Falabamos estes días de viaxes a conto das nubes que me enviara Solange dende Sao Paulo.
E veu á miña mente este grandioso poema de Konstantinos Kavafis, que fala da importancia de atesourar coñecementos e experiencias no proceso da viaxe.
Cando emprendas a túa viaxe cara a Itaca
debes pregar que a viaxe sexa longa,
chea de peripecias, chea de experiencias...
Onde está a Itaca particular de cada un de nós?
É a viaxe a Itaca o símbolo da nosa existencia, do noso pequeno paso polo mundo?
É curioso que fale de "pequeno" paso polo mundo cando en realidade ese paso é a nosa vida enteira e verdadeira.
A vida é a viaxe máis grande que emprendemos dende o intre mesmo de nacermos.
(Unha viaxe sen destino coñecido.
Velaí a súa importancia!)
Debes pregar que a viaxe sexa longa,
que sexan moitos os días de verán;
que te vexan arribar con gozo, alegremente,
a portos que ti antes ignorabas...
Cantos portos fican aínda por visitar?
Cantas cidades por coñecer?
Cantos son os lugares aínda ignorados?
Conserva sempre na túa alma a idea de Itaca:
chegar alí, velaí o teu destino.
Mais non fagas con présas o camiño;
mellor será que dure moitos anos,
y que chegues, xa viejo, á pequena illa,
rico de canto terás gañado no camiño...
A viaxe é precisamente o importante, non o destino final.
A viaxe é o que nos vai deixar sorprendidos, polo simple (que non sinxelo) pracer de vaiuaxar e de movernos.
Xa haberá tempo de chegar!
E que sexamos moi vellos cando o consigamos!
Só me queda desexarvos a todos unha moi boa viaxe chea de bos momentos (chea de verán) e ateigada de praceres.
Apoiandose no Proxecto de Innovación Educativa do IES Perdouro, un equipo de seis persoas elaborou o Modelo Burela de Planificación Lingüística, aprobado por unanimidade polo Concello de Burela (PSOE/BNG/PP) o día 26 de Abril de 2008.
Burela é a única localidade do país que conta cun modelo de convivencia lingüística destas características.
Veña un grolo polos burelenses!
A seguir tedes un extracto da película Modelo Burela onde se pode comprobar o bo estado da lingua de nós nese concello.
Se queredes ver a película completa podedes facelo aquí.
Onte pola tarde mentres en Poio o ceo estaba grisallo e amaezaba con descargar unha choiva máis destas que non deixan de regarnos entrei no meu correo e atopei un máis que fermoso agasallo.
Solange envioume unhas nubes dende Sao Paulo!
Unha delas é esa que tedes na fotografía que vos achego.
Esa folerpas de algodón e vapor a viaxar pola inmensidade sen estradas nin camiños dun ceo azul potente e con algo esperanzador.
Sentinme amigo das nubes de Solange, envexoso eu da súa viaxe sen límites nin lindeiros.
Nunca faláramos do ceo, da bóveda que nos une a todos, da forza protectora do ceo-nai-pai que nos acolle agarimoso.
Que ten o ceo, que teñen as nubes, que ten ese azul intenso, que teñen as folerpas de vapor que convidan a viaxar? (E non falo de avións, non)
Onde estarán agora as nubes de Solange?
Un día da semana pasada un meteorólogo dicía na radio que aínda que ás veces parecese o contrario as nubes podían viaxar a unha velocidade que en moitas ocasións lles fastidiaba as predicións.
Quen sabe se esa nubiña brasileira non estará hoxe a pasar por riba de nós?
Quen sabe?
Ou igual xa lle deu por chover polo camiño e hoxe xa é parte deste Atlántico inmenso que nos une e nos separa (paradoxos da vida)!
Pero detrás desa aparente sinxeleza agáchase unha tremenda carga evocativa.
É a música que nos transporta.
Própóñovos un experimento:
Primeiro escoitádea seguindo a letra e despois facédeo cos ollos pechados e...
e deixádevos levar.
Boa viaxe!
Haja o que houver
eu estou aqui
Haja o que houver
espero por ti
Volta no vento
Ó meu amor
volta depressa
por favor
Há quanto tempo
já esqueci
Porque fiquei
Longe de ti
Cada momento
é pior
Volta no vento
Por favor
Eu sei, eu sei
Quem és para mim
Haja o que houver
espero por ti
Hoxe é o Día internacional de Tolerancia Cero contra a ablación de clítoris e non podo menos que unirme a todos os que denuncian a práctica desta terríbel mutilación sufrida por millóns de mulleres no mundo en nome da tradición e da relixión (?).
Segundo as cifras de Unicef unhas oito mil nenas sufren a ablación diariamenteen vinte e oito países do mundo!
Que vos pareceron as declaracións de Adolfo Domínguez desta semana nas que avoga polo "despido libre" para motivar aos empregados, carga contra os funcionarios públicos e contra o estado do benestar?
Polo visto quere que os empregados que ten aquí no país "gocen" das mesmas condicións que aqueles que fabrican as súas pezas de moda en países do terceiro mundo.
Iso chámase USURA. Así, con maiúsculas. Non ten outro nome!
Por certo, que o noso amadísimo presidente, tan neocon el, saíu na súa defensa.
Podedes ler aquí a súa defensa.
Non foi maís ca un espellismo ese sol que quentou a terra nestes dous días pasados, unha andrómena forxada no interior da nosa cabeza, un pinchacarneiro do tempo sempre a xogar, bromista el.
Agora chove con forza de novo e iso fíxome lembrar un poema de Federico García Lorca, deses seis que escribiu en galego.
Non estou en Santiago pero ben vale para expresar o que me fai sentir a choiva esta que nos rega teimuda.
Velaí vai:
Chove en Santiago
meu doce amor.
Camelia branca do ar
brila entebrecida ô sol.
Chove en Santiago
na noite escrura.
Herbas de prata e de sono
cobren a valeira lúa.
Olla a choiva pola rúa,
laio de pedra e cristal.
Olla o vento esvaído
soma e cinza do teu mar.
Soma e cinza do teu mar
Santiago, lonxe do sol.
Agoa da mañán anterga
trema no meu corazón.
De que fala cada onda que pinta na praia as cores da súa mensaxe?
Que secretos nos transmite a cunchiña de mexilón que fica deitada na area poara que pase un neno e a recolla, para que a pise a zapatilla dese home que corre pola beiramar, para que se refuxe debaixo dela un caranguexo recén nacido?
Que berra a botella de plástico golpeada unha vez e outra máis contra as rochas na loucura do temporal?
De que fala o mar?
Fala das xentes que o cruzan dun continente a outro na procura dun sono inexistente?
Fala quizais da ultima guerra que comezou nas costas dun país lonxano que non sabiamos nin que existía?
Ou fala do vóo da gaivota pendurada do ceo coma un debuxo que alguén esqueceu rematar?
Onde está o resto da bandada?
Existen os parrulos que voan xuntos en perfexta formación con forma de uve?
Existen?
Ou son outro invento maís dos debuxos animados?
De que fala o mar?
De que?
Das longas xornadas de estío cando non eramos máis ca experimentos de persoa a aboiar aferradas a un flotador con debuxos de estrelas?
Das fermosas amizades adolescentes coas que compartiamos o sabor dos primeiros cigarros antes de saber que existía o cancro de pulmón?
Das verbenas interminábeis baixo bombillas de cores que cruzaban de canto a canto o adro da igrexa por diante do palco onde unha orquestra tocaba unha vez e outra máis as cancións do verán?
De que fala o mar?
Cando o saiba vou copiar nun caderno todo canto me diga...
E as follas do caderno van ter o ulido do salitre.
E cando alguén o colla para ler o que pon nunca máis vai querer lavar as mans.
Falabamos estes días de viaxes a conto das nubes que me enviara Solange dende Sao Paulo.
Apoiandose no Proxecto de Innovación Educativa do IES Perdouro, un equipo de seis persoas elaborou o 
Onte pola tarde mentres en Poio o ceo estaba grisallo e amaezaba con descargar unha choiva máis destas que non deixan de regarnos entrei no meu correo e atopei un máis que fermoso agasallo.
Hoxe é o Día internacional de Tolerancia Cero contra a 
Que vos pareceron as declaracións de 
Non foi maís ca un espellismo ese sol que quentou a terra nestes dous días pasados, unha andrómena forxada no interior da nosa cabeza, un pinchacarneiro do tempo sempre a xogar, bromista el.
De que fala o mar?