Chegan as plumas e as ás xa parecen verdadeiras ás...
Isto vai a unha velocidade enrome!
Agora as tres formas estrañas (e feas, por que non dicilo?) que apareceron no niño hai seis días xa teñen forma e pinta de paxaros!
Vou dedicarlles as catro primeiras estrofas do poema Trece xeitos de ollar un merlo de Wallace Stevens, un escritor americano da primeira metade do século XX, contemporáneo de T. S. Elliot.
Velaquí, entón, en tradución miña, os catro primeiros xeitos de ollar un merlo:
1
En medio de vinte montes nevados
o único que se movía
era o ollo dun merlo.
2
Eu era de tres pareceres,
coma unha árbore
na que hai tres merlos.
3
O merlo caracoleaba nos ventos do outono.
Era unha parte moi breve da pantomima.
4
Un home e unha muller
son un.
Un home e unha muller e un merlo
son un.
Cando leades estes versos tede, por favor, na mente os tres melriños do noso xardín.
Xa son máis do dobre que cando naceron! e xa van tendo realmente pintas de paxaros. De seguro que van ser tres melros moi fermosos!
Dá gusto velos durmir con eses seus non-ollos sempre pechados.
O que está na parte superior da foto, Leroy, agasalla cunha pracidez que dá envexa, non credes?
Que me dicides desas extremidades que xa van collendo a forma dunhas ás que lles van permitir o gran pracer de voar?
Entrementres os melriños durmen arrecunchados no pracer do niño...
Os pais teñen desenvolven unha actividade frenética.
Non paran!
Mamá melra ten unha cor acastañada moi escura e é un pouco maís pequena que papá melro. Pero non por iso é menos forte, non vaiades pensar!
E a que se dedican ao longo do día?
Visitan o niño por quendas con comida nos bicos para lles dar aos seus tres voraces pequenos.
Iso por unha banda, porque por outra realizan unhas fatigosas tarefas de vixianza.
Non hai unha soa pega que se achegue ao noso xardín que non teña que escapar a toda velocidade pola presión exercida polos melros...
Pai e nai se botan contra delas a toda velocidade até que xa se perderon na disatancia.
Iso é amor.
Amor en estado puro!
*A imaxe que achego, feita co móbil para non asustar os pais con flashes de cámara corresponde ao día dezaoito de maio, onte. Os melriños tiñan cinco días.
Tiña eu así como quince ou dezaseis anos (xa non lembro) e aquilo era o que hoxe é o Instituto Sofía Casanova de Ferrol (daquela Instituto Feminino).
A cooperativa Teatro do Estaribel (Andrómena e Antroido) tivera a iniciativa de facer teatro cinco días seguidos por ver de conseguir un teatro estábel nas cidades de Galicia.
Representaban a marabillosa Bailadela da morte ditosa do sempre grande Roberto Vidal Bolaño. Actuaban Bernaldo Corral, Luma Gómez, Miguel Insua, Laura Ponte e o propio Roberto Vidal Bolaño e dirixía Eduardo Alonso.
Os meus ollos adolescentes leváronme a vela dous días seguidos. Tan fermosa me pareceu!
Lembro con perfecta claridade aquela escenografía que rozaba a perfección montada encol dunha especie de enorme cama elástica...
Quizais querías facernos ver que a vida é tamén unha sorte de retorto camiño que nin é chan nin é sólido...
(Teño gardado o programa de man coma un grandioso tesouro)
Grazas de corazón, Roberto, finado tan novo que non puidemos seguir a gozar da túa man de artesán da palabra e do xesto, artesán do TEATRO con enormes letras maiúsculas!
Por un Día das Letras non festivo
Por un Día das Letras de librarías abertas
Por un Día das Letras con libros na rúa
Por un Día das Letras dedicado aos autores vivos...
Achégovos o artigo que publiquei en Sermos Galiza hai dezanove días:
Vaia por diante que non me gusta que se celebre un Día das Letras Galegas, e moito menos que a xornada sexa festiva. Non me gusta nada.
Non me gusta que os xornais que ao longo do ano levan todo o seu contido en castelán ese día publiquen as portadas en galego coma unha concesión á cultura de nós. Paréceme unha tomadura de pelo!
Non me gusta que se conmemore a morte de alguén falecido como mínimo dez anos antes porque odio esa cultura funeraria. E ódioa porque son partidario das homenaxes para as persoas vivas, especialmente para todas esas persoas que con vida tecen nas mans poemas, novelas, obras de teatro, ensaios tamén abraiantemente cheos de vida.
Como pode ser que neste país de nós non exista un gran premio nacional de literatura para todas esas persoas que consagran a vida enteira a nos facer gozar do seu traballo de calidade inmensa? E non falo dun recoñecemento honorífico (que está moi ben) senón dun galardón dotado cunha boa cantidade de cartos que sirvan para expresar o agradecemento do pobo todo ao labor de poetas, narradores, ensaístas, dramaturgos, literatos en fin, que con eorme dignidade van deixar a súa pegada na nosa historia común?
Non me gusta o Día das Letras Galegas. Nin o nome me gusta.
E aínda me gusta menos que se declare festivo porque iso supón que para a meirande parte da poboación acabe convertida nun día de sol e praia.
Sinto unha tremenda envexa desas rúas da cidade de Barcelona ateigadas de xente a comprar libros o vinte e tres de abril na Diada de Sant Jordi (O ano pasado arredor de millón e medio de exemplares!). E sinto unha envexa que é directamente proporcional á mágoa que me dá ver as librarías de nós todas pechadas nese maldito Dia das Letras Galegas festivo!
Outro novo agasallo para os tres melriños, de Vox Angeli a canción Le Merle para que teñan un sono feliz...
Un oiseau siffle dans les branches
Et sautille gai, plein d'espoir,
sur les herbes, de givre blanche,
En bottes jaunes, en frac noir.
Pourtant il vente, il pleut averse ;
L'Arve jaunit le Rhône bleu,
Et le salon , tendu de perse
Tient tous ses hôtes près du feu.
C'est un merle chanteur crédule,
Ignorant du calendrier,
Qui rêve soleil, et module
L'hymne d'avril en février.
Lustrant son aile qu'il essuie,
L'oiseau persite en sa chanson,
Malgré neige, brouillard et pluie,
Il croit à la jeune saison.
Il gronde l'aube paresseuse
De rester au lit'si longtemps
Et, commandant la fleur frileuse,
Met en demeure le printemps.
C'est un merle chanteur crédule,
Ignorant le calendrier,
Qui rêve soleil, et module
L'hymne d'avril en février.
Menos mal! Alguén que non ten cara parece non existir.
Será este quizais o máis valente dos tres melriños e por iso ergue a cabeza á procura de algo que meter no peteiro?
Por certo, ollade o tamaño dese peteiro!
É case a parte maís grande do seu corpo!
E os non-ollos...
Que me dicides dos non-ollos, desas boliñas que aparecen na súa cabeza, máis grandes do que cabía agardar?
Que me dicides dese seu querer ver, desas súas ganas de contemplar as cousas?
Non parecen ansiosos por abrirse ao mundo?
*Fixádevos, por outra banda, de que xa ocupan case o dobre de espazo no niño se comparamos o seu tamaño co que tiñan o día que romperon os cascaróns.
*Os nomes. Aínda non teñen nome!
Tiven varias propostas:
-Daniel, Álvaro e Rosalía
(pero non sabemos os seus sexos)
-Plácido, Luciano e Josep
(como Os Tres Tenores. Non me convence)
-Güero, Chucho e Avilés
(coma o trío Los Panchos. Gústame o de Chucho, que tamén me lembra a Chucho Valdés. Quizais quede con este para un dos tres)
Outro nome que barallo por simpático é Leroy, polo de Leroy Merlin...)
Teño ganas de saber se son machos ou femias.
Pola noite choveu a caldeiros
e os tres melriños durmiron quentiños debaixo do corpo acolledor e agarimoso da nai...
O niño está cuberto por dúas grandes follas de hedra que o protexen da choiva coma se fosen un paraugas...
Sentirán os tres melriños o mesmo que sentimos nós tapados na cama debaixo dun edredón (de plumas tamén) a escoitar a choiva a petar contra do tellado? (Seica non é unha experiencia gozosa de verdade?)
De seguro que senten o mesmo, e iso faime sentir ben.
Xa temos unha cousa en común!
(Teño que procurar un xeito de descubrir o que pensan eses tres pequenos)
*A fotografía, feita co meu móbil porque temos medo de que se asusten do flash da cámara, demostra como xa medraron uns milímetros...
*Deberiamos procurarlles nomes?
Wikipedia:
O merlo, melro ou merliño (do latín merulu) é a designación común da especie Turdus merula de aves passeriformes pertencentes á familia Turdidae.
Os merlos presentan forte dimorfismo sexual, sendo o macho negro, con peteiro brillante amarelo-alaranxado e un círculo arredor dos ollos. A femia e os poliños teñen dorso negro, ventre pardo-escuro con manchas pardo-claras, e a garganta e a parte superior do peito pardas con manchas abrancazadas. Os poliños teñen o ventre punteado. Esta ave europea paseriforme é omnívora e mide aproximadamente entre 23 e 29 cm
R.A.G.:
s.
Paxaro da familia dos túrdidos (Turdus merula), de plumaxe escura, negra no macho e castaña na femia, co peteiro amarelo e de canto agradable. Ü melro. Os merlos cómennos as cereixas. sin. cochorra, cochosa, cotrosa. A merla alimentaba os merliños
Non encontro palabras máis fermosas para lles cantar unha cantiga de berce aos tres melriños agora que cae a noite e todo indica que vai chover a mares...
Melra, melriña,
doce asubiar;
trás daquel valo;
fuches pousar;
eu hei sabere
do teu neal (bis).
Anque te agaches
no silveiral,
anque me leves
pra outro lugar;
eu hei sabere,
do teu neal (bis).
Non teñas medo,
non hei roubar,
os paxariños
que quéres gardar
quero sabere
do teu neal (bis).
Biquiño rubio,
lindo asubiar!,
dime ónde gardas
o teu fogar.
Non teñas medo
non hei roubar,
nin os teus fillos,
ni o teu cantar.
Chegan as plumas e as ás xa parecen verdadeiras ás...
Ollade que fermosura os tres melriños a durmir...
Tiña eu así como quince ou dezaseis anos (xa non lembro) e aquilo era o que hoxe é o Instituto Sofía Casanova de Ferrol (daquela Instituto Feminino).
Por un Día das Letras non festivo
Por fin o primeiro rostro!
Pola noite choveu a caldeiros