Blog do escritor
Xesús Constela

www.xesusconstela.com

info@xesusconstela.com
 CATEGORÍAS
 CUARTO DOS TRASTES
 SALA PARA VISITAS
 SALA DAS PROCURAS
 SALA DOS BLOGS GALEGOS
 NO FAIADO
 ANTERIORES

Das miñas respostas no Cuestionario Proust
Convídovos a ler as miñas respostas ao Cuestionario Proust do Caderno da Crítica do grande Ramón Nicolás:

Cuestionario Proust: Xesús Constela
Comentarios (0) - Categoría: Dos meus libros - Publicado o 26-02-2014 14:00
# Ligazón permanente a este artigo
"Aguadoras" de animada conversa
Isto é a antiga Praza de Armas de Ferrol. Pero que bonita era!

A miña avoa falaba desa fonte chea de "aguadoras" de animada conversa a encher de auga as selas que logo levaban ás casas.

Hai cidades que conseguiron conservar eses vellos lugares como os tesouros que en realidade son... e neses lugares quedaron para sempre impresas esas conversas.

En Ferrol (agás moi curtas excepcións) sempre tivemos a mala sorte de ter como alcaldes cavernícolas que se encargaron de destruír todo o que a cidade tiña (e ten) de fermoso, que non é pouco.
Comentarios (0) - Categoría: Espindo a memoria - Publicado o 29-01-2014 19:16
# Ligazón permanente a este artigo
Abrir fiestras nos encerados
Levamos moitos anos os ensinantes a ver como a sociedade, animada pola clase gobernante, desprestixia o nosos traballo...

Levamos moito tempo a aturar críticas moi malintencionadas que o único que agachan é baleirar de contido o noso cometido no mundo para facer ver á sociedade que somos tan prescindíbeis que se nos pode recortar o salario até que non poidamos nin respirar...

Levamos moito tempo a traballar en circunstancias cada vez máis difíciles para acadar un mínimo de éxito...

Pero sigo a pensar que somos quen de abrir fiestras nos encerados para que o noso alumnado poida pensar e poida ver máis aló das paredes das aulas...

Somos mestres...

en ver a través dos muros

Por iso facemos o que facemos sen descanso

con ilusión

e a moita honra!
Comentarios (0) - Categoría: Deste noso mundo inxusto - Publicado o 28-01-2014 11:13
# Ligazón permanente a este artigo
Ponte City, a decadencia...
Esta é a triste historia de Ponte city, o edificio máis alto de África, na cidade de Johanesburgo.

É unha torre circular de 52 andares construída en 1975 con 173 metros de altura. Os seus apartamentos de luxo de tres pisos, con jacuzzi e vistas á cidade, eran o lugar preferido da elite branca.

Pero na década dos 90 todo cambiou. Grupos de delincientes tomaron o edificio e convertérono nun gueto vertical. Ponte city fíxose extremadamente perigoso e transformouse no símbolo da decadencia do outrora cosmopolita barrio de Hillbrow.

Malcolm Rees, xornalista financieiro é un de los seis brancos que aínda viven no edificio, todos eles na última pranta e fala de Ponte Tower neste interesante documental do realizador británico Philip Bloom.

Ponte Tower from Philip Bloom on Vimeo.

Comentarios (0) - Categoría: Alfaias en video - Publicado o 07-11-2013 20:23
# Ligazón permanente a este artigo
Entrevista para a revista Qué leer
Velaquí a entrevista que me fixo Ramón Nicolás para a revista Qué leer, nº 191:

XESÚS CONSTELA: NADA MORRERÁ XAMÁIS SE ESTÁ DENTRO DUN LIBRO

XESÚS CONSTELA, TRAS PUBLICAR ESTE ANO 15.724, ANUNCIA A TRADUCIÓN AO CASTELÁN DA SÚA NOVELA SHAKESPEARE DESTILADO. FALAMOS SOBRE ESTES TÍTULOS E SOBRE A SÚA TRAXECTORIA LITERARIA.

Xesús Constela (Ferrol, 1963), licenciado en Filoloxía Inglesa e profesor nun instituto de secundaria en Poio, onde vive, conseguiu a XV edición do Premio Torrente Ballester, e o recoñecemento da Asociación Española de Críticos Literarios na modalidade de narrativa en galego, co libro As humanas proporcións (2004). A este título seguiu a novela Libro das alquimias (2007) e en 2008 vería a luz Shakespeare destilado (próximamente traducido ao castelán en Pulp Books), unha proposta narrativa coa que alcanzou no seu día o premio de Novela Manuel García Barros. A súa última novela é 15.724.

-Que permanece en vostede, como autor, desde os primeiros pasos naquela revista artesanal salmantina dos oitenta até hoxe?
-Permanecen inalterables as miñas ganas de (re)interpretar a realidade e o meu desexo de plasmar esa (re)interpretación sobre un papel. Actúo como unha especie de filtro, permítaseme a comparación: capto a realidade, ou quizais a absorbo, que sei eu, para despois transformala, ou procesala, ao meu xeito, e finalmente liberala en forma de palabras escritas, de literatura, á fin e ao cabo.

-Os premios outorgados o seu primeiro libro, supuxeron o apoio necesario para seguir?
-Os relatos que conforman ese libro non só foron capaces de abrirme o camiño; tamén me indicaron dun xeito moi claro e moi concisa o camiño polo que debía seguir. Gozaron dunha importancia radical na miña vida.

- No seu Libro das alquimias hai moito de metaliteratura…
-Libro das alquimias está habitado por libros que están vivos e bibliotecas que se viron obrigadas a aprender a sobrevivir. Da man dos dous protagonistas, ese neno e ese vello anónimos a conciencia, ao lector convídaselle a camiñar entre libros e bibliotecas, a convivir cos seus inimigos e os seus defensores, e iso é posible por obra e graza das palabras escritas. Nada morrerá xamais se está dentro dun libro que un lector pode coller entre as súas mans…

-A fonte das súas creacións é sempre a realidade procesada… Tamén en Shakespeare destilado?
-É precisamente en Shakespeare destilado onde dun modo máis consciente intentei plasmar a miña visión da creación literaria: Willy, o protagonista alcohólico e admirador dos sonetos de Shakespeare que (re)interpreta, coma min, ao seu xeito, constrúe unha maqueta (o escenario) no salón da súa casa e sobre ela ve aparecer a uns personaxes (Susanna, o Inspector…), que se verán inmersos nunha trama de intriga (e sexo e amor e desamor) que ocupa a segunda parte da novela; todo iso condimentado con grandes doses de ironía e de gin tonics. Neste libro, un longo monólogo que zumega humor polos catro custados, a literatura bébese, procésase estomacalmente e vomítase.

-De 15.724, a súa última novela, destaco persoalmente ese alegato contra a pena de morte e a reflexión sobre as fronteiras entre a cordura e a tolemia…
-A pena de morte é algo que me repugna no máis fondo porque de ningún xeito podo compartir a idea de que unha institución poida ser quen decida cando debe finalizar a vida dun ser humano, independientemente do delito que poida cometer, e 15.724 responde a un desexo de expresar esa repugnancia. E aínda me repugna máis cando o condenado é unha persoa que vive nun mundo propio que ninguén intentou comprender xamais, unha persoa a quen a sociedade deixou de lado… Resultoume duro facelo pero… tiña que dicilo!

Ramón Nicolás
Comentarios (0) - Categoría: Dos meus libros - Publicado o 13-10-2013 20:18
# Ligazón permanente a este artigo
Edith Piaf: Non, je ne regrette rien
Non podo evitar achegarvos este vídeo no 50 cabodano da morte de Edith Piaf.

Non, je ne regrette rien

Non, rien de rien, non, je ne regrette rien
Ni le bien qu'on m'a fait, ni le mal
Tout ca m'est bien egal
Non, rien de rien, non, je ne regrette rien
C'est paye, balaye, oublie, je me fous du passe
Avec mes souvenirs j'ai allume le feu
Mes shagrins, mes plaisirs,
Je n'ai plus besoin d'eux
Balaye les amours avec leurs tremolos
Balaye pour toujours
Je reparas a zero
Non, rien de rien, non, je ne regrette rien
Ni le bien qu'on m'a fait, ni le mal
Tout ca m'est bien egal
Non, rien de rien, non, je ne regrette rien
Car ma vie, car me joies
Aujourd'hui ca commence avec toi



Comentarios (0) - Categoría: Sala de música - Publicado o 10-10-2013 20:01
# Ligazón permanente a este artigo
Columpios para soñar

O domingo pasado morreu meu pai (así é a vida) e estiven a dar voltas á imaxe súa que máis me gustaría gardar coma un tesouro na memoria... e decidín que tiña que ser esta: trátase dunha eira en Meirás, no Concello de Valdoviño. Non sei que ano podía ser, quizais 1965 ou 1966. Eu debía de ter dous ou tres anos e el estaba a dar os últimos toques a un columpio construído cunha simple corda e unha táboa para cocer empanadas no forno. Por que escollín esta imaxe, pensaredes... pois porque meu pai éravos un home aparentemente moi normal... pero asegúrovos que era tan grande que con simples táboas de cocer empanadas sempre foi capaz de construir columpios que permitían soñar!!!
Comentarios (1) - Categoría: Espindo a memoria - Publicado o 18-09-2013 12:39
# Ligazón permanente a este artigo
Cita no IES de Valadares
Desexo dar as miñas grazas de corazón aos lectores e lectoras do IES de Valadares, en Vigo, que onte me convidaron a compartir con eles unha fermosa velada no seu Club de Lectura para falarmos de todo canto se agacha detrás ada miña novela 15.724.

Nada máis fermoso no mundo que poder conversar cos lectores da túa obra.

Grazas de xeito especial a Ramón Nicolás, que tan ben dirixe ese club de lectura, que mesmo ten unha acolledora e fermosa sala de reunións cunha videreira artesá na fiestra, e ao meu gran amigo Anxo Cabada pola foto que vos achego.

Grazas a todos e todas de corazón!

Foi un pracer!

Comentarios (0) - Categoría: Dos meus libros - Publicado o 04-06-2013 13:11
# Ligazón permanente a este artigo
Niño baleiro
velaquí o niño baleiro que quedou entre as follas da nosa hedra...

(o plató logo da rodaxe da película)
(o salón despois do baile)
(o escenario logo da ópera)
(a praia cando caeu a noite)
(o porto cando marchou o barco)
(o camiño logo de pasar o carro dos comediantes)
(a pista cando acabou a sesión e circo)

un espazo que quizais aínda conserva a calor da vida...

un espazo para sempre sen chíos nin bocas abertas a agradar pola comida...

un espazo con saudade dos tres melriños que o habitaron ao longo de trece días...

un espazo perfectamente deseñado, perfectamente construído, perfectamente habitado...

un espazo que áinda non ousamos tocar porque sentimos que non é noso por moito que estea construído na nosa hedra, no noso xardín, na nosa casa,

na nosa vida.
Comentarios (4) - Categoría: melros melriños... - Publicado o 30-05-2013 14:34
# Ligazón permanente a este artigo
Adeus melriños!
A fotografía é do domingo pola noite.

O derradeiro paxaro no niño!

Non podo de ningún xeito agachar que me produce un aquel de mágoa que os melriños marchen...

pero así é o conto, así é a natureza (con todo aquilo de nada se crea nin se destrúe, só se transforma e aquilo de todo nace, medra e morre)

Pois niso estamos, no de medrar!

Xa só fica un paxaro no niño e vai marchar dun momento a outro coma os seus irmáns para comezar unha vida en solitario, dde momento baixo a atenta e protectora vixianza dos pais...

Boa viaxe!

Foi un pracer que nacérades na hedra do nosos xardín...

Unha experiencia inesquecíbel de verdade.

Quizais teña que vos dar as grazas.

Grazas por nos deixar compartir estes extraordinarios momentos...

Comentarios (0) - Categoría: melros melriños... - Publicado o 29-05-2013 17:49
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal