
# Ligazón permanente a este artigo
Sharmanka Kinetic Gallery. Glasgow. Escocia

O segundo andar dun vello edificio de King Street, na cidade de escocesa de Glasgow, acolle, baixo o nome de Sharmanka Kinetic Theatre, unha colección marabillosa de dispositivos mecánicos móbiles construídos con material de refugallo por Eduard Bersudsky, un artista ruso, e a súa compañeira Tatyana Jakovskaya, que comezaron a construción do seu teatro cando vivían en San Petersburgo.

O lugar é unha verdadeira gozada que calquera dos dous artistas, Eduard ou Tatyana, vos ensinarán con verdadeiro orgullo se algún día pasades por alí.

Trátase dun local moi vello, e as sensacións que levas no corpo cando saes non son as mesmas que tiñas cando entraches. Sen te decatar fixeches unha viaxe aos lugares máis recónditos da túa imaxinación da man de dous artistas fenomenais.

Paga a pena, de verdade.

Achégovos este video d'A torre de Babel para abrir boca:

Comentarios (4) - Categoría: Recunchos do mundo - Publicado o 24-09-2009 11:38
# Ligazón permanente a este artigo
A cidade de Essaouira (Marrocos)

Falei nun comentario ao post anterior da cidade de Essaouira na costa de marrocos, a 170 km. da cidade de Marrakech, onde pasei a derradeira semana das miñas vacacións de verán.

Essaouira é un dos portos pesqueiros máis importantes do sul de Marrocos.

Foi colonia portuguesa e hai algo nas súas rúas brancas de xanelas e portas azuis, nas murallas que a rodean, nos edificios de pedra que serven de entrada ao porto que fai lembrar a POrtugal (lixeiramente) e non me preguntedes o que é porque non o sei.

Os portugueses déronlle o nome de Mogador e os habitantes actuais aínda utilizan a palabra para pórenlle nome a algún establecemento.

É terra de peixe Essaouira, e como tal é o lñugar perfecto para deixar gozar o padal cun "tajin" de mariscos, especialidade local. O "tajin" é un xeito marroquino de cociñar dentro dunha ola de barro con tapa do mesmo materuial en forma de cheminea cónica. Todas as casas cociñan no "tajin", que lle dá á comida un sabor moi especial.

Essaouira ten un aquel de cidade perdida no tempo e é tan fermosa que Orson Welles a escolleu como decorado para rodar o seu Otelo. As súas murallas medran a pé do mar, encol das rochas mesmas da costa en fronte dunhas illas chamadas Purpurairas que son reserva protexida de falcóns que aniñan entre os penedos.

É moi recomendábel asistir á descarga e á subasta do peixe no porto porque ten unha cor local inesquecíbel.

Fóra xa da costa, no interior dos valados a vida enche cada recuncho da vila con artomas de mentas e e especias, cos ires e vires da xente nos zocos.

Pero volvamos á costa para darmos un paseo pola praia, que é tan grande que a vista se perde no horizonte.

Essaouria é terra de mar, de vento e de ondas!

Comentarios (2) - Categoría: Recunchos do mundo - Publicado o 19-09-2009 21:54
# Ligazón permanente a este artigo
1 [2] [3]
© by Abertal