A MALIÑA DE LUGO


BENVIDO A REPUBLICA DA MIÑA CASA
Non, esto non e un anuncio de IKEA. Tampouco e un blog de tías en bolas, nin un blog de foros de adolescentes, nin de un programa de “aqui temos tomate” anque por alguns dos comentarios puidera parecelo. Simplemente pensei que un título así… A MALIÑA DE LUGO…. atraería a mais seguidores, si ben , hoxe, despois da experencia digome
: "¿para qué?" Pero bueno, xa teño a clientela feita e dame non sei que cambialo, así que de momento este blog chamase como se chama e o contido e o que e, (evidentemente). O que eiqui deixo cada unhos cantos dias, fallo algun, constitue un análisis nada metódico moito menos exhaustivo da actualidade tal e como eu a vexo, e que obviamente non coincidirá para nada con a sua visión, queridiño letor. Pero sepan que xa levo varios anos bisestos neste oficio de xunta letras e que, incluso gañeime unha certa (dudosa) reputación en algún oscuro rincón do gacetilleo en épocas remotas. A os que xa me coñezan desa etapa, xa saben qué poden esperar de min e de esta páxina. A os que caeron aquí por accidente, simplemente recordarlles a única máxima inquebrantabel que rixe este blog: nada do que aquí se escribe debe ser tomado en serio. Non no olviden xamais, ou iniciaremos polémicas estériles que no nos conducirán a otro calexón mais que ao dos insultos, as divisions entre bandos e as desercions en masa. Nin eu mesmo me tomo en serio, así que non cometedes ese erro no meu lugar.
Por o demais, sexan benvidos. Tomen asento, sírvanse unhas bebidas do moble bar e participen si o creen convenente. Intentarei actualizar contidos a diario, sempre e cando as forzas e a miña apretada axenda mo permitan, e a actualidade depare noticias suculentas que comentar….por certo como tecleo con presa e teño pouco tempo, non soio correxir os textos, asi que cometo faltas de ortografia a esgallo….pero entendese…de carallo…e se non tempo o tempo…….Por certo, olvidabaseme...son OTERO REGAL, vivo en Xunqueira un barrio de Viveiro, aqui teñen a sua casa. www.oteroregal.com

O meu perfil
ceramica@oteroregal.com
 CATEGORÍAS
 RECOMENDADOS
 BUSCADOR
 BUSCAR BLOGS GALEGOS
 ARQUIVO
 ANTERIORES
 DESTACADOS

AQUÍ SOMOS FELICES
“Os españois son felices” Unha das noticias que máis me chamou a atención este verán é o resultado dun estudo segundo o cal os españois son os europeos máis felices.

A razón é obvia: as claves para a felicidade son a ignorancia (o non coñecer máis nada que o que se está afeito, que obviamente pasa a converterse no mellor) e a falta de aspiracións (dá igual que a democracia derive a dictadura ou a economía se afunda mentres haxa futbol , gañemos os campeonatos de Europa e o do mundo mundial, collemos a bandeira dos chinos e cantamos aquelo de “Son Español, español español”, ademais si ainda me queda “dinerillo” para as cañas do domingo cos amiguetes), e de ambas a maioría dos españois van sobrados. Por iso é polo que sexan os máis felices de Europa.

Aínda que, tamén teño outra teoría menos ferinte (ou máis, depende do cristal co que o lector o lea). Os meus pais dixéronme sempre desde que era pequeno (e aínda o repíte miña nai de cando en vez, aínda que non lles fixen nin fago poñeteiro caso) que de portas cara a fóra de casa só debemos mostrar ós demais que nos vai de marabilla, aínda que de portas cara a dentro estivésemonos morrendo de fame. A razón baseábase no que alguén califica como duas das características principais dos españois: o cainismo e a envexa. Se a iso sumámoslle o paletismo e o pueblerinismo perruqueiro, o resultado é obvio: é necesario demostrar que a un lle vai ben aínda que non sexa así para espertar a envexa do chismoso, veciñanza e evitar que a súa cainismo acábenos afundindo. E se alguén se atreve que me diga que isto é mentira.
Non ten desperdicio que ademais, dentro de España, os Galegos sexamos os mais felices da “pel de toro”.
Pois a pesar da pretendida felicidade debaixo da alfombra aquí os mozos só aspiran a emborracharse, a fornicar ou a triunfar en Gran Irmán, país de subvencións, folgazans e intelectuais sen intelecto, país de funcionarios, ineficiencia e malgasto, país de corruptelas, baixomantas e amiguismos, onde a ineficiencia é o paradigma e a eficacia inexistente, onde o esforzo é denigrado e a folgazanería exaltada, país de canallas periféricos centrífugos e pequenos dictadores territoriais, país de clientelismo, estómagos agradecidos e corrección política.
Otero Regal
Comentarios (15) - Categoría: Xeral - Publicado o 31-08-2010 10:48
# Ligazón permanente a este artigo
O TEMPO E OS VERANEANTES
Hoxe o sol apareceu na costa cuberto por unha espesa capa de nubes, que ameaza con descargar en calquera momento. O mar está bravo e a bandeira vermella ondea en varias praias. As terrazas están recollidas, as sillas encartadas e as mesas baleiras. É un día gris para os turistas.
Esta non foi unha estampa inhabitual nas últimas semanas. Dos trinta ultimos días do pasado mes de xullo, oito choveu na costa. A temperatura media rondou os 20 graos e o sol resplandeceu con forza nunha ducia de xornadas, pero nada máis.
O de 2010 está sendo un verán dificil neste norte nordesio , pero iso tampouco conseguiu que o negocio hostaleiro faga xa a caixa que se supón en plenas vacacións.
Non é que chova moito, pero todos os días de mal tempo caeron en fin de seman. E en moitos negocios perto das praias, cando non loce o sol, non hai nada que facer.
A tan manoseada crisi xa traia consigo dende o ano pasado a caída do consumo, agora agravada polos caprichos do tempo, craro que sempre tivemos veráns máis fríos e máis quentes , pero este ano nótase a crise, quizaves teñamos o mesmo número de turistas que outros anos , pero os profesuionales do sector din que gastan a metade, e quéixanse.
E é que a meteoroloxía é un factor decisivo para calquera negocio situado nos lugares de recepción turística, cuios clientes principais seguen sendo os veraneantes.
Nas prais de Barreiros, Ribadeo, Foz, Burela e Viveiro, para subsistir cun posto de xeados, tes que confiar no sol. Se non fai calor, podes pasar días seguidos sen vender un cucurucho.
A irregularidade, é unha característica asumida por todos nos negocios a pé de praia pois os turistas veñen por refachos, sempre segundo a calor. Hai días malos e outros que non dás abasto, e dende logo preferirían que fose máis constante, pero isto do tempo nesta bisbarra, é marca da casa.
Lourenzo, o pioneiro dos Campings na bisbarra tiña ala por a decada dos 70 e 80 un anuncio en unha revista especializada alemana donde viña a decir “ O moito sol esta demostrado que e malo para a saude, cancro de pel e outras enfermedades. En Viveiro temos suficiente sol para poñernos morenos pero sin que perxudique a nosa saude” .
Hai xornadas nas que os raios de sol bañan as terrazas, as praias e fan as delicias dos veraneantes que acoden á costa. Outras non. Outras chove e o veraneante queda en casa ou da unha volta por a vila ou bisbarra, come en un restaurante menos perto da praia, merca nas tendas, ou sexa que o sol ou a falta del axuda a nosa economia.
Otero Regal


Comentarios (12) - Categoría: Xeral - Publicado o 24-08-2010 09:55
# Ligazón permanente a este artigo
LIBROS EN FOZ
Tiñan razón as mozas de Vainica Dobre cando nos cantaban aquilo de: "Todo, todo, todo está nos libros...".
Si, todo está nos libros, aínda que non en todos eles: As teorías sobre o amor e o desamor, a xenerosidade e a ambición, a fraternidad ou a envexa, o rencor e a misericordia, a insolidaridad e a avaricia, a tenrura ou o desapego, a brutalidade e a dor, a melancolía e o desamparo, a zafiedad e a pulcritude, a elegancia e o pudor da pobreza, a beleza do que é natural e valórase, o inabarcable do mar e os seus navíos, a guerra e os seus desamparos...É dicir, os prototipos do home coas súas alegrías e desgracias, todas as paisaxes coas súas extensións, todos os ceos azuis da historia e o tempo encarcerado dos reloxos.
A literatura permítenos vivir con máis intensidade a nosa propia vida e ter aventuras que estean á altura dos nosos anhelos e soños. A linguaxe poética, debe responder ao sentimento do pracer pero tamén do deber. Amar algo é apropiarse da súa vitalidade, como fai o cazador coas pezas que cobra, pero tamén facerse responsable diso. Algo, en suma, moi próximo á experiencia vital, creando os seus persoaxes, as pasisaxes….
Que os libros teñen o poder de cambiarnos, é algo que me parece fóra de toda discusión. Non son obviamente todos, pero hai algúns que teñen sen dúbida ese incomparable poder.
O escritor necesita vivir para lograr que a súa experiencia pase aos seus lectores a través da escritura, pero isto non quere dicir que ler sexa o mesmo que vivir. Os libros ofrécennos imaxes e palabras que talvez axudaron a vivir a outros homes, e que poden axudarnos a nós, pero non se confunden coa vida nin poden substituíla.
A literatura é como un gran almacén. Gárdanse nel todas as emocións humanas, os nosos soños e as nosas preguntas, e ler é entrar nese almacén e tomar o que necesitamos.
Este sabado voltei a Foz, ultimamente prodigome moito na vila do Masma, para voltar a presentar o libro de Paco Rivas adicado a nosa parroquia Nois e a nosa illa maxica Pena Orxal, poemas e vida ilustrados, mellor dito eu poño “os santos” por min e a feira esta de cumple anos, 25 agostos promocionando o libro, eu presentei libros ilustrados por “santos” meus en tres de elas, e prometo que un ano de estes presentarei unha escolma de estes articuliños que empezaron a andar fai mais de 12 anos co titululo tan “sinatreiro” de “A miña maneira”. Felicidades Foz e Felicidades a Feira do libro e o seu “argalleiro” e bó amigo Suso do Bahia.
Otero Regal

Comentarios (11) - Categoría: Xeral - Publicado o 22-08-2010 09:46
# Ligazón permanente a este artigo
SI SE QUEIMA O MONTE ; ALGO SEU QUEIMASE SEÑOR MARQUES
Un de cada tres incendios é provocado e, segundo a Xunta de Galicia, o 20% deles o son por motivos económicos.
Un verán máis, Galicia volve estar pendente do monte ou, máis exactamente, dos lumes que o devoran. Máis de 2.000 hectáreas arderon por incendios que "na maioría dos casos foron provocados", segundo explica Afonso Roda, conselleiro de Presidencia da Xunta de Galicia.

E cales son as intencións que levan a alguén a queimar os montes galegos? Segundo un informe elaborado pola Fiscalía desta rexión, un de cada cinco incendios "está provocado por intereses económicos".

A o parecer máis dun terzo dos incendios é provocado. Miles de hectáreas de monte arderon a consecuencia da acción directa -e, nalgúns casos, interesada- do home.
Madeira a 6 euros

Onde reside ese interese? Algunhas fontes das zonas afectadas apuntan cara aos beneficios que xera a venda da madeira queimada que para algunhas cousas vale igual que a outra triturada para destinala á industria dos aglomerados e a pasta de papel.

Interesa xa que logo queimar monte para obter materia prima barata? Desde a industria madeireira rexéitase esta hipótese, argüindo que o aproveitamento da materia queimada é limitado.

Ata un informe da Garda Civil para esclarecer as causas dos incendios que arrasaron máis de 77.000 hectáreas en Galicia en 2006, onde hai unha importante industria madeireira, tamén refugaba esta hipótese: "Non hai indicios que apunten esta teoría, dado que aínda que o sector madeireiro pasa por dificultades conxunturais, resulta evidente que a especulación con quéimaa de madeira só empeora a súa propia situación, prexudicando a competitividade da industria".

'Limpando' o monte

Máis intereses: deses lumes intencionados, a gran maioría xéranos os agricultores e gandeiros que queren limpar o monte.

Corenta de cada cen incendios provocados en 2008 debéronse a quéimaa de restrollos, mentres que outro 28% xerárono os gandeiros que facían arder matogueiras para a rexeneración dos pastos.

Os incendiarios cren que o monte está cocho e que necesita lume. Por iso fai falta un labor de concienciación con eles. Estas persoas prenden lume á zona que lles interesa limpar, pero o alcance das chamas váiselles das mans.

É unha práctica milenaria moi arraigada que lles permite eliminar matogueiras de forma moi barata, xa que deste xeito non teñen que investir en combustible para a máquina rozadora. Só necesitan un misto e un pouco de gasolina.

Outras causas

Prenderlle lume ao monte para ter máis pastos non é a única razón que explica os intereses económicos que hai detrás dalgúns incendios.

En 2006 Galicia pechou o verán con máis de 77.000 hectáreas de superficie forestal queimada. O informe sobre a investigación deses incendios, elaborado pola Garda Civil, concluíu que o 84,7% foron provocados e que, desa cifra, o 38% correspondía a prácticas tradicionais inadecuadas, como queima de residuos agrícolas provocados para a rexeneración de pasto.

Devandita investigación tamén sinalaba que nun 48,7% dos casos descoñécense as causas concretas e, entre as posibles, apúntase a lumes producidos por cazadores para desprazar as zonas de caza e a incendios premeditados para obter salarios pola súa extinción ou restauración da zona, o que xera emprego estacional nos municipios afectados.

Tamén se apunta á modificación dos usos do chan e á intención de favorecer a produción de produtos do monte.

En contra do que poida pensarse, os pirómanos só causan unha pequena parte dos incendios (pouco máis do 3% en 2008). Noutras ocasións, persoas relacionadas coas tarefas de extinción causan o lume para asegurarse o traballo no verán, aínda que, son casos puntuais.

Tampouco é elevado a porcentaxe de casos de queima de bosques para aproveitar o terreo para a promoción inmobiliaria, aínda que tamén se produciron.
DATOS RECOLLIDOS DE AQUI E DE ALÁ E EN EXPECIAL DE "ECO DIARIO"
Comentarios (16) - Categoría: Xeral - Publicado o 18-08-2010 14:50
# Ligazón permanente a este artigo
ODIAMOS AS GAIVOTAS

Antes as gaivotas eran sacras, predicían as traxedias no mar chorando polos mariñeiros mortos, anunciaban a proximidade da terra salvadora, matalas traía mala sorte. Eran pura literatura e ata filosofia da contracultura lean sinon a "Juan Salvador Gabiota" ou a Alan Guass. Pero agora é diferente. Agora moléstannos, odiámolas, chamámolas ratas con ás e decretamos a súa extinción.

É verdade, aqui en Viveiro hai moitas, cada vez máis descaradas, máis urbanas, máis agresivas. Aínda que a culpa non é delas, é nosa.

A pasada semana falei con un expecialista que estivera facendo un estudo ambiental da colonia de gaivotas reidoras de Viveiro . Fai 10 anos había apenas cen parellas e agora son máis de 300.
Contabame este biologo que a ir anillar un dos polos, este vomitou asustado o último que comera e saben o que chuspiu? Unha lonxa de xamón york. Quedouse abraiado, quizabes os pais da gaibota quitaríanllo a algún turista na praia? Seguramente.

O mesmo, pero máis preocupante, está ocorrendo en cidades como Barcelona, onde os alumnos dun céntrico colexio deben agora xantar en clase antes de saír ao recreo, para evitar que as aves róubenlles os seus bocadillos. Unha cidade onde as denuncias por supostos ataques das gaivotas non paran de aumentar, como tamén pasa en Xixón, A Coruña, Vigo ou Cádiz.

O remedio fácil é destruír os seus niños instalados nos tellados e chemineas, pero non serve de nada. As reidoras fan postas de reposición, cambian de sitio e ata, eliminando adultos, facilitamos a chegada de subadultos.

Só existe unha solución, deixalas sen comida. E non só sen lixo, reciclando e aproveitando ao máximo as 1,3 millóns de toneladas de residuos que Europa produce ao ano. Fai falta acabar co malgasto de descártelos pesqueiros, 3.000 toneladas diarias tiradas ao mar só na Unión Europea. Con tanto malgasto como non vai haber gaivotas?
Comentarios (17) - Categoría: Xeral - Publicado o 14-08-2010 20:08
# Ligazón permanente a este artigo
FESTA RACHADA
FESTAS E DESERCIÓNS
!!As vacas do pobo xa se han escapau, Riau-riau!!! Xa están aquí as festas do pobo. Do meu, do teu e do de el, de todo aquel que ten aldea, pobo, vila ou cidade. Parece que nunca van chegar, que hai verán dabondo, e case sen darche conta preséntasche habéndoche percorrido media Mariña en Festas no mes de Agosto.

Calquera mañá, á unha do mediodía (si, que se é ás 12 non che dá tempo a xantar ben) o chupinazo dará comezo a oito días, oito, dous, tres, ou que que se cadre de esmorga e bo ambiente. Que o meu será un pobo humilde, en crise e sin un carto no concello, pero para as festas hai que botar o resto. No meu todos os anos pásame o mesmo, dáme preguiza. Quizá sexa por ter estes oito días na cabeza desde principios de decembro, que é cando se comezan a preparar. Só queres que todo saia ben, non ocorra nada, e que cheguemos ao 31 sen ningún susto.

Pero o día 15, canto te duchas e poste vestido de festa , e vas en buscar a amigos e familia para ir xantar. Nese momento dáche igual a preguiza, a responsabilidade e o que sexa, que non che sacan do teu pobo nin con auga fervendo. E iso que farei moitos quilómetros para subir e baixar a traballar, que un aínda non pode collerse vacacións para estes día (máis que nada porque non ten vacacións, claro) pero prefiro iso a non estar en festas. Din que se as festas faltan un ano, ponche falta o tempo e xa nada é o mesmo.

Así que uns días de diversión, resaca, música e volta a diversión non fan mal a ninguen, a pesares de que os politicos e xentes de mal vivir segan sendo igual de mangantes, o asunto de gañar o pan de cada dia este igual de dificil e o mal gusto excedase con a colocacion de unha especie de toldo xigante vestido de mouro na praza maior, xunto no tempo en que deberia estar mais visible para foráneos e visitantes . Están invitados. Iso si, avisen antes de que veñen que igual me pillan fóra , sen poder exercer de anfitrión . Pois a pesares de todo o que dixen cando chega o dia do patron quedome na cama igual, os himnos, charangas, grupos de abós facendo “ heavy metal” e orquestas en plaibak pasomos por aquel sitio igual.
Eu non quero molestar a ninguén, pero cambio de canal, xa que os que mandan e cortan o bacalao so toleran as adhesións e non lles agradan as desercións.
Otero Regal
Comentarios (15) - Categoría: Xeral - Publicado o 09-08-2010 15:00
# Ligazón permanente a este artigo
ESTARA EN SAN FRILAN
Hoxe volvo escribir para dedicar unha entrada ao que para min é un dos xenios ou grandes xenios da música... cada un que o coloque no nivel que considere pero todo o mundo ten que admitir que ten un sitio moi especial... Non creo que faga falta nin dicir o seu nome espero que todos saibades quen é...
"A los catorce (parece que fue ayer), el rey Melchor se lo hizo conmigo y me trajo, por fin, una guitarra. Aquel adolescente ensimismado que era yo, con granos y complejos, en lugar de de empollar física y química, mataba las horas rimando, en un cuaderno a rayas, versos llenos de odio contra el mundo y los espejos. El mundo, lejos de sentirse aludido, seguía girando (que es lo suyo), desdeñoso, sin importarle un carajo mi existencia. Y los espejos, cabrones, en vez de consolarme con mentiras, más o menos piadosas, me sostenían cruelmente la mirada.

Vivía en un sitio llamado Úbeda. Algunas noches, mientras mis padres dormían, me daban las diez y las once y las doce y la una practicando con sordina, en mi flamante guitarra, los acordes de "blanca y radiante va la novia", o iniciándome en el furtivo y noble arte de la masturbación, o suspirando por mi vecina, una rubia de bote que suspiraba por un idiota moreno que tenía una bici de carreras y jugaba al baloncesto. Sólo se me ocurrían tres maneras de atraer su atención: triunfar en el toreo, atracar un banco o suicidarme. Lo malo es que las tres exigían una sobredosis de valor que yo (¡ay de mí!) no poesía. Yo poesía mi cuaderno rayas cada vez más lleno de ripios contra el mundo, mi guitarra, cada día más desafinada... Y un plano del paraíso, que resultó ser falso. Y la vida, previsible y anodina, como una tarde de lluvia en blanco y negro. Pero en la pantalla del Ideal Cinema, cuando no daban una de romanos, el viento golfo de Manhattan le subía la falda a Marilyn y era domingo, y no había clase, y los niños de provincias soñábamos despiertos y en technicolor con pájaros que volaban y se comían el mundo. Y el mundo que quería comerse los pájaros que anidaban en mi cabeza... pongamos que se llamaba Madrid.

Así que un día me subí, sin billete de vuelta, al vagón de tercera de uno de aquellos sucios trenes que iban hacia el Norte, me apeé en la estación de Atocha y aprendí que las malas compañias no son tan malas y que se puede crecer al revés de los adultos; y supe, al fin, a qué saben los aplausos y los besos y el alcohol y la resaca y el humo y la ceniza, y lo que queda después de los aplausos, y los besos y el alcohol y la resaca y el humo y la ceniza. Tal vez por eso mis canciones quieren ser un mapamundi del deseo, un inventario de la duda, siete crisantemos con espinas. Y, cuando las cartas vienen malas y amenaza tormenta y los dioses se ponen intratables y los hoteles no son dulces y todas las calles se llaman Melancolía, todavía fantaseo con debutar sin picadores o con desvalijar sucursales de Banesto o con probar mi suerte a la ruleta rusa, pero ahora, en lugar de tirarme en las Ventas de espontáneo, o de escribirle una carta póstuma al juez Garzón, o de ahorrar para una Smith & Wesson del especial, escribo en technicolor la canción de las noches perdidas, para vengarme de tantas tardes de lluvia en blanco y negro, de tantos hombres de traje gris, de tantas rubias de bote que se van con idiotas morenos que juegan al baloncesto, de tantas bocas adorables que nunca fueron mías, que nunca serán mías.
Aquellos granos trajeron estas cicatrices y aquellos mihuras que nunca toreé me cosieron a cornadas el alma.
Pero no me quejo; tengo amigos y memoria y risas y trenes y bares y una mala salud de hierro y un puñado de canciones recién salidas del horno que me tienen (dejadme que os lo cuente) orgulloso como un padre primerizo que babea. Y, de cuando en cuando, una rubia de bote me tira un beso, desde el público, aprovechando un despiste de su novio; ese idiota moreno que juega al baloncesto.
¿Que a qué viene todo esto? Pues a que anochece y está lloviendo y los periódicos hablan de elecciones
y yo no sabía cómo hablaros de esta boca que es, desde ahora y para siempre, más vuestra ya que mía."
Comentarios (8) - Categoría: Xeral - Publicado o 06-08-2010 15:08
# Ligazón permanente a este artigo
MALOS TEMPOS PARA FESTAS
A crise económica leva aparellada a destrución de miles de postos de traballo. E deu orixe tamén a uns abruptos recortes de gastos nas administracións públicas. Moitos concellos de A Mariña convertéronse na época das vacas gordas en grandes promotores de festexos e espectáculos. Cantantes, concertos, verbenas e festividades de todo tipo apropiábanse dos pobos, sobre todo nos meses en que o bo tempo invita a saír á rúa.

Este tipo de actividades supuñan, ademais, un factor máis para ter contento ao electorado. Suprimir unha festa ou un concerto dalgún cantante famoso podía ser un lastre para a proxección política dun alcalde. Por iso os festexos e a diversión eran un activo máis no éxito de moitos rexedores.

Pero a festa acabouse ou como decia aquela “troba” cubana “Chegou o comandante e mandou parar, o comandante e o diñeiro, a pasta gansa. A crise mellou toda esta forma de facer política. Moitos concellos atópanse coas arcas semivaleiras. O pouco diñeiro que hai destínase a pagar os soldos dos funcionarios e a prestar os servizos básicos. Nunha situación tan dura elimínanse aqueles gastos que se consideran prescindibles. E a cultura e as festas adoitan ser os primeiros apartados que os concellos suprimen ou, como mínimo, reducen cando chegan as épocas de vacas fracas.

De momento, a supresión de festas concéntrase, sobre todo en Viveiro onde ainda nos se pagou a parte que lles corresponde de Resurrecion Fest do ano pasado, tampouco os concertos e ainda existen grupos sin cobrar dende fai dous anos, asi as cousas as festas resumense a Mostra Folklorica, Festival do Landro, e catro dias de festas e fogos artificiales.

As festas patronais foron o primeiro síntoma. O programa festivo sempre se recargaba no último tramo da lexislatura para deixar un bo sabor de boca entre os administrados. Se contrataba aos mellores artistas, grupos e orquestras. Tampouco se escatimaban gastos en castelos de fogos artificiais e as subvencións ás comisións festeiras eran xenerosas. Pero esta vez o orzamento non chega. Todo aquilo acabou.
Os alcaldes deberán enfrontarse agora ós electores co posto. A algúns os recortes decretados polo Goberno central, que impiden ós concellos acceder a máis créditos, pilloulles co pé cambiado. Agora xa non poden recorrer ó endebedamento. O electoralismo púxoselles moi caro.
Otero Regal

Comentarios (19) - Categoría: Xeral - Publicado o 02-08-2010 15:01
# Ligazón permanente a este artigo
© by Abertal