Blog do escritor
Xesús Constela

www.xesusconstela.com

info@xesusconstela.com
 CATEGORÍAS
 CUARTO DOS TRASTES
 SALA PARA VISITAS
 SALA DAS PROCURAS
 SALA DOS BLOGS GALEGOS
 NO FAIADO
 ANTERIORES

A casa de óleo
Isto todo comezou dentro dun cadro pintado ao óleo no que se vía unha casa á beira dunha estrada.
Era alá polos anos sesenta, os mil novecentos sesenta e pouco, e eu era aínda moi pequeno, dous anos quizais, e ademais era louro e tiña unha gorriña azul con viseira, así como de mariñeiro, e ás veces montaba nun cabaliño de madeira con rodas cadradas e vermellas para pasear por unha eira inmensa na que sempre facía sol e nunca chovía e na que había un pozo tan fondo que os ollos nunca daban visto a auga e debía de gardar segredos moi grandes porque sempre tiña a tapa pechada para que non escapasen.

A miña familia pasaba o verán dentro daquel cadro que pintara meu pai ao óleo, na casa a pé dunha estrada sen asfaltar pola que apenas circulaban coches, porque daquela ter un coche era cousa de ricos e na aldea onde estaba a casa do cadro non había ningún rico, que todos eran labregos e vivían en casas con vacas de linguas moi longas e cornos enormes coma mundos que asomaban as cabezas polas fiestras para bramar coma loucas cando tiñan gana de comer.

O cadro onde a miña familia pasaba o verán estaba no comedor, en fronte do sitio onde eu sentaba na mesa para xantar ollomol, pendurado nunha parede entre dúas fiestras, xusto enriba da butaca onde a miña avoa Manola se fotografara en branco e negro cos seus tres fillos sentados ao redor, e todos sorriran felices porque aínda estaban vivos e nin sequera intuían, meus pobres, que algún día habían de morrer.

A casa do cadro, que tiña un alpendre e unha porta misteriosa que nunca vin aberta e daba a algún lugar insospeitado e quizais máxico, tiña dous andares e era de pedra, pero estaba envolta en brancura de cal e o piso de arriba era unha cama inmensa onde durmían arredor de once persoas e mais un can que se chamaba Rin, e estaba prohibido roncar, e tamén estaba prohibido ladrar, e por iso ninguén roncaba nin ladraba, porque cando as once persoas e mais o can se deitaban na cama era xa de noite, e as noites naquela casa do cadro eran para uso exclusivo dos grilos, que enchían as tonalidades todas do óleo co seu fermoso cantar, porque aqueles grilos que vivían no cadro sabían moito de como arrolar os habitantes todos da casa para que durmisen felices e esquecesen as preocupacións.

E entón o cabaliño de madeira con rodas cadradas, onde durmía?

Non o sei a ciencia certa, pero sempre dou en pensar que cando caía a noite e eu non estaba para montalo o cabaliño se mexía alegre, sen parar, nun bambán que me construíra meu pai na póla dunha figueira cunha corda e cunha táboa de facer empanadas, porque coido que aínda non o dixen, pero nos seus momentos de lecer meu pai era construtor de bambáns e randeeiras que permitían soñar.

Meu pai chamábase Alfredo, coma tamén se chamaba seu pai, e coma se chamara o seu avó, e coma se chamaba meu irmán, e coma se chamaban quen sabe cantos máis, porque na familia de meu pai case todos os homes se chamaran sempre igual, case todos agás dous, un que se chamaba Emilio e era moi serio e tiña unha cara de cor sepia e unha barba moi longa e levaba un traxe e unha gravata e un chapeu e non sei quen era porque só o coñecín por unha fotografía que estaba metida nunha caixa de cartón, e outro que se chamaba Uxío, Uxío Charlón, que era tío de meu pai e escribía obras de teatro que se estreaban con ruidento aplauso e tiña un bigote e un chapeu e un amigo que se chamaba Manuel e tocaba a guitarra.

Eu nunca entendera como facían os Alfredos todos da familia de meu pai para saber por quen estaban a chamar cando alguén berraba o seu nome, ou como sabían para quen era a carta que traía o carteiro que ás veces petaba na porta de óleo da casa do cadro, até que alguén me contou algún día unha historia moi triste dunha muller que quedara viúva porque seu home morrera nun accidente nos estaleiros e deixara dous meniños orfos moi fermosos e moi louros que apenas tiñan un e dous aniños, e despois me dixo que aquela muller viúva era a miña avoa Avelina e os dous meniños orfos e louros eran meu pai e mais Tonucho, o seu irmán. Pensei que nunca máis habería de preguntar.
Nada había no mundo máis fermoso que moverse entre aquelas pinceladas inmensas coas que meu pai trazaba cada día a máis fermosa das paisaxes, aquelas pinceladas que desprendían un delicioso aroma de óleo que hipnotizaba a quen viñera pola casa de visita.

Pero entón aínda que unha curmá de miña nai falaba de malos presaxios e de presentimentos e de que había algo que non lle daba moi bos agoiros, todos baixamos a unha praia cun río onde as ondas de óleo que pintara meu pai batían con bravura intensa contra unhas rochas moi escuras. E na praia había un home pintado enriba dun cantil que levara a pacer unhas vacas daquelas que sacaban as cabezas polas fiestras das casas e bramaban coma loucas cando tiñan fame. E o home pintado ao óleo axitaba os brazos e alguén dicía que que simpático, e berraba algo que ninguén podía escoitar porque as ondas que batían nas rochas escuras, e polo visto despois souberon que o que o home das vacas estaba a berrar era que alguén da familia estaba a afogar naquel mar de óleo escuro, e todos procuraron a Pedro, que era o home daquela curmá de miña nai que tivera estraños presentimentos, e agora era un cadáver que aboiaba no mar, e meu pai quedou calado, puxo cara de susto, gardou entón os pinceis na caixa de madeira das pinturas e deixou de pintar.

Aquela casa de óleo pechou a súa porta e a miña familia nunca máis volveu por ela para pasar o verán.
Comentarios (3) - Categoría: Do que estou a falar cando falo de min - Publicado o 01-05-2015 12:53
# Ligazón permanente a este artigo
aquela cidade perdida

Esta foto, feita nun taboleiro de cortiza nunha clase do IES de POIO na mañá do día de hoxe, 16 de decembro de 2014, inspirou este texto:

aquela cidade perdida

moito perderamos o tempo
na procura da cidade
que non dabamos atopado

vacilabamos

pero que camiño tiñamos que coller?

só encontrabamos paisaxes
onde o millo era amarelo,
a terra era redonda
e o mar cheiraba a salitre.

a cidade eramos nós
simplemente nós

e nese noso recuncho
a terra resultou ser un cadrado perfecto
o millo sempre tivera o cheiro do salitre
e o mar era un estoupido de reflexos amarelos
Comentarios (2) - Categoría: Fotos feitas co móbil - Publicado o 16-12-2014 18:14
# Ligazón permanente a este artigo
aquel alumno aplicado
Esta foto é do escaparate dunha tenda do casco antigo da cidade de Coimbra. Fíxena o día 2 de marzo de 2014 e inspirou este texto:

aquel alumno aplicado

en medio do rebumbio
os profesores puxeron en venda aquel alumno aplicado (quen dá máis?) pero ninguén poxou

colgáronlle o letreiro de alúgase
pero tampouco ninguén o alugou

nin unha bágoa abrollou dos seus ollos (tan traballadores tan estudosos)

desterrárono ao recuncho máis perdido do almacén agachado entre batas, vestidos, pixamas e pantalóns

(os ollos sempre abertos nunca deixou de mirar cara un futuro
que endexamais acadou)
Comentarios (0) - Categoría: Fotos feitas co móbil - Publicado o 30-11-2014 20:26
# Ligazón permanente a este artigo
ao día seguinte

Esta foto fíxena na alameda de Caldas de Reis un día calquera de setembro do ano 2012 e dela naceu este texto:

ao día seguinte

e que pasou ao día seguinte?

ao día seguinte espertamos con sabor metálico na boca, con milleiros de ecos a nos bourar nos miolos, cunha gorxa que pedía auga de puro seca, cunha cabeza chea de interrogacións… ou exclamacións… ou interxeccións… que era?

ao día seguinte demos outra volta na cama para nos permitir soñar un pouquiño máis…

ao día seguinte preguntámonos se pagaba a pena abrir os ollos naquela claridade que fería

entón, dixeches…
entón…
agasalláchesme de verdade cunhas landras?

din outra volta
e seguín a durmir


Comentarios (0) - Categoría: Alfaias en video - Publicado o 27-11-2014 21:06
# Ligazón permanente a este artigo
De vagar
No verán de 2013 na cidade portuguesa de Viana do Castelo fixen esta foto no interior do barco Gil Eanes e a partires dela naceu o texto que vos presento, titulado De vagar.

pouquiño a pouco
paseniño
de vagar
así foi como descubrimos que as palabras nosas eran (quizais) as mesmas
a mesma cor
o mesmo son
que as mans nosas eran quen de se entrelazar
(dedo a dedo)
unha morea de veces máis
que a respiración nosa era canto acompasado
anuncio de moitos abrentes que (aínda) habían de chegar
foi así
pouquiño a pouco
paseniño
de vagar
Comentarios (3) - Categoría: Fotos feitas co móbil - Publicado o 26-11-2014 21:04
# Ligazón permanente a este artigo
Do libro O soño galego de Julio Cortázar
Acaba de chegar ás miñas mans o libro O soño galego de Julio Cortázar de Francisco X. Fernández Naval, publicado por Edicións Linteo, un moi interesante estudo sobre a presenza do grande Cortázar na literatura galega contemporánea agora que se celebra o centenario do seu nacemento.

Quixera agradecer de corazón as páxinas dedicadas polo autor á miña obra, en especial aos meus libros As humanas proporcións e Shakespeare destilado.

Di Fernández Naval que neles atopa "pegadas de Julio en acción", especialmente no relato "Non escoites a Giovanna", e pregúntase "que vínculos, casualidades, encontros a deshora ou botellas ao mar da nube dixital, non tería provocado Cortázar".

Unha dobre honra para min como escritor: a presenza de pegada de Cortázar na miña escrita e o feito de aparecer nun libro, o de Fernández Naval, que de verdade recomendo.
Comentarios (0) - Categoría: Dos meus libros - Publicado o 19-11-2014 19:03
# Ligazón permanente a este artigo
meeting point

Na praia d’A Lanzada, no concello d’O Grove, un 5 de marzo de 2011 soleado e con marea baixa, descubrín o meu meeting point particular, ese lugar segredo onde poder fuxir para reencontrarme comigo mesmo:

meeting point

pedra
rocha
area
son illa agachada en algas
letra que navega
emancipada das escravitudes da ortografía
(velaquí o meu espazo máis privado e máis íntimo
o paraíso para me adurmiñar despois da singradura)
son gamela
caiuco que foxe do lento ronsel das despedidas
parágrafo maldito
no mar interminábel das frases feitas
(velaquí o meu corazón que latexa
aurículas de area
ventrículos de salitre)
serei onda cando canse
mergullareime
silandeiro
no mar máis fondo
no océano máis infindo
son pedra
son rocha
son illa
(velaquí o meu acubillo máis prezado
o meu punto de encontro
o meu paraíso)
Comentarios (1) - Categoría: Fotos feitas co móbil - Publicado o 19-09-2014 18:06
# Ligazón permanente a este artigo
Xarope para unha sociedade aparentemente feliz
O 21 de agosto de 2013 na vila de Cardona, na provincia de Barcelona, comarca de Bages, atopei esta caixa chea de cascos á entrada do Parc Cultural de la Muntanya de Sal. Non puiden deixar de pensar que dentro había cerebros e decidín escribir esta receita de

Xarope para unha sociedade aparentemente feliz


Ingredientes:
- unha boa cantidade de cerebros humanos de machos e de femias a partes iguais
- unhas grandes dose de demagoxia
- auga en abundancia
- varios paus moi enérxicos
- unha chea de ignorancia

Lávense ben os cerebros e póñanse a cocer en auga fría até que as ideas empecen a se desprender, momento no que se deben retirar para volvelos lavar. Esta operación pode realizarse todas as veces que se considere oportuno até que non quede nos cerebros nin a máis mínima pegada de imaxinación.

Para facer o xarope, engádanselles unhas boas doses de demagoxia e de paus para despois deixalos macerar en ignorancia un bo anaco de tempo. (Este proceso deberá realizarse coa máis grande das lentitudes e coa máxima das discrecións.)

En caso de non querer utilizar os paus, esta receita tamén se pode elaborar cunha boa e contundente malleira.
Comentarios (0) - Categoría: Fotos feitas co móbil - Publicado o 17-09-2014 20:43
# Ligazón permanente a este artigo
Rapaza de auga
Mentres paseaba polas rúas de Coimbra o tres de marzo deste ano descubrín nunha parede esta faciana de muller que me miraba...

como non sucumbir a ese teu ollar tan líquido
como non deter a camiñada
como non querer gozar do frescor do teu corpo
todo
como non devecer por esluírme en ti
como non desexar esvarar contigo pola rúa costa abaixo
ás carreiras
enchoupar o mundo
ser pucharca
chorro
pingueira
como non querer mollar contigo as lousas todas
Comentarios (5) - Categoría: Fotos feitas co móbil - Publicado o 16-09-2014 20:46
# Ligazón permanente a este artigo
Das miñas respostas no Cuestionario Proust
Convídovos a ler as miñas respostas ao Cuestionario Proust do Caderno da Crítica do grande Ramón Nicolás:

Cuestionario Proust: Xesús Constela
Comentarios (1) - Categoría: Dos meus libros - Publicado o 26-02-2014 14:00
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal